ทะเลาะ

ทะเลาะกับเพื่อน=_=

อย่างที่ว่านั่นแหละ ไม่รู้จะระบายยังไงเลยเอามาลงเน็ตซะเลย เหอะๆ กำลังเฮิร์ตด้วย ชิ!

เรื่องของเรื่องมันมีว่า ตอนนั้นเป็นตอนเย็นวันพฤหัสบดีที่เท่าไหร่ไม่รู้ไม่อยากจำ แต่ที่จำได้คือเป็นอาทิตย์ก่อนสอบ คนที่ทะเลาะด้วยคนนั้นมีนามว่าอะไรไม่รู้ ไม่สน แต่มันเป็นเก้ง ใช่ตุ๊ดนั่นแหละ-_- ตอนนั้นเราพึ่งทำงานห้องสมุดที่ได้รับมอบหมายเป็นงานของระดับชั้นม.2 ที่มาเร่งก่อนจะสอบโดยที่เราก็มีงานอื่นๆต้องทำอีกเยอะแยะมากมายเพราะเป็นช่วงอาทิตย์ก่อนสอบเลยต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จแต่เราต้องมาทำงานห้องสมุดโดยที่จริงๆมีคนต้องทำงานนี้ ห้าคน คือเรา หัวหน้าห้องเรา และเพื่อนห้องหนึ่งอีกสองคน อ้อ หัวหน้าห้องสามอีกคน

เราอยู่ห้องเจ็ดแต่ก็เป็นเพื่อนกับเด็กห้องหนึ่งที่สนิทกันพอควร เราไปหาเพื่อนที่ศาลาใกล้ๆห้องสมุดเพื่อตามมันมาทำงานห้องสมุดที่ลงไว้ด้วยกัน แต่เพื่อนมันบอกว่าไม่ว่างต้องทำงานกลุ่ม(อ้อ ลืมบอกนี่ไม่ใช่คนที่ทะเลาะด้วยนะ=_=) บอกตรงๆเลยว่าตอนนั้นโกรธยัยเพื่อนคนนี้นิดหน่อย อยากถามกลับไปเหลือเกินว่าแกมีงานต้องทำคนเดียวหรือไงฟะ เค้าก็ต้องทำงานเหมือนกันแถมเป็นงานเดี่ยวไม่ใช่งานกลุ่มแบบของมันด้วยแต่ตอนนั้นก็ไม่พูดอะไรออกไปเพราะเริ่มหงุดหงิดเพื่อน เออ ไม่ง้อก็ได้วะ ฉันกลับไปทำงานกับหัวหน้าห้องของตัวเองสองคนเพราะคนที่เหลือมันขึ้นหอประชุมไปหมด ทำเกกือบเสร็จก็กะจะไปต่อวันศุกร์พอเสร็จก็มาหาเพื่อนที่ศาลาอีกครั้ง พยามอยู่ไกลๆหน้าเพื่อนไว้ไม่ให้ปากมันด่าเพื่อนเพราะด่าไปมันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี เหอะ!! ช่วงหลังจากนี้คือช่วงที่กำลังจะทะเลาะกับเพื่อน บอกเลยว่าช่วงนั้นเครียดโคตรๆงานเยอะชิบ ย้ายโรงเรียนเถอะ=_=^^ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไงมาไงไอ้เพื่อนที่ไม่ยอมมาช่วยนั่น(แทนว่าเคนะ) ก็มาถามว่างานเสร็จยัง ก็บอกไปว่ายัง มันก็ถามว่าทำไมช้าจัง เราก็ตอบกลับแบบเริ่มมีโมโหแล้ว ก็มีคนทำสองคนนี่! ไอ้เคก็เงียบๆไป เงียบน่ะดีแล้ว หมั่นไส้ ชิ!! เคเป็นคนที่อาจไม่ตั้งใจว่าคนแต่บอกเลยว่าคำพูดของมันนี่กวนอารมณ์ที่สุดในกลุ่ม เพราะฉะนั้นเราอยากให้มันเงียบๆไปซะก่อนจะน็อตหลุดแต่มันยังไม่หยุด เถียงไปมา(ในความคิดเราคนเดียวนะเพราะปัจจุบันมันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราโกรธมัน) เราก็เริ่มโกรธจริงๆด่าไปเยอะเหมือนกันเวลาโกรธทีไรน้ำตามันชอบจะไหลทุกทีเลย ยิ่งทะเลาะกับเพื่อนยิ่งอยากร้องไห้ แล้วไอ้เก้งที่เป็นประเด็นหลักของหัวข้อที่ฉันจะระบายก็แทรกขึ้นมาประมาณว่า เคอย่าไปสนมันเราใช้ภาษาผู้ดีแต่มันใช้ภาษาไพร่ คุยไม่รู้เรื่องหรอก

ถ้าเป็นอารมณ์ปกติเราจะยิ้มขำอยู่หรอกแต่ตอนนี้อารมณ์มันทั้งเครียดทั้งโกรธทั้งน้อยใจด้วย ถ้ามันจะช่วยแคร์สักนิดควรจะรู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ควรพูดออกมาเพราะมันอยู่ห้องหนึ่งห้องเด็กเรียนกันทั้งกลุ่มแต่เราอยู่ห้องเจ็ดเด็กระดับกลางๆเท่านั้น มันไม่เคยคิดหรอกว่าเวลาไปไหนด้วยกันเพื่อนในห้องจะมองเราแปลกๆว่าไอ้นี่เป็นห้องอื่นแล้วเข้ามาทำไมที่นี่มายุ่งอะไรด้วย เวลาไปทำงานที่ไหนก็จะรู้สึกเหมือนเป็นส่วนเกินเสมอ มันไม่เข้าใจเราหรอกไอ้เด็กเก่งเอ๊ย!! ตอนนั้นแหละที่เรากลั้นน้ำตาไม่ได้มันร่วงลงมาจนเพื่อนๆตกใจถามว่าเป็นอะไรแต่เราไม่ตอบยืนนิ่งอย่างเดียวไอ้เก้งมันก็เข้ามากอดถามว่าเป็นอะไร หยอกเล่นเฉยๆเองนะ

เออรู้ว่าเล่นแต่ไม่ไหวแล้วโว้ยยย ฉันคิดในใจนะแล้วพอน้ำตามันหยุดได้ก็กลับบ้านเลยไม่รอใครอีกต่อไป เครียด เศร้าโว้ยยยTTOTT

เพราะฉะนั้นปัจจุบันกลายเป็นว่าต่างคนต่างโกรธ ฉันอาจผิดที่มันง้อแล้วทำเมินไม่สนใจแต่ไม่สนอ่ะ ก็ไม่ไหวจริงๆนี่ เราง้อใครไม่เป็นเฟ้ย เพื่อนสนิทเราใช่มีกลุ่มเดียวที่ไหน คบกับคนที่ทำให้เราสบายใจคงจะดีกว่า