Project Allkai

ตอนที่ 1 : (fem) Moon and star/ Sekai

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 พ.ค. 62










                ในเวลาที่ฝนตกลงมา ความรู้สึกโดดเดี่ยวและเงียบเหงาค่อยๆคืบคลานมาตามสายฝนที่กำลังตกหนัก

  หญิงสาวนั่งเหม่อมองท้องฟ้าที่มืดครึ้ม ความรู้สีกแบบนี้หน่ะเธอชินแล้วล่ะ ในบางครั้งเธอก็คิดสมเพชชีวิตตนเองเหลือเกิน

  ตั้งแต่เด็กเธอต้องคอยช่วยเหลือตนเองมาโดยตลอดเพราะพ่อแม่ของเธอแยกทางกัน พวกท่านไม่เคยสนใจเธอเลย จนเธอ

  โตขึ้นเข้ามหาวิทยาลัยคุณแม่ของเธอได้พาเธอมาอยู่ด้วยในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่แสนสวยงามแต่คฤหาสน์หลังนี้ไม่ได้เป็น

ของคุณแม่ของเธอ คฤหาสน์หลังนี้เป็นของสามีใหม่ของคุณแม่ ซึ้งตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในที่นี้ครั้งแรกรู้สึกว่าแปลกไปจากเดิม

เพราะสิ่งที่เธอคิดไม่ได้เป็นแบบนี้ เธอไม่ได้อยากมีบ้านหลังใหญ่ ไม่ได้อยากมีคุณพ่อคนใหม่แต่เธอต้องการแค่ความรักที่

คุณแม่มีต่อเธอถึงแม้สิ่งนั้นจะไม่เคยมีเลยก็ตามแต่เธอยังหวังว่าซักวันเธอจะได้รับมันจากคุณแม่บ้าง

"คุณแม่คะ หนูไปเรียนแล้วนะคะ สวัสดีค่ะ" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสดใด

"จะไปไหนก็ไป ไปให้ไกลๆจากฉันเลยนะ" ผู้เป็นแม่พูดออกมาโดยที่ไม่หันมามองใบหน้าของหญิงสาว

ได้ยินดังนั้นญิงสาวก็เดินออกจากบ้านด้วยความเศร้า 'ทำไมกันนะ ทำไมคุณแม่ไม่เคยคิดจะสนใจตัวเราเลย' หญิงสาวได้แต่คิด

แต่ไม่สามารถพูดออกไปได้ ตั้งแต่ที่เธอย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ ชีวิตของเธอก็ได้เปลี่ยนไป จากเด็กธรรมดาที่ไม่มีอะไรเลย

กลับมาเป็นคุณหนูของบ้านหลังใหญ่หลังนี้ แต่ตัวเธอไม่ได้ต้องการมันเลย เธอคิดว่ามันน่าอึดอัดด้วยซ้ำที่ต้องทนให้คนอื่นเรียก

ตัวเธอว่าคุณหนู วันนี้เป็นวันแรกที่เธอได้เข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ จะว่าตื่นเต้นก็ไม่จะกลัวก็ไม่เชิง ตอนนี้เธอกำลังเรียนอยู่

Grade10







  ชีวิตในโรงเรียนตอนนี้ก็ไม่ได้เลวร้ายกว่าที่คิดไว้ เธอรู้สึกว่าที่นี่น่าอยู่กว่าบ้านที่เธออาศัยอยู่ด้วยซ้ำ

"นี่เธอเด็กใหม่ใช่มั้ย เราชื่อโดนัทนะเธอชื่อไรอะ" ผู้มาใหม่เดินมาทักทายหญิงสาวอย่างเป็นกันเอง เธอคิดว่าโดนัทเป็นคนที่มี

ใบหน้าสวยงามมากๆ ทั้งตาดวงโตกับปากรูปหัวใจนั้น มันดูมีเสน่ห์มากๆ ขนาดเธอเป็นผู้หญิงด้วยกันเองเธอยังคิดว่าโดนัทน่ารัก

มากๆเลย

"เราชื่ออินเรียกนาเฉยๆก็ได้" หญิงสาวตอบโดนัทด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

"เรานั่งด้วยนะ มาซี้กันไหมฉันชอบเธอมากเลยนะเธอดูน่ารักมากเลยอิน" โดนัทพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและใบหน้าแดงๆของเธอทำให้หญิงสาวอดเอ็นดูไม่ได้ ด้วยสีผิวของโดนัทที่ขาวจัดทำให้เห็นได้ชัด

"ขอบใจมากนะ" อย่างน้อยก็มีเพือนแล้วนะ ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตมันไม่ได้แย่เสมอไปหรอกเนอะ


"นี่อิน ฉันหิวแล้วนะไปกินข้าวกันไหม ที่โรงอาหาร" โดนัทพูดพร้อมกับเอาคางเกยไหล่ของหญิงสาวไว้ ทำไห้หญิงสาวหลุดหัวเราะออกมาเพราะความเอ็นดู โดนัทนี่เหมือนเด็กเลยแหะ มีเพือนน่ารักแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะเนี่ย

"อื้มไปสิเดี๋ยวเก็บของแปบนึงนะ" หญิงสาวตอบพร้อมก้มลงไปเก็บชีทและปากกาเข้ากระเป๋าของเธอ

"วันนี้จะกินไรดีน้าา มีแต่อาหารน่ากินทั้งนั้นเลย อินกินไรอะ" โดนัทถามพร้อมกับยื่นแก้วน้ำที่ซื้อมาให้หญิงสาว

"กินไรก็ได้อะ ตอนนี้เราไม่หิวเท่าไหร่ โดนัทกินเถอะเดี๋ยวเราไปร้านสะดวกซื้อก็ได้" หญิงสาวคิดไว้แล้วว่าวันนี้เขาจะกินแค่

ขนมปังกับนม ไม่ใช่ว่าไดเอทหรอกแต่ช่วงนี้เธอกินน้อยและไม่ค่อยหิวน่ะสิ


ปั้ก!!!

"ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆนะคะ" หญิงสาวเดินชนกับใครบางคนแต่กลับเป็นเธอเองที่ล้มลงไปกับพื้น 'นี่คนหรือกำแพงวะ ตัวแข็งไรขนาดนั้น'

"ทีหลังเดินให้มันระวังๆหน่อยแล้วกัน เกะกะชะมัด" หญิงสาวเเงยหน้าขึ้นมาพบกับชายหนุ่มที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง หน้าก็หล่อนะแต่

ปากเสียไปหน่อย ตัวเองเดินชนคนอื่นยังมาว่าคนอื่นเกะกะอีก เบื่อจริงๆเลยคนพวกนี้ หญิงสาวได้แต่คิดและมองชายหนุ่มเดิน

จากไป

"เอ้า! หนูจะมานั่งทำไมตรงนี้ล่ะลูก มันเกะกะขวางทางคนอื่นเขา" ป้าเจ้าของร้านเดินเข้ามาถาม

"ขอโทษค่ะป้า" หญิงสาวรีบเอ่ยคำขอโทษด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด จริงๆแล้วเธอน่ะไม่ผิดด้วยซ้ำ เป็นหมอนั่นต่างหากที่ผิดเขาเป็นคนชนฉันนะ แถมฉันยังล้มลงไปอีก ทั้งๆที่เขาควรที่จะช่วยฉันแต่กลับด่าฉันซะงั้น จริงๆเล้ยเดี๋ยวเจอใหม่แม่จะโบกให้

หมายถึงโบกแท็กซี่ไปส่งเขาที่บ้านอะนะ คนบ้าอะไรหล่อโครต บ้าจริง





















 สวัสดีจ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไรท์อยากแต่งให้จบแบบจริงๆจังๆ อาจจะมีข้อผิดพลาดบ้างนะคะก็ขออภัยด้วย แต่ไรท์จะตั้งใจแต่งให้ดีที่สุดค่ะ ฝากติดตามด้วยนะคะ จุ๊ปปปป

ไรท์กับมาเปลี่ยนชื่อนะคะ จะได้จำกันได้ง่ายๆเยยยย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น