ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 96 : บทพิเศษ : ราชันแห่งราชาเงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    29 ต.ค. 59

บทพิเศษ : ราชันแห่งราชาเงา




    หลังจากไปเยี่ยมชมโรงงานผลิตเครื่องจำลองฝัน นี้ก็ผ่านมานานนับเดือนแล้ว จูเนียร์ยังคงยุ่งอยู่กับการเคลียงานที่ค้างคา เขาต้องทำงานในเสร็จโดยเร็ว เพื่อจะได้มีเวลาพักผ่อนเสียที


    การทำงานของเขามีเพียงแค่การตรวจสอบเอกสาร และจัดการเซ็นพวกมันเพื่ออนุมัติเพียงเท่านั้น


    ในหนึ่งวันเขาต้องตรวจเอกสารนับร้อยฉบับ และยังต้องเซ็นพวกมันอีกเกือบครึ่ง ทำให้แต่ละวันเขาต้องใช้เวลาไปกับงานพวกนี้เกือบสิบสองชั่วโมงต่อวัน กว่าจะได้พักก็ดึกดื่นมืดค่ำเสียแล้ว


    ในตอนหัวค่ำ เขาก็ได้เหล่าบุปผาที่แสนงดงามทั้งสิบแปดคน คอยเพิ่มความกระซุ่มกระซวยในตอนรับประทานอาหาร และเมื่อตกดึกเขาก็ได้พวกเธอคอยรักษาหัวใจ ไม่ให้บอบซ้ำจากการทำงานหนักเสียก่อน


    ในทุกๆคืน เขาจะได้เหล่าภรรยาคอยปรนนิบัติทั้งนวดตัว และคอยเตรียมอ่างอาบน้ำร้อนให้ เพื่อช่วยให้เขาผ่อนคลายและหลับสบายในคืนนั้นๆ


    ส่วนการตอบแทนนั้นก็แล้วว่าเขาจะมีแรงเหลือมากเท่าใด บางวันก็แทบจะหลับทันทีที่หัวถึงหมอน แต่ถ้ามีแรงเหลืออยู่บ้าง เขาก็ตอบแทนพวกเธออย่างสุดความสามารถ ที่ชายหนุ่มสุขภาพดีคนหนึ่งจะทำได้


    นี้เป็นชีวิตประจำวันของเขามานานนับเดือนแล้วก็ตาม การทำงานในหนึ่งเดือนที่ผ่านมากนั้น หนักหนากว่าการบริหารงานในตอนแรกเสียอีก


    งานในช่วงแรกแทบจะไม่ต้องทำอะไรเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ควบคุมและดูแลการบริหารงานของพวกบอร์ดบริหาร ส่วนการทำงานและการคิดให้เป็นของพวกนั้นไป


    เมื่อต้องส่งมอบงานนี้ให้คนอื่นดูแล เขาต้องตรวจสอบแทบทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วเลือกคนที่ไวใจได้และมีฝีมือในด้านนั้นที่สุด เพื่อให้การทำงานต่อไปในอนาคตจะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาดขึ้น


    การทำงานของเขาในวันนี้ ก็ยังคงน่าเบื่อและซ้ำซากเช่นเดิม เมื่อเขาทำงานเสร็จก็เป็นเวลาเดียวกับที่พ่อบ้านแฟรงค์เคาะประตู


    ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!


    "ขออนุญาติขอรับ ท่านเมซ่ามาพบขอรับ" เสียงพ่อบ้านแฟรงค์ดังออกมาจากหน้าห้องทำงาน


    "เชิญเลยครับ" เขาตอบกลับไป


    ประตูห้องเปิดออก พร้อมกลับหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธออยู่ในชุดพนักงานออฟฟิศ ด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาวมีเสื้อสูทสีเข้มด้านนอก สวมกระโปรงทรงเอยาวประมาณเข่า ใส่รองเท้าส้นสูงสีน้ำตาลเข้ม


    เธอเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มอย่างช้าๆ บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์ พร้อมกับกอดแฟ้มเอกสารแนบอกเอาไว้


    เมื่อเธอเดินมาถึงโต๊ะของเขา เธอโน้มตัวมาหาเขาจากอีกฝั่งของโต๊ะ นั้นทำให้กลิ่นน้ำหอมจางๆลอยผ่านชายหนุ่มไป มันทำให้เขาอดที่จะสูดดมกลิ่นกายของเธอไม่ได้ กลิ่นน้ำหอมที่เธอใช่ ช่วยให้ร่างกายของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย


    แต่นั้นไม่ใช่สิ่งที่ที่ดึงความสนใจไปจากเขาเพียงอย่างเดียว ยังมีบางสิ่งบางอย่งที่ดึงดูดความสนใจของเขาอย่างมาก เขาจ้องมองมันอย่างโหยหาเล็กน้อย


    หญิงสาวที่เห็นสายตาของเด็กหนุ่ม ที่จ้องไปบางสิ่งของเธอ ทำให้เธอหน้าขึ้นสีแดงเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปใกล้อีกเล็กน้อย จนระยะห่างระหว่างพวกเขาเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ใกล้เสียจนได้รับรู้ถึงลมหายใจของกันและกันได้


    โดยไม่รู้ว่าใครเป็นเริ่มก่อน แต่ทั้งคู่ต่างจูบกันอย่างดูดดื่ม โดยลืมไปเสียว่าทั้งคู่มีเรื่องจะคุยกันหรือไม่ มันดำเนินตามครรลองนี้ไปอย่างยาวนาน จนในที่สุดทั้งคู่ก็ผละออกจากกัน และมองหน้ากันด้วยใบหน้าที่แดงซ่านทั้งคู่


    หญิงสาวเป็นฝ่ายเริ่มพูดธุระของตนเสียก่อน เพราะว่าเธอได้สติขึ้นมาก่อนเด็กหนุ่ม ที่ตอนนี้ยังอยู่ในอากาศเหม่อลอยเล็กน้อย


    "ไอเคะ พี่เอาเอกสารฉบับสุดท้ายมาให้จ๊ะ นี้เป็นเอกสารเกี่ยวกับการแต่งตั้งผู้บริหาร สำหรับบริษัทผลิตหุ่นยนต์สำรวจแร่ธาตุบนภูเขาไฟ เธอน่าจะรู้ใช่ไหมว่ามันยุ่งยากที่สุดน่ะ" เสียงหวานๆของหญิงสาว ทำให้เด็กหนุ่มตื่นจากภวังค์ในทันที


    "เจ้าพวกตาแก่หัวโบราณสินะครับ แล้วตอนนี้พวกเขายอมรับขอเสนอของพวกเราแล้วหรอครับ" เด็กเลิกคิ้วด้วยความสงสัย


    เจ้าพวกตาแก่หัวโบราณในบริษัทนี้ รวมตัวเป็นขั้วอำนาจใหญ่ในกลุ่มผู้บริหารเลยทีเดียว พวกเขาไม่ยอมรับการที่จะให้ผู้หญิง หรือคนที่อายุน้อยกว่ารวมในกลุ่มบอร์ดบริหาร และแทบจะไม่ฟังความคิดเห็นของคนที่อายุน้อยกว่าเลยแม้แต่น้อย


    เขาทั้งใช้การเจรจาโดยตรง การประนีประนอมกับพวกเขาหรือแม้แต่การเสนอผลประโยชน์ ต่างก็ได้รับการปฏิเสธไปเสียหมด ทำให้เขาแทบจะหมดความอดทนกับพวกเขาแล้ว


    แต่มาวันนี้ ไม่รู้เพราะเหตุใด เจ้าพวกตาแก่พวกนั้นกลับเป็นฝ่ายยื่นเอกสารแต่งตั้งมาเสียได้ เขารับมันมา ก่อนจะเริ่มอ่านรายชื่อคณะกรรมการบริหาร ที่พวกตาแก่ล่ารายชื่อมาให้เขา


    มันมีรายชื่อทั้งหมดสิบคน พวกนั้นมีนามสกุลแทบจะเป็นสกุลเดียวกันกับพวกตาแก่ทั้งสิบคนนั้น มีเพียงสองคนที่นามสกุลต่างออกไป แต่ก็ยังเป็นญาติกับพวกตาแก่อยู่นั้นเอง


    เขามองรายชื่อพวกมันอย่างผ่านๆ ก่อนจะโยนไปไว้มุมโต๊ะแล้วไม่ให้ความสนใจมันอีก


    "เจ้าพวกตาแก่นั้นก้ไม่ยอมอยู่ดีสินะ" ผมหันไปพูดเสียงเบากับพี่เมซ่า ที่ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนโต๊ะข้างเขา


    "แล้วสุดที่รักจะทำยังไงล่ะจ๊ะ" เมซ่ากระซิบที่ข้างหูเด็กหนุ่ม


    "ก็คงต้องกดดันพวกเขาต่อไปแหละครับ ผมไม่อยากจะทำตัวร้ายหนักหรอก"


    "ถ้าอย่างนั้น ไอเคะก็ไม่ต้องทำอะไรสิค่ะ เดี๋ยวพวกพี่จัดการเองก็ได้ เธอควรจะพักบ้างน่ะ ทำงานมาทั้งเดือนแล้วนี้"


    "นั้นสินะ เราไปพักผ่อนกันเถอะครับ" สิ้นเสียงทั้งสองคนก็เดินออกจากห้อง แล้วหายไปความมืดของชั้นที่พักของพวกเขา


    ยามเช้าของวันธรรมดาวันหนึ่ง หลังจากเคลียงานที่คั่งค้างอยู่จนหมดสิ้น จูเนียร์ก็ได้วันพักผ่อนเสียที


    วันพักผ่อนยาวเช่นนี้ สิ่งแรกที่เขาทำคือ การเอาพวกของที่ได้จากห้องวิจัยลับขึ้นมาดู และแยกสิ่งของที่ใช้ในชีวิตประจำวัน กับพวกที่ใช้ในโอกาศพิเศษต่างๆ เช่นพวกนาฬิกาสุดหรู ที่มีระบบหลายรูปแบบซ่อนไว้ แหวนที่สามารถสร้างสนามแม่เหล็กระดับสูงได้ หรือว่าจะเป็นแหวนตาที่มีระบบแสกนโครงสร้าง เป็นต้น


    ของพวกนี้เป็นของที่ครรชิตได้สั่งให้พวกมันวิจัย และพัฒนาขึ้นมาจนสำเร็จ มีตั้งแต่ของชิ้นเล็กๆไปจนถึงของขนาดใหญ่ เช่น พวกรถมอเตอร์ไซด์ ชุดเกราะในรูปแบบเสื้อสูทธรรมดา หรือแม้กระทั้งปืนในรูปแบบต่างๆ


    ของที่ก่อสงครามได้ เขาได้เก็บมันเข้าไปในห้องตู้เซฟ ส่วนพวกที่นำไปใช้ในชีวิตประจำวัน เช่นพวกแหวน นาฬิกาหรือสร้อยคอ เขาก็นำพวกมันมาใช้เสียส่วนใหญ่ ทั้งหมดที่ว่ามาเขาใช้เวลาไปเกือบอาทิตย์ ถึงจะแยกและเก็บพวกมันให้เข้าที่เข้าทางได้


    สิ่งของที่น่าสนใจสำหรับเขามากที่สุดก็คือ เจ้าเครื่องจำลองฝันรุ่นใหม่ล่าสุด ที่ได้มาจากห้องวิจัยลับของบริษัทผลิตมันโดยตรง มันเป็นเหมือนแคปซูลขนาดใหญ่กว่าตัวคนเล็กน้อย มันมีความสูงเกือบสองเมตรครึ่ง


    มันทำจากวัสดุที่คล้ายกับพลาสติก แต่กลับทนทานทั้งไฟไหม้และยังกันน้ำอีกด้วย มันมีน้ำหนักเบาแต่มีความแข็งแรงกว่าเหล็กเสียอีก มันทนแรงกระทำได้ทุกรูปแบบ ซึ่งเจ้าวัสดุนี้ถูกออกแบบและสร้างเพื่อใช้ในอวกาศ


    นอกจากผิวภายนอกที่สุดทนทานแล้ว ภายในของมันเต็มไปด้วยอุปกรณ์หลายสิบอย่าง ทั้งเครื่องพยุงชีพที่มีความสามารถพยุงชีวิตไปได้ถึงสิบปีในสภาวะหลับลึก และในสภาวะปรกติได้นานเจ็ดวัน โดยได้รับสารอาหารจากเครื่องพยุงชีพโดยตรง ซึ่งมันถูกใช้สำหรับการเล่นเกมโดยเฉพาะ แต่มันกลับมีเทคโนโลยีสำหรับอวกาศติดตั้งเอาไว้ เพื่อจำศีลแล้วเดินทางไปในอวกาศ


    นอกจากเครื่องพยุงชีพแล้ว มันยังมีนาโนบอทที่คอยดูแลรักษาอาการเจ็บป่วยได้อีกด้วย ซึ่งนาโนบอทตัวนี้จะมีการจดจำเซลล์ของร่างกาย เพื่อทำการซ่อมแซมทุกครั้งที่มีการใช้งานเครื่อง เพียงแต่ว่านาโนบอทนั้นมีขีดจำกัดของมันอยู่


    และยังมีอีกหลายส่วนที่สำคัญ และนำหน้าเทคโนโลยีขององค์กรรัฐต่างๆ พวกนี้เป็นเทคโนโลยีลับที่มีเฉพาะเครื่องที่สั่งทำสำหรับครรชิตโดยเฉพาะ


    เมื่อเปิดเครื่องให้มันทำงาน เหล่านาโนบอทที่อยู่ภายในเครื่องก็เริ่มทำงาน มันรวมตัวเป็นของเหลวสำหรับปรับสภาพรองรับสรีระตอนนอน และหน้าจอการตั้งค่าต่างๆก็ปรากฏขึ้นเป็นโอโลแกรมตรงหน้าเขา มันกำลังเชื่อมต่อกับเน็คลิ้งค์ของเขา ซึ่งตอนนี้ก็อัพโหลดไปหกสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว


    "นายท่าน ต้องการอัพเดทเกมราชันแห่งราชาเงาเลยหรือไม่" เสียงของโฟลดังขึ้นในหัวของเขา พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่บ่งบอกว่าการเชื่อมต่อเสร็จสิ้น


    "อัพเดทเลย โฟล" สิ้นเสียงของจูเนียร์ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนชั้นนาโนบอท ที่ตอนนี้มีสภาพเหมือนกับยาง


    ฝาครอบแคปซูลค่อยๆเลื่อนปิดจนสนิท ทำให้ด้านในมืดลงก่อนที่แสงสีเขียวของเหล่านาโนบอทจะเรืองแสงขึ้น ด้วยแสงสีเขียวนี้มันทำให้จูเนียร์เริ่มรู้สึกง่วงนอน เหมือนกับเวลาที่กำจะเข้าสู่โลกเสมือนของเขา เพียงแต่ครั้งนี้เขาจะเข้าไปยังเกมสี่มิติ ซึ่งเป็นเกมที่กำลังได้รับความนิยมอันดับหนึ่ง เกม'ราชันแห่งราชาเงา'


    เมื่อเขาหมดสติไปได้ไม่นานเขาก็รู้สึกตัวอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาพบว่าตัวเองกำลังลอยอยู่เหนือก้อนเมฆ มันมีสิ่งปลูกสร้างเหมือนกับวิหารอยู่บนนั้น และเขากำลังดิ่งลงไปหามันด้วยความเร็วสูง


    หลังจากดิ่งพสุธาได้หลายวินาที ในที่สุดเขาก็พุ่งลงบนพื้นหน้าวิหาร เพียงแต่การพุ่งลงไปนั้นไม่ได้เกิดแรงกระแทกแม้แต่น้อย เหมือนกับว่าความเร็วที่พุ่งลงมามันสูญสลายไปก่อนตกลงมาถึงพื้น ทำให้ไม่เกิดแรงปะทะระหว่างตัวเขาและพื้นหิน


    "ยินดีต้อนรับผู้ถูกเลือกคนใหม่ เข้าสู่โลกแห่งการต่อสู้ในเงามืด'เอลควาซา' ข้าเทพีผู้ทรงธรรมจะเป็นผู้ส่งเจ้าไปยังโลกเบื้องล่าง" เทพีที่สวยเสียจนเป็นไม่ได้ที่จะถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือมนุษย์ ปรากฏขึ้นตรงหน้าของจูเนียร์ เธอได้จูงมือของเขาเข้าไปยังภายในวิหาร


    "ที่นี้คือวิหารแห่งการเกิดใหม่ พวกท่านทั้งหลายจะได้รับพรหนึ่งข้อจากเรา พร้อมกับของพื้นฐานสำหรับการเอาตัวรอด มีคำถามที่อยากจะถามเราหรือไม่" เทพีผู้ทรงธรรมยิ้มให้เด็กหนุ่มเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะนั่งลงเก้าอี้ตัวหนึ่งในวิหาร พร้อมเชิญช่วยให้เด็กหนุ่มนั่งฝั่งตรงข้ามของตน


    "ท่านมีชื่อหรือไม่" จูเนียร์ถามอย่างสงสัย


    "ต้องขออภัยด้วย ตัวข้านั้นไม่มีชื่อเฉพาะเช่นพวกท่าน ข้ามีเพียงแต่นามที่แท้จริงว่า'เทพีผู้ทรงธรรม'เพียงเท่านั้น"


    "ท่านผู้ถูกเลือกโปรดเอ่ยนามของท่าน เพื่อจารึกชื่อไว้เป็นเกียรติภูมิต่อชนรุ่นหลัง" สิ้นเสียงของเทพีผู้ทรงธรรม หน้าจอโฮโลแกรมก็ปรากฏขึ้นหน้าเด็กหนุ่ม พร้อมกับที่กลางวิหารปรากฏเสานับร้อยต้นผุดขึ้นมาจากพื้นวิหาร ซึ่งบนเสาเหล่านั้นเต็มไปด้วยรายชื่อเต็มของผู้เล่นคนอื่นๆ


    "จูเนียร์" เด็กหนุ่มลองใช้ชื่อเก่าของตนเองเป็นชื่อตัวละครในเกมนี้


    "ท่านเป็นผู้ถูกเลือกคนที่สามแสนเจ็ดหมื่นสี่ร้อยสามสิบสอง ที่ได้เลือกใช้ชื่อนี้ แต่ข้าจะจดจำทั้งชื่อและรูปลักษณ์ของท่านเอาไว้ เพื่อเป็นหลักฐานยืนยันตัวตนของท่าน ไม่ทราบว่าต้องการแปรเปลี่ยนรูปลักษณ์ของท่านหรือไม่"


    "ไม่จำเป็นหรอกครับ ข้าพึงพอใจในรูปลักษณ์ของข้าอยู่แล้ว"


    "เมื่อท่านเอ่ยนามของท่านแล้ว ข้าพเจ้าจะขอมอบของเหล่านี้ให้แก่ท่าน เพื่อที่ท่านจะได้ทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายให้เสร็จสิ้น"


    "ขอให้ท่านโชคดีกับการผจญภัยในโลกเบื้องล่าง" สิ้นเสียงของเทพีผู้ทรงธรรม เด็กหนุ่มก็ค่อยๆหายไปจากเก่าอีกอย่างช้าๆ จนเหลือเพียงแต่เก้าอี้ว่างเปล่า พร้อมกับองค์เทพีผู้ทรงธรรมที่ยิ้มส่งเด็กหนุ่ม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #998 toy (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 13:41
    ขอบคุณครับ
    #998
    0
  2. #997 Gnuh (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 11:44
    ขอบคุณครับ
    #997
    0
  3. #996 KUMA1 (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 10:35
    กำลังงว่าอ่านเรื่องไหนอยู่นี้
    #996
    0
  4. #995 kamol1122 (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 07:48
    สนุกดีครับ
    #995
    0
  5. #994 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 01:49
    ขอบคุณครับ
    #994
    0