ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 89 : หวนกลับบ้านเกิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,163
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    19 ต.ค. 59

บทที่ 2 : หวนกลับบ้านเกิด




    หลังจากกลับมาจากดันเจี้ยนแสงแห่งแร่ นี้ก็ผ่านมานานหลายเดือน พวกเขาสองศิษย์-อาจารย์ได้ออกล่า และผจญภัยไปทั่วบริเวณโคลอสเซียมทั้งสอง มีบ้างที่ไปพบกับเมืองโคลอสเซียมอื่นๆ พวกเขาก็เพียงแค่เข้าไปซื้อจารึกเวทย์เคลื่อนย้าย ก่อนจะเดินทางผจญภัยต่อไป


    ภารกิจที่พวกเขารับ เริ่มมีพวกสัตว์เวทระดับห้าบ้างประปราย และมีบ้างภารกิจ ที่ต้องไปทำบนชั้นห้าของภูเขามานาแกลนี้ ซึ่งมักจะไม่ค่อยยากลำบากสักเท่าไร ด้วยพลังมานาของทั้งคู่ ที่เพิ่มขึ้นมาอย่างมากในช่วงหลังๆมานี้


    เนื่องจากการทำภารกิจและลงดันเจี้ยน ที่มีระดับสูงขึ้นและมีผลตอบแทนมากขึ้น ซึ่งเกือบครึ่งเขาจะเปลี่ยนมันคะแนนโคลอสเซียม เพื่อทำการซื้อวัตถุดิบและตกแต่งบ้านพัก


    ส่วนที่เหลือ พวกเขาก็ใช้มันในการทำให้ศิลาจิตอสูรบริสุทธิ์ขึ้น ทำให้พวกเขามีศิลาจิตอสูรคุณภาพดีจำนวนมาก ซึ่งมากพอที่จะใช้เพิ่มพลังมานาได้เป็นอย่างรวดเร็ว


    มันมีประโยชน์กับเมย์เป็นอย่างมาก ทำให้พลังของเธอพัฒนากลายเป็น ระดับเดียวกับผู้ใช้เวทย์ธาตุขั้นสูงเลยทีเดียว นอกจากนี้การควบคุมพลังของหมาป่าพฤษา ก็ไม่ได้ยากลำบากอีกต่อไป เพราะการเพิ่มขึ้นของมานาในตัว ทำให้มีพลังมากพอจะควบคุมได้อย่างง่ายดาย


    ในตอนนี้ เธอสามารถควบคุมร่างกาย ได้ทั้งวันทั้งคืน โดยไม่ต้องหยุดพักอีกต่อไป ไม่เพียงแค่การควบคุมพลังของหมาป่าพฤษาเท่านั้น การใช้เวทย์ของเธอเองก็ดีขึ้นมาก จากที่ใช้ได้เพียงการสร้างลูกบอลธาตุไม้เล็กๆ กลายเป็นทั้งเวทย์โจมตีและป้องกันในระดับกลาง และเวทย์อื่นๆในระดับกลางจนถึงสูง


    ด้วยความสามารถที่เพิ่มมา ทำให้เธอได้รับภารกิจระดับยาก ที่มีผลตอบแทนสูง ไปทำเองคนเดียวได้ ทำให้ครรชิตกลับเข้าสู่ช่วงเวลา แห่งการทดลองอีกครั้ง ในครั้งนี้เขาได้พัฒนาสุราเพิ่มขึ้น และหนักเหล้าชนิดต่างๆด้วยตนเอง


    ภารกิจและการผจญภัย เขาก็ยังรับทำอยู่เช่นเดิม มีเพียงการประลองเท่านั้น ที่เขาหายหน้าไปจากโคลอสเซียม นานจนถ้านับแล้ว คงเป็นเวลาเกือบหกเดือนเต็ม ภารกิจที่เขารับ ส่วนมากจะเป็นการหาวัตถุดิบ เพราะเขาจะได้ทั้งคะแนนโคลอสเซียม และวัตถุดิบสำหรับกักตุนเอาไว้


    วัตถุดิบบนภูเขามานา มีคุณภาพมากกว่าพื้นที่ทั่วไป และมีราคาแพงกว่ากันเป็นอย่างมาก แต่ถ้าเป็นวัตถุดิบระดับต่ำ ก็ไม่ค่อยมีความแตกต่างทางราคามากนัก ทำให้เขากักตุนเฉพาะวัตถุดิบระดับสูง ส่วนระดับต่ำ เขาก็แปรรูปมันไปเป็นทั้งอาวุธ เครื่องป้องกัน และอุปกรณ์เวทมนตร์ต่างๆ


    เขาจะเอาพวกมันไปขายที่เมืองด้านล่าง ถึงแม้จะได้เงินไม่มาก แต่ด้วยจำนวนที่มากมายมหาศาล ก็คงรวมกันแล้วได้เงินไม่ใช่น้อย อย่างน้อยก็หนึ่งเหรียญจิตปีศาจแน่นอน


    "เมย์ เราจะไปกันหรือยัง" เขาตะโกนเรียกเด็กสาว ที่ยังไม่ออกมาจากห้องของตัวเอง


    "ค้า~" เสียงของเมย์ ดังออกมาจากห้องนอนของเธอ ที่ด้านในตกแต่งไปด้วยของน่ารักๆ และพวกตุ๊กตา


    บ้านหลังนี้ มีขนาดด้านนอกเท่ากับบ้านของเขา ที่หมู่บ้านกรีนพีช แต่ด้านใน มันกลับมีพื้นที่มากมาย และมีบ้านขนาดพอๆกับคฤหาสน์ด้วยซ้ำ อยูหลังหนึ่งด้านใน


    เมื่อเปิดประตูบ้านด้านนอกเข้าไป ก็จะพบกับสวนดอกไม้และลานน้ำพุ ด้านหลังของมัน เป็นบ้านชั้นเดียวสไตล์อาหรับ ที่ตรงกลางบ้าน มีสวนย่อมขนาดเล็กอยู่ และมีสระว่ายน้ำอยู่ภายใน


    บ้านทั้งหลัง ถูกสร้างขึ้นล้อมรอบ สวนย่อมและสระว่ายน้ำ ทำให้บรรยากาศที่นี้ แตกต่างจากภายนอกอย่างสิ้นเชิง ด้านในเต็มไปด้วยความสะดวกสบาย และมีอากาศที่พอดีอยู่ตลอดเวลา และเวลาภายในกับภายนอกก็เท่ากัน


    "รีบหน่อย ถ้าเราไม่ไปตอนนี้ เราจะข้ามชายแดนไม่ทันนะ!" เขาตะโกนออกมาจากหน้าบ้าน ซึ่งเขาได้รอเมย์มาเกือบสิบนาทีแล้ว


    "อีกแปปหนึ่งอาจารย์ ขอข้าเก็บเจ้านี้ก่อน!" เสียงเด็กสาวดังออกมาจากตัวบ้าน พร้อมกับเสียงของหนักๆถูกโยนลงพื้น


    เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะกระจายปราณตรวจสอบออกไป ที่ด้านในห้องของเด็กสาว เธอกำลังยัดชุดเกราะขนาดยักษ์ ที่มีขนาดใหญ่กว่าตัวเธอเกือบสองเท่า ถึงจะเรียกว่าชุดเกราะ แต่คงไม่มีใครสามารถใส่มัน แล้วเดินออกไปต่อสู้ได้ เพราะทั้งชุดมันมีแผ่นเหล็กหนาหลายเซนติเมตร ซ้อนกันหลายชิ้น ทำให้มันมีน้ำหนักอย่างน้อยก็ครึ่งตัน


    มันคือชุดเกราะกึ่งโกเลม ถ้าจะเรียกให้ถูก มันคือชุดเกราะหุ่นยนต์ เพราะมันสร้างด้วยการใช้จารึกเวทย์ เป็นตัวเก็บคำสั่งและขับเคลื่อนชุดเกราะ โดยมีพลังมานาที่ต้องจ่ายให้กับมัน เพื่อออกคำสั่งให้ชุดเกราะทำงาน และสร้างสนามพลังมานา เพื่อเป็นเกราะชั้นนอกที่ชั้น


    โกเลมของโลกนี้ มันก็คือหุ่นยนต์ในโลกของเขาดีๆนั้นเอง เพียงแค่โกเลม ไม่ได้มีระบบการทำงานที่สลับซับซ้อน และไม่สามารถปฏิบัติตามคำสั่ง ที่ซับซ้อนมากเกินไปได้ เช่น ถ้าสั่งให้มันเฝ้าสถานที่เอาไว้ มันก็จะอยู่ตรงนั้น ไม่มีการทำอะไร ถึงแม้จะมีผู้บุกรุกเข้ามาก็ตาม ถ้าไม่มีคำสั่งให้โจมตี มันก็จะยืนอยู่เฉยๆ กล่าวสั้นๆ คือมันไม่มีการคิดที่ซับซ้อนนั้นเอง


    พวกมันจะทำตามคำสั่งเพียงเท่านั้น ถ้าไม่มีสิ่งกระตุ้นคำสั่งมันก็จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น ต้องรอสิ่งกระตุ้น เพื่อให้วงเวทย์ทำงานให้ครบถ้วน แต่เขาได้ดัดแปลงมัน ด้วยการเขียนชุดคำสั่งของสมองกลลงไป


    ที่ทำเช่นนี้ได้ เพราะเขาพบกับแร่ชนิดหนึ่ง ที่สามารถจัดเรียงตัวของมันเองได้ ด้วยการใช้มานา เช่นเดียวกับโลหะเวทมนตร์ เพียงแต่แร่ตัวนี้ สามารถจัดเรียงในระดับอะตอมได้ ซึ่งดีกว่าโลหะเวทมนตร์ที่เขาเคยใช้


    เพราะถ้าใช้โลหะเวทมนตร์ เขาจะต้องสร้างแผ่นจารึกเวทย์ ขนาดเท่าบ้านทั้งหลัง เพื่อสั่งให้แขนของชุดเกราะเคลื่อนไหว ตามสรีระร่างกายของมนุษย์ โดยไม่มีการฝืนกล้ามเนื้อและอวัยวะ และตัวโลหะนี้ สามารถนำไฟฟ้าได้ดี หรือจะเรียกว่านำพลังมานาได้ดีก็ได้


    ด้วยโลหะตัวนี้ ปลอกแขนของเขา ที่แต่ก่อนใช้เงินเกือบบริสุทธิ์ เพื่อเขียนเพียงแค่คำสั่งแสดงภาพสามมิติ โดยใช้วงเวทย์สามวง บนจารึกเวทย์เป็นตัวช่วย ตอนนี้มันไม่จำเป็นต้องพึ่งวงเวทย์ถึงสามแล้ว เพียงแค่สองวงก็เพียงพอ และมีความละเอียดเพิ่มขึ้นอีกด้วย


    "ไปกันได้แล้ว" เขาเดินไปพร้อมกับเมย์ ที่ได้เก็บเจ้าชุดเกราะนั้นไปแล้ว


    "ท่านอาจารย์ เราจะไปบ้านของท่านอาจารย์จริงๆสินะ" เมย์พูดด้วยความกระตื้อรื้อร้น


    "ใช่สิ แต่เราต้องเดินทาง อย่างน้อยก็หนึ่งอาทิตย์ เพื่อไปชายแดน หลังจากนั้นเราก็จะใช้วงเวทย์เคลื่อนย้าย เพื่อกลับไปยังเมืองใกล้ๆ ก่อนจะเดินทางอีกสองสามวัน ก็จะถึงบ้านของข้า" เขายิ้มให้เด็กสาว ขณะพูดด้วยสีหน้ามีความสุข


    หลังจากจากอาณาจักรอเคเซียมาเกือบสองปี วันนี้ก็เป็นการเริ่มต้น เพื่อกลับไปยังบ้านเกิด และกลับไปสะสางปัญหาของเขา ให้มันจบสิ้นไป และเป็นการทำตามคำขอร้อง ของเสี้ยวจิตวิญญาณท่านอเคเซีย ที่เพิ่งตื่นขึ้นมาในเม็ดพลังของเขา


    ตั้งแต่เขาเป็นจอมเวทย์เต็มตัว ภายในเม็ดพลังมานาของเขา ก็ปรากฏร่างของท่านอเคเซียขึ้น ร่างนี้แทบจะเหมือนกลับที่อยู่ในการทดสอบ เพียงแต่มันยังดูหนุ่มกว่าและมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง ไม่เหมือนกับที่อยู่ในด่านทดสอบ ที่เต็มไปด้วยความอ้างว้างและแก่ชรา


    มันปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับข้อความที่บันทึกเอาไว้ โดยมีใจความไม่มากนัก มีเพียงขอให้เขา ช่วยดูแลรักษาอาณาจักรเอาไว้ ไม่ใช้ถูกทำลายจาทั้งภายในและภายนอกอาณาจักร


    ด้วยความที่ว่า ทุกคนในอาณาจักรนั้น เมื่อผูกพลังมานาเข้ากับคริสตัลเมือง ทำให้ท่านอเคเซีย ที่คอยควบคุมบัตรแสดงตนอยู่ทุกใบ สามารถตรวจสอบความเป็นไปของบุคคลนั้นๆได้ เขาได้พบกับกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง ที่กำลังจะทำให้อาณาจักรนี้ เกิดการสั่นคลอนและล้มสลายได้


    แต่เพราะเขาเป็นเพียงแค่จิตวิญญาณ ที่ถูกถ่ายถอดเอาไว้ เพื่อส่งมอบพลังอำนาจของพันธะสัญญาเท่านั้น จึงไม่อาจจะออกไปจัดการได้ และเขาก็ไม่สามารถติดต่อกับคนที่มีพลังอำนาจมากได้


    เนื่องจาก เมื่อใครก็ตามที่มีอายุเกินสิบห้าปีขึ้นไป เขาก็หมดสิ้นแฝงเสี้ยวจิตวิญญาณเข้าไป เพราะสัญญาที่เขาร่ายไว้กับคริสตัลเมือง มันมีข้อกำหนดและกฎเกณฑ์ที่มากมายนัก และนี้ก็เป็นหนึ่งในกฎพวกนั้น


    เขาจึงได้แต่ส่งคำขอพวกนี้ไปให้ พวกเด็กที่มีพลังมานาเริ่มต้นสูงๆ โดยใช้ข้ออ้างที่ว่า นี้คือเกมสำหรับอำนาจ เมื่อใครสามารถจบเกมนี้ได้ เขาจะได้พลังอำนาจส่วนหนึ่งของท่านอเคเซีย


    โดยเกมนี้ ถูกสร้างขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว หรือก็คือ เด็กที่เกิดในปีเดียวกับเขา ทุกคนจะได้รับเสี้ยวจิตวิญญาณนี้กันทุกคน และแต่ละคน ก็จะต้องเข้าร่วมในเกมนี้ ใครก็ตามที่ไม่เข้าร่วม จะถือเป็นกบฏของอาณาจักร จะถูกทำลายเม็ดพลังในทันที


    สำหรับเขาแล้ว เรื่องพวกนี้ เป็นส่วนหนึ่งในเกมที่เขาสร้าง เกมราชันแห่งราชาเงา จะกล่าวถึง อาณาจักรแห่งหนึ่งในแผ่นดินที่กว้างใหญ่ ราชาของอาณาจักรนี้ ได้ตายไปแล้วนับพันปี แต่เขาได้ทิ้งเศษเสี้ยวของจิตวิญญาณเอาไว้ เพื่อคอยป้องกันอาณาจักรของตน และคอยมอบพลังอำนาจให้แก่คนในอาณาจักร


    ในหลายพันปีที่ผ่านมา อาณาจักรแห่งนี้ เมื่อเผชิญกับอันตรายใดๆ ก็จะมีผู้ที่คอยปกป้องและดูแลรักษาอยู่เสมอ โดยคนพวกนี้ จะมีพลังอำนาจที่มากกว่าคนทั่วไป พวกเขาจะปรากฏขึ้นพร้อมกัน หลายแสนถึงหลายสิบล้านคน พวกเขาจะเข้าร่วมเกมอย่างหนึ่ง ที่ถูกสร้างโดยราชาพระองค์นี้


    เพื่อเฟ้นหาราชันแห่งราชาทั้งหลาย โดยพวกเขาต้องช่วยอาณาจักรนี้ ด้วยการทำลายราชาเงาที่ค่อยควบคุมอาณาจักร หรือเหล่าอริราชศัตรูของราชาให้หมดสิ้น จึงจะถือว่าจบเกมนี้ได้และจะได้ของตอบแทนเป็น พลังอำนาจเหนือใครในอาณาจักร ทรัพย์สมบัติของราชา หรือแม้กระทั่งการเป็นราชันเงา ที่คอยสอดส่องและดูแลอาณาจักรแห่งนี้


    ชายหนุ่มคิดเรื่องหล่านี้ ระหว่างที่เขากำลังนั่งอยู่ในรถม้า ที่กำลังจะส่งเขาไปยังเมืองชายแดน จากเมืองเมเปิ้ลที่อยู่ใกล้กับภูเขามานาแกลที่สุด มันเป็นการเดินทางห้าวันติดต่อกัน โดยไม่หยุดพัก ด้วยรถม้าเวทย์ที่ด้านในเหมือนกระโจมเวทย์ แต่ด้านนอกกลับเป็นรถม้าธรรมดา


    เขาต้องอยู่ในนี้ไปอีกหลายวัน เขาเช่าเหมามันมาคันหนึ่ง โดยจ่ายเงินไปไม่น้อย เพื่อการเดินทางที่สะดวกสบายของเขาและเมย์


    ซึ่งตอนนี้ เธอกำลังนั่งเช็ดและขัดชุดเกราะกึ่งโกเลมอยู่ ตั้งแต่ที่เขาผลิตให้เธอลองใช้หนึ่งชุด เธอก็แทบจะไม่เคยออกห่างจากมันเลย เธอดูแลมันเหมือนเป็นสมบัติอันล้ำค่า ถึงแม้เขาจะพอเคยได้ยินมาบ้าง ว่าชุดเกราะแบบนี้ มันเป็นเพียงสิ่งของในต่ำนานเท่านั้น


    สำหรับเขาแล้ว มันยังไม่ดีเทียบเท่าของจริง เพราะจากคำอธิบายในหนังสือเทพแห่งการช่าง ผู้เขียนหนังสือนั้น สามารถสร้างให้มันมีรูปร่างเป็นกำไลหนึ่งวง แต่มันสามารถกลายเป็นชุดเกราะเติมตัว ที่มีเวทย์ป้องกันทุกธาตุ และสามารถป้องกันการโจมตีได้ทุกชนิด ถ้าพลังมานาของผู้สวมใส่ยังไม่หมด ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะทำลายชุดเกราะ


    ถึงแม้ว่าผู้สวมมันจะหมดพลัง เจ้าชุดเกราะนี้ก็จะเริ่มทำงานด้วยตัวเอง จากพลังงานสำรองพลังสำรองของมัน ซึ่งสามารถประคองสภาพชุดเกราะได้เกือบหนึ่งวัน ทำให้ผู้สวมใส่สามารถฟื้นฟูพลัง เพื่อควบคุมชุดเกราะแบบเบ็ดเสร็จได้อีกครั้ง


    เมื่อหนึ่งถึงเรื่องชุดเกราะต่อไปอีก เขาก็เริ่มนึกถึงผู้คนในเมืองโคลอสเซียม ที่ทั้งเป็นกันเองและมีจิตนักสู้ที่เปี่ยมล้น บ้างคนก็ไม่ถนัดการต่อสู้ แต่ก็มีมิตรสหายที่คอยช่วย มีทั้งพวกที่เพิ่งตื่นจากห้วงฤดีมรณะ ที่ถูกต้อนรับอย่างอบอุ่น และพวกเก๋าเกมที่ค่อยหาเรื่องเขาก็มี ทุกคนเปรียบเสมอสหายที่รู้ใจ ไปไหนไปกันและคอยระวังหลังให้กันเมื่อเจอกับอันตราย


    เขาที่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องราวในอดีตอยู่นั้น ที่ด้านนอก รถม้าได้ผ่านพื้นป่าและภูเขาหลายลูก ภูเขามานาแกลที่มีขนาดใหญ่โต ก็เริ่มมีขนาดเล็กลง จนแทบจะถูกต้นไม้รอบข้างบังไว้จนมิด ยิ่งรถม้าเคลื่อนตัวผ่านป่าไปเท่าใด ความคิดของชายหนุ่มก็ล่องลอยไปยังช่วงเวลาต่างๆ ที่เขานั้นได้อยู่อาศัยในอาณาจักรนี้ไปไกลแสนไกล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1704 pasawich (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 19:07
    ดาบ อะไม่ได้เหรอครับ
    #1,704
    0
  2. #1122 phairatw (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 18:24
    ขอบคุณครับ
    #1,122
    0
  3. #934 Gnuh (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 14:19
    ขอบคุณครับ
    #934
    0
  4. #925 toy (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 22:09
    ขอบคุณมากครับ
    #925
    0
  5. #917 มังกรอหังการ (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 11:28
    มาต่อเร็วๆนะครับ
    #917
    0
  6. #916 kamol1122 (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 08:51
    สนุกมากครับ
    #916
    0
  7. #915 ghjnbvffjkk (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 06:30
    ขอบคุณครับ
    #915
    0
  8. #914 MojRiSad (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 04:59
    ได้เวลา การประลองแย้ว ว่าแต่กลับบ้านนี่กลับบ้านไร่หรือบ้านเมียหว่า
    #914
    0
  9. #912 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:04
    ขอบคุณครับ
    #912
    0
  10. #911 Huntherfc (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 21:45
    ได้เวลาโชเทพ
    #911
    0
  11. #909 manima (จากตอนที่ 89)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 20:59
    ขอบคุณครับ จบแล้วสินะ ได้สาวมาคนเดียวน้อยไปนิด อิอิ
    #909
    0