ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 87 : บทพิเศษ : อำนาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,233
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    17 ต.ค. 59

บทพิเศษ : อำนาจ




    ในห้องที่อยู่สูงจากพื้นดินนับร้อยชั้น มันเป็นห้องเรียบๆ ที่มีการตกแต่งภายใน ในรูปแบบของยุโรปยุคกลาง มันมีเตาผิงที่มุมหนึ่ง มีพรมหนังสัตว์อยู่กลางห้อง ฝาพนังประดับไปด้วยโล่เกียรติคุณ และเครื่องเรือนที่ทำจากไม้ ซึ่งหายากในยุคนี้


    ห้องทั้งห้อง สว่างด้วยโคมระย้า ที่แขวนอยู่เหนือพรมขนสัตว์ขึ้นไป แสงจากโคมระย้าและเตาผิง ทำให้ห้องนี้ไม่ถึงกับมืด แต่ก็ไม่ได้สว่างมากเกินไป มันตัดกับความมืดมิดของท้องฟ้ายามรราตรี แต่ก็เป็นท่วงทำนองเดียวกับ ตึกที่รายรอบตึกแห่งนี้เอาไว้


    ทั่วสารทิศต่างเต็มไปด้วยแสงของนีออน ที่กำลังส่องแสงท้าทาย กับพระจันทร์และดวงดาว มีตึกสูงมากมายที่คอยแข่งความสูงกับเมฆ ทำให้ท้องฟ้ามันสว่างไสวราวกับกลางวัน แม้จะเป็นยามค่ำคืนก็ตามที


    "สามปีแล้วสินะ" เสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ดังขึ้นมาจากเก้าอี้ทรงสูง ที่หันหลังให้ประตูของห้อง


    ผู้ที่พูดขึ้น เป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ด้วยรูปร่างที่สมส่วน และใบหน้าที่อ่อนหวาน ที่ไม่ว่าจะออกกำลังกายสักเพียงใด ใบหน้านี้ก็ไม่เปลี่ยนแปลง เขากำลังจ้องมองไปยังพระจันทร์ เพียงหนึ่งเดียวของโลก ที่กำลังจะพ้นออกมาจากตึกหลังหนึ่ง เขาคนนี้ไม่ใช่ใครที่ไหน จูเนียร์ที่อยู่ในร่างของไอเคะนั้นเอง


    "พ่อบ้านแฟรงค์ ธุรกิจในตอนนี้ ผมคงวางมือได้แล้วสินะ" เขาหมุนเก้าอี้กลับมา เพื่อเผชิญหน้ากลับ ผู้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเขียนหนังสือของเขา แฟรงค์ มาติน พ่อบ้านส่วนตัวของเขา และเป็นเลขาของเขาอีกตำแหน่ง


    "เป็นอย่างที่นายน้อยคิดขอรับ ธุรกิจทุกอย่าง ตอนนี้มีเหล่านายหญิงคอยดูแล ด้วยฝีมือของเหล่าคุณหนูใหญ่ ทำให้การดำเนินงานเป็นไปอย่างราบรื่น ไม่มีปัญหาใดๆ ทำให้ตอนนี้ท่านจะมีเวลาว่างไปอีกนานขอรับ" พ่อบ้านแฟรงค์เปิดสมุดบันทึกขึ้นดู ก่อนจะร่ายยาวถึงตารางงานที่ว่างลง


    "... นายน้อยมีกำหนดการ ไปเยี่ยมชมโรงงานผลิตเครื่องจำลองฝัน สำหรับเล่นเกมราชันแห่งราชาเงา ในวันพรุ่งนี้ นี้เป็นกำหนดการสุดท้ายของนายน้อย หลังจากนี้ ก็ไม่มีงานออกสังคมไปอีกสามอาทิตย์..."


    พ่อบ้านแฟรงค์ ก็ยังพูดถึงตารางเวลา ของเขาไปอีกหลายสิบนาที พวกมันแทบจะไม่เข้าหัวของเขาเลย เพราะในตอนนี้ เขากำลังคิดถึงคำพูดของครรชิตอยู่ คำพูดที่บอกให้เขาลองเข้าไปเล่นเกมนั้นดู เกมที่ครรชิตสร้างด้วยการใช้เวลาเกือบทั้งชีวิต เกมราชันแห่งราชาเงา


    ช่วงเวลาตั้งแต่เขาเข้ามาในร่างนี้ มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมาย ทั้งการแต่งงานของเขา ธุรกิจหลายสิบแห่ง ที่มาพร้อมกับเบอร์โทรศัพท์ ที่ได้มาจากครรชิต ไหนจะต้องดูแลเหล่าภรรยาทั้งหลาย ทั้งการเรียนรู้ในเรื่องต่างๆ และการเรียนเพื่อเพิ่มสถานะทางสังคม


    ของพวกนั้น ทำให้เขาใช้ชีวิตผ่านไปอย่างรวดเร็ว ทุกๆวัน ต้องทำงานตามตารางเวลา ที่ถูกกำหนดด้วยภาระหน้าที่ ทำให้เขาที่ยังเป็นแค่เด็กชายในตอนแรก กลายเป็นชายหนุ่มในเวลาไม่นาน แถมเกือบจะกลายเป็นผู้ทรงอิทธิพล หรือไม่ตอนนี้ก็คงเป็นไปแล้วก็ได้


    ธุรกิจที่ได้รับมา ส่วนมากจะครอบคลุมทุกภาคส่วน ของการดำเนินชีวิต ของผู้คนในประเทศนี้ ทั้งด้านการผลิตอาหาร และยาเกือบทุกชนิด อสังหาริมทรัพย์ ทั้งแบบที่ดินเปล่าและที่อยู่อาศัย โรงงานผลิตเครื่องใช้แทบทุกอย่าง รวมทั้งเสื้อผ้าและของใช้ในชีวิตประจำวัน


    พวกมันครอบครองเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ ของการส่งออกต่างประเทศ และยึดครองถึงสี่สิบเปอร์เว็นต์ สำหรับจำหน่ายในประเทศ ถึงแม้ส่วนใหญ่ที่ได้มาจะเป็นหุ้นของแต่ละธุริกิจ แต่เกินครึ่ง มีอำนาจในการกำหนดนโยบายของธุรกิจได้


    การบริหารจัดการนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้ แต่ไม่รู้เพราะสาเหตุใด เขาใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็สามารถเรียนรู้ถึงการบริหาร กลยุทธ์ในการคงสภาพคล้องของธุรกิจ และเคล็ดลับสำหรับการพัฒนาองค์กรได้อย่างรวดเร็ว


    ทำให้การบริหารงานเป็นไปได้อย่างต่อเนื่อง ก่อนจะโอนการบริหารไปให้พวกภรรยาของเขา ที่เรียนทางด้านการบริหาร และมีความสามารถทางด้านนี้จนหมดสิ้น เพียงเพราะเขาเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย กับความจำเจของตารางงาน และเหนื่อยล้ากับการรับมือกับพวกตาแก่ทั้งหลาย


    "เฮ้อ" เขาถอนหายใจออกมา เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่ผ่านมา


    เสียงถอนหายใจนั้น ได้เรียกความสนใจ จากบุคคลหนึ่งที่กำลังอ่าน ตารางเวลาของผู้ถอนหายใจออกมา มันทำให้บุคคลนั้น มีสีหน้าที่เป็นกังวล ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย


    "นายน้อย ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า ให้ข้าเรียกหมอวิน มาดูอาการของท่านไหม" พ่อบ้านแฟรงค์ ถามด้วยความเป็นห่วง เนื่องจากตั้งแต่เข้าห้องนี้มา นายน้อยของเขาหรือท่านไอเคะนั้น มีอาการเหม่อลอย และสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไร


    "ผมไม่เป็นอะไรหรอก แค่คิดถึงวันเก่าๆนะ" เขาตอบรับความหวังดีของพ่อบ้านแฟรงค์ ก่อนจะหน้าจอสื่อสารขึ้นมา


    "ช่วยจัดเตรียมชุด สำหรับพรุ่งนี้ไว้ด้วย แล้วก็ให้เมดนำเครื่องดื่มมาที่ห้องผมด้วยนะ"


    "ค่ะ นายน้อย" หนึ่งในแม่บ้านและหัวหน้าเมด ของชั้นนี้ได้ตอบรับคำสั่ง ก่อนหันไปออกจากห้องพักของตนไป


    ที่ด้านนอกห้องพัก เธอได้ออกคำสั่งให้เหล่าพ่อครัว เตรียมเครื่องดื่มและของว่าง ก่อนที่จะให้เมด นำไปเสิร์ฟยังห้องของนายน้อย ซึ่งเขาอยู่ที่ห้องริมสุด และเป็นห้องที่ดีที่สุดเช่นกัน


    การเตรียมอาหารว่างใช้เวลาไม่นาน ก่อนที่ของทุกอย่างจะนำไปเสิร์ฟให้ไอเคะ


    ทางด้านไอเคะ หลังจากโทรไปสั่งเครื่องดื่มแล้ว เขาก็กลับมาให้ความสนใจกับพ่อบ้านแฟรงค์ต่อ


    "พรุ่งนี้ ผมต้องไปที่โรงงานนั้นกี่โมง" เขาถามด้วยอารมณ์ที่ไม่ยินดียินร้าย เหมือนกับการออกไปเดินเล่น ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว การเดินทางในวันพรุ่งนี้ อาจจะเป็นการตัดสินอนาคตของโรงงานนั้นเลยก็ได้


    "กำหนดการของวันพรุ่งนี้ ตอนเจ็ดโมงเช้า รถคนแรก ต้องส่งเหล่าคุณหญิงใหญ่ไปบริษัทเสียก่อน เมื่อถึงตอนเจ็ดโมงครั้ง รถคันที่สองจึงส่งพวกคุณหนูเล็กไปโรงเรียน ส่วนพวกคุณหนูกลาง พวกท่านจะเดินทางกันในตอนแปดโมงเช้า ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่นายน้อยต้องเดินทางเช่นกัน กำหนดการถึงโรงงาน ในเวลาเก้าโมงเช้า"


    "อย่างงั้นหรอ แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง ต้องไปประชุมบอร์ดบริหาร หรือว่าต้องเข้าฟังบรรยายอะไรหรือเปล่า" เขาถามด้วยเสียงเบื่อหน่าย เพราะว่าการประชุมแต่ละที ก็มีแต่การบรรยายที่ยาวเยียด และแทบจะไม่มีประเด็นสำคัญ จนบ้างครั้งเขาถึงกับเปลี่ยนคณะผู้บริหารเสียด้วยซ้ำ


    "ไม่ต้องขอรับ เพียงแค่ไปตรวจเยี่ยมตามกำหนดการเท่านั้น ส่วนใหญ่ก็เป็นการไปดูการทำงานทั่วไป และรวบรวมเอกสารกลับมาพิจารณา เกี่ยวกับทิศทางของบริษัท และตรวจสอบการจัดการภายในเท่านั้น" พ่อบ้านแฟรงค์ตอบคำถาม พร้อมกับส่งกำหนดการไปให้ โดยการส่งเข้าไปที่ลิ้งค์เน็ค ของท่านไอเคะโดยตรง


    "ตรวจสอบการทำงานในห้องควบคุม ออฟฟิศ และส่วนผลิต..." จูเนียร์พูดขึ้นมาเบาๆ เพื่อทบทวนข้อมูลที่ได้รับมา


    "ถ้าอย่างงั้น พรุ่งนี้ พ่อบ้านแฟรงค์ไปกับผมด้วยละกัน เพราะมีเรื่องอยากให้จัดการให้หน่อย" หลังจากทบทวนอยู่สักพัก เขาก็พูดขึ้นมา เพราะในระหว่างทบทวนกำหนดการอยู่นั้น เขาก็นึกถึงเรื่องบางอย่างได้


    "ได้ขอรับ แต่ไม่ทราบว่าเรื่องอะไรหรือขอรับ ให้กระผมจัดการตอนนี้เลยก็ได้" พ่อบ้านแฟรงค์ถามด้วยสีหน้าสงสัย เพราะนานๆครั้งที่ท่านไอเคะ จะเอ่ยปากเรื่องขอให้เขาจัดการเรื่องราวต่างๆ ปรกติแล้วท่านจะเป็นคนจัดการเองเสมอ


    "ที่จริง มันก็ไม่มีอะไรมากนักหรอก เพียงแต่ผมเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้นะ เลยว่าจะลองไปดูสักหน่อย เลยอยากให้พ่อบ้านแฟรงค์อำนวยความสะดวกให้สักเล็กน้อย" เขายิ้มให้พ่อบ้านแฟรงค์อย่างแฝงความหมาย


    ก๊อกๆ


    "ขออนุญาตค่ะ" สิ้นเสียง ประตูห้องทำงานของไอเคะก็เปิดออก มีเมดเข็นรถเข็น ที่มีฝาครอบอาหารสีเงิน และไวน์ราคาแพงเข็นเข้ามา


    ด้วยการจัดการที่เป็นธรรมชาติ และมีความรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ของว่าง ที่เป็นพายหลากหลายไส้ ถูกนำมาจัดไว้บนโต๊ะ พร้อมกับแก้วไวน์ที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างดี พร้อมทั้งการเสิร์ฟที่ไม่ทำให้ไวน์เสียรสชาติ ทำให้มือค่ำของชายหนุ่ม เต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ


    "เธอออกไปก่อน" พ่อบ้านแฟรงค์หันไปสั่งเมดสาวเบาๆ ก่อนจะเดินมารินไวน์ ให้เจ้านายอย่างเป็นธรรมชาติ


    "ค่ะ" เมดสาวทำความเคารพ ก่อนจะเข็นรถเข็นออกไป โดยไม่เสียงเกิดขึ้นสักเล็กน้อย


    "ยังไงผมก็ไม่ค่อยชิน กับการทำความเคารพของพวกเมดเลยแหะ" จูเนียร์บ่นอุบอิบ ก่อนจะจิบไวน์เบาๆ และรื่นรมย์ไปกับเสียงดนตรีที่ดังขึ้นเบาๆ ด้วยการสั่งการของพ่อบ้านแฟรงค์


    "กระผมเห็นว่า ก็ไม่มีอะไรไม่ดีนี้ขอรับ ก็เพียงแค่โค้งตัวห้าสิบองศาเพียงเท่านั้น" พ่อบ้านแฟรงค์พูดด้วยเสียงขบขันเล็กน้อย


    "แต่ชุดที่พวกเธอใส่นะ มันไม่เหมาะจำทำความเคารพแบบนั้นสักเท่าไร"


    สิ้นเสียงของจูเนียร์ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ โดยมีเพียงเสียงดนตรีที่คอยบรรเลง เพื่อผ่อนคลายอารมณ์ต่างๆ ของผู้คนในห้องนี้เท่านั้น


    เช้าวันใหม่


    หลังจากส่งเหล่าภรรยาออกไปทำงาน และอีกหลายคนก็ไปโรงเรียนหรือมหาลัย ถึงแม้ปัจจุบันนี้ สามารถเรียนได้โดยใช้ลิ้งค์เน็คก็ตาม แต่เพราะคุณแม่เทเรซ่าเคยสั่งเอาไว้ ว่าการไปเรียนในสถานที่จริง จะให้ประสบการณ์ที่มากกว่า ทำให้พวกเขายังคงไปเรียนกันจริงๆ


    จูเนียร์และพ่อบ้านแฟรงค์ ก็ออกเดินทางบ้าง โดยจุดหมายของเขา อยู่ในเขตอุตสาหกรรมแห่งหนึ่ง โรงงานส่วนใหญ่ของที่นี้ แทบจะทั้งหมด มีหุ้นของจูเนียร์อยู่ทั้งสิ้น ทำให้ทั้งเขตนี้ เหมือนเป็นพื้นที่ของเด็กหนุ่มเลยทีเดียว


    ภายในโรงงานแห่งนั้น ตั้งแต่เช้า จูเนียร์ได้เดินตรวจไปทุกหนทุกแห่ง โดยมีพนักงานคนหนึ่ง คอยอธิบายและนำทางไปเรื่อยๆ พร้อมกับมีพ่อบ้านแฟรงค์คอยเสริมในบ้างเรื่อง ที่เกี่ยวข้องกับชายหนุ่มโดยตรงไปด้วย ทำให้เขาไม่เบื่อกับการเดินชมที่นี้


    เมื่อพักเที่ยงมาถึง ชายหนุ่มก็แยกตัวไปจากพนักงาน พร้อมกับเดินออกไปยังที่หนึ่งพร้อมกับพ่อบ้านแฟรงค์


    "ใช่ที่นี้หรือเปล่า พ่อบ้านแฟรงค์" จูเนียร์หันไปถามพ่อบ้านที่ยืนอยู่ข้างหลังของเขา


    "ตามแผนผังที่นายน้อยให้มา เป็นตรงนี้แน่นอนขอรับ ห้องทดลองผลิตที่สิบสาม ที่เป็นห้องทดลองลับ"


    ตรงหน้าของทั้งสองคน เป็นผนังโรงงาน ที่ไม่ทางเข้าหรือประตูแต่อย่างใด มีเพียงป้ายโลหะติดไว้ว่า 'ทางออกฉุกเฉิน' พร้อมลูกศรชี้ไปทางซ้ายก็เท่านั้น นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอีก


    "ไม่ลองไม่รู้" จูเนียร์พูดขึ้น ก่อนจะกดไปตามตัวอักษร และจุดต่างๆนับสิบจุด


    ป้ายโลหะแยกตัวออกจากกัน ปรากฏแป้นพิมพ์ตัวเลขขึ้นมา พร้อมกับคำสั่งที่ให้ใส่รหัสผ่าน ด้วยความรวดเร็ว จูเนียร์ใส่รหัสลงไป ทั้งหมอมีห้าสิบสองหลัก ก่อนที่จะมีขอบประตูโผล่ออกมา ทั้งคู่เดินเข้าไปด้านใน แล้วประตูนั้นก็หายไป กลายเป็นผนังโล่งๆตามเดิม


    ด้านในของประตู มันเป็นลิฟต์สำหรับพาลงไปด้านล่าง ที่ด้านล่างของลิฟต์นั้น มันเป็นโรงงานขนาดเล็ก ที่มีระบบการวิจัยด้วยสมองกล การดำเนินการทุกอย่าง ถูกควบคุมด้วยสมองกลแทบทั้งสิ้น ทำให้มันไม่ต้องการมนุษย์ในการวิจัย มีเพียงแค่การนำเอามันไปผลิตเท่านั้น ที่จะต้องมีมนุษย์มาเกี่ยวข้อง


    "ยินดีต้อนรับ ผู้มีสิทธิ์ในการควบคุม เข้าสู่ห้องวิจัยที่ D-27 เราB-32 ผู้ดูแลที่นี้ขอต้อนรับ" เสียงสังเคราะห์ดังขึ้น


    "ครับ ผมมารับอุปกรณ์พิเศษ VR-DownWorld ครับ" จูเนียร์พูดขึ้นดังๆ เพื่อให้สมองกลนั้นรับทราบถึง จุดประสงค์การมาของเขาในครั้งนี้


    แทบทุกโรงงาน ที่เกี่ยวข้องกับอิเล็กทรอนิกส์ จะมีห้องลับเช่นนี้แทบทั้งสิ้น ซึ่งมันถูกสร้างโดยครรชิตทั้งหมด เป็นสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังฉากของบริษัทต่างๆ มันเป็นทั้งระบบการวิจัย การดำเนินนโยบายและการบริหาร ซึ่งทุกครั้ง ก็จะมีผู้เข้าร่วมประชุมทางไกล ที่ไม่ประสงค์ออกนามทุกครั้ง ซึ่งมันก็คือสมองกลเหล่านี้นั้นเอง


    พวกมันถือเป็นผู้มีอำนาจ เกือบจะสูงสุดในแต่ละบริษัท ถ้าไม่นับเขาที่ได้รับสิทธิ์ควบคุมพวกมันมา กับครรชิตผู้เป็นเจ้าของที่แท้จริง นั้นทำให้บริษัทต่างๆอยู่ในการควบคุมของพวกมันทั้งสิ้น


    "รับทราบ"


    "พ่อบ้านแฟรงค์ ในนี้คงเป็นปลอดภัยที่สุด สิ่งที่ผมอยากให้คุณทำคือ ช่วยสืบประวัติทุกอย่าง ของบอร์ดบริหารของแต่ละบริษัท ที่ผมเป็นเจ้าของที่ เพราะผมได้รับข้อความลับมา ว่าบ้างคนเป็นสายลับของต่างประเทศ ที่เข้ามาสืบความลับของประเทศเรา" จูเนียร์บูดออกมาเบาๆ สิ่งที่เขาพูดคือสิ่งที่ครรชิตพูด ก่อนที่พวกเขาจะแยกกัน


    "ขอรับ กระผมจะจัดการให้อย่างเร็วที่สุด" พ่อบ้านแฟรงค์ขมวดคิ้วเป็นปม ก่อนจะตอบรับคำพูดของจูเนียร์


    หลังจากนั้น พวกเขาก็ออกจากห้องลับนั้นไป ก่อนที่เขาจะออกไปนั้น เจ้าสมองกลB-32 ก็ได้จัดส่งของที่สั่งไปให้เขาแล้ว การตรวจเยี่ยมในโรงงานนี้ ในช่วงบ่ายก็ไม่ต่างจากตอนเช้ามากนัก จูเนียร์ได้แต่รับฟัง และตอบรับไปตามสมควร ส่วนความคิดก็ล่องลอยไปไกลแสนไกล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #932 Gnuh (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 13:57
    ขอบคุณครับ
    #932
    0
  2. #910 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 21:40
    ขอบคุณครับ
    #910
    0
  3. #902 kamol1122 (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 13:54
    สนุกดีครับ
    #902
    0
  4. #901 Impact Thunder (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 03:38
    ขอบคุณครับ ไอเคะมีเมียกี่คนเนี่ย
    #901
    0
  5. #900 toy (จากตอนที่ 87)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 22:08
    ขอบคุณมากครับ
    #900
    0