ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 80 : ชั้นที่สูงกว่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    8 ต.ค. 59

บทที่ 2 : ชั้นที่สูงกว่า




    เวลากลางคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มได้นอนอยู่บนเตียงในบ้านของเขานั้นเอง เพราะเขาได้ทำความสะอาดตั้งแต่เจอพลังมานาปั่นป่วน ทำให้บ้านยังคงสะอาดปราศจากฝุ่น


    ในตอนเช้า เด็กสาวตื่นขึ้นมาเตรียมน้ำและอาหารเช้าเช่นเคย โดยใช้เนื้อหมูป่าเพลิงเมื่อคืน ทำเป็นซุปและมีมันฝรั่งบดเป็นเครื่องเคียง ด้วยผีมือการทำอาหารที่พัฒนาขึ้น ทำให้ข้าวเช้าเสร็จในเวลาไม่นาน


    เมื่ออาหารเสร็จสิ้น ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ชายหนุ่มอาบน้ำเสร็จพอดี เขาเดินไปที่ห้องทำอาหาร ก่อนจะจัดโต๊ะตรงลานกว้าง ที่ยังมีพวกจานหรือชามวางไว้อยู่ ด้วยการเอาพวกมันไปแช่น้ำรอการล้างต่อไป


    "เมย์ เจ้าไปอาบน้ำก่อนเถอะ แล้วมากินข้าวเช้าด้วยกัน" ครรชิตที่กำลังจัดโต๊ะอยู่ เห็นเด็กสาวเดินออกมาจากห้องครัว ด้วยสภาพชุดเดิมเมื่อคืน จึงบอกให้เธอไปอาบน้ำให้เรียบร้อยเสียก่อน


    ใช้เวลาไม่นาน ชายหนุ่มก็ทำการเก็บโต๊ะ ทำความสะอาดคราบเลอะบนโต๊ะ และล้างจานจนเสร็จเรียบร้อย แล้วนำจานและช้อนมาจัดไว้ พร้อมกับนำเอาอาหารที่เด็กสาวเสร็จแล้ว มาวางไว้กลางโต๊ะ


    "เจ้าพวกนี้มันคืออะไรกันละนี้" ชายหนุ่มพูดขึ้นมาเบาๆ เมื่อสังเกตถึงสิ่งมีชีวิตบางอย่าง มันคลายๆสุนัขจิ้งจอก มันมีขนาดตัวเท่ากับลูกหมาพันธุ์เล็กเท่านั้น


    เจ้าลูกสุนัขจิ้งจอกหลายตัว พวกมันกำลังวิ่งเล่นรอบๆโต๊ะทานข้าว ทั้งที่เมื่อคืนเขาก็ไม่เห็นพวกมันเลยสักตัว แถมเจ้าพวกนี้ยังสามารถหลบเลี่ยงปราณตรวจจับของเขาได้อีก


    พวกมันยังคงวิ่งเล่นต่อไป ถึงแม้เขาจะใช้ลมปราณจับพวกมันไว้ก็ตาม ไม่ใช่ว่าเขาจะจับพวกมันได้ทุกตัว เนื่องจากเขายังไม่แข็งแกร่งมากพอ จึงยังไม่สามารถแบ่งแยกควบคุมมันได้หลายสาย มากสุดตอนนี้ก็เพียงสี่สายเท่านั้น แต่ในทะเลลมปราณของเขานั้น สามารถใช้ได้ไม่จำกัดดังแขนขาของตัวเอง


    มันมาคลอเคลียขาของเขา ก่อนจะปืนป่ายไปทั่วโต๊ะอาหาร จนแทบจะทำให้เขาโมโห เขาจับพวกมันอย่างงุ่นง่าน ก่อนจะจับพวกมันลงไปยังพื้นด้านล่าง ถ้าเขามิได้เป็นพวกใจดี เขาคงฆ่าหรือไม่ก็เตะพวกมันไปแล้ว


    "คิกๆ" เมย์ขำกับท่าทางของอาจารย์เธอ


    "ไม่ต้องมาขำเลย เจ้าพวกนี้มาได้ยังไง" ครรชิตถามเสียงเข้ม


    "ขอโทษค่ะ ท่านอาจารย์ เจ้าพวกนี้มันตามหนูมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หนูเองก็ไม่ทราบว่ามันมาจากไหนเหมือนกันค่ะ แถมพวกมันยังสามารถตามหนูไปได้ทุกที่อีกด้วย" เด็กสาวตอบพร้อมด้วยรอยยิ้ม


    "ช่างมันเถอะ แล้วจะเอายังไงกับพวกมัน จะปล่อยไว้อย่างงี้หรือจะเอามันไปปล่อยที่อื่น" เขาถามเธอ


    "เลี้ยงมันก็ได้ค่ะ ท่านอาจารย์ ข้าจะรับผิดชอบเอง ใช่ไหมเจ้าตัวแสบ" เด็กสาวอุ้มมันขึ้นมายี้หัวตัวหนึ่ง มันครางตอบเด็กสาวด้วยเสียงมีความสุข


    ชายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆกับท่าทางของเธอ ก่อนที่เขาจะปล่อยให้พวกมันเป็นอิสระจากลมปราณไร้สภาพ พวกมันส่งเสียงครางหงิงๆ ก่อนจะวิ่งเล่นไปรอบโต๊ะเช่นเดิม


    เด็กสาวนำเนื้อหมูป่าอีกส่วนหนึ่ง มันเป็นเนื้อติดกระดูก ที่เขาไม่ได้เอาไปใช้ประโยชน์ได้ เอามาให้พวกมันกิน เพราะพวกมันเริ่มมีเขี้ยวขึ้นแล้วนั้นเอง ทำให้พวกมันเริ่มกินเนื้อแล้วนั้นเอง


    "ถ้าอย่างนั้น เจ้าก็ล่าให้พวกมันกินไปก่อน แล้วค่อยสอนการล่าให้พวกมันด้วยละกัน ส่วนตอนนี้เรามากินข้าวกันเถอะ"


    สองศิษย์-อาจารย์ก็เริ่มลงมือรับประทานอาหารเช้ากัน ทั้งคู่กินข้าวอย่างเงียบๆ ด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ


    หลังจากรับประทานเสร็จแล้ว ทั้งคู่ก็พูดคุยเรื่องการฝึกของเด็กสาว ที่ตอนนี้แทบจะไม่มีอะไรให้ฝึกแล้ว นอกจากการพัฒนาทักษะให้ดียิ่งขึ้นไป และการหาประสบการณ์การต่อสู้เพิ่มเติมเท่านั้น


    ครรชิตไม่ได้เพิ่มการฝึกของเมย์ เพราะเพียงแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับการเอาตัวรอด และใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบายแล้ว ถ้าได้รับประสบการณ์การต่อสู้อีกสักหน่อย ก็สามารถพัฒนาต่อได้เรื่อยๆ เพราะวิธีฝึกอันนี้เหมาะกับเธอมากที่สุดแล้ว


    "วันนี้พวกเราไปชั้นสี่กันไหม เจ้าน่าจะพอไหวแล้ว" ครรชิตชวนเด็กสาว ที่ตอนนี้กำลังดูแลชุดเกราะของเธออยู่


    "ค่ะ แล้วเจ้าพวกลูกสุนัขจิ้งจอกละค่ะ" เมย์เอียงคออย่างสงสัย


    ครรชิตยิ้มให้เด็กสาว ก่อนจะวาดมือไปในอากาศ วงเวทย์ขนาดใหญ่ ครอบคลุมไปทั้งตัวของเด็กสาวและลูกสุนัขจิ้งจอกทั้งหกตัว มันเป็นวงเวทย์ไร้ธาตุที่มีชื่อว่า'ผูกวิญญา' เป็นการทำพันธะสัญญาโลหิตแบบหนึ่ง


    การใช้เวทย์ผูกวิญญานั้น ส่วนมากจะทำกับสัตว์เวทที่ยังเด็กหรือเพิ่งเกิด รวมทั้งที่ยังเป็นไข่ก็ด้วย เพื่อให้พวกมันพัฒนาตามเจ้าของ ด้วยการผูกเม็ดพลังมานาเขาด้วยกัน ทั้งเจ้าของและสัตว์เวทจะมีการพัฒนาที่เท่ากัน ทั้งนี้ทั้งนั้น ถ้าสัตว์เวทมีระดับพลังต่ำกว่า มันก็จะเติบโตในทันที จนมีระดับเท่ากับเจ้าของเอง ส่วนถ้าเจ้าของมีระดับต่ำกว่า ก็จะมีความเร็วในการฝึกฝนสูงเป็นอย่างมาก


    พันธะนี้ ส่วนใหญ่แล้วผู้ที่ทำ มักจะเป็นพวกชนชั้นสูงหรือพวกขุนนาง และเป็นที่นิยมในอาณาจักรใหญ่ๆ ที่สามารถหาลูกสัตว์เวทระดับกลางขึ้นไปได้ง่ายๆ มันจะทำให้เด็กที่เกิดมา มีพัฒนาการด้านการฝึกฝนที่สูงเป็นอย่างมาก ทำให้มีจอมเวทย์ในอาณาจักรจำนวนมหาศาล


    ไม่ใช่ว่าอาณาจักรอเคเซียแห่งนี้ไม่มีการทำเช่นนี้ วิธีการร่ายและการเขียนวงเวทย์มีการสอนกันในชั้นเรียน และมีหนังสือเกี่ยวกับมันอยู่โดยเฉพาะ เพียงแต่การจะหาลูกสัตว์เวทที่แข็งแกร่งเป็นเรื่องยาก และส่วนใหญ่ พวกมันจะถูกใช้กับพวกเชื้อพระวงศ์เท่านั้น มีบ้างที่ขุนนางที่มีอำนาจหรือมีข้ารับใช้ที่แข็งแกร่งมากพอ ก็จะทำการหาลูกสัตว์เวทมาทำพันธะเช่นกัน


    ส่วนในอาณาจักรนี้ เขาไม่เคยได้ค้นหาเรื่องราวเกี่ยวกับเวทย์นี้แม้แต่น้อย


    วงเวทย์ที่ปรากฏขึ้น ค่อยๆเปล่งแสงสีทองออกมา แสงสีทองนั้นสว่างขึ้นเรื่อยๆ จนเด็กสาวต้องหลับตาลง ก่อนที่มันจะหลอมรวมเข้าไปในร่างกายของเด็กสาว และลูกสุนัขจิ้งจอกทั้งหกที่อยู่รอบตัวเธอ พวกมันที่ได้รับวงเวทย์เข้าไป ต่างกลายเป็นลูกบอลแสงขนาดเท่ากำปั้น ได้ลอยเข้าสู่ร่างกายของเด็กสาวทั้งหกตัวในเวลาไม่นาน


    "เอาล่ะที่นี้พวกมันก็จะจำศีลไปอีกสองสามวัน ระหว่างนี้เจ้าก็ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับพวกมัน" ครรชิตพูดออกมา หลังจากที่เห็นเด็กสาวทำหน้างง เนื่องจากพวกมันหายไปในตอนที่เธอหลับตา เพราะแสงสีทองที่สว่างจ้านั้นเอง


    "พวกเราไปกันเถอะ" ชายหนุ่มเดินออกไป โดยไม่ได้มองเด็กสาว


    ทิศทางที่พวกเขาเดินไปนั้น มันเป็นทางตรงขึ้นไปสู่ชั้นสาม โดยตัดผ่านสถานที่อีกหนึ่งถึงสองแห่งเท่านั้น มันเป็นทางที่สั้นและปลอดภัยที่สุด


    การเดินทางในครั้งนี้ ชายหนุ่มเหมือนจะใช้ความเร็วพอๆกับเด็กสาวตลอดเวลา แต่ที่แท้จริงแล้ว เขากำลังหาความเร็วสูงสุดของเด็กสาวอยู่ ด้วยการเพิ่มความเร็วอย่างช้าๆ การที่เขาวิ่งนำอยู่ด้านหน้า ทำให้เมย์ที่ตามหลังมา ต้องใช้ความเร็วที่พอๆกัน เพื่อให้ไม่หลงจากกัน


    ครรชิตหันไปมองเด็กสาวเป็นระยะๆ เมื่อความเร็วของเขาถึงจุดหนึ่ง มันเป็นจุดที่เด็กสาวเริ่มตามไม่ทัน เขาก็ลดความเร็วลง


    เขายิ้มให้เธอขณะเดินกันอย่างช้าๆ บนทางขึ้นระหว่างชั้นสองกับสาม "ไม่คิดว่าความเร็วของเธอจะมากขนาดนี้ แสดงว่าไปฝึกการต่อสู้กับซิกก้าบนชั้นสามมาแล้วสินะ"


    "ค่ะ" เด็กสาวตอบพร้อมกับลมหายใจที่เหนื่อยหอบ


    "ลองชิมเนื้อของมันหรือยัง เป็นเนื้อที่อร่อยมากเลยนะ ยิ่งเอาไปชุบแป้งทอดยิ่งอร่อย" ครรชิตพูดขึ้น ก่อนที่เขาจะยิ้มอย่างมีความสุข


    ซิกก้าหรือซิกกี้ มันเป็นสัตว์เวทรูปร่างคล้ายนกกระจอกเทศของโลกเก่า เพียงแต่มันไม่มีขนที่หางฟู่ๆ เช่นนกกระจอกเทศ แต่กลายเป็นขนที่แข็งและมีความคมหกเส้นที่หางแทน มันมีขาขนาดใหญ่ ที่มีแรงขับสูงมาก และด้วยการเสริมเวทมนตร์ลงไป ทำให้มันเป็นนกที่วิ่งเร็วเป็นอย่างมาก พวกมันบนได้ แต่ก็ไม่ได้ไกลมากนัก เพราะมันก็มีปีกที่ใหญ่พอจะบนได้ แต่เพราะน้ำหนักขาที่มาก ทำให้มันบินต่อเนื่องได้ไม่นาน


    มันเป็นสัตว์เวทที่พบได้ทั่วไป ในเขตทุ่งหญ้าเขตร้อนของโลกนี้ และผู้คนนิยมทำเป็นสัตว์ขี่เฉพาะพื้นที่


    "ยังไม่เคยลองค่ะ พวกมันเร็วเกินไปที่จะฆ่าได้สักตัว พอพวกมันสู้ไม่ได้ก็บนหนีไปเลย" เด็กสาวหน้ามุ่ยเล็กน้อย


    "ฮ่าๆ นั้นสินะ" ชายหนุ่มหัวเราะขึ้นเบาๆ ถึงแม้ความเร็วเด็กสาวจะมากพอจะตามพวกมันได้ทัน แต่พอมันกางปีกบิน ความเร็วก็เพิ่มไปอีก


    พวกเขาทั้งคู่ใช้เวลาอีกสักพัก ก็มาถึงชั้นสามได้ในที่สุด


    เมื่อมาถึงชั้นสามแล้ว สิ่งแรกที่ต้อนรับพวกเขาก็คือ ฝูงแบล็คไบซันพร้อมสภาพอากาศหนาว พื้นดินเต็มไปด้วยหิมะทับถมกันอยู่ แต่ก็ยังดีที่หิมะไม่ได้ตกลงมาด้วย ซึ่งแตกต่างจากทางขึ้นมา ที่เป็นป่าเขตร้อนอยู่เลย เลยจากทุ่งหิมะนี้ไปเล็กน้อย ก็เป็นป่าไม้ที่เต็มไปด้วยต้นไม้แทบไม่มีใบ และอีกฝั่งก็เป็นทุ่งหญ้าทะเลทรายซะอย่างงั้น


    ภูมิอากาศของชั้นสาม จะมีความสุดขั้วยิ่งกว่าชั้นสอง เหมือนพวกมันถูกจับมาร่วมกัน ในพื้นที่โดยไม่ได้คำนึงถึงหลักภูมิศาสตร์แม้แต่น้อย แต่พวกมันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย เหมือนแต่ละเขตก็มีเขตแดนเป็นของตัวเอง


    ต่างจากชั้นหนึ่งและสอง ที่จะเป็นสภาพแวดล้อม ที่พอจะมีความเป็นเหตุเป็นผลกันอยู่ ไม่ใช่ก็จับมายำรวมกันแบบชั้นนี้ แต่ทว่าชั้นสีสามขึ้นไป ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันหมด นั้นคือเต็มไปด้วยพื้นที่แปลกๆ ที่ไม่สมเหตุสมผล และไม่ต่อเนื่องกันอีกด้วย


    "รออยู่นี้สักพัก เตรียมไฟสำหรับทำอาหารด้วยก็ดี ข้าจะออกไปหาเนื้อสัตว์มาให้" ชายหนุ่มไม่รอให้ลูกศิษย์ซักถาม เขาได้พุ่งหายไปกับทุ่งหญ้าหิมะเสียแล้ว


    เขาหายไปนานหลายนาที เมื่อกลับมา เขาก็เห็นกองไฟและอุปกรณ์ทำอาหาร ถูกเตรียมไว้ในบ้านแบบง่ายๆ ที่สร้างจากต้นไม้หลายต้น ที่สานกันเป็นผนัง ประตู หน้าต่างและหลังคา โดยมีอีกส่วนก่อตัวเป็นกำแพงไม้ เพื่อสร้างอาณาเขตแบ่งแยกจากเจ้าพวกแบล็คไบซัน


    "ข้าเอาเจ้าซิกก้ามาฝาก" ชายหนุ่มยกเจ้านกกระจอกเทศที่ตัวเท่ารถยนต์ ออกจากแหวนมิติมาวางไว้ที่หน้าบ้าน ก่อนที่จะเริ่มชำแหละมันออกเป็นส่วนๆ ซึ่งไม่มีเลือดเลยสักนิด เพราะเขารีดเลือดมันไปแล้วนั้นเอง


    "มาช่วยกันย่างและทอดพวกมันกัน นี้ก็เกือบจะเที่ยงแล้วด้วยสิ"


    "ค่ะ"


    แล้วสองศิษย์-อาจารย์ ก็เริ่มเริ่มย่างเนื้อและกินพวกมัน โดยไม่สนใจสภาพอากาศ และเจ้าพวกแบล็คไบซันที่กำลังครางฮึมๆ ราวกับไม่พอใจการมาขว้างการหากินของพวกมัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1114 phairatw (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 17:34
    ขอบคุณครับ
    #1,114
    0
  2. #852 Gnuh (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 22:32
    ขอบคุณครับ
    #852
    0
  3. #798 ปกเงิน& (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 07:15
    ขอบคุณคับ
    #798
    0
  4. #797 kamol1122 (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 23:20
    สนุกดีครับ
    #797
    0
  5. #796 manima (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 23:05
    ขอบคุณครับ มีสนุกนำทางทางแล้ว เพื่อนผู้ซื้อสัตย์
    #796
    0
  6. #795 MojRiSad (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:30
    ชิว แท้ พ่อหนุ่ม
    #795
    0
  7. #794 ghjnbvffjkk (จากตอนที่ 80)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2559 / 21:25
    ขอบคุณครับ
    #794
    0