ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 59 : ความเป็นความตาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    10 ก.ย. 59

บทที่ 1 : ความเป็นความตาย




    ร่างอันไรสติของบิชอบถูกนำกลับไปยังบ้านพักของเขา เขาถูกแบกใส่รถม้าที่จอดอยู่ด้านล่างด้านในของกำแพง รถม้าเคลื่อนตัวพาร่างไร้สติของเขาไปยังร้านค้าเมอลีนดีลเลอร์ โดยในรถม้ามีเพื่อนสนิทของเขาโดยสารไปด้วย นอกจากนี้ยังมีรถม้าอีกหลายคนตามหลังมา


    พวกเขาขับผ่านบ้านเรือนทั้ง บ้านขุนนาง สถานทีราชการ โรงเรียนหรือแม้แต่พระราชวัง พวกเขาเคลื่อนตัวด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะถนนหนทางต่างเต็มไปด้วยผู้คน สิ่งกีดขวางและซากสัตว์เวทที่ถูกลากเข้ามาด้านใน ทำให้ทุกพื้นที่ต่างเต็มไปด้วยของระเกะระกะเต็มท้องถนนไปหมด กว่าจะผ่านเขตกำแพงทิศเหนือมาได้ ใช้เวลาไปหลายสิบนาที


    ในที่สุดพวกเขามาถึงลานกลางเมือง ลานกลางเมืองก็เต็มไปด้วยกระโจมหลายสิบอัน ทุกอันต่างเขียนไว้ว่ากระโจมรักษาพยาบาลทั้งสิ้น แต่เพราะวันนี้มีแต่สัตว์เวทระดับหนึ่งทำให้ไม่มีผู้บาดเจ็บหนักอยู่ในบริเวณนี้ พวกเขาขับผ่านสถานพยาบาลขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับเสาอเคเซีย ในตอนที่กำลังจะผ่านไปนั้นเอง


    "หยุด! ดีลให้ท่านหมอตรวจบิชอบดูสักนิดเถอะ" ฟาย่าตะโกนหยุดรถม้าของดีลที่กำลังจะเลยไป


    "แต่ว่า..." พูดยังไม่ทันจบดีลก็ถูกเซราน่าห้ามไว้ ก่อนที่เขาจะพยักหน้าให้ แล้วสั่งให้รถม้าหยุด


    "เจ้า มาช่วยข้าแบกบิชอบเข้าไปในโรงหมอเร็ว!" ดีลหันไปสั่งข้ารับใช้ที่นั่งอยู่ข้างคนขับรถม้าให้มาช่วยตน


    ภายในกระโจมรักษา มีหมอหลายสิบคนทั้งหมอเวทย์และหมอสมุนไพร พวกเขาที่กำลังเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือของตนอยู่ ต่างหยุดมองไปยังประตูกระโจมที่ถูกเปิดขึ้น โดยมีคนหลายสิบคนเดินเข้ามา ในกลุ่มนั้นมีคนสองคนห่ามชายวัยกลางคนเข้ามาด้วย พวกเขาต่างตะโกนเรียกหมอเวทย์ให้ช่วยตรวจชายหนุ่มให้กลุ่มตน


    "ท่านหมอ! ช่วยดูอาการสหายข้าด้วย" เสียงของชายร่างอ้วนพูดขึ้น เมื่อตรงหน้าของเขามีหมอเวทย์คนหนึ่งเดินเข้ามา


    "พาเขาไปที่เตียงนอน เร็ว!" หมอหนุ่มเห็นคนไข้มีมานารั่วไหล แถมด้วยผิวกายที่ขาวซีดได้สั่งให้รีบพาไปที่เตียง เพื่อทำการตรวจโดยด่วน


    "คนไข้ไปทำอะไรมา ทำไมเม็ดพลังปล่อยมานาออกมายังงี้" หมอหนุ่มที่รับเอาร่างของบิชอบมาไว้ที่เตียงของตน เอ่ยถามไปยังชายวัยกลางคนร่างอ้วนที่เดินตามเข้ามาในห้องของเขา


    "สหายข้าได้รับบาดเจ็บภายในเมื่อสิบสามปีก่อน ทำให้เม็ดพลังมานาของเขาร้าว สหายข้าได้กินยาสามวิญญาณเพื่อรักษาอาการมาตลอด แต่ไม่คิดว่าจะกำเริบตอนนี้" ดีลตอบตามตรง เพราะคนตรงหน้าเป็นหมอนั้นเอง


    "กินไปกี่เม็ดแล้ว จากที่ข้าดูน่าจะสองถึงสามเม็ดแล้วใช่ไหม" หมอหนุ่มถามออกไป ขณะเดียวกันเขาก็เขียนวงเวทย์ลงบนเตียง วงเวทย์นั้นเรืองแสง ก่อนจะปลดปล่อยดวงแสงสีฟ้าจางๆ มันลอยเข้าไปในตัวของบิชอบตลอดเวลา มันทำให้สีหน้าแล้วผิวกายของชายหนุ่มมีเลือดฝาดขึ้นมา


    "สองเม็ดแล้ว" ดีลตอบออกไปด้วยเสียงยินดี เมื่อเห็นอาการของสหายตนเริ่มดีขึ้น


    หมอหนุ่มที่ได้ยินดังนั้นก็เอายาหลายสิบเม็ดออกมา ร่วมทั้งจารึกเวทย์บนแผ่นไม้อีกหลายชิ้น นอกจากนี้ยังมีศิลาจิตอสูรธาตุน้ำอีกจำนวนมากออกมา ทั้งหมดถูกวางไว้รอบกายหมอหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเริ่มใช้พวกมันทั้งหมดในการวาดวงเวทย์ขนาดใหญ่ลงบนพื้นใต้เตียง


    "ท่านหมออาการของสหายข้าเป็นอย่างไรบ้าง" ดีลถามด้วยเสียงกังวล เมื่อเห็นว่ามีการใช้ของมากมายในการรักษา


    "เม็ดพลังมานาแตกสลายไปเกือบหมด ยาสามวิญญาณที่กินเข้าไปก่อนหน้าหมดฤทธิ์ของมันแล้ว" หมอหนุ่มตอบขณะที่มือหนึ่งก็วาดวงเวทย์ลงไปบนเตียงเรื่อยๆ ในขณะที่อีกมือหนึ่งก็ส่งยาข้างตัวลงไปในปากของคนไข้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองชายร่างอ้วนที่ยืนอยู่ข้างเตียงอีกฝั่ง


    "คนไข้ถึงขีดจำกัดของยาสามวิญญาณแล้ว ข้าทำได้แค่ช่วยให้เขามีชีวิตรอด แต่ไม่อาจรักษามานาในร่างกายของเขาได้หรอกนะ ต่อไปนี้เขาจะกลายเป็นพวกโนเลสเพียงเท่านั้น" หมอหนุ่มถอนหายใจหลังพูดจบ ก่อนจะจ้องไปยังดวงตาของชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้ามแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า


    "แต่ก่อนหน้านั้น มันต้องผ่านวันนี้ไปให้ได้เสียก่อน ถึงจะมีชีวิตรอดต่อไปได้ เพราะร่างกายของมันเสียหายหลายส่วน รวมถึงจิตวิญญาณของมันที่อยู่ภายในเม็ดพลังก็แตกกระจายเป็นหลายชิ้น มิได้รวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวอีกแล้ว ข้าได้แต่รวบรวมให้มันคงอยู่ในร่างกายมันเท่านั้น" สิ้นเสียงหมอหนุ่ม ทุกคนที่อยู่โดยรอบต่างหน้าซีดกันทุกคน


    หมอหนุ่มวาดวงเวทย์และกรอกยาเม็ดสุดท้ายลงไปที่ชายวัยกลางคน ก่อนที่ตนจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องพักไป ทิ้งไว้แต่ความเงียบวงเวงไว้เบื้องหลัง


    ดีลเป็นคนแรกที่ได้สติก่อนเพื่อน เขาได้เดินออกไปหาหมอหนุ่มที่ลุกไปนั่งโต๊ะหน้าประตูทางเข้ากระโจม ส่วนคนที่เหลือเมื่อฟื้นคืนสติได้ ต่างเข้าไปบีบนวดร่างกายของชายหนุ่มบนเตียง พร้อมพูดคุยกับร่างไร้สติเบาๆ แล้วเดินออกจากกระโจมออกไปทีละคนๆ จนหลงเหลือเพียงชายวัยกลางคนร่างอ้วนเท่านั้น ที่กำลังนั่งคุยอยู่กับท่านหมอ


    "ถ้าข้ามีเม็ยาสามวิญญาณในตอนนี้ สหายข้าจะหายดีใช่หรือไม่ ท่านหมอ" ดีลถามด้วยเสียงแหบๆ


    "ไม่หรอก ยาสามวิญญาณมิได้ช่วยสหายเจ้าอีกต่อไป ยิ่งกินเข้าไปอีกสหายเจ้าไม่รอดแน่"


    "ทำไมเป็นเช่นนั้น ในเมื่อมันช่วยซ่อมแซมและฟื้นฟูเม็ดพลังได้มิใช่รึ สหายข้าถึงได้รับประทานมันไปถึงสองครั้งแล้ว" ดีลตอบด้วยเสียงไม่พอใจ ในเมื่อเม็ดยาสามวิญญาณนั้นมันเคยช่วยบิชอบมาแล้วถึงสองครั้ง แล้วทำไมครั้งนี้ถึงช่วยสหายมันไม่ได้


    "เม็ดยาสามวิญญาณมีอีกชื่อในตำรายาพิษว่า'สามปีศาจ' มันเป็นเม็ดยาที่ให้ทั้งคุณและโทษในเม็ดเดียว มันช่วยรักษาเม็ดพลังก็จริงเมื่อกินเม็ดแรก แต่มันก็ทำลายร่างภายในเช่นกันเมื่อกินเม็ดที่สองเพื่อคงสภาพเม็ดพลัง และมันยังจะทำให้การใช้มานาติดขัด พร้อมกับทำให้มานาเสื่อมถอยลง เมื่อกินเม็ดที่สามจะกลายเป็นปีศาจ คือการที่เม็ดพลังถูกบีบอัดจนแตกสลาย กลายเป็นพลังมานาจำนวนมหาศาล มันจะถูกขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณพื้นฐานเพียงเท่านั้น นั้นคือการฆ่าและดื่มกินเท่านั้น" หมอหนุ่มถอนหายใจหลายครั้งตั้งแต่พูดจบ


    สิ้นคำพูดของหมอหนุ่ม ทั้งชายหนุ่มแล้วชายวัยกลางคนร่างอ้วน ต่างนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่มีใครพูดออกมาอีกต่อไป ทุกคนต่างจมสู่ห้วงความคิดของแต่ละคน


    ในขณะที่อีกด้าน บนเตียงรักษาร่างอันไร้สติของบิชอบ มีการกระตุกขึ้นเป็นบ้างครั้ง ทุกครั้งที่กระตุกใบหน้าของเขาจะบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ลึกลงไปภายในร่างของเขา ที่ซึ่งเคยมีเม็ดพลังที่สมบูรณ์ ในตอนนี้ปรากฏร่างของบิชอบที่ไหววูบไปมา มันเป็นเงาร่างที่ไม่มันคง บางครั้งมันก็เป็นรูปร่างที่ชัดเจน บางครั้งมันก็เป็นเพียงภาพเรือนรางเท่านั้น


    เงานั้นนั่งขัดสมาธิอยู่ในจุดที่เคยมีเม็ดพลังมานาอยู่ รายรอบไปด้วยเศษเม็ดพลังมานาที่แตกกระจายออกไป โดยที่แต่ละเศษเสี้ยวเม็ดพลังก็มีร่างเงาของชายหนุ่มขัดสมาธิอยู่ด้านใต้ของมัน เงาร่างนั้นมีขนาดเท่าๆกับเศษเสี้ยวของเม็ดพลังมานา ด้วยความที่มันแตกกระจายเป็นชิ้นๆ ทำให้มีทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ผสมปนเปกันไปหมด


    มีเงาร่างหลายสิบเงาที่เริ่มแจ่มชัดขึ้น เมื่อเงาร่างเหล่านั้นมีรูปร่างที่ชัดเจนเหมือนร่างกายจริงๆ ก็จะหดตัวหายไปกลายเป็นลำแสงสีน้ำตาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายที่นั่งอยู่จุดกึ่งกลาง แต่เมื่อเทียบกับจำนวนเศษชิ้นส่วนแล้วยังมีอีกหลายร้อยหลายพันชิ้นที่กระจายอยู่โดยรอบ


    ทุกครั้งที่เงาร่างพุ่งเข้าสู่ร่างหลักที่จุดกึ่งกลาง มันจะทำให้ร่างกายของชายหนุ่มกระตุก และแสดงความเจ็บปวดออกมาทางสีหน้านั้นเอง เหตุการณ์เช่นนี้ดำเนินไปอีกหลายสิบหลายร้อยครั้ง แต่ก็มิมีเสียงครวญครางหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มแม้แต่น้อย


     ในจุดหนึ่งที่มีเศษเสี้ยวเม็ดพลังอยู่ ณ ที่แห่งนั้นมีตราสัญลักษณ์เป็นรูปทรงกลมมีดาบไขว้กันอยู่ด้านใน สัญลักษณ์นี้เปล่งแสงออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนที่มันจะหายไป


     ในสถานที่แห่งหนึ่ง มันมิแสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามา ด้านในมีเพียงแสงจะเปลวเทียนจางๆเท่านั้นที่ส่องแสงอยู่ภายใน ในห้องนั้นมีตราสัญลักษณ์เป็นรูปทรงกลมมีดาบไขว้ด้านใน มันส่องแสงออกมาก่อนที่หนึ่งในม้วนตำราที่อยู่ด้านล่างของมันจะกางออก รายชื่อของบุคคลนับร้อยนับพันชื่อต่างส่องแสงออกมา


     ที่รายชื่อของบุคคลหนึ่งได้ดับแสงลง รายชื่อนั้นคือ'บิชอบ ดิ แอสลาส' พร้อมกับรายชื่อที่อยู่ด้านล่างนั้นเรื่องแสงขึ้น ชื่อด้านล่างนั้นคือ'บิชอบ จูเนียร์ ดิ แอสลาส'ในชื่อนั้นมีวงเล็บต่อท้ายอยู่ว่า'สัญญาสืบทอดโฉนดที่ดิน ได้ถ่ายโอนเสร็จสิ้น'


    ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของบิชอบต่างก็ไม่มีสติเหลืออยู่แม้แต่น้อย ทำได้เพียงตอบโต้ไปตามสัญชาตญาณเท่านั้น


    "เจ้าสามารถนำมันกลายไปยังบ้านได้แล้วในตอนนี้ มันมิได้มีอันตรายใดๆอีกต่อไปแล้ว" หมอหนุ่มพูดออกมาหลังจากเข้ามาตรวจสภาพของชายวัยกลางคน หลังจากผ่านไปสองชั่วโมง


    "ครับ" ดีลพูดเวสียงแผ่วเบา ก่อนจะกวักมือเรียกคนรับใช้ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องให้เข้ามาช่วยตน


    สองนายบ่าวพยุงร่างที่ไม่ได้สติกลับขึ้นรถม้าไป ก่อนที่รถม้าจะออกเดินทางไปบนถนน แล้วทิ้งกระโจมรักษาที่ลานกลางเมืองไว้เป็นฉากหลัง รถม้าค่อยๆเคลื่อนตัวไปทางทิศใต้ มุ่งตรงไปยังเขตการค้าก่อนจะหายลับไปกับท้องถนน


    "ช่างโชคร้ายเสียงจริง ไม่น่ากลายเป็นแบบนี้เลย" หมอหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มจัดอุปกรณ์รักษาต่อไป



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1093 phairatw (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 14:36
    ขอบคุณครับ
    #1,093
    0
  2. #486 Gnuh (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 15:09
    ขอบคุณครับ
    #486
    0
  3. #485 Huntherfc (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 14:26
    สนุกมากคับ
    #485
    0
  4. #482 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 12:48
    ซ่อมได้...
    #482
    0
  5. #480 deknoomza (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 21:43
    พระเอกเก่งแต่กะผู้หญิงพ่อตัวเองกับไม่รู้เรื่อง แหะๆ
    #480
    0
  6. #479 องค์ชายสายลม (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:39
    เป็นพ่อที่ใช้ไม่ได้เลยแทนที่จะอาการลูกไว้บ้าง
    ให้เด็กได้มีการเตรียมใจไว้บ้าง ไม่ใช่ให้มารู้ตอนสุดท้าย
    ตอนที่ทุกอย่างมันสายเกินไปทุกที ผู้ใหญ่ชอบคิดว่าตัวเองทำถูกและดีที่สุด
    แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเด็กที่อยู่หลังก็เข้มแข็งเหมือนกัน มีอะไรก็ปรึกษากันก่อนสิ
    ถึงจะเรียกว่าครอบครับ โทษทีอินจัดไปหน่อย พอดีไม่ชอบพฤติกรรมพ่อพระเอกสักเท่าไหร่
    #479
    1
  7. #478 kamol1122 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 10 กันยายน 2559 / 20:09
    สนุกดีครับ
    #478
    0