ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 48 : สัตว์เวทระดับสาม'แมนเครก'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,159
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    1 ก.ย. 59

บทที่ 1 : สัตว์เวทระดับสาม'แมนเครก'



     ในป่าชั้นนอกของภูเขาเฟธ ปรากฏเงาร่างของมนุษย์สี่คนวิ่งผ่านต้มไม้อย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ โดยมีร่างของสิงโตวายุคลั่งขนาดเท่าลูกแมวบินตามมาอย่างห่างๆ ซึ่งคอยสอดส่องสายตาไปรอบราวกับกำลังคุ้มกันและระมัดระวังหลังให้กลุ่มคนทั้งสี่ พวกเขาพุ่งผ่านกลุ่มคนที่กำลังต่อสู้กับสัตว์เวทระดับหนึ่ง โดยไม่ใครจับสังเกตได้ 

     พวกเขามองไปยังกลุ่มคนที่สวมชุดเกราะเหล็กจำนวนแปดคนที่กำลังต่อสู้กับเสือหางดาบสัตว์เวทระดับหนึ่งอยู่ ทั้งหกคนต่างถือดาบและโล่เอาไว้ มีแค่สองคนที่แตกต่างจากคนอื่น กล่าวคือทั้งสองคนเหมือนจะค่อยแนะนำการต่อสู้ โดยที่ตัวเองและอีกคนไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ในครั้งนี้ เด็กหนุ่มหาที่นั่งบนต้มไม้สูงที่ถัดจากการต่อสู้ไปไกลสักหน่อย โดยที่ทุกคนในกลุ่มต่างก็มานั่งอยู่ใกล้ๆกับเด็กชายและจ้องไปที่การต่อสู้เช่นกัน 

     "พวกไหนหรอพี่โรส" เด็กหนุ่มถามสาวสวยที่ตอนนี้สวมฮูดปิดบังใบหน้าและรูปร่างเอาไว้ ทุกคนต่างก็สวมชุดแบบเดียวกัน เป็นเสื้อคลุมมีฮูดขนาดใหญ่ เพื่อพรางรูปร่างและหน้าตาของตน

     "โรงเรียนอัศวินอเคเซีย น่าจะเป็นนักเรียนปีสองไม่ก็สามหกคน กับรุ่นพี่ปีสุดท้ายอีกหนึ่งกับผู้ดูแลอีกหนึ่ง" โรสแมรี่พรางชี้ไปยังกลุ่มคนนั้น โดยตอนแรกชี้ไปที่กลุ่มคนที่ต่อสู้อยู่ แล้วต่อมาก็บุรุษหนุ่มที่อยู่ในชุดเกราะแบบเดียวกันแต่ใช้ดาบคู่เป็นอาวุธ และคนสุดท้ายที่มือของเธอชี้ไปเป็นชายวัยกลางคนที่ใส่ชุดเกราะสีแตกต่างจากคนอื่นนั้นคือสีเงินและมีสัญลักษณ์อาณาจักรอยู่บนอก นั้นเป็นสัญลักษณ์ของทหารอาณาจักร

     "โรงเรียนอัศวินสินะ เรียนสี่ปีจบแล้วบรรจุเข้าประจำการที่เมืองต่างๆ"

     "ใช่จ๊ะ ว่าแต่สนใจพวกนั้นหรอ จากที่ดูไม่มีใครแข็งแกร่งกว่าพวกเราเลยนะ" โรสแมรี่พูดยิ้มๆ 

     ครรชิตหันไปยิ้มให้โรสแมรี่ ก่อนจะคิดถึงสิ่งที่โรสแมรี่พูดออกมา มันก็จริงของเธอ พวกคนด่านล่างไม่แข็งแกร่งเท่าลิลลี่ที่อ่อนที่สุดในพวกเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ทว่านั้นในตอนใช้การโคจรมานาต่างหาก ผิวของพวกเธอไม่ได้แข็งแกร่งขนาดฟันแทงไม่เข้าแบบเขาที่ไหน เมื่อไม่ได้โคจรมานาผิวของพวกเธอก็เหมือนผิวคนปรกติทั่วไป ต่างกับเขาที่ผลัดกายวชิระอยู่ดี ซึ่งมันจะทำให้ผิวและกล้ามเนื้อโคจรลมปราณได้ด้วยตัวเอง จนเหมือนมีเกราะลมปราณค่อยป้องกันนั้นเอง

     "อย่าเทียบแต่ความแข็งแกร่งสิ ประสบการณ์ต่อสู้ของพวกเราแทบจะเป็นศูนย์ และเรายังไม่เคยซ่อมต่อสู้เป็นทีมอย่างจริงจังเลย อย่างเมื่อกี้เรายังใช้เวลาเกือบสิบนาทีถึงจะฆ่าหมาป่าฝูงนั้นได้" ครรชิตถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะมองไปที่รูปแบบการต่อสู้ของพวกอัศวินต่อ ที่ตอนนี้เสือหางดาบเริ่มอ่อนแรงลงมากแล้ว เพราะเสียเลือกจากบาดแผลเล็กๆน้อยทั่วทั้งตัว

     "นั้นสินะ" โรสแมรี่พยักหน้าเบาๆ โดยมีสองสาวที่พยักหน้าเห็นด้วย เพราะพวกเธอไม่เคยต่อสู้กันเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว แล้วเมื่อสักครู่ก็เป็นการโจมตีครั้งแรก แต่พวกเธอแทบจะไม่สามารถแทรกแซงการต่อสู้ของจูเนียร์กับฝูงมาป่าได้เลย จนต้องพึ่งเจ้าไลก้าที่สังเกตถึงพลังเวทย์ของสองสาวจึงส่งเสียงให้เจ้านายมันรับรู้

     "การต่อสู้จบแล้วสินะเจ้าค่ะ" ลูน่าเอ่ยออกมาเมื่อเสือหางดาบถูกดาบแทงเข้าที่คออย่างจัง จนมันแน่นิ่งไป

     "ไม่เห็นสนุกเลยอ่ะพี่จูเนียร์ ไม่เหมือนตอนพี่จูเนียร์สู้เลย" ลิลลี่แสดงสีหน้าเบื่อหน่ายออกมา จนทำให้ทุกคนต่างอมยิ้มกับความคิดของเด็กสาว

     "ไม่หรอก พวกเขาทำได้ดีเลยล่ะ พวกเขาใช้มานาได้อย่างเหมาะสมกับสถานการณ์ต่างๆอย่างยอดเยี่ยมเลยล่ะ ส่วนเจ้าต้องฝึกอีกเยอะเจ้าเด็กน้อย แนะอย่าใส่แรงเกินไปสิ" ลิลลี่ที่ได้ยินจูเนียร์พูดหยอกล้อเธออย่างนั้นก็ลุกขึ้นยืน เตรียมที่จะกระโดดข้าใส่เด็กหนุ่มเพื่อกัดให้จมเขี้ยว แต่เพราะใส่แรงเกินไปทำให้กิ่งไม้เริ่มไม่มันคงนั้นเอง จนล้มเข้าสู่อ้อมแขนของเด็กหนุ่มแทน

     "อะแฮ่ม! พวกเจ้าหยุดกันเลยนะทั้งคู่ ตอนนี้เดียวพวกอัศวินก็รู้ตัวหรอก" โรสแมรี่แยกลิลลี่ออกมา แล้วจ้องมองไปยังสถานที่ต่อสู้ที่ตอนนี้กลายเป็นที่ชำแหละซากสัตว์ไปเสียแล้ว

     "ไปกันเถอะ ข้าเจอเหยื่อที่ไม่มีคนจองแล้ว" และแล้วกลุ่มเด็กหนุ่มก็จากไปอย่างเงียบๆ

     "เหมือนมีใครจ้องมองพวกอยู่แหะ อ่ะ หายไปแล้ว ได้ยังไงกัน" ผู้ดูแลอัศวินฝึกหัดกลุ่มนี้เงยหน้าไปมองทิศทางที่กลุ่มเด็กหนุ่มจากไป เขาเพิ่งสัมผัสถึงการคงอยู่ของเด็กทั้งสี่คนได้ในเสี้ยววินาทีที่พวกเขากำลังจะจากไป เขาไม่ได้สนใจต่อมัน เพราะไม่มีการคุกคามใดๆ เขาจึงปล่อยผ่านมันไป

     ทางด้านกลุ่มของเด็กหนุ่มได้พุ่งตรงไปยังจุดหมาย โดยบริเวณนั้นเต็มไปด้วยพุ่มไม้เตี้ยๆ มันเป็นลานกว้างประมาณห้าเมตรที่ไม่มีต้นไม้ใหญ่ขึ้นเลยแม้แต่ต้นเดียว ในลานเต็มไปด้วยวัชพืชและมีสมุนไพรอยู่บ้างเล็กน้อยเท่านั้น ทุกคนต่างจ้องไปยังสิ่งที่แปลกประหลาดที่เด่นชัดที่สุด มันคือใบวัชพืชขนาดใหญ่เท่าลำตัวคน ที่ขึ้นอยู่ตรงกลางลาน มันมีใบอยู่สิบถึงสิบห้าใบ

     "แมนเดรก" ครรชิตและลูน่าพึมพำออกมาหลังจากเห็นลักษณะใบของมัน

     "แมนเดรกจริงๆด้วยเจ้าค่ะ" ลูน่าพูดอย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นสัตว์เวทที่เดินเข้าไปใกล้ใบพืชนั้น ก่อนที่มันจะถูกหนึ่งใบพืชนั้นพันแล้วลากเข้าไปสู่กลางก่อใบ แล้วหายไปภายในก่อใบนั้นเอง

     "ใช่ ดูจากขนาดใบและคลื่นมานาของมัน น่าจะอยู่ในระดับสามปลายๆไม่ก็ถึงระดับสี่แล้ว พวกเราจะเอาไง" ครรชิตปรึกษากลุ่มของเขา

     "ถอยเถอะจูเนียร์ พวกเรายังไม่รู้ขีดความสามารถของตัวเองเลยนะ" โรสแมรี่หันไปมองแมนเดรกอย่างกังวล

     ถูกของเธอ ตอนนี้เราเพิ่งได้ล่าเป็นครั้งแรกเท่านั้น ยังไม่เจอสัตว์เวทตัวอื่นๆเลย ทั้งระดับหนึ่งหรือสองเราก็ยังไม่ได้ต่อสู้กับมันเลยสักครั้งเดียว "ตกลงเราจะถอย ลิลลี่กับลูน่าพวกเธอละว่าไง" เด็กหนุ่มหันไปถามสองสาวที่ยังเงียบอยู่ ในใจเข้าคิดว่าพวกเขายังมีโอกาศอีกหลายครั้งที่จะมาสู้กับมัน เพราะคงไม่มีใครอยากเสี่ยงกับสัตว์เวทระดับเท่าใดนัก

     "หนูก็ขอถอยค่ะ มันดูน่ากลัวเกินไป มันเล่นกลืนกวางเขาเลื่อยทั้งตัวได้เฉยเลย" ลิลลี่ส่ายหน้าก่อนจะเดินไปหลบหลังพี่สาวของเธอ

     "ข้าก็ด้วยเจ้าค่ะ ถึงจะเสียดายวัตถุดิบบนตัวมันก็เถอะ" ลูน่าจ้องแมนเดรกเหมือนอยากจะแยกมันเป็นชิ้นๆแล้วเอาไปปรุงยา

     "เอาเถอะไปหาสัตว์เวทตัวอื่นเถอะ" กลุ่มของเขาถอยออกมาก่อนจะเดินอ้อมลานกว้างที่เต็มไปด้วยพุ้มไม้นั้นไป แล้วมุ่งหน้าไปต่อ

     กลุ่มของครรชิตได้แต่จดจำสถานที่ที่เจอแมนเดรกเอาไว้เท่านั้น ก่อนจะปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้นต่อไป เพราะพวกเขาไม่แน่ใจจะฆ่ามันได้หรือเปล่า ตัวครรชิตเองก็พอจะฆ่ามันได้ถ้าเขาใช้ทุกอย่าง แต่ตอนนี้เขายังอยู่ในคราบของเด็กหนุ่มที่เป็นผู้ใช้เวทย์ระดับกลางเท่านั้น และทักษะการปรุงยาที่โดดเด่น ส่วนลมปราณเขาก็แค่บอกสาวๆนิดๆหน่อยๆว่าตัวเองมีพลังสูงกว่าเล็กน้อยเท่านั้น

     ถัดจากลานแมนเดรกไปสักสองสามร้อยเมตรก็ปรากฏฝูงกวางเขาเลื่อยกำลังกินหญ้าอยู่แถวนั้น มันมีจำนวนเกือบยี่สิบตัว ตัวที่มีคลื่นมานาระดับสูงสุดก็แค่ระดับหนึ่งปลายๆเท่านั้น พวกมันหันมาทางกลุ่มชายหนุ่มที่เคลื่อนตัวผ่านพวกมันไป ก่อนจะกลับไปสนใจหญ้าบนพื้นต่อ

     "นี้พี่จูเนียร์ ลองล่ากวางกันไหม" ลิลลี่ถามอย่างซุกซนเมื่อเลยเขตฝูงกวางไปเล็กน้อย

     "ไม่ได้ พวกมันอยู่เยอะเกินไป เรารับมือไม่ไหวหรอก" ครรชิตส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะนำทุกคนไปทางซ้ายเพื่อออกจากป่าเขตชั้นนอกไปยังเขตชายป่าแทน

     ที่ชายป่าเด็กหนุ่มพบกับตะขาบยักษ์ที่กำลังคลานผ่านแถวนั้นพอดี ทุกคนหยุดลงเมื่อชายหนุ่มให้สัญญาณ ทุกคนจ้องไปที่ตะขาบยักษ์ที่กำลังเคลื่อนที่ผ่านด้านห่างออกไปสิบเมตร

     "ยี้" สาวๆต่างเบนหน้าออกไปหลังจากเห็นเจ้าตะขาบค่อยคลานอย่างช้าๆผ่านไป ด้วยความยาวเกือบเจ็ดเมตรทำให้มันใช้เวลาสักพักถึงจะเคลื่อนที่ผ่านกลุ่มเด็กหนุ่มไป

     กลุ่มเด็กหนุ่มเคลื่อนที่เป็นเส้นตรงไปเรื่อยๆ เมื่อใกล้หลุดจากชายป่าก็วดขวาเล็กน้อย ก็จะกลับเข้าไปในชายป่าเช่นเดิม ทุกครั้งที่เจอสัตว์เวทระดับหนึ่งที่อยู่กันหนึ่งถึงสองตัว ครรชิตจะเข้าไปโจมตีโดยมีสาวๆค่อยเก็บกวาดในตอนท้าย เมื่อเริ่มคุ้นชินกับการโจมตีและหลบหลีกของชายหนุ่ม ลูน่าก็สามารถใช้ธนูขัดขวางการเคลื่อนไหวของสัตว์เวทได้ในบางครั้ง ส่วนสองสาวก็สามารถใช้เวทที่เหมาะสมกับสถานการณ์ได้มากขึ้น ถึงแม้จะมีบางครั้งที่ร่ายเวทย์โดยที่เขายังอยู่ในรัศมีของเวทย์ก็ตาม

     เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง เด็กหนุ่มร่างสูงก็เริ่มใช้เวทย์ช่วยในการโจมตี ซึ่งมันทำให้การต่อสู้จบไวขึ้น เพราะเขาคอยเสริมจังหวะที่ขาดๆเกินๆของสามสาวนั้นเอง เมื่อพระอาทิตย์เริ่มหมดแสง ทุกคนก็มาร่วมกลุ่มกัน โดยที่แต่ละคนเต็มไปด้วยเหงื่อและคราบดินเต็มตัวไปหมด เพราะบางครั้งก็เจอสัตว์เวทระดับหนึ่งที่ใช้เวทย์ได้เช่นกัน แต่ก็เจอเพียงหนึ่งถึงสองครั้งเท่านั้น

     วันนี้พวกเขาล่าได้เจ็ดครั้ง สี่ครั้งเป็นฝูงหมาป่าทมิฬระดับหนึ่ง หนึ่งครั้งเป็นงูหลามยักษ์ระดับหนึ่งที่มีขนาดตัวเท่าๆรถมอเตอร์ไซค์ เสือหางดาบระดับหนึ่งสองตัวในครั้งเดียว เพราะอีกตัวมันเพิ่งกลับมาจากการล่าพอดี ส่วนอีกหนึ่งเป็นหนูเพลิงระดับหนึ่งที่มากันเกือบหกตัว พวกมันมีขนาดเท่าหมาตัวใหญ่ๆเลยทีเดียว มันสามารถใช้เวทย์ระเบิดเพลิงที่มีพลังทำลายต่ำ ทำให้พวกเขาโดยโจมตีบางในบางครั้ง เพราะมันเล่นโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว เพราะว่าเขาผ่านรังของมันพอดี และมันกำลังเลี้ยงดูลูกอยู่ด้วย จึงทำให้มันดุร้ายขึ้นไปอีก

     "กลับกันเถอะ คืนถิ่น!" สิ้นเสียงก็เกิดวงเวทย์ขึ้นใต้เท้าพวกเขา ก่อนที่ทุกคนในกลุ่มรวมทั้งเจ้าไลก้าจะหายไปจากบริเวณนั้น

     ในเขตกระโจมของพวกจูเนียร์ก็ปรากฏวงเวทย์เคลื่อนย้ายขึ้น ก่อนจะปรากฏร่างของเด็กหนุ่มและเด็กสาวขึ้น ก่อนที่ทุกคนจะก้าวออกจากวงเวทย์ เพื่อทำการพักผ่อนในตอนเย็นนั้นเอง โดยมีลูน่าคอยทำอาหาร ส่วนโรสแมรี่นับจำนวนศิลาจิตอสูรที่ได้มา และคิดกับค่าใช้จ่ายที่ใช้ไปในวันนี้ ทั้งยาระดับเบื้องต้นและจารึกเวทย์ซึ่งใช้ไปหนึ่งครั้งหลังเจอการโจมตีทีเผลอของหนูไฟ ซึ่งน่าเสียดายที่หนูเพลิงมีระดับต่ำไปหน่อยจึงไม่มีอัญมณีเวทย์อยู่ในตัว ทำให้พวกเขาขาดทุนเล็กน้อย

     ส่วนครรชิตก็ทำการเตรียมน้ำสำหรับชำระร่างกาย ด้วยการใช้ศิลาจิตอสูรธาตุน้ำมาเขียนจารึกเวทย์ ปลดปล่อยน้ำร้อนออกมาจากการแปลงพลังมานาของศิลาจิตอสูรให้มันเป็นน้ำ จนมันหมดพลังจนกลายเป็นก้อนหินไร้ค่า นี้เป็นสิ่งที่คนทั่วไปมักจะใช้ในการสร้างน้ำขึ้นมา เพียงแค่ใช้จารึกเวทย์กับศิลาจิตอสูรธาตุน้ำระดับหนึ่งก็สร้างน้ำขนาดยี่สิบลูกบากศ์เมตรได้ง่ายๆ ส่วนลิลลี่กำลังจับเจ้าไลก้าอาบน้ำอย่างขะมักเขม้น จนมันมีขนที่สะอาดเงางามจนได้

     "ทุกคนมาอาบน้ำได้แล้ว" ครรชิตเรียกสาวๆให้เข้าไปอาบน้ำ ส่วนตนว่าจะไปดูบาเรียสักหน่อย ว่าจะมีคนมือบอนมาทำลายเล่นหรือไม่

     "จ๊ะ/ค่ะ/เจ้าค่ะ" สามสาวตอบเสียงใสก่อนที่แต่ละคนจะทำงานของตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะเข้าไปอาบน้ำกัน

     "พวกเราจะปล่อยให้เจ้าไปทำงานคนเดียวได้ไง มา มาไปอาบด้วยกันเลย" พี่โรสในชุดคลุมอาบน้ำออกมาลากครรชิตที่กำลังกระจายมานาสำรวจช่องโหวของบาเรียอยู่ ให้เข้าไปอาบน้ำด้วยกัน หลังจากที่เจ้าตัวไม่ได้รออยู่ในห้องน้ำดังที่ทุกคนคิดไว้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #2029 kamolsaejeng (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 22:57
    ขอบคุณครับ
    #2,029
    0
  2. #1858 Waiwit (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 07:18
    มันจะเข้าบทสู้จริงได้หรือยังหว่าบทเนือยๆเหลือเกิน
    #1,858
    0
  3. #873 phairatw (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2559 / 20:09
    ขอบคุณครับ
    #873
    0
  4. #574 Ferizia (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 14:11
    เนื้อเรื่องมีคำผิดยังพอว่ากันได้ แต่ชื่อตอนพิมผิดนี่มันน่าหงุดหงิดอยู่นะคะซิส แก้ทีเถอะ
    #574
    0
  5. #533 Gazz (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 07:06
    รู้สึกเรื่องเริ่มเดินจืดๆแล้วอ่ะ ไม่เข้มข้นไม่ตื่นเต้น ส่วนใหญ่เดินเรื่องจะเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของแต่ละคนมากกว่า เรื่องของพระเอกเป็นบทรองไปเลย ก็เข้าใจว่าต้องปูพื้นให้แน่นก่อนแต่มันแน่นตรงความสัมพันธ์ ส่วนตัวพระเอกนี้จางมากไม่แน่นเลยแทบจะข้ามไปข้ามมาตลอด ผมคิดว่าลดส่วนความสัมพันธ์ลงแล้วไปขยายบทพระเอกเพิ่มดีไหม ทุกอย่างดีเกือบหมดมีแค่ตัวอักษรผิดกับบทพระเอกที่ต้องปรับให้เด่นหน่อย ขอบคุณครับ
    #533
    1
  6. #432 Gnuh (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 16:29
    ขอบคุณครับ
    #432
    0
  7. #336 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 20:58
    รู้จักประมาณตน...
    #336
    0
  8. #334 ionia (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 19:31
    ขอบคุณค่ะ
    #334
    0
  9. #331 เกวน (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2559 / 07:31
    รำคาญพวกผู้หญิงอ่ะไรท์ บางทีนางก้เยอะไปนะ ขนาดมาล่า ยังมีฉากแบบนี้อ่ะ มีทุกที่ทุกตอน ควรจะห่างบ้างไรบ้างนะ คนเรามันก้ต้องมีมุมส่วนตัวมั่งสิ #อิน
    #331
    0
  10. #330 James'z Ks'jaxdd (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 23:48
    ขอบคุณค้าบ
    #330
    0
  11. #329 kamol1122 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 22:58
    สนุกดีครับ
    #329
    0
  12. #328 Valhalla8 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 22:06
    เมื่อไหร่มันจะอายุ 12 ไรท์ติดใจบทนำมันเศร้าไรพ่อมันตายเหรอ
    #328
    1
  13. #327 apiwat8766 (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:53
    ผมว่าให้มันอายุซัก16 17 ดีกว่านะ 10 ขวบนี้โครตเเก่เเดด
    #327
    0
  14. #326 APRIL (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 21:14
    ขอบคุณค่ะ
    #326
    0
  15. #325 แว่นใส (จากตอนที่ 48)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2559 / 20:45
    ชาดทุนไม่เท่าไหร่หรอก
    #325
    0