ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 4 : ข้าคือ บิชอบ จูเนียร์ ดิ แอสลาส (ครรชิต เทวาศักดิ์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,582
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    22 ส.ค. 59

บทที่ 1 : ข้าคือ บิชอบ จูเนียร์ ดิ แอสลาส (ครรชิต เทวาศักดิ์)



     เวลาภายในความฝันของเด็กชายตรงกับเวลาในโลกภายนอก ในจอบภาพตรงหน้าของทั้งคู่เป็นภาพของเด็กชายที่นอนกระซับกระซ่าย เนื้อตัวแดงเถือกและมีเหงือไหลท่วมอยู่ตลอดเวลา

     ในบ้านชั้นเดียวหลังนี้ ณ ตอนนี้มีชายแก่ในชุดคลุมสีขาวเดินเข้าออกในห้องนอนของเด็กชายทุกๆสองถึงสามชั่วโมงเพื่อตรวจอาการของเด็กชาย

     "ลูกของเจ้าไม่เป็นอะไรมากนักหรอกบิชอบ" เสียงนุ่มลึกของชายชราดังออกมาหลังจากเข้ามาตรวจอาการของเด็กชายเป็นวันที่สามแล้ว

     "ไอ้หนูนี้เป็นไข้มานาเท่านั้นแหละเจ้าต้องค่อยป้อนยาสลายพิษมานาให้มันเป็นระยะอีกสองถึงสามวันมันก็หายแล้ว" ชายชราเดินออกจากเพื่อบอกกล่าวแก่บิชอบที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน

     "ขอบคุณท่านมากท่านหมอเฟย์" บิชอบก้มหัวให้หมอเฟย์ก่อนจะเข้าไปเช็ดตัวบิชอบ จูเนียร์ในห้องนอน

     "ไม่เป็นไรหรอก เด็กช่วงนี้เป็นไข้มานากันทั้งนั้นแหละก่อนจะเข้าประเพณีอเคเซีย ฮ่าๆ" หมอเฟย์หัวเราะเบาๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดปรกติแต่อย่างใด

     "เอาล่ะ ข้าไปก่อนนะบิชอบยังมีอีกเด็กอีกหลายคนต้องไปตรวจ เจ้าก็อย่าลืมพักผ่อนละเดี๋ยวจะไม่สบายกันทั้งครอบครัว" หมอเฟย์ไขว้มือไว้ด้านหลังแล้วเดินออกจากบ้านของบิชอบไปพร้อมกับผู้ช่วยที่เป็นหมอฝึกหัด

     "เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะจูเนียร์" บิชอบกุมมือลูกชายไว้พร้อมกับเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเด็กชาย

     ในขณะเดียวกันภายในความฝันของเด็กชายเด็กชายและชายหนุ่มยังคงพูดคุยในหัวข้อต่างๆทั้งการใช้ชีวิต สังคมหรือแม้กระทั่งความลับของกันและกันเพื่อที่ครรชิตจะได้ดำเนินชีวิตในฐานะ บิชอบ จูเนียร์ ดิ แอสลาส

     การสนทนานี้มีครรชิตเป็นผู้ถามเสียส่วนใหญ่

     "เจ้าหนู มีอะไรฝากเป็นพิเศษไหม" ครรชิตถามบิชอบ จูเนียร์ที่นั่งนิ่งมองภาพในจอเป็นเวลานานแล้ว

     "ฝากดูแลท่านพ่อของข้าได้ไหม"

     "เรื่องนี้มันแน่นอนอยู่แล้ว แล้วเด็กผู้หญิงในห้องสมุดคนนั้นละ" ครรชิตขยิบตาให้บิชอบ จูเนียร์ ก่อนจะเรียกเอารูปของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักทำผมทรงหางม้าที่เด็กชายชอบแอบมองเธออยู่เสมอๆเมื่อผ่านไปยังห้องสมุดกับบิดาขึ้นมาโบกไปมา

     บิชอบ จูเนียร์ที่เห็นดังนั้นก็หน้าแดงแล้วพยายามแย่งรูปในมือของครรชิตอย่างเอาเป็นเอาตาย

     "ฮ่า ฮ่า อยากได้อีกกี่รูปล่ะ" ครรชิตดีดนิ้วก็จะมีรูปหลายร้อยใบปลิวว่อนไปทั่วทั้งพื้นที่

     "ท่านไม่ต้องมายุ่ง!" บิชอบ จูเนียร์หน้ามุ่ยก่อนจะไปนั่งแหมะอยู่ที่เก้าอี้อย่างหมดแรง

     "จากที่ดูๆ เธอก็ชอบเจ้าอยู่เหมือนกันนะจูเนียร์" ครรชิตชี้ไปที่หน้าจอใหญ่ที่ตอนนี้เด็กสาวที่ทั้งคู่พูดถึงกำลังเดินเข้ามาในบ้าน

     "อะ อืม" บิชอบ จูเนียร์ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นแต่ก็แอบเล่มองไปที่หน้าจอเป็นระยะๆ

     "ฮ่า ฮ่า เจ้านี้ไม่กล้าซ่ะเลย ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวข้าจัดการให้เอง" ครรชิตยิ้มเจ้าเล่ห์ให้บิชอบ จูเนียร์

     "แล้วแต่ท่านเลย" เด็กชายตอบด้วยเสียงแผ่วเบาก่อนจะจ้องหน้าครรชิตพร้อมขมวดคิ้วเหมือนอยากจะถามอะไรสักอย่าง

     "อยากถามอะไรละจูเนียร์" ด้วยความที่อยู่ด้วยกันมาสักพักทำให้ครรชิตรู้ว่าบิดาของเด็กชายชอบเรียกบิชอบว่าจูเนียร์ตนจึงเรียกด้วยชื่อเดี๋ยวกัน แต่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีก็คือจูเนียรืไม่เรียกชื่อเขาเอาแต่เรียกท่านๆอยู่นั้นแหละจนต้องปล่อยไปอย่างนั้น

     "ท่านเป็นใครกันแน่"

     "เจ้าถามข้าหลายรอบแล้วนะ ข้าคือ ครรชิต เทวาศักดิ์ ผู้สร้างเกมเสมือนจริง 'ราชันแห่งราชาเงา' ที่ได้รับความนิยมสูงสุดในโลกที่จากมายังไงละ"

     "เรื่องนั้นข้าก็พอเข้าใจอยู่หรอกไอ้สิ่งที่เรียกว่าเกมนะ แต่ที่ข้าอยากรู้ท่านมาอยู่ที่นี้ได้ยังไง"

     "อืม...ก็เพราะว่าเกมที่ข้าสร้างมันแทบจะเหมือนเอาโลกของเจ้ามาเขียนละมั้ง ตาแก่นั้นมันสังเกตเห็นเลยลงไปดูที่โลกข้ายังไงละแต่มันกลับลืมควบคุมพลังตอนเข้ามาในห้องควบคุมที่ข้ากำลังปรับปรุงระบบอยู่จนร่างข้ากลายเป็นฝุ่นละอองเลยทีเดียวตอนมันเข้ามา" ชายหนุ่มพูดด้วยเสียงเซ็งๆ

     "ท่านไม่กลัวหรือเสียใจเลยรึไง" บิชอบ จูเนียร์อดถามซ้ำกับคำถามนี้ที่ถามแทบทุกครั้งที่ชายหนุ่มตรงหน้ามันพูดถึงเรื่องราวในอดีตของเขาเพราะในนำเสียแทบจะไม่มีความเศร้าโศกหรือใยดีต่อสิ่งที่ผ่านมาเลยแม้แต่น้อย

     "คงต้องตอบคำถามด้วยคำตอบเดิมละมั้งก็ข้ามองโลกในมุมคนนอกละมั้งเลยไม่ค่อยคิดถึงสิ่งที่ทำไปสักเท่าไร" ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาก่อนจะกลับไปยิ้มด้วยรอยยิ้มทะเล้นก่อนจะฉีกยิ้มอย่างยินดี

     เด็กชายที่เห็นดังนั้นก็เริ่มรู้สึกแปลกๆจึงมองไปยังที่เดียวกับที่ชายหนุ่มจ้องไป

     "อย่ามองนะ!" เด็กชายลุกขึ้นไปยืนบังหน้าจอไว้

     ในหน้าจอปรากฎภาพของเด็กสาวที่กำลังกุ้มมือของเด็กชายพร้อมกับร้องไห้ก่อนจะค่อยๆซับหน้าลงไปที่อกของเด็กชายเพื่อฟังเสียงหัวใจของเด็กชาย

     "อะไรกันไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลยเด็กน้อยเธออาจจะมาลาเจ้าก็ได้ ฮ่าๆ เดี๋ยวเด็กสาวโตขึ้นก็คงลืมเจ้าละมั้งเพราะจากที่เจ้าบอกหลักจากเธอเข้าทดสอบกับศิลาอเคเซียก็จะย้ายไปเมืองหลวงตามบิดาเธอที่จะไปเปิดร้านที่นั้นไม่ใช่รึ"

     "ท่านไม่เข้าใจหรอก" เด็กชายหน้าแดงแต่ก็ขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงสิ่งได้คุยกับเด็กสาวเมื่อสองสาววันก่อน

     "มีอะไรบิดบังข้าหรือเปล่าเอ่ย" ครรชิตจ้องไปที่เด็กชายที่มีท่าทางลุกลี้ลุกลน

     "ไม่มีอะไรหรอก" เสียงของเด้กสูงขึ้นเล็กน้อย

     "จริงหรือ"

     เมื่อโดนจ้องไปนานเด็กชายเริ่มบิดซ้ายทีขวาที่เหมือนเด็กที่ปกปิดความผิดเวลาถูกจับได้ จนยอมเอ่ยออกมาในที่สุดว่า"ถ้าข้าผ่านการทดสอบแล้วได้สัญญาแต่งงานเธอจะยอมรับสัญญาฉบับนั้นเอง"ด้วยเสียงเบาราวกับเสียงกระซิบ

     เวลาผ่านไปอีกสามวันครรชิตที่บอกข้อมูลเท่าที่ตัวเองรู้เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในโลกของตนกับจูเนียร์ จนหมดสิ้นแล้วนั้นกำลังวางแผนการใช้ชีวิตในโลกใบใหม่อยู่ด้วยการประยุกต์เอาสิ่งที่มีอยู่อย่างข้อมูลในเกมที่ตนสร้างขึ้นมาผสมกับความรู้ที่ได้จากเด็กชายจนได้แนวทางที่ชัดเจน แต่สิ่งที่ชายหนุ่มยังคิดไม่ตกคือการฝึกฝนตนควรใช้วิธีไหนดีจากที่ดูมีทั้งการฝึกร่างกาย ฝึกดาบ ฝึกเวทมนตร์ และอีกมากมาย แต่ที่ตนสนใจคือสิ่งที่ตาแก่นั้นบอกคือการฝึกวิถีเซียนอมตะ

     ในจักรวาลนี้ไม่ว่าโลกใบไหนก็สามารถฝึกวิถีเซียนอมตะได้ทั้งนั้นแต่ความเร็วขึ้นอยู่กับพลังที่โลกใบนั้นปลดปล่อยออกมา อย่างโลกที่ชายหนุ่มจากมาแทบจะไม่มีพลังพิเศษเลยจนต้องพึ่งพาเทคโนโลยีเป็นส่วนมาก ส่วนโลกของจูเนียร์กับมีพลังพิเศษอย่างเหลือเฟื้อจนความเร็วในการฝึกฝนน่าจะสูงมาก

     ขณะที่คิดอะไรเพลินๆก็มีเด็กชายตัวน้อยมาสะกิดที่ไหล่จนตื่นจะภวังค์ความคิด

     "มีอะไรจูเนียร์" ครรชิตถามออกมาหลังจากได้สติ

     "ไอ้นี้ต้องเขียนอะไรก่อน" บิชอบ จูเนียร์ชี้ไปที่หน้าจอที่มีข้อมูลมากมายกำลังไหลผ่าน

     "คำสั่งแสดงข้อความ....." ตอนนี้เด็กชายกำลังเรียนรู้การใช้เครื่องมืออิเล็กทรอนิกส์และการเขียนโปรแกรมจากชายหนุ่มอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าเด็กชายจะเรียนรู้ได้รวดเร็วแค่ไหนแต่ก็มีความรู้เพียงแค่เด็กม.ปลายของโลกชายหนุ่มเท่านั้น และร่างที่เด็กชายต้องเข้าไปสิ่งก็เป็นร่างของเด็กอายุสิบห้าปีที่เซียนอมตะส่งรูปและข้อมูลมาให้ในวันที่แล้วจึงทำให้ชายหนุ่มต้องสอนจูเนียร์ด้วยเรื่องที่ต้องรู้อย่างแน่นเอี๊ยด

     เวลาไหลผ่านไปอีกหลายชั่วโมงที่จุดหนึ่งของท้องทะเลดาวปรากฎตำหนักสีขาวลอยเข้ามาใกล้ทั้งคู่จนเห็นได้ถึงความใหญ่โตของมัน

     "พวกเจ้าได้เวลาแล้ว" เสียงชายชราดังก้องออกมาจากตัววิหารเข้าสู่หัวของทั้งคู่ก่อนที่เด็กชายจะหายไปเช่นเดียวกับชายหนุ่มจนพื้นแห่งนั้นกลางเป็นทะเลดวงดาวที่สงบไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวใดๆ
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1845 Waiwit (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:03
    แบ่งเป็นสองเรื่อง-เลยนะเนี่ย
    #1,845
    0
  2. #1463 I'am.G :)) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 16:26
    โอ้วว เขียนได้สองเรื่องเลยนะเนี่ย
    #1,463
    0
  3. #737 Thestoryofme (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 11:56
    บิชอบนี่คือชื่อหรือยศครับ
    #737
    0
  4. #665 SAOW (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 15:39
    บางประโยคก็ติดๆขัดๆ อ่านนไม่ลื่นไหล แต่เนื้อเรื่องน่าสนใจดี ติดตามต่อ
    #665
    0
  5. #577 วิโรจน์ ศรเพชร (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 07:06
    โล่งอก ที่เด็กไปอยู่ในร่างใหม่ที่เป็นเด็กอายุใกล้เคียงกัน 555+
    #577
    0
  6. #374 Gnuh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 12:43
    ขอบคุณครับ
    #374
    0
  7. #109 James'z Ks'jaxdd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 01:41
    สุดยอดค้าบบ
    #109
    0
  8. #13 arm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:43
    ขอบคุณคับ
    #13
    0
  9. #4 The_Walkaround (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 10:37
    จะมีเรื่องย่อ ของจูเนียร์รึป่าวเนี้ยครับ
    #4
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(