ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 35 : บทพิเศษ : สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า'เทเรซ่า'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 ส.ค. 59

บทพิเศษ : สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า'เทเรซ่า'



     ในตอนนี้จูเนียร์กลายเป็นเด็กหนุ่มที่มีเงินในบัญชีเป็นร้อยล้าน และที่พักอย่างหรูพร้อมคนรับใช้อีกจำนวนหนึ่ง ทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไปไม่มากก็น้อย แต่เมื่อเขาตอบรับเรื่องนี้แล้วก็ต้องเปลี่ยนตัวเองไปบ้าง

     เริ่มจากเขาต้องเรียนรู้การวางตัว การพูดคุย การบริหารงานและอะไรอีกหลายอย่างจากหัวหน้าพ่อบ้าน'แฟรงค์ มาร์ติน' และครูสอนพิเศษคนอื่นๆอีกหลายคน เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องเรียน แต่นี้เป็นสิ่งที่ครรชิตทิ้งไว้ให้ทำไมเขาจะไม่ทำตามละ แต่เริ่มแรกเขาต้องชินกับเรื่องนี้ให้ได้ก่อน!

     ในทุกๆเช้า เขาจะถูกเมดปลุกด้วยการขึ้นคร่อม! ถ้าเขาตื่นไม่ทันเขามักจะได้รอยจูบที่แก้มไม่ก็ที่ริมฝีปาก ก่อนจะถูกลากไปอาบน้ำในห้องอาบน้ำโดยมีเมดที่ดูแลในแต่ละวันค่อยปลุกและอาบน้ำให้ พวกเธอมีเจ็ดคนแต่ละคนต่างก็หน้าตาน่ารักและสวยใช้ได้เลยทีเดียว เมื่อเข้าห้องน้ำเขายังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกถอดเสื้อผ้าและเตรียมอุปกรณ์แปรงฟันกับอาบน้ำให้

     ถึงแม้ความจริงเขาจะออกคำสั่งกับโฟลให้ช่วยเตรียมของพวกนี้กับหุ่นบริการได้ก็ตาม ตั้งแต่เขามาอยู่ในคอนโดนี้ เขาแทบจะไม่เคยได้เรียกใช้โฟลในการช่วยเหลือตัวเองในการทำสิ่งต่างๆเลย เพราะเขาจะมีเมดและพ่อบ้านแฟรงค์ค่อยตอบสนองทันทีที่เขาจะขยับตัว อย่างกับว่าพวกเขาอ่านความคิดของเขาได้

     แต่สิ่งที่เขาไม่เคยชินก็คงมีแต่เรื่องที่ต้องถูกเมดสาวแก้ผ้าและอาบน้ำให้นี้แหละ พวกเธอต่างชมว่าเขาน่ารักอย่างนู้นอย่างนี้ แล้วชอบเอาชุดเด็กผู้หญิงมาให้เขาลองประจำ แม้ว่าบางครั้งเขาจะอยากกลายร่างเป็นหมาป่าก็ตาม แต่ก็ต้องพับเก็บไป เมื่อโฟลส่งภาพเหล่าเจ้านายที่กลายร่างเป็นหมาป่ากับเหล่าเมดมาให้เขาดู มันโหดร้ายมาก! และเขาเกือบเสียงเลือดหมดตัวเพราะเลือดไหลออกจมูกไม่หยุดจนได้พ่อบ้านแฟรงค์มาช่วยไว้

     นั้นเป็นสิ่งที่ผมอับอายที่สุด ทุกเช้าผมจะถูกเมดจู่โจมแต่ทำอะไรไม่ได้ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีเวลาว่างแน่ๆตามที่โฟลแสดงให้ดู ผมได้แต่อดกลั้นเอาไว้รอคอยการแก้แค้นเท่านั้น ด้วยอายุเพียงสิบห้าปีแต่อะไรๆก็โตเกินขนาดไปหมดยกเว้นแต่ความสูงและหน้าตาของเขานี้แหละที่ยังไงก็เป็นผู้หญิงชัดๆ เขาพยายามขอให้พ่อบ้านแฟรงค์ช่วยห้ามเหล่าเมดแต่รู้สึกจะดีขึ้นหน่อยตรงที่เขาไม่ต้องลองชุดผู้หญิงแต่ก็ไม่พ้นถูกจับอาบน้ำอยู่ดี

     และเขาก็เพิ่งรู้ว่าชื่อตัวเองหมายถึงอะไรเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้นี่เอง นั้นยิ่งทำให้เขาอับอายยิ่งขึ้นไปอีก และเขาก็คิดขึ้นได้ว่าเมดสาวคงไม่คิดว่าเขาเป็นผู้ชายสินะถึงได้อาบน้ำให้เขาได้อย่างไม่อายอย่างนั้น

     เวลาล่วงเลยมีหลายอาทิตย์จูเนียร์ต้องเรียน และใช้ชีวิตอยู่บนคอนโดจนกว่าจะจบหลักสูตรและสามารถใช้ชีวิต

     "แฟรงค์ วันนี้ผมมีเรียนหรือเปล่า" จูเนียร์หันไปถามพ่อบ้านแฟรงค์ที่กำลังยืนรอคำสั่งจากเขาอยู่ที่ประตูห้องนั่งเล่นนี้

     ตั้งแต่เช้าเขาได้แต่ดูข่าวไปพรางๆเพื่อรอครูสอนพิเศษที่กำลังจะมาในตอนแปดโมงเช้า แต่ตอนนี้มันเกือบจะเก้าโมงแล้วเธอยังไม่มา

     "คุณมาริสาไม่มีสอนนายน้อยวันนี้ขอรับ วันนี้ท่านว่างทั้งวันและตารางอาทิตย์นี้ก็ว่างเช่นกันขอรับ" แฟรงค์ตอบพรางส่งหน้าต่างข้อมูลปฏิทินการเรียนของอาทิตย์ไปให้ชายหนุ่ม

     เป็นครั้งแรกที่เขาได้เวลาว่างทั้งอาทิตย์เช่นนี้ ปรกติเขาจะเรียนทุกวันมาหลายอาทิตย์แล้ว

     "ขอบใจ" ผมกลับไปนั่งคิดถึงสิ่งที่อยากทำในเวลาว่างอย่างนี้

     อันดับแรกก็เขียนเกมและสร้างร้านค้าออนไลน์ให้เสร็จสมบูรณ์สินะ คิดได้ดังนั้นเขาก็ขอตัวจากแฟรงค์แล้วไปนอนลงบนที่นอนก่อนจะเข้าสู่ห้องส่วนตัวไป ในเวลาไม่นานด้วยเงินจำนวนมากและการวางแผนในการโฆษณาและการบริหารงานในบริษัทที่ได้เรียนรู้มาก็ทำให้ร้านค้าออนไลน์ของเขาเสร็จสมบูรณ์และได้รับความสนใจเล็กน้อยจากผู้คน

     เมื่อร้านค้าเสร็จสิ้นเขาก็สร้างเกมใหม่อีกหลายสิบเกม ทั้งหมดต่างเป็นเกมสองมิติน่ารักๆ โดยใช้ความชอบของเมดแต่ละคนในการสร้างเกมเพื่อตอบสนองความชอบของพวกเธอ รวมทั้งเกมแนวต่อสู้ที่ใช้ความรู้จากพวกบอดี้การ์ดที่เขาขอให้ช่วยฝึกศิลปะป้องกันตัวให้ด้วยการออกแบบแนวทางการต่อสู้หลายๆแบบในแต่ละเกมทำให้มันเจาะกลุ่มลูกค้าชายได้หลายกลุ่ม

     การสร้างเกมสองมิติเมื่อทำมากๆเข้าก็เริ่มสร้างได้ไวแต่สวนมากมักจะไปซ้ำกับเกมที่มีอยู่ก่อนแล้ว ทำให้ยอดขายไม่ค่อยกระเตื้องมากนัก เขาได้แต่ปล่อยมันไป เมื่ออกมาจากห้องส่วนตัวก็พบว่าตอนนี้มันเย็นแล้ว ทำให้เขารู้สึกหิวเล็กน้อย

     ห้องส่วนตัวมีความเร็วขึ้นอยู่กับเส้นประสาทในสมองว่าสามารถส่งถ่ายข้อมูลได้เร็วขนาดไหน โดยค่าเฉลี่ยของประชากรโลกอยู่ที่สองต่อหนึ่ง นั้นคือหนึ่งวิในโลกจริงเท่ากับสองวิในโลกเสมือน แต่ทว่าความเร็วของไอเคะนั้นมีความเร็วอยู่สามต่อหนึ่งในตอนแรก แต่เมื่อจูเนียร์มาแทนที่กลับกลายเป็นว่ามีความเร็วเป็นเจ็ดต่อหนึ่งแทน ทำให้เขามีเวลามากกว่าคนอื่นๆในโลกเสมือนมากทีเดียว

     เขาไม่รู้ว่าเวลาที่แตกต่างกันของสองโลก มันทำให้ข้อมูลในโลกเสมือนกับปรากฎขึ้นพร้อมกันในเวลาเดียวกับโลกจริงได้อย่างไร เรื่องนี้เขาไม่ได้สนใจมันมากนักในตอนแรกเพราะมั่วแต่คิดจะหาเงินเพื่อความอยู่รอด แต่ตอนนี้เขามีเงินมากพอจึงเริ่มคิดเรื่องต่างๆมากขึ้น

     "นายน้อย อาหารค่ำพร้อมแล้วขอรับ" พ่อบ้านแฟรงค์บอกกับไอเคะที่เดินอย่างเหม่อลอยออกมาจากห้องนอน

     "ครับ" เขาตอบรับก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้หรูในห้องรับประทานอาหารโดยมีแฟรงค์ค่อยยกเก้าอี้ให้ และเมดสาวที่ค่อยเสิร์ฟอาหารให้เขา

     เมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อย เขาก็เข้าไปอาบน้ำโดยไม่มีเมดตามเข้าไปเพราะเขาบอกไปแล้วว่าทำเองได้ เขาเริ่มรู้สึกว่าเมดเริ่มทำตามมากขึ้นหลังจากเรียนรู้เรื่องการใช้อำนาจปกครองลูกน้อง 

     เขาที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่ในห้องอาบน้ำนั้นเอง ก็มีเสียงเตือนดังขึ้นจากการที่มีข้อความเข้ามาในเน็คลิ้งค์

     "โฟล เปิดข้อความเสียง" เขาสั่งไปอย่างเรียบๆ

     "พี่ไอเคะค่ะ หนูโยโกะเองนะ หนูเป็นตัวแทนของน้องๆทุกคน อยากทราบว่าพี่เป็นอย่างไรบ้างค่ะ พี่ยังจำพวกหนูได้ไหม อย่าลืมมาเยี่ยมพวกหนูบ้างนะ รักพี่เสมอนะค่ะ บ๊ายบาย" เสียงที่ดังออกมาช่างสดใสเสียจริง แถมยังเป็นเสียงที่เขาคุ้นหูเหลือเกิน

     ข้อความเสียงผ่านเน็คลิ้งค์เป็นการส่งข้อความที่ดีที่สุดสำหรับเด็กยากจนเพราะถ้าต้องการโทรหรือโทรแบบเห็นหน้าพวกเขาต้องเสียเงินอัพเกรดเน็คลิ้งค์หลายพันเครดิต และยังมีค่าบริการรายเดือนอีกจึงทำให้มีแต่ครอบครัวมีกินเท่านั้นที่จะอัพเน็คลิ้งค์ให้เด็กๆของพวกเขา ในตอนนี้เขาเองก็ได้อัพเน็คลิ้งค์ให้มีฟังก์ชั่นสูงสุดแล้ว

     เขานึกถึงเรื่องราวในบ้านเด็กกำพร้าแต่ก็แทบนึกไม่ออกเลยแม้แต่น้อย เขาก็ลืมไปว่าความทรงจำของร่างนี้หายไปหมดแล้วนี้น่ะ

     "โฟล เปิดภาพบันทึกของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า'เทเรซ่า'สิ"

     "รับทราบค่ะ"

     ภาพมากมายปรากฎขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมในห้องอาบน้ำ มีทั้งรูปบุคคลพร้อมข้อมูลส่วนตัวต่างๆ สถานที่และไดอารี่ที่บันทึกไว้ด้วยน้ำมือของไอเคะก็เปิดออกมาที่ละเล็กละน้อย จนในที่สุดเขาก็พอเข้าใจในชีวิตของไอเคะมานิดนึง

     บ้านเลี้ยงเด็กกำพร้าเทเรซ่า เป็นบ้านเด็กกำพร้าที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าเพศหญิงเท่านั้น! เขาที่โตมาในบ้านเทเรซ่านั้นถือเป็นกรณีพิเศษเพราะเขาถูกพามาด้วยคุณแม่เทเรซ่าเอง เธอไปพบเขาอยู่ที่หน้าบ้านของเธอในตอนกลับบ้านด้วยความที่เธอเป็นคนโสดและจิตใจดีเธอจึงเลี้ยงดูเขา และเพราะเหตุนั้นเองทำให้เธอเปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเทเรซ่าขึ้น

     เธอมักจะรับเด็กกำพร้าที่เกิดจากพ่อแม่เสียชีวิตและไม่มีญาติเหลือมาเลี้ยงดูจากสถานสงเคราะห์เด็กต่างๆ ถึงแม้จะชื่อว่าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแต่เธอก็ไม่เคยรับเงินบริจาคเพราะลำพังเงินจากธุรกิจที่เธอมีก็พอเลี้ยงพวกเขาได้หลายสิบปี ดังนั้นที่เธอเปิดสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็เพราะอยากเลี้ยงเด็กนั้นเองและต้องเป็นเด็กผู้หญิงน่ารักอย่างเขาด้วย

     เมื่อเขาอ่านมาถึงตรงนี้มันเริ่มแปลกๆ แต่เขาก็อ่านต่อไปจนจบการบันทึกไดอารี่ สิ่งที่สำคัญๆคงมีเพียงไม่กี่เรื่อง คุณแม่เทเรซ่าได้รับเลี้ยงเด็กไว้สิบเก้าคนนั้นรวมเขาเข้าไปแล้ว มีคนโตคือเมซ่าที่ตอนนี้อายุยี่สิบเอ็ดปีเป็นผู้ดูแลสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอยู่ตอนนี้ มีคนอายุสิบเก้าปีอีกสองคนคืออิซาเบลและเวเนสซ่าทั้งสองกำลังเรียนในปริญญาโทและทำงานในบริษัทของคุณแม่เทเรซ่าโดยอิซาเบลเป็นผู้บริหารและเวเนสซ่าเป็นรองผู้บริหาร และอายุสิบแปดปีอีกหกคนคือ โฮบ อีว่า เฟธ จัสติน มิโกะและลูเซีย พวกเธอเรียนจบและทำงานในบริษัทของคุณแม่เทเรซ่าเช่นเดียวกัน

     นอกจากนี้ยังมีคนที่อายุสิบห้าเท่าเขาอีกสี่คนรวมเขาก็เป็นห้าได้แก่ เขาไอเคะ ฮารุ ซาร่า อิริกะและลิลิธ พวกเธอยังเรียนชั้นมัธยมปลายอยู่ยกเว้นเพียงเขาที่ฉลาดกว่าคนอื่นจึงจบออกมาแล้ว และน้องๆที่อายุสิบปีอีกห้าคนคือ มะลิ โยโกะ เมส โอปอลและโซเฟีย พวกเธอยังเรียนอยู่และได้รับการดูแลจากเมซ่าในตอนนี้

     พี่เมซ่าไม่ได้รับเด็กเพิ่มเลยแม้แต่คนเดียวเพราะเธอทำตามปรารถนาสุดท้ายของคุณแม่เทเรซ่าที่เพิ่งเสียไปเมื่อปีที่แล้วนั้นเองว่าไม่ต้องการให้รับเด็กเพิ่มอีกต่อไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ทราบเหตุผลนั้น

     ทุกชื่อจะมีข้อมูลส่วนตัวแบบเจาะลึกทั้งสัดส่วน ของที่ชอบหรือแม้แต่สิ่งเกลียดก็มีบันทึกไว้ทั้งหมด แต่ที่แปลกของที่ชอบนอกจากอาหารและเครื่องประดับยังมีของที่ชอบเหมือนกันๆคือเขาหรือไอเคะนั้นเอง

     ในเช้าวันต่อมา หลังจากที่เขาตื่นด้วยการปลุกจากเมดสาว เขาก็ทำกิจวัตรเหมือนเดิมแต่คราวนี้เขาให้พ่อบ้านแฟรงค์เตรียมรถไว้ให้

     "นายน้อยจะไปไหนหรือขอรับ" แฟรงค์ที่ดูแลไอเคะมาหลายเดือนพอจะรู้ว่าเด็กคนนี้ไม่ค่อยมีการเข้าสังคมสักเท่าใดจึงไม่แน่ใจว่าเด็กหนุ่มจะไปที่ใด

     "สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเทเรซ่านะ" เขาตอบออกไปก่อนจะก้าวขึ้นรถ โดยมีพ่อบ้านแฟรงค์ปิดประตูและไปนั่งข้างคนขับที่เขาไม่รู้จักชื่อ ยังมีอีกหลายคนที่เขาไม่รู้จักชื่อทั้ง เชฟที่ค่อยทำอาหารให้ แม่บ้านที่ค่อยทำความสะอาดห้องซึ่งเธอไม่ใช่หนึ่งในเมด จนบ้างครั้งเขาก็สงสัยว่าจะจ้างแม่บ้านและเมดพร้อมกันทำไม บอดี้การ์ดอีกสิบคนที่ค่อยดูแลความปลอดภัย โดยสองคนหน้าประตูห้องที่เขาอยู่ อีกสองคนที่หน้าลิฟท์ และอีกหกคนตามจุดต่างๆบนชั้นนี้โดยเฉพาะทางเข้าออก และอีกหลายคนที่เขาเห็นไม่กี่ครั้งแต่ก็พอรู้ว่าพวกเขาก็มีหน้าที่ต่างๆในการดูแลเขา

     รถลีมูซีนสีดำและรถฮัมเมอร์อารักขาสองคันขับออกจากคอนโดหรูยานธุรกิจดังอย่างสุขุมวิทมุ่งสู่เขตชานเมือง การขับรถลีมูซีนในเมืองเช่นนี้นับว่าเป็นเรื่องปรกติของผู้ร่ำรวยและไม่ถือว่าเป็นการอวดรวยแต่อย่างใดเพื่อรถแบบนี้ออกแบบมาเพื่อความสะดวกสบายในการเดินทางนั้นเอง

     ขบวนรถตัดผ่านยานธุรกิจที่เป็นตึกสู่ยานอาศัยที่เป็นตึกสูงแต่ดูเก่ากว่าในยานธุรกิจและมุ่งตรงไปยังเขตที่มีแต่ตึกสูงไม่เกินยี่สิบชั้นหรือแถบชานเมืองนั้นเอง รถมุ่งตรงไปยังอาคารสามชั้นหลังหนึ่งที่ทั้งสองด้านเป็นตึกสูงเกือบสิบชั้นทั้งสองฝั่ง ตัวอาคารตกแต่งในสไตล์โมเดิลเก่าๆ และมีสวนดอกไม้เล็กรอบๆอาคาร เหนือประตูทางเข้าติดป้ายขนาดใหญ่ไว้ว่า 'สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเทเรซ่า'

     ชายหนุ่มอายุสิบห้าปีผมสีขาวไว้ยาวประบ่า สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและเสื้อกั๊กสีดำด้านในมีเนคไทสีเข้มพร้อมสวมกางเกงขายาวสีเดียวกับเสื้อกั๊ก ก้าวเท้าออกมาจากรถลีมูซีนสีดำที่เด่นสะดุดตาผู้คนในย่านนี้ เขาเดินตรงเข้าไปในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยท่าที่สง่างามและมั่นคง ด้านหลังมีพ่อบ้านและเมดเดินตามเข้ามาโดยมีบอดี้การ์ดสองคนยืนเฝ้ารอเปิดประตูให้

     ติ๊งหน่อง!

     อ๊อดหน้าประตูถูกกดโดยพ่อบ้านที่เดินมาด้วยก่อนที่เขาจะเดินกลับมายืนด้านหลังของเด็กหนุ่ม

     "มาแล้วค่าๆ" เสียงเด็กสาวที่สดใสดังของมาจากหลังประตูพร้อมเสียงวิ่งออกมาจากทางด้านหลัง

     "มีอะไรหรือเปล่า...ค่ะ" "พี่ชาย!" เมื่อประตูเปิดออกคนที่ทักทายยังไม่จบดีเมื่อเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้าก็โผล่กระโดดเข้ามากอดในทันทีก่อนจะซุกตัวแล้วเรียกพี่ชายอย่างยินดี

     จูเนียร์ได้แต่ลูบหัวเธอเบาๆ จากการสังเกตและเปรียบเทียบกับรูปถ่ายแล้วเธอคือโยโกะนั้นเอง

     "มีอะ...ไร" "ไอเคะมาล่ะทุกคน!" สิ้นเสียงของเด้กสาวที่เดินตามมาเด็กทุกคนที่อยู่ในบ้านในวันเสาร์นี้ต่างก็พุ่งออกมากอดชายหนุ่มกันทุกคน

     จูเนียร์ได้แต่ยิ้มอย่างเจื่อนๆก่อนจะส่งสายตาไปให้พ่อบ้านแฟรงค์ให้ช่วย แต่ที่ได้รับคือการขยิบตาและยกนิ้วโป้งให้ 'เดี๋ยว! แฟรงค์นั้นมันหมายความว่ายังไง!' ก่อนที่เขาจะถูกสาวๆลากเข้าไปในบ้าน เมื่อถึงห้องนั่งเล่นเด็กต่างมาลุมล้อมแล้วก็ออดอ้อนและคลอเคลียกับเขาทุกคน จนเขาได้แต่หน้าแดงจนไม่รู้จะพูดอะไร

     หลังจากที่เขาถูกคลอเคลียอยู่สักพักฮารุก็ขอตัวไปโทรหาพวกพี่สาวให้มาที่บ้านกันทุกคน ส่วนคนอื่นๆที่พอใจแล้วต่างก็เตรียมทำอาหารฉลองกันโดยมีพ่อบ้านและเมดของเขาเป็นผู้ช่วย ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปทำตามที่วางแผนก็มีคำถามมาจากเด็กสาวจอมแก่นเมสว่า "เน่ๆ พี่ไอเคะกลับมาเพื่อรับพวกเราเป็นเจ้าสาวใช่ม่ะ" ซึ่งมันดังพอที่ทุกคนในห้องนั่งเล่นนี้จะได้ยิน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1856 Waiwit (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 05:01
    เมดหรือเมียฟะเนี่ย5555
    #1,856
    0
  2. #1690 JinNinSaMa (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 22:49
    นี่ไรท์เขียนสองเรื่องในเรื่องเดียวกันใช่มั้ยครับ แบบเรื่องหลักคือแฟนตาซี เรื่องรองคือเกมส์ออนไลท์ ใช่มั้ยครับ หุหุ น่าติดตามครับ น่าติดตาม
    #1,690
    0
  3. #1468 I'am.G :)) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 22:34
    ฮุฮุ น่าอิจฉาจริงๆ
    #1,468
    0
  4. #641 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 12:15
    เชร้ด...ด.ด.ด ดูท่าทางจะมีฮาเร็มมากกว่าพระเอกซะอีกมั้งเนี่ย  หรือว่านี่เป็นการชดเชยจากพระเจ้าที่เมื่อร่างก่อนได้แต่แอบรักเขา กันนะ
    #641
    0
  5. #595 •นิลกาฬ• (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 20:44
    แฟรงค์ มาร์ติน? แน่ใจว่าพ่อบ้าน
    หัวหน้ารปภ. คงไม่ใช่จอห์น วิคนะ
    #595
    0
  6. #418 Gnuh (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 14:29
    ขอบคุณครับ
    #418
    0
  7. #364 BOOTON (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:47
    9 ขวบโคตรแ_ด

    #364
    0
  8. #363 BOOTON (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:47
    9 ขวบโคตรแ_ด

    #363
    0
  9. #346 1Bishop1 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 18:49
    ขอให้โดนฟ้าผ่าตาย ชีวิตช่างน่าหมั่นไส้เหลือเกิน
    #346
    0
  10. #307 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2559 / 00:10
    #307
    0
  11. #206 negiharem (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 00:36
    อือหื้อรู้สึกเส้นทางฮาเร็มของไอเคะ จะโรยไปด้วยกลีบกุหลาบ
    แต่ของครรชิต คงต้องผ่านด่านสาวๆ ไปให้ได้ก่อน
    #206
    0
  12. #161 เอกภพไร้ขอบเขต (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2559 / 21:35
    ตอนนี้มีสองประเด็น!!!
    1.ปลุกโดยการถูกเมด"คร่อม"...
    เอ็งใช้ชีวิตมาแบบไหรฟระครรชิต!!!
    2."กลับมารับพวกเราไปเป็นเจ้าสาว"
    ไอเคะ(เดิม)...เอ็งเป็นนักปักธงทีมชาติเร๊าะฮ๊ะ!!!
    555+
    #161
    0
  13. #135 toy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:24
    มาอัพต่อไวๆนะครับ
    #135
    0
  14. #134 "WW" หมอก (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:08
    สลัยร่างสร้างฮาเร็มหรอเนี้ย55555
    #134
    1
  15. #133 olbuslo (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:07
    น่าอิจฉาๆ
    #133
    0
  16. #132 Urtrash (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 21:03
    ชีวิตดี๊ดี อายุ15อะไรๆก็โตเกินขนาด... คืออะไรเหรอ// ทำหน้าใสซื่อ
    #132
    0
  17. #130 แว่นใส (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:52
    มีฮาเร็มกันทั้งคู่เชียว
    #130
    0
  18. #129 ~{nop}~ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 20:18
    โอ้ววว..อิจฉาตัวละครในนิยายยย
    #129
    0