ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 143 : พบปะองค์รัชทายาท'อิกซิล'

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,089
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    16 ธ.ค. 59

บทที่ 3 : พบปะองค์รัชทายาท'อิกซิล'




    ครรชิตที่ลัดเลาะไปตามหลังคาบ้านเรือนของขุนนางทั้งหลาย จนกระทั่งถึงเขตที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย เขาลงจากหลังคาเพราะด้านบนเต็มไปด้วยมือธนูและนักฆ่าที่ซุ่มซ่อนอยู่ในที่ต่างๆ


    ถึงแม้จะสามารถตรวจจับสัญญาณชีวิตของพวกมันได้ แต่พวกมันก็มีสัญชาตญาณที่เฉียบคมเป็นอย่างมาก จึงทำให้ตรวจจับเขาได้เร็วพอๆกัน ทำให้เขาต้องถอยกลับไปอีกสักเล็กน้อย


    ในเขตรอยต่อระหว่างที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นกลางและขุนนางชั้นสูง ร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะสีดำกำลังยืนพิงกำแพงอย่างนิ่งสงบราวกับรูปปั้น มันยืนอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที ก่อนที่จะมีการเคลื่อนไหวอีกครั้ง


    มันยกมือขึ้นมาโบกสะบัดไปข้างหน้าหนึ่งครั้ง ปรากฏร่างของคนนั้บสิบคนปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าของเขา พวกมันหันมามองชายหนุ่มเล็กน้อย ก่อนที่ทุกตัวตนจะกระจายไปทั่วเขตที่อยู่อาศัยของขุนนางชั้นสูง


    เคร้ง! ตึม!


    เสียงปะทะของอาวุธดังขั้นอยู่ไกลๆจากจุดที่ชุดเกราะสีดำยืนผิงกำแพงรออยู่ มันหันไปมองทิศทางที่กำลังเกิดการปะทะ มันพยักหน้าเบาๆอย่างพอใจในผลลัพธิ์


    "สะพานเงา!" เสียงที่ฟังแปล่งหูดังออกมาจากชุดเกกราะสีดำ ก่อนที่มันจะกลายเป็นเงาหายไปกับเงาของกำแพง


    ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นในเขตขุนนางชั้นสูง ทำให้เกิดผลต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ไปยังเขตที่อยู่อาศัยของพวกราชวงศ์ ทหารและมือดีของราชวงศ์ทั้งหลายออกมาคุ้มกันจวนและตำหนักอย่างหนาแน่น


    แต่ทว่าการต่อสู้เกิดเพียงแค่ในเขตขุนนางชั้นสูงเพียงเท่านั้น พวกมันที่ออกมาปกป้องจวนและตำหนักยืนนิ่งอยู่ประจำตำแหน่งรอบๆที่อยู่อาศัย ซึ่งนั้นทำให้เกิดเงาครอบคลุมไปทั่วทั้งเขตราชวงศ์


    โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น เงาสีดำที่มืดมิดกว่าเงาทั่วไปเคลื่อนที่ไปตามเงาของสิ่งต่างๆ มันผ่านการป้องกันของเขตขุนนางชั้นสูงและเขตราชวงศ์ไปได้อย่างง่ายดาย จนกระทั่งเข้าสู่วังหลวงในที่สุด


    เมื่อมาเงาสีดำนั้นมาถึงกำแพงของราชวัง เงาสีดำนั้นกลับกระเด็นออกมาจากเงาอย่างรุนแรง มันพุ่งกระแทกกำแพงตำหนักของคนในราชวงศ์สักคน ทำให้กำแพงนั้นแตกร้าวคล้ายใยแมงมุมกระจายตัวนับสิบเมตร


    กำแพงตำหนักค่อยๆล่วงหล่นลงมาที่ละชิ้น และเสียงการกระแทกก็เรียกทหารหลายนายให้มุ่งความสนใจมาทางนี้


    "บัดซบ! ข้าลืมไปกำแพงมันลงวงเวทย์ป้องกันเอาไว้!" ร่างในชุดเกราะพูดอย่างหัวเสีย ก่อนจะขยับตัวและหายเข้าไปในเงาอีกครั้ง


    ในเวลาเดียวกับที่ชุดเกราะสีดำหายเข้าไปในเงา กองทหารและมือดีหลายสิบคนก็ปรากฏตัวขึ้นในจุดที่เกิดการปะทะขึ้น พวกมันมองไปยังรอยร้าวและสิ่งที่เกิดขึ้นรอบๆนั้น แต่ไม่พบกับตัวต้นเหตุที่ก่อให้เกิดการเสียหายตรงจุดนี้


    "ส่งจอมเวทย์มาตรวจสอบ กระจายกำลังไปทั่วทั้งเขตรางวงศ์ ส่งข่าวไปยังรางวังด้วย!" เสียงของนายกองคนหนึ่งตะโกนสั่งลูกน้องของมัน ก่อนที่ทหารทั้งกองร้อยจะกระจายตัวไปที่ต่างๆ


    เช่นเดียวกับมือดีที่ลับไปประจำตำแหน่งบนกำแพงตำหนักต่อไป ทิ้งไว้แต่ทหารสองนายที่กำลังรอจอมเวทย์มาตรวจสอบร่องรอยพลังเวทย์บริเวณนี้


    เมื่อการเข้าไปด้วยเวทย์ธาตุมืด'สะพานเงา'เป็นไปไม่ได้ ครรชิตได้หาจุดที่ไร้ซึ่งการป้องกันหรือมีการป้องกันเพียงเล็กน้อย เขาเฝ้าสั่งเกตการเคลื่อนไวของทหารยามและนักธนูบนหอคอยใกล้ๆ เพื่อใช้ในการลอบเข้าไปยังเขตราชวัง


    เมื่อสบโอกาศเขาก็จัดการกระชากทหารยามคนหนึ่งที่อยู่นอกเขตกำแพงลงมา ก่อนจะเริ่มค้นตัวของมันจนได้ป้ายยกเว้นการเข้าราชวังมาจากมัน เขาจัดการทำให้มันหลับไปสักหลายชั่วโมงด้วยยาสลบ แล้วใช้ป้ายของมันเป็นบัตรผ่านเข้าไปในเวทย์ป้องกัน


    หลังจากเข้ามาในการป้องกันแรกเป็นที่เรียบร้อย เขาก็เคลื่อนไหวและแอบซุ่มอยู่บริเวณนั้นก่อนจะมองหาจุดที่คาดว่าองค์รัชทายาทอยู่


    เขามองไปยังจุดที่ยังมีแสงไฟสว่างไสวของตะเกียงเวทมนตร์อยู่ เมื่อแน่ใจว่าบริเวณนั้นไม่มีคนอยู่ก็เร้นกายไปกับความมืดรอบๆ จนกระทั่งเข้าไปยังห้องที่ยังมีแสงไฟอยู่ได้อย่างง่ายดาย


    แต่ที่นั้นกลับไม่มีใครอยู่ แต่จากเอกสารและร่องรอยความอบอุ่นของน้ำชา พอจะทำให้เขาทราบได้ว่าเพิ่งมีคนออกจากห้องนี้ไปได้ไม่นาน


    เมื่อไม่เจอเจ้าของห้องอันแสนเละเทะ ซึ่งเต็มไปด้วยกองเอกสารและหนังสือหลายสิบกอง เขาก็จัดการดูหนังสือที่อยู่ยนโต๊ะไปเรื่อยๆ ก่อนจะพบกับกำหนดการของเจ้าของห้องนี้ พร้อมกับยืนยันได้อย่างรวดเร็วว่าเจ้าของห้องเป็นองค์รัชทายาทอย่างแน่นอน


    ตราประทับและรายมือชื่อเป็นขององค์รัชทายาทเช่นเดียวกับที่ใช้ปิดประกาศที่กลางเมือง เขาอ่านรายละเอียดงานขององค์รัชทายาทสักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างยินดี เพราะพรุ่งนี้มีกำหนดการไปยังหอวีรชนทลายฟ้าในตอนบ่าย


    มันเป็นพื้นที่ที่ดีในการไปพูดคุยกับองค์รัชทายาทอย่างเงียบๆ และป้องกันการสอดรู้สอดเห็นจากพวกองค์ชายคนอื่นๆ


    "วันนี้เราพลาดที่จะเจอกัน หวังว่าพรุ่งนี้ท่านจะมาพบกับ้าได้นะองค์ชายสอง" ครรชิตพูดออกมาเบาๆ โดยหันหน้าไปทางกำแพงฝั่งหนึ่ง ก่อนจะทิ้งซองจดหมายประทับวงเวทย์ลงไปบนสมุดตารางงาน ก่อนจะหายตัวออกจากห้องทรงงานไปอย่างเงียบๆ


    ในเวลาเดียวกับที่ครรชิตหลบหนีออกจากราชวังไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว องค์รัชทายาทก็ปรากฏกายออกมาจากกำแพงด้านหนึ่งของห้องทรงงาน ชายวัยกลางคนมองไปยังสมุดตารางงานของตน


    มันมองไปรอบๆ ก่อนจะเปิดไปยังหน้าที่ครรชิตทิ้งซองจดหมายเอาไว้ ทันใดนั้นวงเวทย์ขนาดใหญ่ก็ครอบคลุมห้องทั้งห้องเอาไว้ มันตัดการเชื่อต่อระหว่างห้องนี้กับราชวังออกจากกันในทันที ทำให้ห้องนี้เหมือนถูกย้ายไปยังมิติอื่น


    นอกจากนี้จดหมายก็สลายหายไปกลายเป็นร่างของครรชิตในรูปชุดเกราะสีดำที่โปรงแสงขึ้นมาแทนที่ ร่างนั้นหันมามององค์รัชทายาทเล็กน้อย ก่อนที่เสียงสังเคราะห์จะดังออกมาจากมัน


    "นี้คือสิ่งที่ข้าจะกล่าวต่อท่าน และของขวัญเล็กน้อยๆที่ข้าจะมอบให้ ถ้าท่านต้องการรู้อะไรให้มากกว่านี้ พรุ่งนี้เราจะเจอกันที่หอวีรชนทลายฟ้า ข้าจะไปรอท่านอยู่ที่นั้น" มันกล่าวจบร่างโปรงแสงก็หายไปปรากฏกระดาษหนึ่งแผ่นขึ้นแทนที่


    ในเวลาเดียวกับที่กระดาษปรากฏขึ้น ข้อความสีทองก็ปรากฏขึ้นบนอากาศ 'ห้องนี้จะกลับไปเป็นปรกติหลังจากผ่านไปสองนาที จงใช้ช่วงเวลานั้นให้คุ้มค่าที่สุด ระวังตัวของท่านไว้ด้วย ห้องนี้ไม่ปลอดภัยอบ่างที่ท่านคิด'


    องค์ชายสอง'อิกซิล'ขมวดคิ้วแน่น ก่อนจะหันไปรอบๆห้อง ทำให้เขาทราบในทันทีว่ารอบห้องมีจุดสีทองปรากฏขึ้นนับร้อยจุด แต่ละจุดเป็นวงเวทย์เล็กๆที่ซ่อนอยู่ในที่ต่างๆ ทั้งที่สามารถมองเห็นได้อย่างง่ายๆและถูกซ่อนไว้อย่างดี


    นั้นทำให้แววตาขององค์รัชทายาทเผยแววเย็นชาออกมาวูบหนึ่ง ก่อนที่จะกลับไปเป็นปรกติในเวลาต่อมา แล้วให้ควาสนใจไปยังแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เหลืออยู่


    ในนั้นเป็นรายชื่อของขุนนางสี่ห้าคน พร้อมด้วยเงินสนับสนุนและรายได้ที่พวกมันได้รับจากการปล้นพ่อค้าในเวลาสามวันที่ผ่านมา ซึ่งมันมาพร้อมตราประทับของแต่ละคนอย่างชัดเจน นอกจากนี้ยังมีชื่อของกลุ่มโจรที่พวกมันให้การสนับสนุนอีกหลายกลุ่ม


    มือขององค์รัชทายาทกำแน่นจนแทบจะได้ยินเสียงกระดูกแตกหัก มันส่งเสียงคำรามต่ำๆออกมาจากลำคอ ราวกับต้องการจะทำลายทุกสิ่งให้หายไปจากตรงนั้น


    องค์รัชทายาทอิกซิลมองไปยังกระดาษที่ถูกกำจนยับยู่ยี่ ก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนเกาอี้ทรงงานอย่างเหนื่อยล้า ในเวลาเดียวกันวงเวทย์ที่ปกคลุมทั้งห้องก็จางหายไป รวทั้งจุดแสงสีทองรอบห้องทรงงานก็หายไปเช่นัน แต่จุดต่างๆถูกองค์รัชทายาทจดจำไว้ทั้งหมดแล้ว


    เมื่อห้องกลับสู่สภาพปรกติ องค์รัชทายาทก็ได้ออกจากห้องทรงงานไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ได้เหลียวแลมองดูรูปภาพบิดาตนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ แต่กลับตรงออกจากห้องไปเสียสนิท ก่อนที่จะลงกลอนประตูให้เรียบร้อย


    เช้าวันรุ่งขึ้น ราชวังและเขตที่อยู่อาศัยของราชวงศ์ก็เกิดความโกลาหลขึ้นอย่างรุนแรง เพราะเมื่อคืนปรากฏการบุกรุกในเขตขุนนางชั้นสูง และไม่สามารถจับตัวคนร้ายได้สักคนเดียว เช่นเดียวกับที่เกิดช่องโว่ของกำแพงราชวัง จนต้องมีการจัดเวรยามและระเบียบการตรวจตราขึ้นเสียใหม่


    ในขณะที่เหล่าขุนนางและข้าราชบริพารกำลังวุ่นวายกับการปรับปรุงความปลอดภัย ผู้สำเร็จราชการแทนองค์กษัตริย์กำลังทำการปรับปรุงเขตราชวังเสียใหม่อย่างยิ่งใหญ่ แผ่นงานทั้งหมดถูกคนที่อยู่ฝ่ายเข้าและไว้วางใจได้ในการปรับปรุงราชวังเสียใหม่


    ระบบการป้องกันถูกปรับปรุงใหม่ดีขึ้นกว่าเดิม เอาช่องโว่ต่างๆออกไปเช่นเดียวกับกำแพงราชวัง ราชวังถูกลบวงเวทย์ทั้งหลายที่เคยมีอยู่ออกทั้งหมด ก่อนที่จะมีการลงใหม่และซ่อนพวกมันไว้แนบเนียนกว่าเดิม พร้อมด้วยการลงเวทย์ป้องกันการเขียนวงเวทย์ทับซ้อนลงไปอีกชั้น


    ด้วยสิ่งนั้นทำให้ทั่วทั้งราชวังเกิดความตื่นตระหนักของเหล่าเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงและขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย ราวกับว่าพวกมันเป็นวัวสันหลังหวะ เพราะพวกมันต่างมีการลอบวางวงเวทย์ลงไปในหลายสถานที่ เพื่อที่จะให้ตัวเองได้รับผลประโยชน์สูงสุดในการตัดสินใจของกษัตริย์


    เมื่อมีการจัดการลงวงเวทย์ให้พร้อมลบวงเวทย์เก่าในครั้งเดียว ทำให้วงเวทย์ที่แอบซ่อนเอาไว้ทั้งหลายถึงพบและถูกลบออกไปจนหมดสิ้น หลังจากนี้เป็นต้นไป พวกมันต้องคาดเดาและตัดสินใจกันเองเสียแล้ว


    ในช่วงบ่ายองค์รัชทายาทก็ออกจากราชวังตรงไปยังหอวีรชนเพื่อเยี่ยมเยือนผู้จัดการตามคำเชิญ ปล่อยให้การปรับปรุงราชวังเป็นไปอย่างเรียบร้อยด้วยลูกน้องคนสนิทและผู้ที่ภักดีต่อเขา


    การเยี่ยมเยือนใช้เวลาไม่นาน พวกเขาทั้งสองฝ่ายก็สนทนาและตกลงในด้านธุรกิจกันอย่างลงตัว องค์รัชทายาทของตัวเดินดูสินค้าภายในหอวีรชนไปเรื่อยๆ เมื่อสบโอกาศก็หายตัวไปจากการเฝ้าจับตาดูจากขุนนางทั้งหลาย


    บนชั้นสอง ที่ซึ่งผู้จะขึ้นมาได้ต้องมีเงินและอำนาจมากพอจะซื้อเมืองใหญ่ได้ทั้งเมืองเท่านั้นถึงจะขึ้นมาได้ ปรากฏร่างขององค์รัชทายาทที่กำลังเดินตรงไปยังห้องห้องหนึ่งที่ถูกจองเอาไว้แล้ว


    เมื่อมาถึงหน้าห้อง ปรากฏชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดพ่อบ้านยืนรอเขาอยู่ มันยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะร่ายเวทย์ลงบนพื้นหน้าประตู


    เมื่อเขาก้าวขึ้นไปบนวงเวทย์ ร่างกายของเขาถูกตรวจสอบก่อนจะที่วงเวทย์จะเปลี่ยนไปเป็นแสงสีดำ มันลบวงเวทย์หลายอันบนเครื่องประดับและเสื้อผ้าของเขา


    "ขออภัยด้วยท่านผู้สำเร็จราชการ เนื่องจากเราต้องลบวงเวทย์ที่ติดตามท่านออกไป รวมทั้งวงเวทย์สอดแนมแบบต่างๆเพื่อความปลอดภัยและป้องกันข้อมูลรั่วไหลระหว่างการสนทนา" พ่อบ้านพูดกับองค์รัชทายาทอย่างสุภาพ ก่อนจะผายมือไปทางประตู


    สีหน้าขององค์รัชทายาทอิกซิลเต็มไปด้วยร่องรอยของความเกรี๊ยวกราด เขาหันไปพยักหน้าให้พ่อบ้านคนนั้น ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้าแล้วก้าวเข้าไปในห้องนั้นในเวลาต่อมา


    แต่ทว่าภายในใจของเขากลับคิดถึงความเดือดดาลเมื่อสักครู่อยู่เสียนี้ ก่อนจะสบถขึ้นมาในใจอย่างโมโหอย่างยิ่ง 'อย่าให้ข้ารู้นะว่าผู้เป็นคนทำ ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าล้างโคตรมันให้หมด!'


    "ดูเหมือนว่าท่านจะไม่สบอารมณ์สักเท่าไรนะ องค์ชายสอง" เสียงแปล่งหูดังขึ้น พร้อมกับที่ด้านในห้องปรากฏชุดเกราะสีดำนั่งอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงอย่างดี


    "เหอะ!" มันส่งเสียงในลำคอออกมา ก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะถอนหายใจและปรับอารมณ์ให้นิ่งสงบลงไป


    "มีอะไรจะกล่าวก็ว่ามา" อิกซิลสักเกตชุดเกราะตรงหน้าของตน ผู้ที่สามารถขึ้นมายังชั้นที่สองได้ต้องมีอำนาจไม่น้อยกว่าขุนนางชั้นสูงหรือเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงเป็นอย่างน้อย แต่เขากลับไม่เคยได้ยินถึงเรื่องชุดเกราะสีดำนี้เลยแม้แต่น้อย


    "ข้ารู้ว่าพระองค์สงสัยสิ่งใด ท่านจงดูเสียว่าข้าเหมาะที่จะอยู่ที่นี้หรือไม่ แล้วเราค่อยคุยกันอีกทีดีไหม" เสียงเจือไปด้วยความสนุกสนานดังขึ้น ก่อนที่มันจะวางบางอย่างลงบนโต๊ะ


    มันเป็นขวดแก้วเล็กๆที่ด้านในมีหยดของเหลวสีทองขนาดเท่าเมล็ดถั่วเขียวกลิ้งอยู่ มันมีพลังงานบางอย่างแผ่ออกมาอย่างมหาศาลแต่มันไม่คล้ายกับพลังมานาแม้แต่น้อย มันราวกับว่าบริสุทธิ์ยิ่งกว่าและยิ่งใหญ่กว่ามากนัก


    เขาถือมันไว้ก่อนจะหันไปถามยังชุดเกราะสีดำที่ดูน่ากลัวที่ฝั่งตรงข้าม "มันคือสิ่งใด"


    "ยาอายุวัฒนะระดับต่ำที่ปรุงจากบัวสวรรค์แปดกลีบ หนึ่งหยดยืดอายุได้สิบปี" มันพูดออกมาราวกับเป็นเรื่องธรรมดา


    อิกซิลถึงกับตกตะลึง นี้นับว่าเป็นยาวิเศษอย่างแท้จริง ถึงแม้เขาจะเป็นผู้สำเร็จราชการอยู่ในตอนนี้ ถึงแม้จะใช้เงินหมดท้องพระคลังก็ไม่อาจจะซื้อหยดน้ำหยดเล็กๆนี้ได้ เพราะมันจะมีค่ามากขึ้นไปอีกเรื่อยๆในทุกๆปีที่ผ่านไป


    หยดน้ำสีทองนี้ในตอนนี้มันมีประสิทธิภาพเพิ่มอายุขัยได้สิบปี หมายความว่ามันต้องถูกบ่มเพาะมาเพียงสิบปีเท่านั้น หลังจากนี้ประสิทธิภาพมันจะเพิ่มอายุขัยไปห้าปีไปเรื่อยๆจนถึงสิบห้าปี มันก็จะหมดประสิทธิ์ที่ภาพในการเพิ่มอายุขัยให้มากกว่านั้นไปแล้ว รวมแล้วถ้าผ่านไปอีกห้าปีมันจะเพิ่มอายุขัยได้สูงสุดสามสิบห้าปีด้วยกัน


    ครรชิตใช้มหาเวทย์ธาตุความมืดในการเร่งเวลามัน ซึ่งการร่ายหนึ่งครั้งมันต้องจ่ายพลังเท่ากับการใช้มหาเวทย์ทั่วไปถึงสามเท่า และการใช้ครั้งหนึ่งจะทำให้ผู้ใช้เสียอายุขัยไปห้าปีด้วยกัน เพื่อเร่งเวลารอบข้างไปอีกสิบปีด้วยกัน และการใช้ครั้งหนึ่งต้องรอเวลาอีกหกเดือนถึงจะใช้ได้อีกครั้ง เพื่อให้เม็ดพลังมานาได้พักฟื้นจากการเสียหายทางมานา


    ในตอนนี้เขามีหยดน้ำสีทองนี้นับร้อยขวด ซึ่งน้ำหวานจากดอกบัวสวรรค์แปดกลีบจากกระเป๋าน้ำทั้งสามใบ เมื่อผ่านกระบวนการเตรียมทำเป็ยาอายุวัฒนะ มันเหลือเพียงเครึ่งหนึ่งของกระเป๋าน้ำเพียงเท่านั้น ซึ่งพอจะทำเป็นยาอายุวัฒนะได้ไม่กี่ร้อยขวดเท่านั้น


    "ดูเหมือนว่าท่านก็รู้จักมันสินะ แต่ท่านก็คงรู้ว่ามันช่วยรักษาพระบิดาของท่านไม่ได้เช่นกัน" ครรชิตพูดเสียงเรียบ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1710 negiharem (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2559 / 17:36
    เอาจริงๆ คิดขำๆ นะ พระเอกกับเมียๆ จะอายุยืนกี่ปีกัน
    แค่อายุที่ได้จากการฝึกปราณ ก็เยอะมากแล้วนะ 555+  
    #1,710
    0
  2. #1602 Gnuh (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 12:56
    ขอบคุณครับ
    #1,602
    0
  3. #1601 Warakorn Triamthaisonglg (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2559 / 01:26
    รอครับ ขอบคุณครับ
    #1,601
    0
  4. #1600 Fuxker (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 23:50
    ทำไมไม่ได้หว่า
    #1,600
    0
  5. #1599 พาชอน (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 20:47
    คำเดียว....ค้างงงงงงงงงงงงงง
    #1,599
    0
  6. #1598 j3est (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 20:20
    สั้นๆๆๆๆๆๆ
    #1,598
    0
  7. #1597 phairatw (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 18:39
    ขอบคุณครับ
    #1,597
    0
  8. #1596 kamol1122 (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 14:17
    สนุกมากครับ
    #1,596
    0
  9. #1595 bonne nuit (จากตอนที่ 143)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 13:58
    เอาแล้วๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ 
    #1,595
    0