ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 138 : หลอมยาอายุวัฒนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,299
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    12 ธ.ค. 59

บทที่ 3 : หลอมยาอายุวัฒนะ




    ครรชิตตรวจสอบเส้นทางและสถานที่ตั้งของบึงบัวสวรรค์แปดกลีบจากแผนโฮโลแกรม มันทำให้เขาพบว่ามันอยู่ไม่ไกลจากป่าโบราณรอบๆภูเขาที่ปกคลุมด้วยเมฆสีดำไปไม่ไกล


    มันอยู่ใกล้กับเมืองโบราณที่ตอนนี้เป็นที่อยู่อาศัยของกลุ่มคนที่ไล่ล่าเขาด้วยซ้ำ ถ้าออกเดินทางจากแท่นวงเวทย์เคลื่อนย้ายมันใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ไปถึงแล้ว และตลอดทางแทบจะไม่มีสัตว์เวทหรืออุปสรรค์คอยขัดขวางพวกมันกับบึงบัวเลยแม้แต่น้อย


    ด้วยระยะทางเพียงเท่านี้เป็นไปไม่ได้ที่พวกมันไม่เคยบุกเข้าไปในบึงบัว แต่ทำไมบึงบัวและพื้นที่รอบๆถึงได้ดูเหมือนไม่มีใครเคยบุกเข้าไปเลยสักนิดเดียว เหมือนกับว่ามันไม่เคยถูกค้นพบเสียอย่างงั้น


    เขาเริ่มคิดถึงสิ่งที่พอจะเป็นไปได้ ก่อนจะส่งโกเลมไปอีกหลายตัว รวมทั้งเจ้าโกเลมรูปร่างมนุษย์ที่มีระดับการฝึกฝนเพียงระดับผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นต้นเพียงเท่านั้น และยังมีโกเลมสำหรับสร้างที่อยู่อาศัยอีกหนึ่งตัว


    เขาต้องการที่จะย้ายฐานที่มั่นไปใกล้กับบึงบัวให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ จึงได้ส่งพวกมันไปทำงานเช่นนี้


    หลังจากพวกมันออกเดินทางไปเกือบสามชั่วโมง ในที่สุดพวกมันก็ไปถึงพื้นที่รอบบึงบัวนั้น แต่ทว่าพวกมันกลับไม่สามารถเคลื่อนที่เข้าไปใกล้เกิดห้าร้อยเมตรรอบๆบึงบัวได้ เหมือนกับพวกมันติดกำแพงล่องหนอยู่


    "เกิดอะไรขึ้น" ครรชิตขมวดคิ้วออกมา ก่อนจะสั่งให้โกเลมพยายามโจมตีไปยังกำแพงล่องหน


    มีเพียงระลอกคลื่นเล็กๆเกิดขึ้นเพียงเท่านั้น มันเป็นระลอกคลื่นที่แผ่กระจายไปจากจุดโจมตีไปตามแนวกำแพงล่องหน ซึ่งมันกระจายไปสุดสายตาของโกเลมเลยทีเดียว จนไม่ทราบจุดสิ้นสุดของมันได้


    "ครั้งที่แล้วมันก็ถ่ายภาพจากระยะนี้เช่นกันสินะ อะไรกันมันอยู่ทำไมถึงตรวจสอบคลื่นพลังมานาไม่พบ และยังมีเจ้ากำแพงล่องหนนี้อีกที่มาจากไหนกัน ทั้งที่ไม่มีวงเวทย์หรือวงจรเวทย์ในพื้นที่แถบนั้น" เขาพูดออกมาเบาอย่างกังวล แต่แววตาของเขากลับมีแต่ความตื่นเต้นเสียนี้


    หลังจากลองทำลายและสำรวจกำแพงล่องหนเป็นเวลาหลายสิบนาที เขาก็ยกเลิกการสำรวจกำแพงและบึงบัวเอาไว้ และหันไปสั่งให้โกเลมสร้างที่พักเริ่มสร้างบ้านใต้ดินและบนต้นไม้ใหญ่แถบนั้น


    เมื่อพวกมันเริ่มทำงาน เขาก็ออกจากถ้ำใต้ดินไปแล้วมุ่งตรงไปยังส่วนที่มีโกเลมของเขาทำงานอยู่ โดยถ้ำใต้ดินนี้ก็ยังคงผลิตโกเลมขนาดเล็กสำหรับสำรวจต่อไป และยังมีการหลอมแร่และขุดแร่รวมทั้งหาสมุนไพรวิเศษในปริมาณไม่มาก เพื่อป้องกันการหมดไปของสมุนไพรแถบนี้จนเป็นที่สังเกตได้


    ด้วยระดับลมปราณที่สามารถทะยานไปตามยอดไม้และยอดหญ้าได้อย่างไม่ยากนัก ผสานด้วยเวทย์ธาตุลมอีกเล็กน้อย ทำให้ครรชิตใช้เวลาเพียงไม่กี่สิบนาทีก็มาถึงบริเวณดังกล่าวเป็นที่เรียบร้อย


    เสียงการทำงานของโกเลมขุดเจาะและก่อสร้างดังขึ้นเบาๆ ทำให้เขารับรู้ได้ทันทีว่าตัวเองมาถึงบริเวณบึงบัวแล้วอย่างแน่นอน ทำให้เขาลดความเร็วและเปลี่ยนเป็นเดินด้วยการก้าวเดินอย่างช้าๆแทน


    ที่ด้านหน้าของเขา ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่รอบข้างเต็มไปด้วยก้อนหินขนาดใหญ่หลายสิบก้อน มีอยู่ส่วนหนึ่งที่ก้อนหินถูกเปลี่ยนเป็นทางเข้าลับสำหรับลงไปใต้ดิน และมันกำลังถูกโกเลมหลายตัวจัดแต่งพื้นที่รอบๆนั้นเป็นค่ายกลเวทย์และวางวงเวทย์กับดักอีกหลายชั้น


    พวกมันใช้ศิลาจิตอสูรที่ครรชิตส่งมาพร้อมกับโกเลมร่างมนุษย์ในการสร้างสิ่งเหล่านี้ และเช่นเดียวกับบนต้นไม่ใหญ่มันถูกดัดแปลงบริเวณกิ่งไม้ใหญ่เป็นอย่างมาก ตรงบริเวณที่เป็นส่วนตรงกลางระหว่างยอดไม้กับพุ้มไม้หนาที่ชั้นล่าง ทำให้มันป้องกันการมองเห็นจากพื้นดินและอากาศได้ส่วนหนึ่ง


    และเช่นเดียวกันกับถ้ำใต้พื้นดิน มันถูกจัดตั้งค่ายกลเวทย์และวงเวทย์กับดักไว้เช่นกัน ซึ่งทั้งสองส่วนทำงานผสานกันจนทำให้ผู้ที่หลงเข้ามาไม่ได้รับรู้ถึงการคงอยู่ของสองสถานที่ และถ้ามีใครฝืนทำลายค่ายกลเวทย์นี้ วงเวทย์กับดักก็จะทำงานเพื่อกำจัดผู้บุกรุก


    รูปแบบค่ายกลเวทย์นี้เขาได้รับมาจากอาณาจักรพฤษาพันปี มันเป็นค่ายกลที่ผู้คนในอาณาจักรนี้ชอบใช้สำหรับก่อตั้งหมู่บ้าน ซึ่งมันสามารถลวงได้ทั้งสัตว์เวทและมนุษย์ แต่สำหรับสัตว์ป่าและพวกโนเลสมันกลับไม่มีผลเสียอย่างนั้น เพราะมันคือค่ายกลเวทย์จะลวงตาเฉพาะสิ่งที่ใช้มานาได้


    เขาจัดการปรับปรุงมันเล็กน้อย ให้มันมีความน่ากลัวขึ้นอีกเล็กน้อยสำหรับค่ายกลนี้ ด้วยการทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมานอกจากจะไม่รับรู้ถึงสถานทีนี้แล้ว ยังทำให้พวกมันไม่รับรู้ถึงเวลาที่ผ่านไปในช่วงที่ผ่านสถานที่นี้อีกด้วย และนั้นจะทำให้พวกมันไม่มีความทรงจำของสถานที่นี้หลงเหลืออยู่เพราะสมองพวกมันไม่มีการบันทึกเวลาเปรียบเทียบในที่แห่งนี้


    ในระหว่างรอโกเลมสร้างทั้งสองที่ให้เสร็จเรียบร้อย เขาก็เริ่มสำรวจกำแพงล่องหนด้วยตัวเอง


    วูบ!


    "หืม?" เมื่อเขาสัมผัสกับจุดที่คาดว่าจะเป็นกำแพงล่องหน กลับกลายเป็นมือเขาผ่านมันไปเสียอย่างงั้น


    "แปลก!" เขาพูดออกมาก่อนจะลองสั่งให้โกเลมตัวหนึ่งเดินผ่านหน้าเขาไป


    ปรากฏว่ามันชนเข้าอย่างจังกับกำแพงล่องหน เขาหรี่ตาดูตรงจุดที่โกเลมชนเล็กน้อย ก่อนจะลองวาดมือผ่านตรงจุดนั้นอย่างช้าๆ กลับกลายเป็นว่ามือของเขาสามารถผ่านเข้าไปได้


    "น่าสนใจ พวกเจ้าคอยทำงานอยู่ที่ด้านนอกนี้แหละ" เขาหันไปมองพวกมัน แล้วพูดออกมาทั้งที่พวกมันคงไม่ตอบสนองยกเว้นก็เพียงโกเลมรูปร่างมนุษย์


    เขาเดินผ่านเข้าไปในกำแพงล่องหนอย่างไม่มีปัญหา เขาเดินไปอย่างช้าๆบนพื้นหญ้ารอบริมบึงบัว หลังจากเดินไปได้สักพักเขาถึงสังเกตได้ถึงความผิดปรกติของที่นี้


    รอยเท้าด้านหลังของเขาหายไปหลังจากเขาเหยียบย่ำมันไปสักเวลาหนึ่ง จากการคาดการและจับเวลาดูปรากฏว่าทุกสิบวินาที รอยเท้าที่ด้านหลังของเขาจะค่อยๆหายไปและกลายเป็นพื้นหญ้านุ่มๆเช่นเดิม


    "นี้มันพื้นที่แบบไหนกัน" เขาพูดอย่างมึนงงแต่ก็ยังคงก้าวเข้าไปยังบึงบัวอย่างช้าๆเช่นเดิม


    เมื่อเขาเข้าไปถึงขอบบึงบัว ที่แห่งนั้นทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปรกติทันที เพราะนอกจากปลาสีเงินและทองในบึงบัวแล้ว สัตว์ประเภทอื่นในน้ำกลับไม่มีเลยสักนิดเดียว และป่าที่ขึ้นอยู่บนใบบัวก็มีสิ่งมีชีวิตเพียงไม่กี่ชนิดเท่านั้น และพวกมันก็ตัวเล็กกว่าด้านนอกเยอะมาก


    ด้วยความเคยชิน ครรชิตเรียกเอาโกเลมในแหวนมิติออมาเพื่อสำรวจ แต่ทว่าแหวนมิติและอุปกรณืเวทมนตร์ทั้งหลายกลับใช้ไม่ได้สักชิ้น ถึงแม้อย่างงั้นแต่ร่างกายและพลังของเขากลับไม่มีสิ่งใดผิดปรกติไปสักนิดเดียว


    "ช่างมัน" เขาบ่นออกมาอย่างเซ็งๆ เพราะสถานที่แห่งนี้มีอะไรให้เขาตกใจจนแทบจะไม่มีสิ่งใดจะทำให้เขาตกใจได้อีกแล้ว


    เมื่อไม่สามารถเรียกใช้สิ่งของได้ แต่สำหรับเขาที่มีพลังทั้งลมปราณและมานาที่มากมายมหาศาล เขาจึงบุกเขาไปในบึงบัวโดยแทบจะไม่กังวลถึงสิ่งใด


    หึ่ง! หึ่ง! หึ่ง!...


    เพียงก้าวเข้าไปยังพื้นดินรอบบึงบัวในระยะสิบเมตร เสียงเหมือนมีผึ้งนับล้านตัวบินรอบหูของครรชิตทำให้เขารู้สึกมึนงงเล็กน้อย ก่อนที่ทัศนวิสัยของครรชิตจะแคบลงจนเห็นเพียงแค่เงาเบลอๆของอะไรบ้างอย่าง ก่อนที่จุดรวมสายตาของเขาจะกลับมาเป็นปรกติหลังจากผ่านไปไม่นาน เช่นเดียวกับเสียงผึ้งกระผืกปีกนับล้านหายไปพร้อมกัน


    สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าเขาคือต้นหญ้าที่สูงเสียดฟ้า มันสูงราวหนึ่งร้อยเมตรได้ และรอบข้างก็เต็มไปด้วยพื้นหญ้าเช่นนี้ไปจนสุดสายตาของเขา มันทำให้เขาอ้าปากค้างก่อนจะมองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง


    "บัดซบ! อาณาเขตย่อส่วน! ไม่เคยคิดว่าค่ายกลโบราณแบบนี้จะถูกใช้กับที่นี้!" เขาสบถอย่างเกรี๊ยวกราด ก่อนจะสงบสติอารมณ์อย่างยากเย็น


    "มีแต่ต้องไปถึงจุดศูนย์กลางเพื่อออกไปสินะ ผู้ที่ไม่รู้คงวนเวียนอยู่ที่นี้ตลอดกาลแน่ ไม่งั้นก็ตายอยู่ที่นี้เสียก่อน" หลังจากตั้งสติได้เรียบร้อย เขาก็นึกถึงวิธีการและการออกจากค่ายกลนี้อย่างรวดเร็ว


    การออกจากค่ายกลย่อส่วนไม่มีอะไรที่ยากเลยแม้แต่น้อย เพียงแค่ไปยังจุดศูนย์กลางของค่ายกลให้ได้ก็พอแล้ว ถึงแม้มันจะทรงพลังแต่ก็มีวิธีการแก้ที่ง่ายดาย เช่นเดียวกับค่ายกลสมัยโบราณทั้งหลาย เพียงแค่อย่ามีการใช้ค่ายกลซ้อนอยู่ด้านในก็เพียงพอแล้ว


    ครรชิตมุ่งตรงไปยังจุดที่บึงดอกบัวตั้งอยู่ในทันที ด้วยการอาศัยกลิ่นหอมของดอกบัวเป็นตัวค้นหาเส้นทาง


    หลังจากโผล่มาจากดงหญ้าริมบึงบัวได้สำเร็จ แต่ก็ต้องแลกมาด้วยเวลาเกือบทั้งวันเลยทีเดียว และการจะไปถึงกลางบึงบัวก็คงไม่ใช่เรื่องง่ายสักเท่าใด ทั้งปลาที่ละม้ายคล้ายกับปลาคราฟที่มีทั้งสีทองและเงินหลายพันตัวแล้ว ซึ่งตอนนี้มันมีขนาดใหญ่มากกว่าร่างกายของเขาถึงสิบเท่า ยังมีป่าบนใบบัวรอบๆกอบัวตรงกลางนั้นอีก


    ในแต่ละใบบัวก็มีป่าเป็นของตัวเอง และการจะไปให้ถึงกอบัวตรงกลางเขาต้องเผชิญกับกอบัวอีกหลายสิบกอ และพื้นที่อีกอย่างน้อยหนึ่งร้อยตารางกิโลเมตรคูณร้อยคูณพันเท่า ด้วยร่างกายของเขาที่เล็กกว่าปรกติถึงร้อยเท่าเช่นนี้


    เพียงแค่คลื่นที่เกิดจากการเหินร่างไปบนผิวน้ำเพียงครั้งเดียว มันกลับเรียกปลาสีเงินและทองที่หิวกระหายนับสิบตัวในบริเวณใกล้เคียงให้มายังจุดที่ชายหนุ่มยั่งเท้าลงไป


    ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!


    ปลาคราฟสีทองตัวหนึ่งกระโดดใ่ร่างของเขาที่กำลังลอยอยู่บนอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวต่อมาจะกระโจนเข้าใส่เช่นกัน แต่ด้วยการเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศจึงรอดจาดปากของตัวแรก และใช้มันเป็นพื้นในการทะยานร่างหลบตัวต่อไป


    "บัดซบ!" เพียงคำเดียวที่เขากล่าวออกมา ก่อนจะเหินร่างหลบการโจมตีของเหล่าปลาผู้หิวกระหายต่อไป และตลอดการหลบการโจมตีของเจ้าปลาเหล่านี้ เขาก็สบถคำนี้นับร้อยรอบ


    ยิ่งเวลาผ่านไปความเหนื่อยล้าของครรชิตค่อยๆสะสมเพิ่มขึ้นทีละนิดทีละนิด จนเมื่อเห็นขอบใบบัวของกอแรกอยู่ข้างหน้า เขาใช้พลังเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อยเพื่อไปให้ถึงมันอย่างเร็วที่สุด


    หลังจากผจญกับปลากระหายเลือดเป็นเวลาเกือบตลอดทั้งคืน ในที่สุดเขาก็ลงมายืนบนพื้นดินอีกครั้ง แต่อันตรายก็ยังไม่จบลงอย่างง่ายดายอบ่างแน่นอน เพราะยังมีเหล่าสัตว์เวทที่ตอนนี้มันมีขนาดใหญ่กว่าด้านนอกนับสิบเท่าสำหรับเขาอยู่อีก และไม่รู้ว่ามันแข็งแกร่งขนาดไหนอีกด้วย


    "ต้องหาที่พัก แล้วรีบฟื้นฟูพลังให้เร็วที่สุด!" เขากัดฟันพูดออกมาอย่างยากเย็น ก่อนจะหาที่โล่งๆและมีจุดยุทธศาสตร์ที่ดีสำหรับการป้องกันตัว แล้วเริ่มลงมือสร้างที่พัก


    เขาหาจุดเหมาะ ก่อนจะสร้างที่พักอย่างง่ายๆและปลอดภัยจากนักล่า ด้วยเวลาที่ใกล้จะเที่ยงคืนอยู่แล้ว เขาจึงหาของกินที่พอจะหาได้ในแถบนี้ ทั้งผลไม้และพืชสมุนไพรหลายชนิด


    เขาใช้ประโยชน์จากพื้นที่รอบๆที่พักให้มากที่สุด ทั้งใช้เป็นที่พักและที่ป้องกัน รวมทั้งยังใช้มันเป็นแหล่งอาหารสำหรับเขาอีกด้วย เมื่อสร้างที่พักเสร็จสิ้นเขาก็กินทั้งผลไม้และพืชสมุนไพร ก่อนจะเริ่มฟื้นฟู้พลังและร่างกายอย่างรวดเร็ว


    ด้วยพื้นที่ที่เหมาะสมสำหรับการฟื้นฟูร่างกายและบำเพาะพลังเป็นอย่างยิ่ง ทำให้ใช้เวลาไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น เขาก็กลับมาแข็วแรงดังเดิมจนเหมือนกับว่าเขาแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำไป


    ทั้งคืนเขาใช้เวลาทั้งหมดไปในการดูดซับพลังมานารอบๆ จนพลังมานาของเขาเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย และเปลี่ยนบางส่วนให้เป็นลมปราณได้อีกด้วย เพราะมันมีปริมาณพลังมานาหนาแน่นเสียจนสัมผัสมันได้โดยไม่ต้องตั้งสมาธิเลยทีเดียว


    รุ่งเช้ามาเยือนพร้อมกับสัญญาณในการเริ่มต้นการเดินทางอีกครั้ง ด้วยความที่ไม่ทราบทิศทางที่แน่นอนของจุดศูนยืกลางของบึงบัว เขาจึงหาที่สูงในป่าแห่งนี้เป็นจุดสังเกต แต่นั้นก็ทำให้เขาเสียเวลาไปเกือบชั่วโมง


    เมื่อมองจากมุมสูงทำให้พบว่าดอกบัวที่ใหญ่ที่สุดและสมบูรณ์ที่สุด ซึ่งเป็นจุดที่ดอกบัวสวรรค์แปดกลีบอยู่นั้น อยู่ห่างไปจากที่นี้ทางเหนือนับพันนับหมื่นกิโลเมตร อย่างน้อยต้องใช้เวลาหลายวันถึงจะไปถึงมันได้ และเมื่อรวมกับเวลาที่ต้องใช้ในการฝ่าสัตว์เวทและเจ้าปลากระหายเลือด อย่างน้อยเป็นเดือนถึงจะออกจากค่ายกลนี้ได้


    "อีกนานเลยกว่าข้าจะได้กลับไปยังโลกด้านนอก ลองดูสักตั้ง!" เขาพูดกับตัวเอง ก่อนจะเคลื่อนที่ไปตามยอดไม้เพื่อหลีกเลี่ยงสัตว์เวทบนพื้นดิน


    ฟุบ!


    เข้าพุ่งทะยานไปตามยอดไม้ด้วยการใช้ลมปราณและเวทย์ธาตุลมอย่างต่อเนื่อง และเขาก็ใช้มสาธิส่วนหนึ่งในการดูดซับพลังมานาเพื่อชดเชยพลังที่เสียไปตลอดเวลา ถึงแม้จะช่วยมันได้เล็กน้อยแต่ก็ทำให้เขาเดินทางต่อได้อย่างต่อเนื่อง


    หลายวันผ่านไปผ่านไป ในที่สุดเขาก็ใกล้จะหลุดจากกอบัวแรกไปได้เสียที และตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามักจะอยู่บนยอดไม้และใช้เวลาไปกับการฝึกฝนทั้งหมด และแทบจะไม่ได้นอนหลับเกินหนึ่งชั่วโมงเลยสักวันเดียว มีเพียงใช้การฝึกฝนลมปราณเพื่อชดเชยเวลาในการพักผ่อนไปได้บ้างเท่านั้น


    ในหลายวันที่ผ่านมา เขาพบเจอสัตว์เวทเพียงแค่ครั้งเดียว มันเป็นสัตว์เวทระดับหกที่เป็นงูที่มีปีกค้างคาวอยู่ที่หลัง มันสามารถบินได้เหมือนนกและเลื่อยอยู่บนอากาศก็ได้เช่นกัน ด้วยขนาดตัวที่แตกต่างกันเป็นอย่างมาก เขามีขนาดเท่ากับฟันซี่เล็กๆของมันเท่านั้น การต่อสู้จึงเป็นอย่างยากลำบากและกว่าจะล้มมันได้ต้องใช้เวลาไปหลายชั่วโมง และนั้นเป็นเนื้อมือแรกที่เขาได้ลิ้มลองตั้งแต่เขามาในค่ายกลย่อส่วนนี้


    "ในที่สุดขอบกอบัวกอแรกข้าก็มาถึงสักที ต่อไปข้าต้องไปให้ถึงขอบกอบัวข้างหน้าโดยไม่ถูกเจ้าปลาบ้าพวกนั้นกินเสียก่อน" เขาพูดขณะนั่งอยู่บนยอดไม้ริมสุดของกอบัวนี้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1695 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:44
    ดินแดนในฝัน...
    #1,695
    0
  2. #1555 joker198 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 15:38
    ผมเห็นมีตอนหนึ่ง มันเขียนว่า เอ็ดสิปเก้า คือ เลข19 ใช่ปะครัชชช
    #1,555
    0
  3. #1554 Gnuh (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:59
    ขอบคุณครับ
    #1,554
    0
  4. #1553 Warakorn Triamthaisonglg (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 22:35
    จะมีอายุยืนหรือจะกลายเป็นอาหารปลาเนี่ย
    #1,553
    0
  5. #1552 phairatw (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:13
    ขอบคุณครับ
    #1,552
    0
  6. #1551 ปกเงิน& (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 21:04
    ขอบคุณคับ
    #1,551
    0
  7. #1550 kamol1122 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 19:03
    สนุกดีครับ
    #1,550
    0
  8. #1549 •นิลกาฬ• (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 16:15
    กอบัวนะครับ ไม่ใช่ก่อบัว
    #1,549
    0
  9. #1548 wit000 (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:26
    ขอบใจจ้า
    #1,548
    0
  10. #1547 jasweem (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:22
    ขอบคุณครับ
    #1,547
    0
  11. #1545 ม่านมุก (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:03
    ขอบคุณมาก ๆ นะคะแล้วมาอัพอีกไว ๆ ๆ นะคะสู้ ๆ ๆ ค่ะ
    #1,545
    0
  12. #1544 Gardena (จากตอนที่ 138)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:59
    ขอบคุณค่ะ
    #1,544
    0