ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 135 : จดหมายจากตระกูลแอสลาส (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,356
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 49 ครั้ง
    8 ธ.ค. 59

บทที่ 3 : จดหมายจากตระกูลแอสลาส (2)




    ณ พื้นที่แห่งหนึ่งในแดนราชาเทพ กลุ่มคนนับสิบคนกำลังไล่ล่าและกระจายพื้นที่ค้นหาไปทั่วทุกพื้น แต่ทว่าสีหน้าของทุกคนกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว อ่อนล้าและสิ้นหวังเป็นอย่างยิ่ง


    นี้เป็นวันที่สามแล้วตั้งแต่พวกมันไล่ล่าผู้บุกรุกคนหนึ่ง ในช่วงเวลาหลายเดือนที่พวกมันอยู่ที่นี้ พวกมันไม่เคยเจอการบุกรุกเช่นนี้มาก่อน


    ในแรกของการค้นหาและไล่ล่าผู้บุกรุก มีเพียงพี่น้องของมันสองคนเท่านั้นที่ตามล่าชายคนนี้ แต่เมื่อผ่านไปครึ่งค่อนวันกลับไม่พบเจอแม้แต่ร่องรอยของมัน จนพวกมันคนหนึ่งต้องบากหน้าไปขอร้องพี่น้องอีกหกคนก็เข้ารวมการคนหาในครั้งนี้


    หมดวันแรกไปพวกมันก็ยังไม่อาจจะไล่ตามชายคนนั้นทัน จนเวลากลางคืนได้มาถึง พวกมันได้หยุดการตามล่าแต่เปลี่ยนไปเฝ้าระวังรอบพื้นที่สุดท้ายที่ชายหนุ่มคนนั้นหายตัวไปอีกครั้ง


    ในระหว่างนั้นพวกมันก็ไปตามคนอื่นๆมาอีกนับสิบคน ขณะเดียวกันครรชิตที่ได้พักหลังจากวิ่งมาทั้งวันกลับเอาแต่ปรุงยาและขุดแร่หายากที่พบที่นี้


    นอกจากพืชสมุนไพรและผลไม้วิเศษทั้งหลายแล้ว ยังมีพวกแร่หายากที่แทบจะหาไม่พบแล้วในพื้นที่ด้านนอก เขาจัดการแปรรูปมันเป็นแท่งโดยใช้โกเลมที่สร้างอย่างลวกๆเป็นผู้ขุดแร่ออกมา ส่วนเขาก็จัดการถลุงแร่และหลอมมันเป็นแท่งแร่ออกมาจำนวนมาก


    ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายหยุดเคลื่อนไหวอยู่นั้น ครรชิตที่มีสภาพดีกว่าเพราะไม่ต้องตรวจสอบทุกสิ่งอย่าง และยังมีโกเลมขนาดเล็กคอยทำงานให้เขาอีกด้วย ทำให้เขานั่งกินข้าวกินปลาและพักฟื้นอย่างสบายอกสบายใจ


    "อ้า~ เสต็กเนื้อหอมๆนี้มันอะไรจริงๆ ยิ่งหลังจากออกกำลังมาเล็กน้อยเช่นนี้" ครรชิตพึมพำด้วยความสุขขณะนั่งกินเสต็กเนื้อสัตว์ป่าชนิดหนึ่งที่พบใกล้ๆกับภูเขาที่มีแร่หายาก ซึ่งเขากำลังให้พวกโกเลมขุดให้อยู่


    ในขณะที่พวกไล่ล่ากลับต้องตั้งสติและอดหลับอดนอน ได้กินข้าวปลาอาหารบ้างแต่ก็แค่ดับความกระหายลงไปเท่านั้น ก่อนจะตั้งสติเฝ้าระวังรอบข้างของพวกมันต่อไป


    "ข้าคิดถึงข้าวเที่ยงเหลือเกิน ข้ายังกินไม่ทันอิ่มหมดเลย ทำไมมันต้องมาตอนข้ากินข้าวอยู่ด้วยนะ ไอ้เจ้าผู้บุกรุกเฮงซวย" เสียงก่นด่าและสาปแซ่งของใครหลายคนดังขึ้นตลอดทั้งคืน


    เมื่อรุ่งเช้ามาเยือน ฝ่ายผู้ไล่ล่าเริ่มกระชับพื้นที่เข้ามาเรื่อยๆ ในเวลาเดียวกันครรชิตก็เริ่มเก็บกวาดของภายในถ้ำที่เขาขุดเข้าไป แล้วกระโดดขึ้นท้องฟ้าแล้วพุ่งทะยานหายไปยังนอกวงล้อมของพวกมัน


    "พวกนี้ยังไม่มีใครมีพลังถึงขั้นผู้ใช้ธาตุขั้นสูงสินะ ถึงไม่อาจจะสัมผัสเวทย์ขั้นสูงทะยานฟากฟ้าของข้าได้" ครรชิตพูดยิ้มๆ ก่อนจะหายลับไปไกลหลายสิบกิโลเมตรและเริ่มเก็บเกี่ยวทรัพยากรอย่างรวดเร็ว


    หลังจากที่พวกมันไปถึงภูเขาที่เขาอยู่ พวกมันพบเพียงโกเลมที่มีคลื่นพลังมานาคล้ายกับผู้บุกรุกเท่านั้น แล้วเจ้าโกเลมนี้ก็เริ่มเข้าโจมตีพวกผู้ไล่ล่าอย่างโหดเหี้ยม


    การต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พวกมันก็สามารถปราบโกเลมขนาดเท่ามนุษญ์ตัวนี้ไปได้ แต่นั้นก็ช่วยซ้อเวลาเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ของครรชิตได้มากมายหลายชั่วโมง


    "บ้าเอ้ย! มันเป็นแค่โกเลม กระจายกำลังออกค้นหาร่องรอยของมันเดียวนี้!" ชายหนุ่มที่ภายหลังคือน้องเจ็ดได้ตะโกนอย่างแค้นเคือง เพราะพวกมันทั้งสิบสามคนต่างสู้กับโกเลมตัวนี้มาหลายสิบนาที เพิ่งจะมารู้ตัวหลังจากโจมตีโดนร่างกายของมัน


    โกเลมที่ครรชิตทิ้งไว้เป็นของที่เขาสร้างเมื่อต้องว่างๆ เขาสร้างมันเป็นคู่ฝึกซ้อมของกองกำลังของเขาเมื่อเขาไม่อยู่ มันมีอยู่หลายสิบรุ่นและรุ่นที่ถูกใช้เป็นตัวล่อเป็นรุ่นเก่าสุด มีพลังเท่ากับผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นต้นเท่านั้น แต่เพราะมันไม่มีข้อจำกัดด้านร่างกายจึงแทบจะเป็นผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นกลางได้เลย


    หลังจากนั้นทั้งวันที่สองพวกมันก็ไล่ตามเขาแทบไม่ทัน จนต้องไปขอความช่วยเหลือจากบรรดาพี่น้องที่มีฝีมือดีกว่าหลายคน จนการไล่ล่าสามารถตามประชิดตัวของครรชิตได้เกือบทุกครั้งไป


    ในวันที่สองนี้ไม่เพียงจะไล่ล่าเพียงแค่ตอนกลางวัน ในเวลากลางคืนพวกมันก็ยังคงไล่ล่าครรชิตอยู่เช่นเดิม แต่ผลลัพธ์กลับแย่กว่าตอนกลางวันมากนัก มีเพียงสามครั้งที่พวกมันพบจุดที่ครรชิตอยู่ และทั้งสามครั้งพวกมันก็เจอกับโกเลมรุ่นเดียวกับก่อนหน้าทั้งสามครั้ง


    "ข้ายังเหลือหุ่นอีกเกือบสามสิบตัว เจ้าอยากจะเล่นกับพวกมันอีกรึไม่ เพราะข้าจะได้มีพื้นที่รวบรวมของวิเศษอีกเยอะ" ครรชิตพูดออกมาเบาๆหลังจากหลบออกมาจากวงล้อมเป็นครั้งที่สาม


    กำไลแห่งแมกมัสของเขามีทั้งหมดสิบวงด้วยกัน วงหนึ่งเป็นกำไลระดับสูงที่มีแหวนมิติสามวง เขาได้ใช้เงินหลายหมื่นเหรียญจิตมารเพื่อซื้อพวกมันมาสองวง อีกหกวงเป็นกำไรขั้นกลางทั้งหมดที่ตอนนี้เต็มไปด้วยสมุนไพรหายากและในตำนาน รวมทั้งแร่หายากและในตำนานเช่นกันอีกหลายหมื่นแท่ง


    ของที่เคยอยู่ในกำไลแห่งแมกมัสขั้นกลางส่วนหนึ่งถูกโอนไปยังกำไลขั้นต้นอีกสามวงจนหมด อีกส่วนก็ทิ้งไปจนหมดไม่ก็ใช้มันไปหมดสิ้น เพราะไม่ค่อยมีค่าสำหรับอยู่ที่นี้สักเท่าใด หรือไม่ก๊้ใช้มันสร้างเป็นกับดักพวกกลุ่มคนที่ไล่ล่าเขาอยู่


    ย่างเข้าวันที่สาม ผู้คนที่ไล่ล่าเขามีทั้งสิ้นหกสิบกว่าคน พวกมันเดินหน้ากระดานและบางส่วนอ้อมไปด้านข้างและไปดักยังส่วนต่างๆของดินแดนนี้ แต่เขาก็ยังคงหลบหนีและสอดส่องพวกมันไปด้วย หลังจากที่ของที่อยากได้ไม่สามารถเก็บเข้าแหวนมิติได้อีกต่อไป


    "สอดแนมพวกมันสักนิดดีกว่า" เขากลบคลื่นพลังมานาลงไปจนหมดสิ้น


    "ต่อไปก็เจ้านี้และเจ้านี้" เข้าเรียกเอาโกเลมที่รูปร่างเหมือนเขาออกมาในเสี้ยววินาที มันเป็นโกเลมคล้ายกับของเดิมแต่พลังที่มันกระจายออกมาเข้นข้นในระดับผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นสูงเลยทีเดียว


    นอกจากโกเลมรูปร่างมนุษย์ยังมีโกเลมที่มีรูปร่างคล้ายแมลงวันหลายสิบตัว แมลงปอและแมลงอีกหลายชนิด พร้อมด้วยสัตว์ป่าตัวเล็กๆอีกนับสิบตัว เข้าปล่อยพวกมันไปรอบๆตัว มีบางส่วนตามโกเลมรูปร่างมนุษย์ที่วิ่งตรงไปข้างหน้าไปด้วย


    สำหรับครรชิตเขาได้ใช้ลมปราณขุดโพรงถ้ำใต้ต้นไม้ใหญ่ต้อนหนึ่ง ก่อนที่แอบซ่อนตัวเองเข้าไปพร้อมกับคืนสภาพบริเวณนั้นด้วยลมปราเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จะไม่มีใครสงสัยถึงการหายตัวไปของเขาอย่างแน่นอน


    โกเลมรูปร่างมนุษย์ที่เป็นตัวล่อ มันทำหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยม มันใช้ความเร็วที่มากมายลากพวกผู้ไล่ล่าไปไกลจากจุดเกิมเกือบร้อยกิโลเมตร มีการปะทะกันบ้างเป็นบ้างครั้ง และทุกครั้งมันก็แค่ต่อสู้กับพวกผู้ไล่ล่าไม่กี่วินาทีก็พุ่งทะยานหนีไป


    ส่วนโกเลมแมลงและสัตว์ตัวเล็กๆก็ค่อยสืบข้อมูลและข่าวสารของพวกมันมาให้ชายหนุ่ม


    พวกที่ไม่ได้ตามโกเลมรูปร่างมนุษย์ไป พวกมันจะย้อยกลับไปยังจุดแรกที่เขาโผล่ขึ้นมาบนแผ่นดินราชาเทพ ไปยังจุดที่มีสิ่งก่อสร้างและที่อยู่ของพวกที่ไล่ล่าเขา พวกมันกระจายตัวไปทั่วทุกพื้นที่ ถ้าตรงไหนไม่ครอบคลุมเขาก็จะส่งพวกมันออกไปอีกจำนวนหนึ่ง


    "การสืบข้อมูลในเมืองแบล๊คร็อคได้ข้อมูลจำนวนทหารมาพอสมควรแล้ว เราจะทำยัง..."


    "การต่อสู้ของอาณาจักรพฤษาพันปีกับอาณาจักรไผ่หมิงกำลังเริ่มต้นแล้ว เราควรจะเข้าไปแทรก..."


    "อาณาจักรทลายฟ้ากำลังรับคนเข้าไปบุกเสาทลายฟ้าอีกครั้ง..."


    ข่าวสารของอาณาจักรอีกหลายสิบอาณาจักรถูกพูดคุยและวางแผนกันในหอประชุมแห่งหนึ่ง ภายในหอประชุมมีคนทั้งหมดประมาณหนึ่งร้อยเห็นจะได้ พวกมันมีการฝึกฝนต่ำสุดก็เป็นขั้นจอมเวทย์และขั้นสูงสุดเป็นถึงขั้นจอมเวทย์ไตรธาตุเลยทีเดียว


    พวกมันเป็นการรวมตัวของทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบปีไปจนถึงร้อยปีก็มี พวกมันต่างพูดคุยเรื่องราวของแต่ละอาณาจักรอย่างกับว่ามันเป็นเรื่องปรกติของพวกมัน


    นอกจากผู้คนในหอประชุมนี้แล้ว ในส่วนอื่นๆของตัวเมืองก็ว่างเปล่าจนหมดสิ้น มีเพียงบริเวณกระโกมหนังกลางทุ่งหญ้าที่พอจะมีคนเหลืออยู่บ้าง แต่ก็แค่ไม่กี่สิบคน พวกมันส่วนใหญ่ก็มีระดับการฝึกฝนแค่ขั้นผู้ใช้เวทย์ขั้นต้นเท่านั้นเอง


    "พวกมันช่างมีข้อมูลของแต่ละอาณาจักรเยอะเสียจริง สงสัยข้าต้องใช้มันเป็นฐานข้อมูลแล้วสิ" ครรชิตพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่มันจะวาดวงเวทย์ลงบนโพรงถ้ำใต้ต้นไม้ ก่อนจะเรียกเอาโกเลมอีกหลายตัวออกมา


    พวกมันเริ่มปรับปรุงถ้ำที่ถูกสร้างอย่างลวกๆให้กลายเป็นห้องพักสุดหรู และมีเครื่อข่ายใต้ดินที่ขยายตัวออกไปอย่างมั่นคงไร้ซึ่งการตรวจพบ ด้วยการใช้แร่ที่หามาได้ซึ่งเป็นแร่ที่กันการกระจายของพลังมานาได้เป็นอย่างดีใช้มันเป็นผนังถ้ำบางๆ


    ในขณะเดียวกันนั้นครรชิตก็สร้างพวกโกเลมขนาดเล็กออกมาอีกจำนวนหนึ่ง หลังจากเขาเอาออกมาจนหมดคลังไปแล้ว และใช้พวกมันให้ค่อยตรวจสอบสถานการณ์ด้านนอกไปด้วย


    "ข้าไปล่ะ เดี๋ยวจะกลับมาในไม่ช้า" เขาพูดออกมาเบาๆ ก่อนจะหายเข้าไปในวงเวทย์เคลื่อนย้ายที่ติดตั้งเอาไว้


    ทิ้งไว้เพียงเสียงของโกเลมที่กำลังขุดถ้ำและสร้างเครื่อข่ายใต้ได้ตามที่ถูกกำหนดมา และเสียงของโกเลมอีกส่วนที่กำลังทำการขุดหาแร่และรวบรวมสมุนไพรไปด้วย


    "ข้ามาขอพบนายน้อยจูเนียร์!" เสียงที่พูดขึ้นมาโมโหดังออกมาจากปากของพ่อบ้านวัยกลางคนคนหนึ่ง


    "เสียใจด้วย นายน้อยของข้าไม่อยู่ กลับไปที่นี้ไม่ต้อนรับคนที่ไม่มีธุระอื่นใด" พ่อบ้านโฮซาเอลพูดกลับไป ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านหลังพร้อมกับประตูที่ปิดลงอีกครั้ง


    "บัดซบ มันเป็นใครถึงกล้าปิดประตูใส่หน้าข้าถึงสามครั้ง!" เสียงตะโกนของเควินดังออกมาอย่างโกรธเกรี้ยวถึงที่สุด มือของมันกำจนได้ยินเสียงบดขยี้กระดูกอย่างชัดเจน


    นี้เป็นวันที่สามแล้วหลังจากพวกมันมาถึงเมืองหลวงอเคเซีย เพียงเพื่อส่งมอบหีบและจดหมายที่ถูกส่งมอบมาจากหนึ่งในผู้อาวุธโสของตระกูลหลัก แต่มันกลับถูกปฏิเสธการเข้าพบถึงสามครั้งสามคราด้วยกัน จะไม่ให้มันโกรธเคืองได้อย่างไร


    "พวกเรากลับ!" มันพูดเสียงดังก่อนจะนำคนทั้งหกยกหีบขึ้นรถม้า และจากไปอย่างเงียบเฉียบ


    หลังจากที่พวกมันออกไปได้ไม่นาน ครรชิตก็เดินเข้าประตูหน้าบ้านไปอย่างมีความสุข เพราะเขาได้ของดีมาหลายอย่างและสามารถพัฒนาทั้งตัวเองและสาวๆ รวมทั้งบิดาและข้ารับใช้ทั้งหมดได้เลยทีเดียว และมันยังเหลือทรัพยากรอีกมากมายให้เก็บเกี่ยวในครั้งต่อไป


    เขาเข้าไปในบ้าน ก็พบกับบิดาของเขาและพ่อบ้านโฮซาเอลรออยู่ในห้องรับแขกเสียแล้ว ทั้งคู่มีสีหน้าเคร่งเครียดพอสมควร แต่ก็กลับมาเป็นสีหน้ายิ้มแย้มอย่างโล่งอกเมื่อเห็นครรชิตเดินเข้ามา


    "เจ้ามาก็ดีแล้วจูเนียร์ เจ้าพวกคนจากตระกูลหลักต้องการพบเจ้า ข้าไม่รู้พวกมันต้องการอะไรแต่มันส่งหีบและพ่อบ้านมาถึงสองคน นี้นับเป็นเรื่องใหญ่ที่แท้จริงสำหรับตระกูลรองเช่นพวกเรา!" บิชอบพูดอย่างรัวๆและตรงประเด็นยิ่ง ทำให้ครรชิตเข้าใจถึงสีหน้าและท่าทางก่อนหน้านี้ได้ทั้งหหมด


    "พรุ่งนี้ข้าจะรอพบกับพวกมันก็แล้วกัน" เขาพูดอย่างเฉยเมย ราวกลับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้องกับเขาสักนิด


    "ท่านพ่อสิ่งนี้เป็นอย่างไรเล่า ข้าพบเจอมันโดยบังเอิญ" เขาหยิบเอาสินแร่หายากขนาดเท่าหัวคนออกมา มันเป็นแร่ที่คลายกับมิธธิลแต่มันกลับดีกว่า เพราะมีความสามารถในการนำพลังมานาได้ดี จนไม่มีอะไรเทียบได้ แต่มันก็มีข้อเสียตรงเสียรูปได้ง่ายถ้าไม่ผสมแร่อื่นๆลง เพราะถ้ามันเป็นแร่บริสุทธิ์ก็แทบจะเป็นเหมือนของเหลว


    หลังจากนั้นพวกเขาก็พูดถึงแร่'มูนไลท์' แร่ที่มีคุณสมบัตินำมานาได้ดีที่สุดในแผ่นดิน และมักจะถูกใช้ทำเป็นส่วนประกอบบนไม้เท้าหรือไม้คฑาเวทย์ พวกเขาคุยกันจนดึกดื่นก็ได้ขอสรุปสำหรับการใช้งานแร่ก่อนนี้ เขาจะใช้มันสำหรับสร้างเป็นไม้คฑาให้พวกพี่น้องเมอลีน และที่เหลือก็ผสมลงไปในไม้คฑาที่เป็นรางวัลของภารกิจ


    เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็ทำกิจวัตรประจำวันเช่นที่เคยทำเมื่ออยู่ที่นี้ ด้วยการออกกำลังกายให้ร่างกายสดชื่นสักเล็กน้อย โดยใช้การฝึกฝนกระบวนท่าทางการใช้ดาบผสานการโจมตีด้วยลมปราณ และการใช้พลังมานารวมทั้งปราณเสริมร่างกายไปด้วย และบางครั้งก็ใช้พลังมานาร่ายเวทย์ขึ้นโดยใช้ดาบเป็นสื่อกลาง


    ตลอดทั้งเช้าเขาไม่ถูกรบกวนจากคนอื่น เพราะแต่ละคนก็มีการฝึกฝนคล้ายๆกันกับเขาในทุกเช้า เมย์ก็กำลังฝึกฝนกองกำลังที่ต้องฝึกกับเธออยู่ ส่วนสองสาวพี่น้องตระกูลเอมลีนตอนนี้ก็เตรียมตัวในเทศกาลล่าสัตว์เวท โดยมีลูน่าค่อยตามไปรับใช้อยู่ไม่ห่างกาย


    ส่วนเขาก็กำลังรอคอยการมาเยือนของพ่อบ้านคตระกลูหลักอยู่ แม้จะรู้อยู่แล้วว่าพวกมันจะมาตอนบ่ายก็ตามที เขาจึงใช้เวลาทั้งเช้าไปกับการฝึกซ้อม ส่วนในตอนสายก็รับประทานอาหารรวมกับบิดาและลูกศิษย์ของเขา


    "ข้ามาขอพบนายน้อยจูเนียร์!" เสียงตะโกนประโยคเดียวกับเื่อวานดังขึ้นที่หน้าประตูรั้วที่หน้าบ้าน ครรชิตขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าให้พ่อบ้านโฮซาเอล


    "เชิญ" ยามสองคนเปิดประตูออกมา ก่อนที่พ่อบ้านวัยหนุ่มคนหนึ่งจะเชิญพวกมันเข้าไปในบ้าน


    พ่อบ้านหนุ่มเดินนำทั้งแปดคนเข้าไปในส่วนของลานฝึก ซึ่งตอนนี้ข้ารับใช้ส่วนมากกำลังฝึกฝนการต่อสู้ด้วยอาวุธกันอยู่ ซึ่งผู้ฝึกสอนก็คือบิชอบและข้ารับใช้ที่ชื่อว่าวินด์ ทั้งคู่แยกกันฝึกอยู่คนระฝั่งของลานกว้าง โดยบิชอบได้ใส่หน้ากากที่เคยใส่เป็นประจำตอนยังซ่อนตัวอยู่


    ทั้งแปดคนต่างประหลาดใจกับการฝึกฝนของข้ารับใช้ทั้งหมด เพราะวิชาที่พวกมันฝึกฝนต่างเต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟัน และเป็นการโจมตีอย่างรุนแรงและโหดเหี้ยม เป็นการสังหารศัตรูให้เร็วที่สุด ซึ่งดูได้จากซากของหุ่นฟางหลายัวที่ขาดเป็นชิ้นๆ


    พวกมันต่างถูกประทับภาพการฝึกฝนนี้ไว้ในจิตใจ เช่นเดียวกับทักษะการใช้ธนูและหน้าไม้ ที่สามารถยิงจากท่าทางและสถานการ์ใดๆก็ได้ จนเป็นที่หน้าหวาดกลัวของผู้ที่ได้พบเห็น


    เมื่อพวกมันผ่านลานกว้างก็เข้ามาถึงห้องรับแขก ซึ่งมีเด็กหนุ่มในชุดผ้าไหมสีทองกำลังนั่งผิงหลังอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ มันมองมายังคนทั้งแปดด้วยสีหน้าราวกับมองมดแมลงสักตัวหนึ่ง


    "มีธุระอะไรก็ว่ามา" ครรชิตถามเสียงเรียบ พร้อมกับจับจ้องไปยังพวกมันอย่างเฉยเมยต่อไป


    "หึ! ข้านำจดหมายและของขวัญจากท่านผู้อาวุธโส'อาซา'มาให้เจ้า" เสียงของพ่อบ้านวัยกลางคนพูดอย่างถืดดี และไม่เรียกเขาด้วยความเคารพ


    ครรชิตมองมันยิ้มๆ ก่อนจะโบกมือครั้งหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ ร่างของพ่อบ้านหนุ่มก็ปลิวไปกระแทกกับฝาผนัง ซึ่งกำแพงนั้นไม่เป็นรอยใดๆทั้งสิ้น มีเพียงตัวของพ่อบ้านวัยกลางคนที่มีเสียงกระดูกหักหลายชิ้น เลือดไหลออกมาจากปากและจมูกอย่างมากมาย มันหมดสติตาเหลือกไปตั้งแต่ถูกพลังที่มองไม่เห็นจับเหวี่ยงกระแทกไปแล้ว


    "มีธุระอะไรก็ว่ามา" ครรชิตยังคงถามคำถามเดิมราวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พ่อบ้านชราถึงกับหน้าถอดสี เพราะพ่อบ้านวัยกลางคนมีฝีมือมิใช่ชั่ว อย่างน้อยมันก็อยู่ในระดับผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นสูง


    "ข้าได้รับคำสั่งจากผู้อาวุธโสอาซาให้นำเอาจดหมายจากท่านมาส่ง และนำเอาของขวัญจากกองคลังมาให้กับนายน้อยจูเนียร์สำหรับการประลองที่ผ่านมาขอรับ" พ่อบ้านชราปรับเสียงและท่าทางให้ดูดีและแสดงความเคารพเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างที่สุด แม้มันจะเป็นผู้อาวุธโสของพ่อบ้านแต่ศักดิ์ฐานะของมันก็ยังด้อยกว่าพวกลูกหลายของผู้คนในตระกูลอยู่ดี ถึงแม้ในระยะหลังพวกมันจะมีอำนาจมากมายก็ตาม


    "อย่างงั้นรึ พวกเจ้าไปได้" เขารับจดหมายมาจากพ่อบ้านวัยชรา ก่อนจะพยักหน้าให้กับพวกมันเบาๆ ข้ารับใช้ต่างรีบว่างหีบ ก่อนจะไปลากตัวพ่อบ้านวัยกลางคนกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วจากไปโดยไม่ร่ำลาแม้สักครึ่งคำ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 49 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1693 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 21:26
    ขอบคุณครับ
    #1,693
    0
  2. #1542 jasweem (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 14:35
    ขอบคุณครับ
    #1,542
    0
  3. #1513 I'am.G :)) (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 11:44
    ในที่สุดก็อ่านมาจนถึงตอนนี้ได้ บรรยายได้ดีเลยทีเดียว แต่บอกตรงๆเลย อ่านมาจนถึงตอนนี้ มันมีแต่น้ำล้วนๆ ไม่รู้ว่าแก่นของเรื่องคืออะไร ตอนแรกเหมือนจะไปทวงความยุติธรรมที่ตระกูล แก้แค้นให้พ่ออะไรพวกนี้ เสียเวลาฝึกตั้งสองปี แต่ก็ไม่มีอะไรเลย เหมือนผ่านมาก็ผ่านไป พึ่งมาเปลี่ยนเป็นน้ำที่เข้มข้นขึ้นมาหน่อย ก็ตอนที่จะชิงอำนาจอะไรกัน
    #1,513
    0
  4. #1512 Fuxker (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 00:21
    มาเฟียจิงๆ
    #1,512
    0
  5. #1511 ปกเงิน& (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 23:52
    ขอบคุณคับ
    #1,511
    0
  6. #1510 Huntherfc (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 18:51
    โหดจริงๆๆ
    #1,510
    0
  7. #1509 kamol1122 (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 18:43
    สนุกดีครับ
    #1,509
    0
  8. #1508 พาชอน (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 16:30
    ขอบคุนคับ
    #1,508
    0
  9. #1507 ฉันคือ GUNDAM (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 15:49
    เล่นมันเลยเพ่!!!5555
    #1,507
    0
  10. #1506 phairatw (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 14:09
    ขอบคุณครับ
    #1,506
    0
  11. #1505 Gnuh (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:49
    ขอบคุณครับ
    #1,505
    0
  12. #1503 inasba (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:03
    น่าจะฆ่าซะพวกถือดี
    #1,503
    0
  13. #1502 บีเลตต้า นุ (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 13:02
    โอว เข้มข้นขึ้นทุกตอน
    #1,502
    0
  14. #1501 น้องนิรนามมั้ง (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 12:52
    มันส์มากรอตอนต่อไปค่า
    #1,501
    0
  15. #1500 น้องนิรนามมั้ง (จากตอนที่ 135)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 12:52
    มันส์มากรอตอนต่อไปค่า
    #1,500
    0