ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 125 : บ้านพักในมิติส่วนตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    28 พ.ย. 59

บทที่ 3 : บ้านพักในมิติส่วนตัว




    ในเดือนหกในช่วงกลางเดือน มันเป็นช่วงที่ร้อนที่สุดของปี และช่วงเวลาที่บอกแก่ผู้คนในแผ่นนี้ให้รับรู้ว่า เทศกาลเก็บเกี่ยวครั้งสุดท้ายใกล้จะมาถึงแล้ว


    ในทุกๆปีจะมีเทศกาลเก็บเกี่ยวสองครั้งคือ ในเดือนสามและเดือนหกของทุกปี สำหรับอาณาจักรอเคเซียที่วสามารถปลูกพืชได้แค่หกเดือนนี้เท่านั้น หลังจากนี้ถึงแม้จะมีการปลูกพืชผลหลายชนิด แต่ผลผลิตมักจะเสียหายมากกว่ารอดจนถึงช่วงเวลาเก็บเกี่ยว


    สิ่งที่เป็นปัจจัยหลักที่การปลูกพืชไม่ค่อยจะดีในช่วงนั้น เพราะเป็นช่วงเดียวกับที่สัตว์เวทเริ่มเข้าสู่ฤดูผสมพันธุ์ของพวกมัน ทำให้พวกมันออกหาอาหารและอาณาเขตสำหรับทำรังไปทั่วทุกพื้นที่


    ในช่วงเดือนเจ็ดและเดือนแปดยังพอจะเก็บเกี่ยวพืชที่โตทันเวลาพวกนั้นได้อยู่ สำหรับพวกพืชที่ต้องใช้เวลาถึงสามเดือนเพื่อพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยว มักจจะถูกทำลายก่อนหน้านั้นเสียมากกว่า ด้วยการบุกรุกของพวกสัตว์เวท


    แม้พวกมันจะได้รับการสกัดกันและกำจัดไปมากเท่าใด แต่ในทุกปีปริมาณของมันไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย กลับกันพวกมันกลับมีประชากรเพิ่มขึ้นที่ลพนิดทีละนิดทุกปี ซึ่งทำให้พื้นที่หลายแห่งถูกยึดครองด้วยสัตว์เวท


    ถึงแม้จะมีการบุกเบิกพื้นที่ใหม่ๆอยู่ตลอดเวลา แต่มันก็ถูกยึดคืนด้วยกลุ่มสัตว์เวทในเวลาไม่นาน นอกจากจะมีผู้ที่แข็งแกร่งค่อยปกป้องพื้นที่นั้นๆเป็นเวลาสักหลายปี จนกำจัดสัตว์เวทที่แข็งแกร่งแถบนั้นจนหมดสิ้น และมีการกวาดล้างสัตว์เวทระดับต่ำอยู่เสมอๆ ก็อาจจะทำให้มันเกิดเป็นหมู่บ้านที่ถาวรขึ้นมาได้


    หมู่บ้านนับร้อยแห่งของอาณาจักรอเคเซียก็เกิดขึ้นด้วยกระบวนการนี้ ซึ่งผู้ที่แข็งแกร่งที่ค่อยปกป้องพื้นที่นั้นๆจนเกิดเป็นหมู่บ้าน มักจะได้รับการพระราชทานอวยยศเป็นอัศวินหรือขุนนางทั้งสิ้น เช่นเดียวกับที่ตระกูลแอสลาสเคยทำ ด้วยการก่อตั้งหมู่บ้านแบล๊คร็อคร่วมกับอีกสองตระกูล จนตอนนี้กลายเป็นเมืองหน้าด้านของอาณาจักรไปแล้ว


    นี้เป็นหนทางสู่การเป็นขุนนางที่เรียบง่ายและมั่นคงที่สุด เพราะเมื่อเป็นขุนนางของหมู่บ้านเล็กๆ พวกเขาก็มีอำนาจแยกออกมาจากเมืองหลวง โดยไม่ต้องกังวลถึงอำนาจของตระกูลอื่น และต้องทำรายงานส่งแค่ปีละครั้งเท่านั้น


    ยิ่งหมู่บ้านเจริญและยิ่งใหญ่มากเท่าใด ก็ยิ่งมีอำนาจต่อรองเป็นของตัวเองมากเท่านั้น ถึงแม้จะต้องส่งบรรณาการให้เมืองหลวง แต่ก็นับว่าดีกว่าขุนนางในเมืองใหญ่ทั้งหลาย ที่ต้องแย่งชิงอำนาจกันทุกเมื่อเชื่อวัน


    เมื่อหมู่บ้านกลายเป็นเมืองขนาดเล็กเมื่อใด พวกเขาจะได้รับการอวยยศเป็นเจ้าเมืองและขุนนางขั้นกลางในทันที ซึ่งเป็นการเลื่อนขั้นทั้งตระกูลไม่ว่าใครจะเป็นผู้นำตระกูลคนต่อไป คนคนนั้นก็จะกลายเป็นขุนนางขั้นกลางทันทีที่ขึ้นรับตำแหน่ง


    ในหมู่บ้านที่เพิ่งบุกเบิกได้ไม่นานแห่งหนึ่ง ที่นั้นมีบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ไกลจากจุดศุนย์กลางหมู่บ้านเป็นอย่างมาก ซึ่งไกลสุดขอบของคริสตัลเมืองเลยด้วยซ้ำ มันเป็นบ้านไม้ที่สร้างขึ้นอย่างสวยงาม ด้วยท่อนซุงทั้งต้นผสมไปด้วยไม้กระดานเป็นบ้างส่วน


    บ้านหลังนี้ถูกสร้างตั้งแต่เมื่อกลางปีก่อน แต่กลับไม่มีคนมาอยู่อาศัยเลยตั้งแต่สร้างเสร็จ ซึ่งคนในหมู่บ้านรับรู้แค่ว่าบ้านหลังนี้ถูกสร้างโดยลูกขุนนางจากเมืองใหญ่เมืองหนึ่งเท่านั้น


    ทั้งบ้านมีเพียงหญิงวัยกลางเพียงคนเดียวเป็นผู้อยู่ดูแล ซึ่งเธอถูกจ้างด้วยเงินหลายเหรียญจิตมารต่อปี ซึ่งเงินนี้ถูกจ่ายจากตระกูลขุนนางเล็กๆที่เป็นผู้ดูแลหมู่บ้านนี้ ซึ่งตระกูลนี้ก็มีเพียงไม่กี่ร้อยคนเท่านั้น และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็มากพอที่จะดูแลหมู่บ้านได้มานานหลายปี


    ด้วยค่าจ้างที่แพงขนาดนี้คงจะเป็นลูกขุนนางตระกูลใหญ่จริงๆ มันสามารถทำให้หญิงกลางคนและครอบครัวของเธอแทบจะไม่ต้องทำงาน แต่พวกเธอก็ยังคงทำไร่เล็กๆของตัวเองต่อไป


    "วันนี้มีอะไรเป็นอาหารเช้าบ้างค่ะ" เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งเอ๋ยถามกับมารดาของตน


    "นี้จ๊ะขนมปังย่างกับซุปผัก" เธอตอบเด็กสาวในขณะที่มือก็กำลังค้นซุปในหม้อไปด้วย


    "วันนี้ท่านแม่ต้องไปทำงานอีกแล้วหรอค่ะ" เด็กสาวถามอย่างสงสัย


    "ใช่แล้วจ๊ะ แม่ของลูกต้องไปทำงานให้กับผู้มีพระคุณของเรานะ ว่าแต่เจ้าเถอะไม่ไปเรียนหนังสือกับท่านเมลหรอกรึ" ผู้เป็นพ่อถามเด็กสาวพร้อมกับลูบหัวเธอเบาๆอย่างเอ็นดูในความสงสัยของเธอ


    "วันนี้ท่านเมลจะเข้าไปในเมืองเพื่อขนหนังสือกลับมาค่ะ พวกเราเลยได้วันหยุดมาหนึ่งวันค่ะ ท่านพ่อ" ทั้งครอบครัวหยุดการพูดคุย ก่อนจะเริ่มกินอาหารเช้าแล้วแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง


    บ้านหลังนี้อยู่ใกล้กับบ้านที่โดดเด่นที่สุดในหมู่บ้านไม่ไกลนัก หญิงสาวได้เดินจากบ้านตัวเอง ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปแล้วเริ่มทำความสะอาดเหมือนเช่นทุกวัน ส่วนสามีของเธอก็ไปดูแลไร่ที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากบ้านสักเท่าใด ส่วนลูกสาวของพวกเขาก็กำลังนั่งเล่นอยู่ชานบ้านของตัวเอง


    ในทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน มีรถม้าสีดำที่ถูกลากมาโดนม้าทมิฬสี่ตัวกำลังวิ่งตรงมายังหมู่บ้านแห่งนี้ เมื่อรถม้ามาถึงมันก็ได้ผ่านการตรวจจากทหารยามอย่างน้อบน้อม เพราะรถม้าที่ดูหรูหราและใช้สัตว์เวทหายากในการลากมีเพียงขุนนางขั้นกลางและพ่อค้าที่ร่ำรวยเท่านั้นถึงจะมีได้


    รถม้าได้เคลื่อนตัวผ่านกลางหมู่บ้าน ก่อนจะไปหยุดที่บ้านสุดหรูที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน พ่อบ้านที่นั่งมาคู่กับสารถีได้เดินลงมาที่ประตูรถม้า เขาจัดการเลื่อนบันไดของรถม้าออกมาพร้อมกับเปิดประตูรถม้าอย่างเบามือ ทุกการเคลื่อนไหวของพ่อบ้านชราเป็นธรรมชาติอย่างมาก


    กลุ่มคนที่ออกมาจากรมม้าเป็นเพียงกลุ่มเด็กหนุ่มสาวเท่านั้น ในกลุ่มประกอบไปด้วยเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่หน้าตาดูหล่อเหลา แต่งตัวด้วยเครื่องแต่งกายเหมือนกับคุณชายเจ้าสำราญ รอบกายของเขามีเด็กสาวสามคนที่หน้าตาหน้ารักเป็นอย่างมาก และมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูสวยและทรงเสน่ห์อย่างที่สุด


    หนึ่งในเด็กสาวทั้งสามใส่ชุดเมดที่ดูเรียบร้อย เธอยืนอยู่ด้านหลังทุกคนเหมือนเป็นข้ารับใช้ของกลุ่มนี้ อีกคนหนึ่งใส่ชุดเกราะหนังผสมโลหะสีแดง เธอหันไปสำรวจรอบๆอย่างระมัดระวังก่อนที่จะผ่อนคลายลงหลังจากนั้นไม่นาน ส่วนเด็กสาวคนสุดท้ายกลับคุยเล่นและหยอกล้อกับเด็กหนุ่มอย่างสนุกสนาน


    "เชิญทางนี้ขอรับ นายน้อย" พ่อบ้านชรานำทุกคนไปยังบ้านพักหลังนี้ เขาจัดการเคาะปลูกบ้านแล้วสักครู่ ก่อนที่จะมีเสียงฝีเท้ารีบเร่งเดินมาอย่างรวดเร็วจากในบ้าน


    ที่หน้าบ้านหญิงสาวที่คอยดูแลบ้านเดินออกมาอย่างรีบร้อน เพราะเธอเพิ่งรู้สึกถึงผู้มาเยือนที่หน้าประตูทางเข้าเมื่อสักครู่นี้เอง เธอจัดการกับเครื่องมือทำความสะอาดก่อนจะออกมา ทำให้ผมเผ้าและเสื้อผ้าของเธอดูไม่เป็นระเบียบเล็กน้อย


    "เจ้าคือผู้ดูแลบ้านหลังนี้อยู่สินะ" พ่อบ้านชราถามไปยังหญิงวัยกลางคนที่ตอนนี้กำลังเผชิญหน้ากับเขาอยู่


    "เจ้าค่ะ ข้าเอมม่าเป็นผู้ดูแลที่นี้เองเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรให้ข้าพเจ้ารับใช้หรือไม่เจ้าค่ะ" เธอถามอย่างสงสัย เพราะบ้านหลังนี้ถูกสร้างโดยคำร้องของลูกชายขุนนางคนหนึ่ง ซึ่งผู้ที่มาส่งจดหมายเป็นเพียงนกฮูกที่ส่งคำขอร้องมา พร้อมกับส่งคนควบคุ้มการก่อสร้างและช่างก่อสร้างมาที่หลังเพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น จึงไม่มีใครทราบถึงเจ้าของบ้านตัวจริงแม้แต่คนเดียว


    "นายน้อยของข้าต้องการมาดูบ้านที่สร้างเสร็จแล้ว สำหรับใช้ในการพักผ่อนในช่วงฤดูล่าสัตว์เวทนะขอรับ ไม่ทราบว่าใช่บ้านหลังนี้หรือไม่" พ่อบ้านชราตอบพร้อมกับถามคำถามไปในตัว


    "ถ้าเป็นบ้านที่สร้างเมื่อปีที่แล้ว ก็เป็นหลังนี้ไม่ผิดแน่เจ้าค่ะ ถ้าเช่นนั้นข้าไม่รบกวนเวลาของท่านเจ้าของบ้านแล้วนะเจ้าค่ะ" สิ้นเสียงหญิงกลางคนก็เดินออกมาจากประตู แล้วรีบหลีกทางให้กลุ่มของชายหนุ่มซึ่งนำทางโดยพ่อบ้านชราเข้าไปยังตัวบ้าน ส่วนหญิงวัยกลางคนก็กลับบ้านของเธอไป


    "พ่อบ้านโฮซาเอล ท่านไปพักผ่อนก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวขอข้าจัดการอะไรบ้างอย่างเสียก่อน แล้วข้าเรียกท่านเอง" ครรชิตหันไปพูดกับพ่อบ้านคนสนิทเบาๆ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปยังส่วนลับของบ้านหลังนี้


    มันเป็นห้องลับที่สร้างไว้หลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ บนชั้นเต็มไปด้วยหนังสือที่สามารถอ่านได้จริงทุกเล่ม ชั้นหนังสือนี้อยู่ในห้องนอนใหญ่ของครรชิตเอง


    เมืิ่อเข้ามาถึงด้านในของห้องลับ มันกลับเป็นห้องปิดตายเสียอย่างนั้น ภายในไม่มีอะไรอยู่เลยนอกจากเชิงเทียนรอบห้อง พร้อมกับโคมไฟเวทมนตร์ที่หลายอัน ซึ่งทุกอย่างนี้ให้แสงมากพอจะเห็นสิ่งรอบห้องนี้


    "เอาล่ะ รอสักครู่ ข้าขอเริ่มต้นการทำงานของกลไลก่อน" ครรชิตพูกพร้อมกับเดินไปกลางห้อง


    เขาแตะไปที่พื้นที่กลางห้อง บนพื้นห้องค่อยๆเกิดเป็นลวดลายที่แปลกประหลาดขึ้น มันเหมือนกับภาพจิ๊กซอว์ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้น มันเรืองแสงออกมาทุกลายเส้นเป็นจังหวะ แล้วมันก็เริ่มปรับเปลี่ยนรูปแบบไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งแสงกระพริบนั้นดับลง


    "ยินดีต้อนรับนายท่าน'ครรชิต' เข้าสู่ห้องสมปรารถนา" เสียงสังเคาะห์ที่ไร้ซึ่งชีวิตดังขึ้น พร้อมกับที่โคมไปเวทมนตร์ติดขึ้นมาเอง นอกจากนี้ยังมีแท่นหินโผล่ออกมาจากพื้นดินอีกด้วย


    "สุดยอดไปเลยพี่จูเนียร์ พี่สร้างขึ่นมาเองหรอค่ะ" ลิลลี่ถามอย่างตื่นเต้น ซึ่งทุกคนก็มองมาที่เขาด้วยสายตาเช่นเดียวกัน


    "ใช่แล้วละ ที่นี้เชื่อมต่อกับบ้านของข้าที่เมืองหลวงอเคเซียเสียที่ หลังจากนี้เวลาเราจะมาที่นี้ก็เพียงเคลื่อนย้ายผ่านทางวงเวทย์เคลื่อนย้ายก็พอ" ครรชิตพูดขึ้นก่อนที่มือของเขาจะกดและสัมผัสอย่างรวดเร็วบนแท่นหินนั้น


    หลังจากเขากดและสัมผัสแท่นหินอยู่นาน ในที่สุดพื้นห้องก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอีกครั้ง


    ถัดจากแท่นหินไปเล้กน้อยวงเวทย์เคลื่อนย้ายเฉพาะที่ได้ปราฏกขึ้น พร้อมกับการกำหนดจุดหมายปลายทางไว้เรียบร้อยแล้ว และแท่นหินมันก็ค่อยๆยุบตัวจนกลายเป็นเหมือนเดียวกับห้องลับไปเสียแล้ว


    "เอาล่ะ เราหมดธุระกับที่นี้แล้ว พวกเจ้าจะกลับกันเลยหรือไม่ ข้าจะได้พาไปยังที่ที่วิเศษกว่านี้อีกหลายเท่านัก หรือจะอยู่เที่ยวเล่นที่นี้ก่อนดี เพราะที่นี้มีสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆหลายที่เหมือนกัน" ครรชิตถามบรรดาเด็กสาวในกลุ่มของตน เพราะเหตุผลหลังที่เขาถ่อมาถึงนี้ก็เพื่อสร้างการเชื่อมต่อห้องลับนี้กับห้องลับอื่นๆ


    ครรชิตได้วางห้องลับแบบนี้แทบทุกที่ในอาณาจักรอเคเซีย ไม่ว่าจะเป็นที่เมืองหลวง เมื่อชายแดนอย่างเมื่อหน้าด่านติดกับอาณาจักรโลแวน อาณาจักรพฤษพันปีหรือแม้กระทั้งที่เมืองแบล๊คร็อคก็มี ซึ่งสร้างอยู่ในถ้ำลับในภูเขาตระกูลแอสลาส และยังมีอีกหลายเมืองและหลายหมู่บ้านที่ได้สร้างไว้


    ด้วยการใช้เจ้าสิ่งนี้เป็นช่องทางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ซึ่งใช้ได้ทั้งในการุกคืบสำหรับการยืดครองอาณาเขต หรือจะใช้ในการโยกย้ายกองกำลังป้องกันก็ดี ด้วยเจ้าเครื่อข่ายนี้ทำให้เขาสามารถไปที่ไหนก็ได้ในอาณาจักรอเคเซีย


    นอกจากห้องลับแบบนี้แล้ว เขายังวางระบบการสื่อสารแบบใหม่อีกด้วย ด้วยการใช้วงเวทย์สื่อสารและเวทย์ภาษามานาในการสื่อสารระหว่างกัน เพื่อเป็นความลับสำหรับกรณีถูกดักฟัง มันกระจายอยู่ตามเมืองสำคัญๆและเมืองที่ขุนนางมีความทะเยอทะยานเป็นอย่างยิ่ง


    เขาสามารถใช้วงเวทย์เคลื่อนย้ายเฉพาะเป็นสื่อนำ แล้วพากลุ่มคนขนาดใหญ่ให้ไปโผล่ที่ที่มีห้องลับได้ทันที ซึ่งเขาเคยทำมาแล้วเมื่อสองอาทิตย์ก่อน สำหรับการกลุ่มโจรที่ออกอาระวาดในแถบทางตอนเหนือของป่าแอส


    "เราไปกันดีกว่า สำหรับที่นี้พวกเราจะมาเที่ยวชมเมื่อไรก็ได้ แต่ตอนนี้ข้าอยากรู้มากกว่าว่าสถานที่วิเศษที่เจ้าพูดถึงเป็นที่ใด" โรสแมรี่ถามเสียงเรียบและเจือปนไปด้วยความสนใจที่ปิดไม่มิด


    "แล้วพวกเจ้าล่ะ จะเอายังไงดีจะไปต่อหรือพักผ่อนักครู่หนึ่ง" เขาถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ แล้วเริ่มต้นสร้างวงเวทย์ขึ้นมาโดยมีแผ่นหนังหนึ่งชิ้นเป็นแกนกลาง


    "ยังไงก็ต้องตามพี่โรสไปอยู่แล้ว ข้าไปด้วยก็แล้วกัน" ลิลลี่พูดออกมา พร้อมกับเมดสาวลูน่าก็พยักหน้าตกลงเช่นกัน นั้นทำให้ครรชิตเริ่มต้นกระบวนการเปิดประตูเคลื่อนย้ายในทันที


    "ท่านอาจารย์ ท่านจะไปที่นั้นสินะค่ะ พวกเธอพร้อมที่จะรู้แล้วอย่างงั้นหรอค่ะ" เมย์ถามอย่างไม่แน่ใจ แต่ครรชิตก็ยิ้มอย่างอบอุ่นมาให้เธอ ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ


    "พวกเธอรับได้อยู่แล้วล่ะ เธอไม่ต้องกลัวไปหรอก พวกเราไปกันเถอะ" ประโยคสุดท้ายชายหนุ่มพูดเสียงดัง ก่อนที่วงเวทย์เคลื่อนย้ายจะเสร็จสมบูรณืในเวลาถัดมา


    เด็กหนุ่มก้าวเข้าวงเวทย์ไปพร้อมกับลุกศิษย์ของเขา หลังจากนั้นไม่นานสามสาวก็ก้าวตามพวกเขาทั้งคู่ไป เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจวงเวทย์ก็ดับลง พร้อมกับแสงจากโคมไฟเวทมนตร์ก็ดับลงในทันที ทิ้งไว้แต่ห้องที่ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น


    ในอีกด้านของประตูเคลื่อนย้าย พวกเขาปรากฏตัวที่ทะเลทรายแห่งหนึ่ง ณ ที่นี้มันเต็มไปด้วยทรายุดลูกหูลูกตา แต่ในบริเวณใกล้เคียงกลัมีเมืองที่แทบจะเหลือแต่ซากให้เห็น และตอนนี้พวกเขาก็ยื่นอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งที่มันยังคงมีสภาพดีกว่าบ้านอีกหลายหลังในแถบนี้


    ครรชิตเดินนำทั้งสี่คนเข้าไปยังตัวบ้าน ซึ่งเมื่อก้าวเข้ามาแล้ว พวกเขาก็ปรากฏตัวที่ใดสักแห่งที่เต็มไปด้วยต้นไม้และโอเอซิสอย่างสวยงาม มีบ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางพื้นที่แห่งนี้ และยังมีบ้านเล็กๆอีกสองสามหลังรอบบ้านหลังใหญ่


    "ยินดีต้อนรับสู่มิติส่วนตัวของข้า" ครรชิตผายมือไปยังตัวบ้านและรอบตัวของเขา ซึ่งทำให้สามสาวมองไปรอบๆข้างอย่างตกตะลึงและเต็มไปด้วยความประหลาดใจอย่างหาที่สุดไม่ได้



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1399 jasweem (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 18:57
    เจอ-ตุ่นเล่นเเน่ๆ
    #1,399
    0
  2. #1398 Impact Thunder (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 14:35
    บ้านในภูเขามานาใช่ป่ะไรท์ ขอบคุณครับ
    #1,398
    0
  3. #1396 Gnuh (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 11:42
    ขอบคุณครับ
    #1,396
    0
  4. #1395 inasba (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:42
    ว้าวมิติส่วนตัวด้วย
    #1,395
    0
  5. #1394 neschan (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 10:35
    อย่างนี้ก็เดินทางสะดวกมากเลย
    #1,394
    0
  6. #1393 kamol1122 (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 09:13
    สนุกดีครับ
    #1,393
    0
  7. #1392 phairatw (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 08:15
    ขอบคุณครับ
    #1,392
    0
  8. #1391 Warakorn Triamthaisonglg (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 07:06
    ขอบคุณครับ
    #1,391
    0
  9. #1390 gnome (จากตอนที่ 125)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 01:47
    ขอบคุณครับ
    #1,390
    0