ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 109 : ลบจิตกลืนวิญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,759
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    8 พ.ย. 59

บทที่ 2 : ลบจิตกลืนวิญญาณ




    สามวันให้หลัง วันนี้เป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ เขาได้มีแผนการเป็นของตัวเองแล้ว


    ในวันหยุดประจำสัปดาห์หรือวันที่เจ็ดของการทำงาน ในวันนี้พวกเขาสามารถหยุดงานได้ตามใจชอบ ซึ่งถ้าไม่หยุดก็ได้เงินตามปรกติ เหมือนกับการทำงานในหกวันที่ผ่านมา


    ซึ่งในวันนี้สามารถถอนชื่อออกมาจากการประลองได้ แน่นอนว่าเขาไปถอนชื่อของตัวเองตั้งแต่เช้า เพื่อเตรียมตัวไปทำสิ่งที่ค้างคาให้เสร็จสิ้นเสียที


    ที่ผ่านมาสามวันนั้นเขาได้ลงประลองไปอีกสองครั้ง ซึ่งทั้งสองครั้งเขาก็ยังเจอแต่ข้ารับใช้ของบ้านใหญ่ทั้งสิ้น พวกมันมีพลังการฝึกฝนน้อยยิ่งกว่ามาซเสียอีก


    ในโลกนี้พลังในการฝึกฝนที่แบ่งออกเป็นสามรูปแบบนั้น ในรูปแบบของนักรบ พวกเขาไม่ได้เน้นไปทางพลังมานาในร่างกาย แต่เน้นไปที่ร่างกายที่แข็งแรงทนต่อการโจมตีของเวทย์ได้ และร่างกายต้องมีความสามารถในการรองรับมานาจำนวนมากได้


    เพราะในระดับการฝึกฝนขั้นผู้ใช้ศาสตราวุธนั้น พวกเขาจะเริ่มมีการสะสมพลังมานาได้เอง และเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นจอมศาสตราวุธภายในร่างกายจะเกิดวงจรเวทย์ขึ้นมา ซึ่งนั้นจะทำให้ร่างกายต้องรับพลังมานาที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลในฉับพลัน


    ในการฝึกฝนแบบที่สองพวกนักรบมาตรา พวกมันจะฝึกร่างกายไปพร้อมๆกับการดูดซับพลังมานา เนื่องจากร่างกายของคนที่ฝึกฝนในรูปแบบนี้ มักจะมีความสามารถในการซึมซับพลังมานาได้ดีในระดับหนึ่ง แต่ไม่ได้มากมายเสียจนเลื่อนระดับพลังมานาได้อย่างรวดเร็วเหมือนกับพวกนักเวทย์


    นั้นทำให้พวกเขาต้องฝึกฝนร่างกายให้สามารถสะสมมานาได้เอง โดยต้องอยู่ในระดับนักรบเวทย์ ซึ่งเป็นขั้นเดียวกับผู้ใช้ศาสตราวุธ ด้วยระดับการฝึกฝนที่ระดับนี้ จะทำให้ร่างกายก่อกำเนิดวงจรเวทย์ขึ้นเช่นกัน แต่มันไม่ต้องฝึกเพื่อรับพลังมานาจำนวนมหาศาล เพราะร่างกายของพวกมันรับรองพลังมานาได้อยู่แล้ว เพียงแค่ต้องฝึกฝนเพิ่มอีกสักเล็กน้อยเท่านั้น


    และในรูปแบบที่สาม การฝึกฝนของพวกผู้ฝึกฝนหรือนักเวทย์นั้น พวกเขาไม่จำเป็นต้องฝึกฝนร่างกายใดๆ เพราะร่างกายของพวกเขากำเนิดมาพร้อมกับการรองรับมานาจำนวนมหาศาลอยู่แล้ว พวกเขาเพียงแค่ดูดซับมานาในธรรมชาติไปตามประสา ก็ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นอยู่ดีนั้นเอง


    ข้ารับใช้ที่เขาเจอนั้น อยู่ในระดับการฝึกฝนเพียงแค่ผู้ใช้ศาสตราวุธขั้นต้นเท่านั้นเอง พวกมันมีพลังมานาในร่างกายเพียงเล็กน้อย ทำให้สามารถแสดงอำนาจของอาวุธต่างๆ ได้เพียงแค่อาวุธระดับกลางค่อนไปทางต่ำเท่านั้น


    ทำให้การประลองทั้งสองรอบนั้นจบลงอย่างรวดเร็ว ด้วยความที่ว่าพวกมันเกรงกลัววิธีการทรมานของเขา และมีความแข็งแกร่งเพียงแค่เล็กน้อย จึงไม่มีใครคิดจะอย่างที่มาซได้พยายามทำแม้แต่คนเดียว เมื่อเริ่มการประลองไปไม่นานพวกมันก็ขอยอมแพ้ไป


    "วันนี้ข้าจะกลับดึกเสียหน่อย พ่อบ้านโฮซาเอล ไม่ต้องทำอาหารเย็นให้ข้า พวกเจ้าเพียงแค่เตรียมน้ำอาบให้ข้าก็เพียงพอแล้ว" เขาหันไปสั่งพ่อบ้านของตนเอง ก่อนจะเดินแยกออกทางเดินหลัก เพื่อมุ่งหน้าไปยังประตูทางออกของตระกูล


    "รับทราบแล้วขอรับ ขอให้นายน้อยประสบกับโชคดีนะขอรับ" พ่อบ้านชราโค้งตัวอำลาชายหนุ่ม ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เขามุ่งหน้าออกไป


    เขาเดินออกไปอย่างเชื่องช้า เหมือนกับตอนที่เขาเดินเข้ามาพร้อมกับหัวหน้าพ่อบ้านมอร์กา แต่ในครั้งนี้ทั้งจุดประสงค์และความรู้สึกนั้นต่างกัน


    ในครั้งนี้เขาจะออกไปจัดการกับพ่อบ้านตัวแสบ และยังออกไปเยี่ยมเยือนลูกศิษย์ของเขาอีกด้วย เพราะนี้ก็เกือบเดือนแล้วที่เขาไม่ได้พบหน้ากัน มีเพียงใช้เวทย์ในการสื่อสารทางไกลกันเท่านั้น


    ครรชิตไปหยุดรอที่ทางเข้าตระกูล เพราะด้านหน้านั้นเป็นพ่อบ้านมาซ่า ที่กำลังยุ่งอยู่กับการสั่งการอะไรหลายอย่างกับกลุ่มคนชุดดำ พร้อมกับรอรถม้าที่กำลังวิ่งเข้ามาเทียบท่าอยู่ใกล้ๆประตู


    ด้านข้างของมันเป็นหญิงวัยชราที่ยังดูอ่อนวัยอยู่บ้าง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเธอคือภรรยาของพ่อบ้านมาซ่าอย่างแน่นอน พวกเขาทั้งคู่ได้เดินขึ้นรถม้าไป ซึ่งรถม้านั้นก็ดูหรูหรามากกว่ารถม้าของพวกคนในตระกูลรองบางคนเสียอีก


    หลังจากพวกมันเคลื่อนย้ายหายไปได้สักพัก ครรชิตก็ออกมาจากการซ่อนตัว เขาซ่อนการตรวจจับและการสอดส่องของพวกมันได้ทั้งหมด หลังจากที่แอบฟังกำหนดการต่างๆของมัน ทำให้ทราบว่ามันเป็นไปตามที่เขาได้ข้อมูลมา ยกเว้นเพียงแต่ว่ามันพาภรรยาไปด้วยเท่านั้น


    ส่วนคนชุดดำก็มีภารกิจติดตามเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของบุคคลต่างๆ ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นรุ่นเยาว์ของตระกูลรองทั้งเจ็ดตระกูล และมีอีกบางส่วนสำหรับพวกผู้นำทั้งหลาย


    ไม่ใช่เพียงตระกูลรองของเขาเท่านั้นที่ทำเช่นนี้ ทุกตระกูลรองก็ทำแบบเดียวกันหมด เพื่อสอดส่องความเคลื่อนไหวของตระกูลต่างๆ ซึ่งเขายังไม่พบกับพวกคนที่ติดตามเขาจากตระกกูลรองอื่นๆ มีเพียงแค่จากตระกูลของเขาเท่านั้นที่เขาพบ


    เขาตามพ่อบ้านมาซ่าไปอย่างไม่เร่งรีบ เพราะได้แฝงพลังเวทย์ธาตุมืดไปบนรถม้าของพวกเขาแล้ว เขาทำเพียงแค่ติดตามมันไปเรื่อยๆเท่านั้น


    ณ ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหราและมีการบริการที่มีระดับอย่างยิ่ง ในนั้นปรากฏชายชราที่อยู่ในชุดพ่อบ้านที่ดูดี กำลังรับประทานอาหารกับภรรยาของเขาอยู่อย่างมีความสุข โดยทั้งคู่ไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนของสิ่งหนึ่ง ที่ติดตามพวกเขาทั้งคู่มาได้หลายชั่วโมงแล้ว


    ในเวลาเดียวกันกับที่พ่อบ้านมาซ่ากำลังรับประทานอาหารกลางวันกับภรรยา ในโรงแรมที่ดูดีในระดับหนึ่ง มีชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังคุยกันอย่างออกรสออกชาติ


    "ท่านอาจารย์ ท่านลืมให้จารึกเคลื่อนย้ายไปยังมิติบ้านให้แก่ข้า!" เด็กสาวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ พร้อมกับหน้าที่มุ๋ยลงอย่างเห็นได้ชัด


    "ข้าขอโทษ แต่ทำไมเจ้าไม่บอกข้าล่ะ เราก็คุยกันตั้งหลายครั้ง" ครรชิตพูดอย่างเหนื่อยใจเล็กน้อย เพราะพวกเขาคุยกันแทบทุกวัน แต่กลับไม่มีใครคิดถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย


    "ข้าลืมนี้หน่า ท่านอาจารย์ ข้ามั่วแต่อ่านคำแปลที่พวกปู่ๆส่งมาให้" เด็กสาวตอบแย่างแง่งอน ก่อนจะส่งม้วนกระดาษนับสิบแผ่น ซึ่งแต่ละแผ่นเต็มไปด้วยตัวอักษรขนาดเล็กจำนวนมหาศาล


    "ช่างมันเถอะ ว่าแต่ตรงนี้มันแปลว่ายังไงกันแน่ ข้าชักจะงงกับคำแปลของพวกปู่เมสแล้วละสิ" ครรชิตถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอาพวกกระดาษที่เด็กสาวส่งมาให้


    "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เห็นปู่เมสบอกว่ามันเป็นชื่อของอะไรสักอย่าง หรือไม่มันก็มีความหมายอย่างที่แปลนั้นแหละค่ะ ท่านอาจารย์" เด้กสาวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ


    ครรชิตได้แต่อ่านพวกมันอย่างคราวๆ ก่อนจะเก็บพวกมันเขาแหวนมิติไป หลังจากนั้นพวกเขาก็คุยกันอีกหลายเรื่อง ทั้งการปรับแต่งชุดเกราะของเด็กสาว ซึ่งเธอได้ไปประมูลแร่ที่น่าสนใจมาจากโรงประมูลใต้ดิน มาได้หลายสิบชนิดโดยส่วนมากเป็นแร่ที่พวกเขาไม่เคยมีมาก่อน


    หลังจากคลุกตัวอยู่ในโรงแรมนี้ได้หลายชั่วโมง ในที่สุดสัญญาณเวทย์ก็เตืนชายหนุ่ม นั้นทำให้เขาหันไปยิ้มให้เด็กสาวที่มองมาที่เขาอย่างสงสัย เพราะเขาหยุดพูดไปเสียงเฉยๆ


    "มีอะไรหรือเปล่าค่ะ ท่านอาจารย์"


    "ข้ามีธุระกับคนบางคนนะ ข้าไปก่อนแล้วจะมาเยี่ยมใหม่ ส่วนนี้เป็นจารึกเวทย์เคลื่อนย้าย เจ้าเอาไปใช้ได้ตามสะดวก แต่อย่าลืมไปแลกมาเพิ่มละ"


    ทั้งคู่ต่างแยกจากกัน โดยเด็กสาวยังคงดูแลชุดเกราะและอาวุธของเธอในโรงแรมต่อไป ส่วนครรชิตได้มุ่งหน้าไปยังร้านอาหารที่พ่อบ้านมาซ่าอยู่


    ในตอนที่เขาไปถึง ภายในร้านอาหารแทบจะไร้ซึ่งผู้คนเสียแล้ว ภายในร้านเต็มไปด้วยคนชุดดำนั่งอยู่เต็มไปหมด พวกมันปกปิดใบหน้าด้วยฮูดสีดำ พร้อมอำพรางรูปร่างด้วยเสื้อคลุมตัวใหญ่ ทุกคนต่างนั่งแยกเป็นกลุ่มๆรอบห้องอาหาร


    ตรงกลางของพวกมันเป็นพ่อบ้านมาซ่า ที่กำลังยืนพูดอะไรบางอย่างอยู่ ร้านอาหารได้ถูกปิดไปแล้ว มีเพียงแค่พวกมันเท่านั้นที่ยังคงอยู่ด้านใน ซึ่งร้านอาหารนั้นปิดมิดชิดจนไม่มีใครเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้านใน แต่ไม่ใช้กับชายหนุ่ม


    ด้านในของร้านอาหาร นอกจากคนในชุดอำพรางเหล่านั้นแล้ว ยังมีโกเลมขนาดเล็กแอบซ่อนอยู่อีกด้วย มันเป็นโกเลมที่มีรูปร่างเหมือนแมลงขนาดเล็ก มันกำลังเกาะอยู่ที่เพดานด้านบนของพ่อบ้านมาซ่าพอดิบพอดี


    มันได้ส่งทั้งเสียงและภาพมาให้กับชายหนุ่ม โดยมันส่งทั้งหมดลงไปยังปลอกแขน ที่ตอนนี้เขากำลังดูสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยปลอกแขนนี้เช่นกัน


    มันเป็นการผสมเทคโนโลยีทางเวทมนตร์เข้ากับเทคโนโลยีจากโลกที่เขาจากมา จนทำให้มันกลายสุดยอดสิ่งประดิษบ์เลยทีเดียว มันใช้ทั้งสอดแนมและยังทำอะไรได้อีกมากมาย


    "เรากำลังจะมีงานใหญ่เข้ามา ตอนนี้เราได้ตรวจพบแหล่งสมุนไพรหายากจำนวนมาก ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ได้อยู่ภายในอาณาเขตของอาณาจักรเรา แต่มันอยู่ในอาณาจักรสวรรค์แห่งสมุนไพร" เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของพ่อบ้านมาซ่าดังขึ้น มันเป็นเสียงผู้ชายแหลมๆและมีความแหบแห้งอยู่ในน้ำเสียง


    "เมื่อข้อมูลสถานที่ได้ถูกส่งมาให้เราแล้ว เราจะทำการปิดหูปิดตาของพวกขุนนางในเมืองนี้ เช่นเดียวกับเมืองชายแดนของอาณาจักรสวรรค์แห่งสมุนไพร เราต้องทำงานอย่างรวดเร็วและไร้ซึ่งข้อผิดพลาด"


    "แมกม่า หน่วยของพวกเจ้าเตรียมตัวรอได้เลย แอมเมอร์ เจ้ากับหน่วยของเจ้าออกเดินทางล่วงหน้าได้เลย เมื่อการยืนยันจากหน่วยข่าวกรองมาถึง จะได้ลงมือได้ทันท่วงที ส่วนพวกของฮาซัด เจ้าต้องเตรียมการเก็บเกี่ยวให้เรียบร้อย หลังจบงานนี้เราจะได้หยุดยาวสักหลายวัน"


    หลังจากได้ฟังส่วนหนึ่งของแผนการ ก็ทำให้ครรชิตพอจะรู้แล้วว่าพวกมันต้องการทำสิ่งใด ในช่วงนี้เป็นฤดูร้อนซึ่งสมุนไพรมีคุณภาพเหมาะสมจะนำมาใช้ที่สุด และยังเป็นช่วงที่อาณาจักรสวรรค์แห่งสมุนไพรมีเทศกาลเก็บเกี่ยวอยู่พอดี ทำให้การแทรกซึมนั้นทำได้ง่าย


    อาณาจักรสวรรค์แห่งสมุนไพรเป็นอาณาจักรที่ติดกับเมืองแห่งนี้ทางทิศใต้ มันเป็นอาณาจักรที่เต็มไปด้วยพื้นที่ป่าถึงหกในสิบส่วน ส่วนที่เหลือเป็นทุ่งหญ้าและภูเขาอีกเล็กน้อย


    ป่าส่วนใหญ่เป็นอาณาเขตของป่ามนตรา ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับภูเขามานานั้นเอง เพียงแต่ที่นี้ไม่ได้มีสัตว์เวทย์อาศัยอยู่อย่างหนาแน่ มีเพียงแต่พืชพรรณที่หายากหลบซ่อนอยู่มากมาย และมีสัตว์เวทที่ดุร้ายกระจายเฝ้ายังส่วนต่างๆของพื้นที่ป่าแห่งนี้


    เมื่อพวกมันประชุมกันเสร็จเรียบร้อย ทุกคนต่างแยกย้ายกันออกไปจากร้านอาหาร เขาใช้โอกาศนี้เขาไปประชิดตัวพ่อบ้านมาซ่า ก่อนจะอุ้มมันหายลับไปจากสายตาของคนคุ้มกัน


    "เราเจอกันจริงๆเสียทีนะ พ่อบ้านมาซ่า" ครรชิตพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะเปิดที่คลุมหน้าของมันขึ้น


    ในตอนนี้พ่อบ้านมาซ่าถูกเขาจับมัดกับเก้าอี้ พร้อมกับให้กินยาสะกดพลังมานาในร่างกายเอาไว้ ทำให้มันไม่ต่างจากคนธรรมดาสามัญหรือพวกโนเลส ที่ที่มันถูกจับมัดไว้ เป็นห้องสีเหลี่ยมมืดๆที่ไม่อาจจะระบุได้ว่าเป็นที่ไหน และรอบข้างก็เต็มไปด้วยเครื่องมือแปลกหลายสิบอย่าง


    "ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!..." เมื่อมันถูกเอาผ้าปิดปากออก สิ่งแรกที่มันพูดกับไม่ใช่คำพูดใดๆ แต่กลับเป็นเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเสียนี้ มันเป็นการหัวเราะที่มีหลากหลายอารมณ์ผสมอยู่


    "หืม?" ครรชิตส่งเสียงอย่างสงสัยแต่ก็เข้าใจได้ในไม่นาน พลังเวทย์ในร่างกายของมันกำลังถูกดึงออกมาอย่างบ้าคลั่ง ซึ่งมันทำให้พลังมานาของพ่อบ้านมาซ่าหดหายอย่างรวดเร็ว พลังเวทย์นั้นกำลังจะถึงจุดสิ้นสุดความเสถียรภาพแล้วในไม่ช้า


    "ลบจิตกลืนวิญญาณสินะ ข้าไม่เคยเจอยาชนิดนี้ในโลกภายนอกเช่นนี้มาก่อนเลย ข้าสงสัยเสียจริงว่าใครเป็นผู้นำมันมา" สิ่งที่เขาได้พบอยู่ในร่างของพ่อบ้านคนนี้ เป็นยาต้องห้ามที่ร้ายแรงต่อมนุษย์อย่างที่สุด


    มันเป็นยาที่จะทำการเปลี่ยนพลังมานาทั้งหมดให้กลายเป็นพลังเวทย์ มันจะทำให้คนคนนั้นมีพลังเพิ่มขึ้นอย่างมากมายมหาศาลในชั่วพริบตา แต่ผลตอบแทนที่ต้องจ่ายนั้นก็มากมายมหาศาล อย่างน้อยก็เกิดการระเบิดของพลังเวทย์ในพื้นที่เล็กๆ หรืออย่างร้ายแรงก็ทำให้เกิดระเบิดลูกโซ่ของพลังเวทย์ก็ได้


    แต่สำหรับพวกครึ่งสัตว์เวทแล้ว มันเป็นยาขั้นสูงสำหรับพวกมัน เพราะร่างกายของพวกมันสามารถรองรับพลังเวทย์ที่ถูกเปลี่ยนแปลงมากขนาดนั้นได้อย่าง่ายได้ ซึ่งมักจะใช้สำหรับพวกที่ถึงจุดสูงสุดของพลังมานาในขั้นต่างๆ แต่ไม่สามารถทะลวงสู่ระดับใหม่ได้


    พวกมันก็จะกลืนกินเม็ดยานี้ลงไป เพื่อให้มานาในร่างกายทั้งหมดถูกใช้ แล้วรีดเร้นพลังแฝงที่หลบซ่อนอยู่ออกมา เพื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นต่อไปในท้ายที่สุด แต่การทำอย่างนี้ก็ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวก็จบแต่ต้องทำหลายสิบครั้ง และแต่ละครั้งก็สามารถความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส


    "เจ้าไม่อาจจะได้อะไรไปจากข้า!" มันพูดน้ำเสียงที่ไม่มั่นคงและเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม


    "หึ! เจ้ายังไม่รู้จักข้าดีพอ พ่อบ้านมาซ่า" สิ้นเสียง ชายหนุ่มได้ประทับฝ่ามือไปยังบริเวณที่พลังเวทย์รวมตัวกันอยู่ ก่อนจะเริ่มดูดซับพลังเวทย์ที่กระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง


    นั้นทำให้ใบหน้าของชายชรานามมาซ่าถึงกับซีดเผือก การถูกดูดพลังเวทย์ออกมาเช่นนี้ ก็เหมือนกับการดูดพลังชีวิตของมันไปอย่างรุนแรง ทำให้ตัวของมันซีดลงอย่างเห็นได้ชัด และปากของมันก็กระอักเลือดออกมาเป็นระยะๆ


    อายุขัยของมันเหมือนกับลดลงไปอย่างรวดเร็ว เส้นผมมันเริ่มจะกลายเป็นสีขาวทั่วทั้งหัว ใบหน้าปรากฏร่องรอยเหี่ยวย่นอย่างที่สุด แต่ทว่ามันกลับยังไม่ตายไปเสียที เพราะความเจ็บปวดที่มันได้รับจากการถูกดูดพลังเวทย์ มากมายเสียยิ่งกว่าอะไรมันยอมตายเสียดีกว่ารับรู้ความรู้สึกเช่นนี้


    "เจ้ายังตายไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้ามาเสียก่อน!" เสียงอันเย็นชาของครรชิตสลักลงไปยังเบื้องลึกของจิตใจมัน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1204 neschan (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:37
    สนุกมากเลยค่า
    จะรออ่านตอนต่อไปนะ
    #1,204
    0
  2. #1203 jasweem (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 20:33
    สนุกมากครับ
    #1,203
    0
  3. #1194 กวิ้นเองว์ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 18:20
    ขอบคุณค่ะ อ่านรวดเดียวล่าสุดเลย แฮ่ๆ
    #1,194
    0
  4. #1192 Gnuh (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 13:50
    ขอบคุณครับ
    #1,192
    0
  5. #1190 kamol1122 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 09:17
    สนุกดีครับ
    #1,190
    0
  6. #1189 phairatw (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 06:39
    ขอบคุณครับ
    #1,189
    0
  7. #1188 Pongza Eiei (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 04:13
    หึหึ .....
    #1,188
    0
  8. #1186 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 23:41
    ขอบคุณค่ะ สนุกมากค่ะ รออ่านตอนต่อไปอยู่นะค่ะไรท์
    #1,186
    0
  9. #1185 NessZero (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 22:31
    มหาเวทดูดดาวหรือไงนั้น
    #1,185
    0
  10. #1184 pipawat (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
    โหด แต้ ๆ เน้อ เขาโหดมาเราโหดกลับ ฮ่า
    #1,184
    0
  11. #1183 Impact Thunder (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 21:39
    ขอบคุณครับ
    #1,183
    0