ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 108 : ใต้ขุนเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,793
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 54 ครั้ง
    7 พ.ย. 59

บทที่ 2 : ใต้ขุนเขา




    หลังจากคืนที่เขาถูกลอบโจมตี เขาก็ไม่ได้บอกถึงเรื่องการถูกติดตาม หรือการลอบโจมตีที่เกิดขึ้นให้ผู้ใดรับรู้ เขายังคงใช้ชีวิตประจำวันเหมือนเช่นเคย


    ในตอนเช้าก็ไปรอที่สนามประลองเพื่อดูการประลองรวมกับญาติสนิทของเขา ถ้ามีใครคนหนึ่งในกลุ่มของเขาลงประลอง ทุกคนก็ช่วยเชียร์และลุ้นไปกับการแข่งขันอย่างสนุกสนาน ถ้าไม่มีใครลงประลองพวกเขาก็คุยเล่นรวมทั้งวิเคราะห์การประลองของแต่ละคู่ไป


    ช่วงบ่ายพวกเขามักจะไปรับประทานอาหารที่บ้านของลุงราทิส เพราะบ้านของเขานั้นอยู่ใกล้สนามประลองที่สุดแล้ว ซึ่งทุกคนก็จะสั่งให้ข้ารับใช้ของตนเตรียมอาหารมาร่วมรับประทานด้วยกัน เมื่อกินเสร็จพวกเขาก็ยืดเส้นยืดสายกันเล็กๆน้อยๆ ก่อนจะกลับไปยังสนามประลองกลาง


    ในการประลองรอบเย็น ถ้าพวกเขาไม่ได้ลงประลองก็มักจะกลับเร็วสักหน่อย ถ้าเกิดไม่มีสนามประลองไหนน่าสนใจ หรืออาจจะอยู่จนดึกดื่นก็มีถ้าหากการประลองมันน่าดู ซึ่งมักเป็นพวกรุ่นเยาว์ลำดับต้นๆของตระกูลรองทั้งหลาย มักจะทำให้การประลองน่าสนใจอยู่เสมอ


    อย่างตระกูลรองลำดับที่สองและลำดับที่สาม ยังไม่มีที่การปรากฏตัวของรุ่นเยาว์ลำดับหนึ่งถึงระดับสามเลยแม้แต่คนเดียว แต่คนอื่นๆก็เรียกความสนใจได้ไม่น้อย เพราะตระกูลรองทั้งสองมีวิชาต่อสู้ที่เป็นของตัวเอง


    อย่างตระกูลรองลำดับที่สองมีวิชาทวนที่ผสานกับการใช้เวทย์ ทำให้ทุกท่วงท่าต่างปลดปล่อยเวทย์ธาตุดินออกมา ซึ่งส่วนมากมักจะเป็นพวกลูกศรศิลาหรือหนามศิลา ทำให้การต่อสู้นั้นรุนแรงอย่างยิ่ง


    ส่วนตระกูลรองลำดับที่สามก็เป็นวิชาเกี่ยวกับการใช้หมัด คนในตระกูลนี้ต่างเรียกตัวเองว่า'ตระกูลใจสิงห์' เพราะวิชาหมัดของเขาเป็นการต่อสู้ที่เน้นการทำลายอวัยวะ และการแลกเลือดเนื้อกันระหว่างการต่อสู้ เหมือนกับการต่อสู้ของสิงโตที่มักจะเข้าแลกเพียงอย่างเดียว


    วิชานี้ผู้ฝึกต้องมีหัวใจที่เด็ดเดี่ยวเป็นอย่างมาก เพราะการฝึกจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เพื่อให้ร่างกายทั้งแข็งแกร่งและทนทานต่อการโจมตี เพราะการต่อสู้ด้วยวิชานี้มักจะเป็นการต่อสู้ประเภทประชิดตัวนั้นเอง


    โดยในหลายๆวันที่ผ่านมานั้น เขาก็ไม่เคยได้เจอกับพวกคนที่จะลอบติดตามเขาอีกเลย เหมือนกับว่าพวกมันหายตัวไปอย่างลึกลับ ถึงแม้จะมีบางครั้งที่เขาจับสัมผัสพวกมันได้ แต่เมื่อจะล่อให้มันปรากฏตัวพวกมันกลับใช้จารึกเวทย์เคลื่อนย้าย หนีหายไปได้ทุกครั้งไป


    "นายน้อยขอรับ วันนี้ท่านจะไปสำรวจด้านหลังภูเขาที่พักเราอีกแล้วใช่ไหมขอรับ" พ่อบ้านชราทักเด็กหนุ่มที่กำลังก้าวเดินออกไปจากที่พัก หลังจากที่มันเห็นนายน้อยผู้นี้พักผ่อนเพียงไม่นาน ก็จะออกไปข้างนอกอีกครั้งแล้ว


    "ใช่แล้ว พ่อบ้านโฮซาเอล ข้ายังไม่แน่ใจว่ามันคือสิ่งใดกันแน่ เจ้าพอจะมีข้อมูลบ้างหรือไม่ หลังจากที่ไปสืบข้อมูลมาให้ข้าตั้งแต่สามวันที่แล้ว" ครรชิตถามกลับไปยังพ่อบ้านของเขา หลังจากที่เขาพบกับประตูหินที่มีการลงเวทย์ไว้อย่างมากมาย


    ในวันที่เขาจัดการกับพวกนักฆ่านั้น ในระหว่างทางที่เขากำลังจะกลับสู่ที่พัก ในเส้นทางที่แตกต่างจากปรกติเล็กน้อย เขาได้สัมผัสถึงแหล่งกำเนิดพลังมานาที่มากมายได้ในบริเวณหนึ่งของภูเขาลูกนี้


    มันเป็นเพียงแหล่งกำเนิดพลังมานาที่แพร่กระจายพลังออกมาอย่างแผ่วเบา ถ้าไม่ได้เข้าใกล้มากพอหรือมีสัมผัสที่เฉียบคมก็ไม่อาจจะรับรู้ถึงมันได้


    เมื่อเขาเดินตามไปยังต้นต่อของแหล่งกำเนิดพลังมานานี้ เขาก็พบกับถ้าที่มืดสนิทและหน้าถ้ำถูกปกคลุมได้ด้วยเถาวัลย์ เมื่อกำจัดเถาวัลย์ออกไป ด้านในมันก็เป็นอุโมงค์ที่นำเข้าไปสู่ภายในถ้ำ


    ตามผนังอุโมงค์นี้มีคบเพลิงเวทมนตร์ติดอยู่เป็นระยะ เขาทำการจัดคบเพลิงเหล่านี้ด้วยพลังมานา ทำให้ถ้ำนั้นสว่างขึ้นทำให้เขาเห็นของใช้มากมาย เหมือนกับสถานที่แห่งนี้เคยมีการใช้งานมันมาก่อน นั้นทำให้เขาเพิ่มประสาทสัมผัสและความระมัดระวังตัวมากขึ้นไปอีก


    ในสุดทางเดินของถ้ำนี้ เขาพบกับประตูหินสีดำขนาดใหญ่ มันเป็นประตูที่ทำจากหินสีดำที่ดูแข็งแกร่ง บนตัวของหินนั้นมีลวดลายวงเวทย์สลักอยู่จางๆ วงเวทย์นั้นดูสลับซับซ้อนเป็นอย่างมาก


    เขาไม่เคยเห็นลวดลายที่ซับซ้อนขนาดนี้มากก่อน นอกจากจารึกเวทย์ที่อยู่บนตัวอาวุธในสุสานดาบ ใกล้ๆกับเมืองโคลอสเซียมในหุบเขาเท่านั้น


    ด้วยความซับซ้อนขนาดนี้ ถ้้าไม่ได้มีความรู้ของคนที่อยู่เมื่อห้าร้อยถึงหนึ่งพันปีก่อน  ก็คงไม่อาจจะถอดความบนประตูหินนี้ได้ ว่าที่สลักอยู่นี้คือวงเวทย์อะไรและมันใช้ทำสิ่งใด หรืออย่างน้อยก็ต้องมีพลังอำนาจระดับราเวทย์ เพื่อทำลายวงเวทย์ที่อยู่บนประตูหิน โดยไม่ได้รับผลกระทบจากการย้อนกลับของพลังเวทย์ในวงเวทย์นี้


    "ข้าสืบทราบเพียงว่า มันเป็นสิ่งที่ตระกูลหลักสร้างขึ้นเมื่อสักเจ็ดร้อยปีก่อน ด้วยนักเวทย์อัจฉริยะของตระกูลหลัก ที่เป็นถึงจอมเวทย์ทวิธาตุในธาตุไฟและน้ำอันหายากในอดีต ส่วนวัตถุประสงค์ของการสร้างนั้นข้าไม่อาจจะสืบสาวได้ เพราะมันเป็นข้อมูลภายในตระกูลหลักขอรับ นายน้อย" พ่อบ้านชราพูดออกมา พร้อมกับส่งแผ่นหนังให้ครรชิตหนึ่งแผ่น


    "อย่างงั้นรึ ถ้าเช่นนั้นข้าไปก่อนล่ะ เจอกันพรุ่งนี้เช้าโฮซาเอล" สิ้นเสียงครรชิตก็วิ่งหายเข้าไปในเงามืดของป่า


    เขาใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็ไปถึงถ้ำนั้น ที่ปากทางเข้ามันได้มีบาเรียและภาพลวงตาพรางถ้ำนี้เอาไว้ มันทำให้ผู้ที่ไม่ได้มีระดับการฝึกฝนที่ระดับจอมเวทย์ทวิธาตุ จะสามารถสังเกตถึงความผิดแปลกไปของสถานที่แห่งนี้ได้


    เขาเข้าไปในบาเรียก่อนจะหายเข้าไปด้านในของถ้ำนี้ ด้านในถ้ำนั้นถูกประดับไปด้วยเครื่องมือมากมาย ทั้งโต๊ะปรุงยาหลายสิบโต๊ะเรียงรายอยู่ติดผนังถ้ำ พวกมันถูกดูแลและจัดการโดยโกเลมสีแดง ที่มีขนาดตัวเท่ากับเด็กอายุห้าถึงหกขวบเท่านั้น พวกมันดูแลพวกโจ๊ะปรุงยาเหล่านี้ด้วยความตั้งใจ


    ถัดจากโซนปรุงยาไป มันก็เป็นโซนที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ตีเหล็ก ซึ่งมีเตาหลอมขนาดใหญ่สี่เตาอยู่บริเวณนั้น ซึ่งข้างเตาหลอมมีแม่พิมพ์ดาบอยู่เรียงรายอยู่รอบเตาหลอม พร้อมกับทั้งทั่งและอุปกรณ์อย่างอยู่อื่นรอบๆ


    สามเตาหลอมเหล็กมีโกเล็มขนาดเท่าผู้ชายเป็นผู้ดูแลอยู่ พวกมันคอยเต็มเชื้อเพลิงเพื่อหลอมแร่โลหะหลายชนิด พวกมันหลายตัวเทแร่โลหะเหล่านั้นลงแม่พิมพ์ เพื่อทำเป็นแท่งโลหะสำหรับการจัดเก็บ ซึ่งมันถูกจัดเรียงอยู่ในลังขนาดใหญ่ที่มุมหนึ่งในบริเวณนี้


    "ข้าต้องจัดเก็บของให้หมดก่อนจะเริ่มถอดความต่อไปสินะ" ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง ก่อนจะเก็บทั้งกล่่องแร่และกล่องยาหลายสิบกล่องลงไป


    ในหนึ่งวันถ้ำแห่งนี้สามารถถลุงแร่และทำยา ได้ประมาณอย่างละห้าลังเป็นอย่างน้อย ซึ่งเขาส่งพวกนี้ให้คนในบ้านพักของเขาไปขายวันละลัง ซึ่งเงินที่ได้เขาก็ให้พ่อบ้านชรานำไปจัดหาทรัพยากร สำหรับการบำเพาะพลังมานาให้พวกคนรับใช้


    นั้นทำให้เขาได้พ่อบ้านและแม่บ้าน รวมทั้งเมดอีกหลายสิบคนที่ภักดี ส่วนใครที่ทำตัวเป็นนกสองหัวเขาก็จัดการเนรเทศพวกมันออกจากบ้านไปหลายคน ทำให้จำนวนคนในบ้านพักของเขาน้อยลงไปอีก


    "วงแหวนรอบนอกข้าแปลไปแล้วสามส่วน ยังเหลืออีกเจ็ดส่วนที่ไม่เข้าใจ พวกนี้มันเขียนด้วยภาษามานาที่เก่าแก่ยิ่งกว่าที่พวกครึ่งสัตว์เวทใช้เสียอีก" เขาบ่นไปในขณะที่มือก็ลอกสัญลักษณ์ในวงจรเวทย์ออกมา ก่อนจะนำมันมาจัดเรียงใหม่บนกระดาษ


    เขาได้ส่งส่วนหนึ่งไปให้เมย์ เพื่อให้เธอนำไปให้เมสและพรรคพวกของเขาช่วยถอดความ ด้วยความที่มันเป็นภาษามานาที่เก่าอย่างมาก จึงใช้เวลานานกว่าที่พวกเขาและสหายของเมสจะแปลได้สักตัวอักษร


    จากการมองดูวงเวทย์บนกำแพงหิน ทำให้พวกเขาทราบว่าวงแหวนอันนอกสุด มันเป็นเพียงข้อความธรรมดาเท่านั้นที่บันทึกข้อมูลบ้างอย่างเอาไว้ ไม่ใช้วงเวทย์ที่ใช้ตัวอักษรในการสลักวงเวทย์เพื่อให้มันแสดงผลต่างๆ


    ด้วยข้อความเขาแปลออกมาได้ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวของตระกูลรองตระกูลหนึ่ง มันเคยครอบครองภูเขาลูกนี้เอาไว้ มันเป็นจอมเวทย์ทวิธาตุที่เกิดจากตระกูลหลัก แต่ด้วยความที่มารดามียศเป็นเพียงสามัญชนและไร้ซึ่งสายเลือดที่ยิ่งใหญ่ ทำให้เขามีสายเลือดไม่บริสุทธิ์พอจะเป็นหนึ่งในตระกูลหลักได้ มันจึงแยกตัวออกมาเป็นตระกูลรอง


    ด้วยความเป็นอัจฉริยะทางด้านจอมเวทย์ เขาได้ทำให้ตระกูลของเขายิ่งใหญ่ได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี ลูกหลานของเขาก็มีความสามารถทางเวทมนตร์ที่ดี ซึ่งดีกว่าพวกตระกูลหลักเสียอีก แต่ด้วยทรัพยากรที่เน้นไปทางฝึกฝนทางร่างกายมากกว่า ทำให้ตระกูลเขามีทรัพยากรสำหรับฝึกฝนไม่มากพอ


    ข้อความที่เขาแปลได้จบลงเพียงเท่านี้ หลังจากนี้เขาก็ยังคงไม่เข้าใจในหลายส่วน ซึ่งต้องรอให้เมย์ส่งข้อความที่พวกเมสแปลมาให้


    วันนี้เขาลอกบันทึกในบรรทัดที่สองของตัวอักษรในวงแหวนแรก มันเป็นบันทึกที่เขียนวนทั้งหมดสี่บรรทัด ในบรรทัดแรกแปลเกือบหมดหมดแล้ว เขาเอาสิ่งที่คัดลอกเสร็จแล้ว เขานำมันไปวางลงในวงเวทย์ที่สลักอยู่บนพื้น ก่อนจะถ่ายพลังมานาลงไปวงเวทย์ก็เริ่มทำงาน แล้วกระดาษหลายสิบแผ่นนั้นก็หายไป


    "อืม~" เขาบิดขี้เกียจเล็กน้อย ก่อนจะออกมาจากบริเวณหน้าประตู แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังทางออกของถ้ำแห่งนี้


    "กี่โมงแล้วนะ" เขาพูดลอยๆ ก่อนที่ปลอกแขนสีเงินจะแสดงตัวเลขเวลาแบบดิจิตอลออกมา


    ตอนนี้มันเป็นเวลาตีสามยี่สิบสามนาที เขามองไปยังตัวเลขนั้นก่อนจะเริ่มต้นวิ่งกลับไปยังบ้านพักของเขา


    ในระหว่างทางเขาพบกับการเคลื่อนไหวแปลกๆ บริเวณใกล้ๆกับทางออกจากป่าหลังบ้านของเขา นั้นทำให้เขายิ้มอย่างเย็นชา พร้อมกับปลดปล่อยพลังเวทย์ออกมาจางๆ


    "เจ้าพวกนี้อีกแล้วงั้นรึ ครั้งนี้ข้าไม่ยอมพลาดแน่" เขาส่งพลังเวทย์ธาตุมืดที่แปลงมาจากมานา ออกไปติดกับร่างกายของพวกมัน


    ด้วยคุณสมบัติที่แฝงเร้นของธาตุมืด ที่สามารถแอบซ้อนและอำพรางตัวตนอย่างแบนเนียน ทำให้พวกมันตรวจจับได้ยากขึ้น


    วันนี้ไม่ทราบด้วยความโชคดี หรือคนกลุ่มนี้เป็นเพียงกลุ่มใหม่ที่มาติดตามเขา พวกมันไม่ได้มีนักเวทย์และนักสะกดรอยที่แข็งแกร่งมากนัก จึงไมอาจจะจับสัมผัสถึงพลังเวทย์ของเขาได้ ไม่เหมือนกับกลุ่มคนก่อนหน้านี้ ที่สามารถรู้สึกตัวถึงพลังเวทยืเหล่านี้ได้ในวินาทีสุดท้ายเสมอ


    เขาได้ส่งพลังเวทย์ติดไปกับพวกมัน ก่อนจะร่ายเวทย์กำกับลงไปตามเส้นใยเวทมนตร์ พลังเวทย์ธาตุมืดกลายเป็นเชือกที่แข็งแรง พวกมันเหมือนกับมีชีวิตเป็นของตัวเอง มันได้ทำการพันธนาการทั้งกลุ่มเอาไว้


    ครรชิตได้พุ่งตัวไปทางกลุ่มคนที่ถูกมัดเอาไว้ กลุ่มคนนี้มีทั้งหมดสี่คน จากการมองดูแล้วเป็นผู้ชายสามและผู้หญิงหนึ่งคน พวกมันปิดหน้าปิดตาและสวมชุดสีดำที่กลมกลืนไปกับความมืด


    "ช่างอ่อนแอจริงเจ้าพวกนี้ ทั้งที่กลุ่มอื่นๆต่างก็มีความเป็นมืออาชีพสูงกว่านี้ พวกมันเป็นกลุ่มใหม่หรือเปล่านะ" เขาได้จับพวกมันทั้งสามไปยังที่ลับตาคน ก่อนจะวางจารึกเวทย์ไว้รอบๆ


    การสอบสวนเหมือนครั้งแรกก็เริ่มต้นขึ้น มีเพียงคนคนเดียวที่ถูกสอบสวนด้วยยาสะกดวิญญาณ ส่วนคนที่เหลือถูกสอบสวนด้วยปากเปล่าที่หลังโดยไร้ซึ่งการใช้ยา พวกมันถูกทรมานเล็กน้อยก่อนจะยอมบอกเรื่องราวให้แก่เขา


    "ขะ ข้าขอร้องละ ดะ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ ข้ายอมบอกทุกอย่าง!" เสียงอันแหบแห้งดังออกมาจากปากของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่ม


    "ยอมบอกแล้วรึ ไม่เหมือนเจ้าพวกสองคนนั้น ยังปากแข็งอยู่อีกไม่เป็นไรเดี๋ยวข้าค่อยไปจัดการกับพวกมันที่หลัง มีอะไรจะพูดก็พูดมา" เขาพูดอย่างเย็นชา ก่อนจะเช็ดมือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดช้าๆ หลังจากทรมานพวกนี้มาได้หลายสิบนาทีแล้ว


    พวกมันมีความภักดีน้อยกว่ากลุ่มแรกที่เขาจับได้เสียอีก โดนทรมานเพียงเล็กน้อยก็ยอมคายข้อมูลเสียแล้ว


    พวกมันได้รับหน้าที่ให้มาติดตามการเคลื่อนไหวของเขา หลังจากที่กลุ่มก่อนหน้าได้ไปทำภารกิจอื่น ด้วยความพวกมันเป็นน้องใหม่ที่ยังทำงานด้านสะกดรอยได้ไม่นาน และกลุ่มก่อนหน้าไม่ได้บอกอะไรเป็นพิเศษ พวกมันจึงได้รับเลือกให้มาทำงานนี้ ซึ่งก็เหมือนกลุ่มแรกที่เขาจับได้ พวกมันถูกส่งมาจากพ่อบ้านคนเดิม แต่จุดประสงค์เปลี่ยนไปก็เท่านั้น


    "สงสัยข้าต้องไปเยี่ยมมันด้วยตัวเองแล้วสินะ อุส่าส่งข้อความเตือนไปแล้วไม่ยอมฟัง" สิ้นเสียงของเขา รากไม้ก็พุ่งทะลุออกมาจากพื้นดิน ซูบเอาเลือดเนื้อและร่างกายของหญิงสาวลงไปใต้ดิน ทิ้งไหวแต่แอ่งของเสียสีดำที่ส่งกลิ่นคาวเพียงเท่านั้น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 54 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1182 Gnuh (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 13:41
    ขอบคุณครับ
    #1,182
    0
  2. #1181 kamol1122 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:59
    สนุกมากครับผม
    #1,181
    0
  3. #1180 over_lord2 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 08:33
    สนุกมากครับ
    #1,180
    0
  4. #1179 manima (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:39
    ขอบคุณครับ ได้สมบัติแยอะๆชอบๆ
    #1,179
    0
  5. #1178 cherry2012 (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:15
    ขอบคุณมาก :))
    #1,178
    0
  6. #1176 phairatw (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 23:34
    ขอบคุณครับ
    #1,176
    0
  7. #1175 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:55
    ขอบคุณมากค่ะ สนุกมาก ลุ้นๆๆเรื่อยๆๆเลย รอตอนต่อไป
    #1,175
    0
  8. #1174 Huntherfc (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 22:51
    ชอบๆๆๆโหดดี
    #1,174
    0