ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 107 : ลอบโจมตี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,758
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    6 พ.ย. 59

บทที่ 2 : ลอบโจมตี




    ครรชิตที่โจมตีเพื่อทำลายจิตใจของมาซโดยตรง ได้จบการประลองลงหลังจากผ่านเวลาไปเกือบสิบนาที เขาได้ตบอย่างแรงไปยังใบหน้าของมาซ จนมันกระเด็นตกเวทีไปเสียทีหลังจากเล่นกับมันมาอย่างยาวนาน


    เสียงร้องที่ฟังไม่รู้เรื่อง พร้อมกับฉากทรมานของชายหนุ่ม ทำให้ผู้คนมากมายที่มีพลังน้อยกว่ามาซนั้น ต่างทำสีหน้าหวาดกลัวและไม่อาจจะมองไปยังชายหนุ่มได้ พวกมันได้แต่ก้มหน้าลงกับพื้นและปิดหูเพื่อไม่รับฟังเสียงครวญครางของมาซ


    การทรมานนี้ส่งผลกับพวกข้ารับใช้ที่ลงประลองจากบ้านใหญ่เป็นอย่างมาก พวกมันแทบทุกคนต่างก็ได้รับคำสั่งจากอาร์คในทำนองเดียวกัน ถึงแม้พวกมันไม่รู้ว่าทั้งสองคนกระซิบอะไรกันระหว่างต่อสู้ แต่จากแววตาที่หวาดหวั่นของมาซหลังการกระซิบกัน นั้นก็ทำให้พวกมันหนาวไปจนถึงไขกระดูก


    แม้การต่อสู้จะจบลงไปแล้ว แต่ผู้คนยังไม่หายตกตะลึงไม่เว้นแม้แต่แอนโทนี่ ที่เป็นพิธีกรก็ยังแทบจะไม่มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว เพราะการต่อสู้ในครั้งนี้มันน่ากลัวเกินไป ถึงแม้มันจะเห็นการนองเลือดบนเวทีประลองมาอย่างมากมาย แต่ไม่เคยเห็นใครถูกทรมานหนักเช่นนี้มากก่อน


    "การต่อสู้ในลานประลองที่เจ็ดก็จบลงแล้ว ทางฝั่งของนายน้อยลำดับสอง'บิชอบ จูเนียร์ ดิ แอสลาส'ได้รับชัยชนะไป ซึ่งในการต่อสู้ที่ผ่านมา กระผมแทบจะไม่ได้บรรยายเลยแม้แต่น้อย เพราะการต่อสู้ที่รวดเร็วเสียจนมองแทบไม่ทัน..." เสียงของแอนโทนี่ดังขึ้นหลังจากที่มันตั้งสติได้แล้ว ด้วยเสียงนี้ทำให้ผู้คนในสนามประลองต่างจ้องมองไปยังเด็กหนุ่ม ที่ในตอนนี้กำลังเดินลงจากสนามประลองไป


    "ข้าขอสิ่งนี้ไปแล้วกันนะ" เขาพูดกับชายแก่ที่นั่งอยู่หลังโต๊ะของแอนโทนี่


    มันเป็นโต๊ะที่นั่งของนักเวทย์ผู้จะแจกจ่ายเหรียญ ซึ่งมันคือเหรียญที่ใช้แทนแต้มของการประลอง เขานำเหรียญสีทองออกไปสามเหรียญ นั้นคือคะแนนที่เขาทำได้ในรอบนี้


    "เชิญ" ชายแก่พูดเบาๆ ก่อนจะกลับไปไล่หาชื่อของชายหนุ่มในบันทึก พร้อมกับเขียนแต้มที่ได้ไปที่ด้านหลังชื่อ


    ครรชิตที่อยู่ในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อน ผมที่ยาวถึงกลางหลังได้โบกสบัดไปมาตามจังหวะการก้าวเดิน เขาได้เดินว่าทางอย่างภูมิฐาน ด้วยการเดินเอามือไพล่หลังและยืดตัวตรง หน้าของเขาเชิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ การแสดงออกของเขาทำให้เขาดูมีอำนาจเป็นอย่างยิ่ง


    รูปร่างที่ดูสมส่วนไม่ได้ใหญ่โตเช่นคนตระกูลแอสลาสทั่วไป มีเพียงส่วนสูงและหน้าตาเพียงเท่านั้น ที่บ่งบอกถึงความเป็นคนในตระกูลแอสลาส ทุกการก้าวเดินของชายหนุ่ม ได้ดึงดูดสายตาของคนในตระกูลหลักให้หันมามองสักคราหนึ่ง


    พวกมันมองมายังชายหนุ่มอย่างสนใจ เพราะพลังฝีมือที่แสดงออกมานั้นเหนือกว่านักรบระดับผู้ใช้ศาสตราขั้นสูงเสียอีก แต่กลับไม่อาจจะสัมผัสถึงการใช้พลังมานาเลยแม้แต่น้อย นั้นหมายความว่าชายหนุ่มใช้เพียงพลังกายเพียงเท่านั้น


    เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขาเป็นจุดสนใจของตระกูลหลักแล้ว ยังมีการต่อสู้ที่รวดเร็วและน่ากลัวนั้นอีก มันทำให้ใครหลายคนสนใจวิธีการฝึกวิชาของเขาพอสมควร เพราะวิชาดาบที่เขาใส่นั้นมันทั้งรวดเร็วและเฉียบคมอย่างยิ่ง ทุกการโจมตีสามารถเลือกจุดโจมตีได้อย่างต่อเนื่อง ถ้าใช้ในการรบจะมีประสิทธิภาพมาก


    เมื่อการต่อสู้ในครั้งนี้ได้ถูกชมจากผู้มีอำนาจทั้งหลาย มันก็นำปัญหามาให้เขาอย่างแน่นอน เพราะวิชาและพลังของเขาจะมีประโยชน์ในการประลองเพื่อยึดครองพื้นที่ หรือขยายอำนาจของพวกตระกูลรองต่างๆ


    ในตอนนี้ถึงเขาจะอยู่ในตระกูลรองของท่านปู่ยูโซก็จริง แต่ทว่าเขาก็ออกจากตระกูลรองนี้ไปแล้ว ที่กลับมานี้ก็เพราะคำสั่งของตระกูลหลักเพียงเท่านั้น


    แต่มีคนหนึ่งกลับคิดต่างจากคนอื่น มันคิดที่จะกำจัดชายหน่มเสีย เพื่อไม่ให้เป็นเสี้ยนหนามในอนาคต ซึ่งมันไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้วแต่มันกลับไม่ได้รับรู้ถึงความจริงข้อนี้


    "ส่งข้อความออกไป ใครสามารถกำจัดเจ้าเด็กนั้นได้ ข้าจะให้เบี้ยเลี้ยงเพิ่มขึ้นสามเท่าเป็นเวลาสิบปี!" เสียงของชายคนหนึ่งดังออกมาจากที่นั่งในตระกูลรองของยูโซ


    "ขอรับ นายท่าน" ข้ารับใช้ที่ยืนอยู่ด้านหลังได้เร้นกายหายไป


    การพูดคุยในครั้งนี้ไม่มีผู้ใดรับรู้ถึงมัน หลังจากข้ารับใช้ออกไปไม่นาน ชายคนนั้นก็ยิ้มอย่างเหี้ยมโหด พร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น


    เมื่อเขาได้กลับมาถึงที่นั่งของตนเอง เขาก็พบกับท่านลุงราทิสที่อยู่เพียงคนเดียวในบริเวณนั้น


    "ท่านลุง คนอื่นๆไปไหนเสียล่ะ" เขาถามอย่างสงสัย เพราะปรกติพวกเขาจะกลับไปยังที่พักพร้อมกัน แต่วันนี้กลับมีเพียงท่านลุงราทิสเท่านั้นที่กลับพร้อมกับเขา


    "เจ้าตัวแสบทั้งสามคนมันป่วนนะสิ ต้องพากลับบ้านไปเสียก่อน ว่าแต่เจ้าเถอะ ฝีมือดีขึ้นอีกแล้วสินะ" ราทิสตบบ่าเด็กหนุ่มเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำเขาออกจากสนามประลอง


    ที่ด้านนอกเขาพบกับพ่อบ้านหลายคนที่รอพบเขาอยู่ แต่ทว่าเขากับลุงราทิสได้แหวกฝูงชนและหายลับเข้าไปในความมืด พวกเขาแยกย้ายกันตรงทางแยกที่จะนำไปบ้านของแต่ละคน ซึ่งที่ตรงนั้น ครรชิตก็พบกับพวกพ่อบ้านอีกหลายคนที่ดักรออยู่ตรงทางแยก


    เขารับฟังข้อเสนอของพวกมันเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับพ่อบ้านชราของเขา ซึ่งคอยเป็นผู้รับใช้เขาเป็นเงาตามตัวในตอนนี้


    "พ่อบ้านโฮซาเอล ช่วยกลับไปก่อนได้หรือไม่ เพื่อกลับไปบอกให้พวกแม่บ้านและเมด เตรียมอาหารและน้ำอาบใสำหรับข้าล่วงหน้าด้วย" เขาพูดเสียงที่เบาราวกลับกระซิบ ก่อนจะหยุดเดินเพื่อให้พ่อบ้านโฮซาเอลเดินนำไปก่อน


    "ได้ขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวลา" พ่อบ้านโฮซาเอลโค้งตัวให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะใช้ความเร็วในการเดินเพิ่มอีกนิด ก่อนจะหลายลับไปจากสายตาของครรชิต


    เขาได้แยกตัวจากโฮซาเอลนั้น ได้พุ่งตัวหายเข้าไปในป่าข้างทางอย่างรวดเร็ว โดยทิศทางที่เขามุ่งหน้าไปนั้นเป็นยอดเขาลูกใกล้ๆนี้


    ตั้งแต่ที่เขาออกจากสนามประลองกลางมา เขาก็พบกับกลุ่มคนหลายสิบคนที่คอยติดตามเขาอยู่ไม่ห่าง มันปล่อยจิตสังหารออกมาเพียงแผ่วเบาจนแทบจะจับสัมผัสไม่ได้ แต่กลับชายหนุ่มที่รับรู้ในระยะร้อยเมตรรอบตัวอย่างชัดเจนแล้ว พวกนี้กลับไม่รอดพ้นไปจากการสังเกตของเขาได้


    กลุ่มคนที่ติดตามชายหนุ่มมานั้น เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของพวกมันหายเข้าไปในป่าข้างทาง ก็รีบติดตามเข้าไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ปล่อยให้เขาคลาดสายตาสักวินาทีเดียว


    แต่สิ่งที่พวกเขาติดตามเข้าไปนั้นเป็นเพียงเงาที่ไหววูบไปตามต้นไม้ จนไม่อาจจะแยกแยะถึงทิศทางที่มันจะไปได้อย่างชัดเจน จนทำให้พวกมันเดินเป็นวงกลมโดยไม่รู้ตัว พวกมันได้แต่เดินวนเป็นวงกลมซ้ำแล้วซ้ำเหล่า แต่ก็ไม่มีใครสังเกตถึงเรื่องนี้แม้แต่น้อย


    นั้นทำให้ครรชิตยิ้มอย่างเย็นชา ก่อนลากสมาชิกในกลุ่มออกมาทีละคนๆ ทุกคนถูกทำให้สลบด้วยผงนิทราจากผีเสื้อนิทรา ซึ่งเป็นสัตว์เวทระดับสามที่พบได้ทั่วไปตามทุ่งดอกไม้ที่มีพวกดอกไม้ปีศาจอาศัยอยู่


    แน่นอนว่าเขามีผงจากปีกพวกมันจำนวนมาก มันใช้สำหรับปรุงยานอนหลับที่ใช้ผงจากปีกผีเสื้อนิทราเพียงเกล็ดเดียว ก็มีความแรงมากพอจะวางยาสลบสัตว์เวทระดับสามได้แล้ว แต่การจะได้มันมาแต่ละเกล็ดโดยไม่ตายเสียก่อนนับว่ายากเป็นอย่างมาก


    เขาได้ผสมมันกับตัวเร่งบ้างชนิด ทำให้มันฟุ้งกระจายได้ง่ายและออกฤทธิ์เร็ว ทุกคนที่โดนผงนิทราเข้าไป เขาจะจับพวกมันไปแขวนไว้กับต้นไม้สูง โดยให้มันห้อยหัวลงมา


    เมื่อทั้งกลุ่มสังเกตถึงความผิดปรกติได้ ก็สายไปเสียแล้วเพราะตอนนี้ทั้งกลุ่มเหลือเพียงสามคนเท่านั้น ทั้งสามคนก็เ้ป็นหัวหน้าของกลุ่มย่อยที่มีคนในสังกัดถึงกลุ่มละสี่คน ตอนนี้ไม่มีคนในกลุ่มเหลือแม้แต่คนเดียว พวกมันจึงยืนหันหลังให้กันเพื่อป้องกันการโจมตีที่จะมาถึง


    "ยังพอมีความฉลาดอยู่บ้างนี้" ครรชิตในชุดผ้าไหมสีฟ้า ซึ่งแฝงตัวอยู่ในเงาของต้นไม้ด้านบนของพวกมัน


    เขาจ้องมองไปยังสามคนนั้นที่กำลังระวังภัยให้กันและกัน เขากำลังรอจังหวะที่พวกมันลดการป้องกันลง เพื่อทำการโปรยผงนิทราลงไปบนร่างของทั้งสามคม


    เวลาผ่านไปช้าๆ เงามืดของต้นไม้เริ่มเด่นชัดมากยิ่งขึ้น จนมันปกคลุมไปทั่วทั้งพื้นป่าจนหมดสิ้น ด้วยความหนาแน่นของต้นไม้ ทำให้พื้นป่ากลายเป็นพื้นที่สีดำสนิทไร้ซึ่งแสงจันทร์ที่เล็ดรอดลงมา


    ในไม่ช้าเหยื่อทั้งสามคนของเขาก็ลดความระวังตัว เพราะนี้ก็ผ่านมาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว พวกมันไม่ได้รับสัญญาณการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มปรากฏให้เห็นแม้แต่น้อย พวกมันจึงผ่อนการระวังลงเล็กน้อย


    ฟุ๊บ!


    ยังไม่ทันที่หนึ่งสามคนจะลดอาวุธลง ก็ปรากฏกลุ่มฝุ่นผงสีเงินพุ่งลงมาจากด้านบน มันพุ่งลมมาปกคลุมทั้งสามคนจนหมดสิ้น ทำให้ทั้งสามคนหลับลงไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที


    ไร้ซึ่งเสียงหรือสัญญาณเตือน ทำให้พวกมันทั้งสามคนไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้น พวกมันหมดสติไปในทันที


    "ได้เวลาสอบปากคำแล้วสินะ ยาสะกดวิญญาณยังพอมีอยู่ เอาเป็นพวกหัวหน้าทั้งสามดีกว่า" เขาได้มัดทั้งสามคนไว้กับต้นไม้ โดยไม่ให้พวกมันขยับไปไหนได้


    เขาป้อนเม็ดยาที่เปล่งแสงสีรุ้งออกมา มันมีสีที่ปรากฏขึ้นมาทั้งเจ็ดสีเหมือนกับสายรุ้ง มันเป็นยาที่ทำจากวัตถุดิบปรุงยาหายากหลายสิบชนิด ซึ่งแทบจะหาไม่ได้ในพื้นที่ทั่วไป ยกเว้นเพียงแต่ที่ภูเขามานาหรือสถานที่ที่มีมานามากมายเท่านั้น


    เขาป้อนยาให้พวกมันทั้งสามคน ก่อนจะเริ่มสอบปากคำของพวกมัน ด้วยฤทธิ์ของยาที่จะสะกดความนึกคิดลงไป ทำให้พวกมันไม่รู้สึกตัวและไม่มีความทรงจำก่อนหน้าในหนึ่งวันที่ผ่านมาหลงเหลือ หลังจากมันได้รับยาชนิดนี้เข้าไปแล้ว


    มันจะออกฤทธิ์ทำให้คนที่ได้รับยาเข้าไปไม่รู้สึกตัว แต่จิตใต้สำนึกยังคงตอบสนองอยู่ นั้นทำให้มันจะตอบคำถามตามความจริง โดยไม่มีการเล่นแง่หรือการโกหกแม้แต่น้อย ซึ่งมันก็มีฤทธิ์เพียงเท่านี้โดยไม่มีสรรพคุณอื่นอีก ยานี้คงประสิทธิผลได้เพียงสิบนาทีเท่านั้น หลังจากนั้นก็จะหมดฤทธิ์ไป


    เมื่อทั้งสามคนได้รับยาไปแล้ว พวกมันก็ลืมตาขึ้นอย่างเหม่อลอยพร้อมกับมองไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย ในตอนนี้มันเป็นเพียงหุ่นกระบอกมนุษย์เพียงเท่านั้น เขาเริ่มสอบถามมันอย่างรวดเร็ว โดยทั้งสามคนจะโดยถามไปพร้อมๆกัน เพื่อให้ได้รับข้อมูลจำนวนมากที่สุด


    "ใครเป็นผู้ให้คำสั่งกับพวกเจ้า"


    "พ่อบ้านมาซ่าแห่งตระกูลรองของท่านยูโซ" เสียงยานคางของทั้งสามคนพูดขึ้น พร้อมกับข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับพ่อบ้านคนนี้อีกเล็กน้อย


    พ่อบ้านคนนี้เป็นหนึ่งในพ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูลรองแห่งนี้ ครั้งหนึ่งมันเคยติดตามรับใช้เป็นพ่อบ้านคนหนึ่งของท่านปู่ยูโซ แต่ทว่าเมื่อต่ำแหน่งหน้าตระกูลถูกวางไว้ที่ลุงอาร์ค มันก็หันมารับใช้ลุงอาร์ดแทนนับเวลาเป็นสิบปีแล้ว


    มันจัดการในเรื่องลับๆของตระกูลรองแห่งนี้ ทั้งการชุบเลี้ยงมือสังหารเช่นพวกมัน การทำธุรกิจมืดที่ด้านนอกตระกูล รวมไปถึงการสืบข่าวของบุคคลสำคัญต่างๆ ทั้งในตระกูลแอสลาสและตระกูลอื่นในเมื่องแบล๊คร็อค


    "ข้าจะเข้าถึงพ่อบ้านคนนี้ได้อย่างไร" เขายังคงถามต่อไป นี้เป็นคำถามที่ห้าหรือหกแล้วก็ไม่ทราบได้ คำถามก่อนหน้านั้นไม่มีคำตอบ มีเพียงแต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้ ทั้งการโจมตีเพราะเหตุใดมันก็ไม่คำตอบ ซึ่งเขาคงคิดว่าอาจจะเป็นเพราะพลังของเขา


    ส่วนคำถามอื่นๆ ทั้งใครคือคนสั่งพ่อบ้านมาซ่าก็ไม่ไม่คำตอบ เพราะถึงแม้มันจะรับใช้ลุงอาร์ค แต่มันก็มีความสัมพันธุ์ที่ดีกับอีกหลายคนในตระกูลรองนี้ ทั้งนายน้อยอันดับหนึ่ง'แม็กคราย' ลูกชายของลุงอาร์ค หรือจะเป็นายน้อยและคุณหนูคนอื่นๆของลุงอาร์ค


    "ทุกวันที่หยุดมันจะไปทานอาหารที่เมืองแบล๊คล็อคเป็นฉากหน้า ที่จริงแล้วมันไปทำการติดต่อกับกลุ่มใต้ดินของมัน มันจะกลับออกมาในเวลาบ่ายสามทุกครั้ง มันจะใช้ถนนสายเวลล์ในการกลับตระกูล เจ้าสามารถพบมันได้ที่นั้น"


    เมื่อสิ้นคำถาม ครรชิตก็จัดการเก็บหลักฐานถึงตัวตนของเขาจดหมดสิ้น ก่อนจะหายตัวไปกับความมืด ทิ้งไว้เพียงบ่อของเหลวที่ส่งกลืนเหม็นคาวออกมาเท่านั้น ในวันนั้นกลุ่มนักฆ่าสามกลุ่มได้หายไปจากตระกูลแอสลาสอย่างถาวร



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1171 manima (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 20:46
    ขอบคุณครับ ขอโหดๆนะ
    #1,171
    0
  2. #1170 final31042 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:59
    กว่าจะเข้าเนื้อเรื่องได้ออกทะเล อ่านมานิยายมาหลายเรื่อง เจอเรื่องนี้ละอ่านกดข้ามมา 10 20 ตอน เหมือนจะสำคัญแต่ไม่สำคัญใส่มารก ตอนป่าวๆ
    #1,170
    0
  3. #1169 Gnuh (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:53
    ขอบคุณครับ
    #1,169
    0
  4. #1167 007 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 09:45
    มันฝุดๆ ขอบคุณครับ
    #1,167
    0
  5. #1166 toy (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 02:06
    ขอบคุณครับ
    #1,166
    0
  6. #1165 กระต่ายน้อย (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 23:59
    ขอบคุณค่ะ สนุกมาก รอตอนต่อไป อย่างมีความหวัง
    #1,165
    0
  7. #1164 kamol1122 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:40
    สนุกดีครับ
    #1,164
    0
  8. #1163 ..... (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    Thank you
    #1,163
    0
  9. #1162 over_lord2 (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:52
    ไม่น่ารอด
    #1,162
    0
  10. #1161 phairatw (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 21:41
    ขอบคุณครับ
    #1,161
    0
  11. #1160 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 20:55
    ศัตรูเคลื่อนไหวแล้ว...
    #1,160
    0