ราชันเงาแห่งอเคเซีย

ตอนที่ 102 : ก่อนการประลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,641
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

บทที่ 2 : ก่อนการประลอง




    เวลาเย็นวันนั้น ชายหนุ่มผมยาวในสภาพชุดเกราะเต็มไปด้วยฝุ่นและดินโคลน ลากสังขารตัวเองกลับไปยังห้องแห่งหนึ่งในบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่ทั้งวันนั้นเขาได้ต่อสู้อย่างไม่หยุดหย่อยมาเกือบหกชั่วโมง


    นอกจากชุดเกราะที่สกปรกไปด้วยคราบดินแล้ว ตามหน้าตาและผิวพรรณรวมทั้งเส้นผมก็เต็มไปด้วยคราบดินเช่นกัน ไม่มีสักส่วนเดียวที่ยังคงสะอาดอยู่


    ในมือข้างหนึ่งถือดาบไม้ที่แตกหักหลายส่วน จนไม่อาจจะจำรูปลักษณ์เดิมของมันได้ สภาพเหมือนกับพร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ เช่นเดียวกับหมวกเกราะที่อยู่ในอีกมือ มันก็ปรากฏรอยร้าวอยู่บ้างเช่นกัน


    โชคยังดีที่ชุดเกราะส่วนอื่นๆนั้น เพียงแต่สกปรกจากดินโคลนเท่านั้น ไม่มีร่องรอยเสียหายที่ใด เช่นเดียวกับร่างกายที่ไม่ปรากฏบาดแผลใหญ่ๆเช่นกัน มีเพียงรอยแดงไม่กี่รอยเท่านั้น


    แต่ทว่าผู้คนอีกสามคนที่เดินตามชายหนุ่มเข้ามาทีหลัง กลับไม่ได้โชคดีเช่นชายหนุ่มก็เท่านั้นเอง


    ทุกคนที่เดินตามหลังเขามานั้นเป็นคุณลุงและคุณป้ารวมทั้งคุณอาของเขา ทุกคนต่างมีรอยฟกซ้ำดำเขียวเต็มร่างกาย รวมทั้งรอยเลือดเล็กน้อยๆจากบาดแผลถลอกอยู่ทั่วไปหมด


    ชุดเกราะของทุกคนเต็มไปด้วยรอยบุบและรอยแตกหลายแห่ง ส่วนมากจะเป็นรอยบุบเหมือนถูกของมีคนแทง ซึ่งของชายหนุ่มเองก็มีแต่เป็นรอยตื้นๆไม่ถึงสองมิลลิเมตรเสียด้วยซ้ำ ซึ่งแตกต่างจากของคนอื่นที่อย่างน้อยก็ลึกเกือบหนึ่งเซนติเมตร


    ส่วนรอยแตกนั้นก็มีหลยรูปแบบ ทั้งรอยฝ่ามือ รอยดาบที่ฟันเข้าเต็มๆ หรือรอยกรีดด้วยของมีคมจนแตกเป็นทางยาวก็มี แต่ร่องรอยพวกนี้กลับไม่ปรากฏบนเกราะของชายหนุ่มสักแห่งเดียว


    จังหวะก้าวเดินของแต่ละคนเต็มไปด้วยการลงน้ำหนักอย่างหนักหน่วง จนได้ยินเสียงเหมือนคนเดินกระแทกเท้าไปตลอดทาง


    "มาช่วยพวกข้าหน่อยสิเจ้าโง่ จะยืนดูอีกนานไหม" เสียงตวาดดังออกมาจากชายวัยกลางคน ซึ่งเขาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้


    สิ้นเสียงตวาดเหล่าพ่อบ้านและแม่บ้านหลายสิบคนก็รีบเดินเข้ามาหาพวกเขา ก่อนจะช่วยพยุงแต่ละคนไปยังห้องอาบน้ำ โดยแม่บ้านจะพยุงหญิงสาวสองคนที่หน้าตาคล้ายกัน แต่ต่างกันที่คนหนึ่งดูอ่อนวัยแต่เต็มไปด้วยเสน่ห์ของสาวใหญ่ ส่วนอีกคนเป็นหญิงสาวที่ดูอบอุ่นแต่หน้าตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กๆ


    พวกเขาทั้งสี่คนถ฿กพยุงไปยังห้องแต่งตัวก่อนหน้านี้ ก่อนจะถูกพายังห้องอาบน้ำของใครของมัน ซึ่งมันแยกออกมาจากตัวบ้านพักเล็กน้อย


    ในห้องอาบน้ำนั้น ทุกคนต่างแช่อยู่ในอ่างน้ำร้อนอย่างผ่อนคลาย ซึ่งในอ่างน้ำร้อนนี้ได้ใส่สมุนไพรและมีวงเวทย์กำกับเอาไว้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นวงเวทย์เกี่ยวกับการฟื้นฟูร่างกายและการบำรุงร่างกาย เช่นเดียวกับสมุนไพรทั้งหลายที่ใส่ลงไป ซึ่งก็มีสรรพคุณทางด้านฟื้นฟูเช่นกัน


    ถึงแม้จะบอกเป็นห้องอาบน้ำแยกกันก็ตาม แต่ก็มันเป็นเพียงฉากกั้นสีขาวขนาดใหญ่ ที่มีลวดลายทิวทัศน์และตัวอักษรภาพเขียนเอาไว้ มากั้นแบ่งพื้นที่ในห้องอาบน้ำขนาดใหญ่ให้เป็นสีส่วนเท่านั้น ซึ่งพวกเขายังคงได้ยินเสียงหายใจที่หนักหน่วงของแต่ละคนได้อยู่ดี


    "เจ้าหลานชาย ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมีฝีมือขนาดนี้" เสียงทุ้มหนักและเต็มไปด้วยความยอมรับ มันดังออกมาจากฉากกั้นทางซ้ายมือของเด็กหนุ่ม


    "ข้าไม่ก็คิดว่าตัวเองจะมีฝีมือมากขนาดนี้เช่นกัน" เจ้าของเสียงกำลังฟื้นฟูร่างกายของตนอย่างรวดเร็ว ซึ่งเร็วกว่าของทั้งสามคนแน่นอน


    "เจ้าฝึกฝนมาจากไหน ถึงแม้จะคลายกับวิชาดาบของตระกูลเรา แต่ก็แตกต่างกันอย่างใหญ่หลวงเลยทีเดียว โอ๊ย! ซี๊ด~" เสียงของชายหนุ่มดังออกมา หลังจากเงียบไปสักหนึ่ง หลังจากเสียงครางอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเบาๆก่อนหน้านี้ ซึ่งเสียงนี้มาพร้อมกับเสียงน้ำกระจายอย่างรุนแรง เหมือนกับมันถูกสาดออกมาด้วยความเกรี๊ยวกราด


    "เบาๆหน่อยสิ" เจ้าของเสียงเดิมกล่าวขึ้น พร้อมกับเสียงที่ดังออกมาจากหลังฉากกั้น


    "ขอโทษเจ้าค่ะ" เสียงของเมดสาวคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับเสียงน้ำกระเพื้อมอย่างแผ่วเบา


    "ข้าได้รับการฝึกฝนจากทางพ่อในตอนเริ่มต้น รวมกับการพัฒนามันอย่างต่อเนื่อจากการต่อสู้ในป่าลึกนะครับ" เสียงของเด็กหนุ่มนั้นหยุดไปสักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นต่อ


    "พวกเจ้าสองคนนี้นะ หลังจากต่อสู้จบแล้วยังจะตุยเรื่องการต่อสู้กันอีก" เสียงของหญิงสาวที่ดูอบอุ่นดังมาจากฉากกั้นตรงข้ามของเด็กหนุ่ม


    "ขอโทษจ้า/ครับ" เสียงตอบกลับของบุรุษทั้งสอง เรียกรอยยิ้มเล็กๆจากหญิงสาวที่อายุมากที่สุดในห้องอาบน้ำนี้


    "ท่านพี่ก็ปล่อยหนุ่มๆเขาคุยกันไปเถอะค่ะ ว่าพวกเราสองคนจะทำยังไงดีกับพวกรอยซ้ำดีละท่านพี่ กว่ามันจะหายก็อีกตั้งวันกว่าๆ" เสียงหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความกังวลดังขึ้นมา จากฉากกั้นใกล้หญิงสาวคนแรก


    "เอายาจากข้าไหมท่านอา ข้ามียารักษาอาการบอบซ้ำอย่างดีอยู่นะ" ครรชิตส่งเสียงถามไปยังท่านอาของตน


    "เจ้ามีมันด้วยอย่างงั้นรึ ดีเลยเพราะข้าลืมเอามันมาด้วย ขอบใจเจ้ามาก" เสียงอเมทิสต์ดังออกมาอย่างร่าเริง ก่อนจะส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเล็กน้อยออกมา


    "เจ้านี้ จะตกใจทำไมนวดเบาๆสิยะ" เธอบ่นกับเมดสาวที่นวดเธอแรงเกินไป


    ในห้องอาบน้ำนี้ นานๆครั้งจะปรากฏเสียงร้องอย่างเจ็บปวดออกมา ซึ่งเสียงส่วนมากจะเป็นของชายหนุ่มและหญิงสาววัยกลางคนทั้งสิ้น ไม่มีเสียงของเด็กหนุ่มแทรกเลยสักนิด


    ในห้องอาบน้ำของเด็กหนุ่มนั้น ปรากฏแสงสีทองจางๆปกคลุมไปทั่วทั้งร่างกายของเขา ซึ่งเหตุการณ์นี้ไม่มีใครรับทราบถึงมัน ทั้งเมดที่ถูกเขาไล่ออกไปตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องอาบน้ำแล้ว รวมทั้งญาติของเขาทั้งสามที่ไม่อาจจะสังเกตใดๆได้ เนื่องจากการใช่จารึกเวทย์ป้องกันเอาไว้


    แสงสีทองนั้นอาบไล้ไปทั่วทั้งร่างของเด็กหนุ่ม มันค่อยๆทำให้ผิวเขาไล่ซึ่งรองรอยตำหนิใดๆ ซึ่งเคยเกิดขึ้นจากการต่อสู้ให้หมดสิ้นไป รวมทั้งทำให้ร่างกายของเขารู้สึกสดชื่นขึ้นอีกด้วย


    เมื่อร่างกายของเขากลับไปอยู่ในสภาพสมบูรณืเรียบร้อยแล้ว เขาก็ออกจากห้องอาบน้ำไปก่อนคนอื่นๆ


    ในห้องนั่งเล่น หลังจากที่ครรชิตออกมาจากห้องอาบน้ำ เขาก็ได้เรียกให้พ่อบ้านคนหนึ่งยกชาและของหวานมาให้ พร้อมกับสั่งให้จัดเตรียมอาหารเย็นสำหรับพวกเขาทั้งสี่คนอีกด้วย ซึ่งแน่นอนว่าเขาได้รับการไหว้วานจากท่านลุงของเขาอีกที


    ในอีกหลายวันต่อมา พวกเขาทั้งสี่คนก็ก็ยังคงฝึกการต่อสู้กันอยู่ทุกวัน โดยในตอนเช้าทุกคนจะกินข้าวกินปลากันที่บ้านพักของตน ก่อนจะเตรียมชุดสำหรับการฝึกซ้อมเอาไว้


    เมื่อยามสายมาถึง ทุกคนก็ออกจากบ้านพักของตนเองแล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านบ้านของท่านลุงราทิส เมื่อไปถึงก็มักจะเป็นเวลาดื่มน้ำชาทุกที ซึ่งพวกเขาจะคุยเล่นกันอยู่ตลอดช่วงสาย จนถึงเวลาเที่ยงพวกเขาก็รับประทานอาหารการวันเบาๆ ก่อนจะเริ่มประลองกันในตอนบ่าย


    การประลองนี้เป็การอุ่นเครื่องและยืดเส้นยืดสายของพวกเขา เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการประลองของตระกูล ที่จะจัดขึ้นในตอนต้นเดือนหน้าหรือในอีกสามวันที่จะถึงนี้


    นอกจากการประลองที่เริ่มหนักหน่วงขึ้นในแต่ละวัน ครรชิตยังเพิ่มความยากของการประลองให้แก่ตน ด้วยการใส่ชุดเพิ่มน้ำหนักที่หนักถึงห้าสิบกิโลกรัม พ้อมกับใส่กำลังกดพลังมานาอีกสองวง ซึ่งมันกดพลังของเขาให้เหลือเพียงผู้ใช้เวทย์ธาตุขั้นกลางเท่านั้นจากขั้นจอมเวทย์ธาตุ


    ทำให้การต่อสู้ทวีความรุนแรงขึ้นเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่มีบาดแผลปรากฏให้เห็นอยู่ดี มีเพียงรอยแดงจำนวนมากก็เท่านั้น และชุดเกราะของเขาก็พังไปแล้วหนึ่งชุด ซึ่งเกิดจากพลังฝ่ามือของท่านอาอเมทิสต์ มันเป็นวิชาประจำตระกูลทางฝั่งมารดาของท่านอา


    เช่นเดียวกับวิชามีดสั้นของท่านป้าจูเลีย ที่เป็นวิชาประจำตระกูลของฝั่งมารดาของท่านป้าเช่นกัน ซึ่งทั้งสองวิชาเน้นไปที่การต่อสู้ระยะประชิด และความว่องไวและเฉียบคมของการจู่โจม ไม่เว้นแม้แต่วิชาดาบเรเปียร์ของท่านลุง


    มันเป็นวิชาที่ผมกันระหว่างวิชาการใช้ดาบของตระกูลแอสลาส ที่เต็มไปด้วยพละกำลังและความดุดัน ผสมกับวิชาดาบของตระกูล'เนตรสีม่วง'ที่เน้นทางด้านความเร็วและความแม่นยำ ทำให้เกิดวิชาดาบที่รวดเร็วและดุดันผสานกันอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งมีความแรงและแม่นยำในทุกการโจมตี


    ครรชิตได้รับบาดเจ็บจากการโจมตีของราทิสมากที่สุด เพราะเมื่อพวกเขาเริ่มประลองกัน จะเป็นการะประลองแบบแบทเทิลรอยัล ทำให้การประลองต้องระมัดระวังการโจมตีจากทุกคน ซึ่งแน่นอนว่าบ้างครั้งก็รุมคนคนเดียวหรือบางที่ก็จับคู่ประลอง


    เมื่อทุกคนเข้าตะลุมบอลกัน ทำให้มีลูกหลงมากมายรวมทั้งการฉวยโอกาศโจมตีก็มาก ทำให้ทุกคนมีสภาพสะบักสะบอมทุกทีหลังจากจบการประลอง


    ผู้ที่บาดเจ็บมากที่สุดคงไม่พ้นครรชิต เพราะเขาได้รับความเอ็นดูจากบรรดาลุงๆป้าๆเป็นอย่างมาก ทำให้เขาเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยแตกบนชุดเกราะมากมายมหาศาล ซึ่งเขาต้องซ่อมแซมพวกมันทุกครั้งที่กลับบ้านไป


    เช่นเดียวกับดาบไม้ที่ต้องทิ้งไปแทบทุกครั้ง เพราะในระหว่างการต่อสู้ก็มีบางที่ดาบหักคามือก็มี ซึ่งส่วนใหญ่แล้วดาบไม้จะไม่รอดจนสิ้นสุดการต่อสู้ด้วยซ้ำ ทำให้ดาบไม้หลายสิบเล่มที่เขาสร้างขึ้นเป็นแม่แบบของดาบที่เขาจะสร้าง ต่างพังไปทีละชิ้นทีละชิ้นจนเหลือไม่ถึงสิบเล่มที่ยังดีอยู่


    วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่พวกเขาจะประลองกัน เพราะพรุ่งนี้ก็เปิดวันประลองประจำปีของตระกูลแอสลาสแล้ว ทำให้วันนี้มีเพียงการต่อสู้เบาๆประมาณสองสามชั่วโมงเท่านั้น


    "วันนี้การโจมตีเจ้าทื่อๆไปนะ จูเนียร์" หลังจากต่อสู้จบลงราทิสก็พูดขึ้นอย่างสงสัย


    "ข้ากำลังลองทำบางสิ่งบางอย่างอยู่นะ" เด็กหนุ่มตอบ ก่อนจะลองเหวี่ยงดาบพร้อมกับพึมพำเบาๆไปด้วย ดาบของมันก็ปรากฏวงเวทย์ขึ้นมา ซึ่งวงเวทย์นี้เปลี่ยนเป็นกระสุนหินขนาดนิ้วโป้งหลายสิบลูก พวกมันพุ่งไปทางเดียวกับที่ดาบฟาดไป


    "หืม ผสานเวทย์เข้ากับการโจมตีงั้นหรอ ข้าไม่เคยคิดถึงมันเลยแหะ แต่ว่าใช้ดาบที่มีวงเวทย์สลักอยู่ไม่ดีกว่างั้นหรอ"


    ก็จริงอย่างที่ท่านลุงราทิสบอก การใช้ดาบที่มีการสลักวงเวทย์หรือจารึกเวทย์อยู่จะง่ายกว่า เพราะเพียงส่งพลังมานาไปให้ก็สร้างมารถใช้เวทย์ได้เลย ไม่ต้องมาแปลงพลังมานาเป็นพลังเวทย์แล้วร่ายมันออกมา ซึ่งต้องใช้สามธิและพลังมานาเป็นอย่างมาก ซึ่งคงไม่ทันกินในการต่อสู้จริง


    "ข้าก็แค่อยากลองดูนะท่านลุง ถ้ามันใช้ได้จริงข้าก็ไม่จำเป็นต้องพกดาบหลายเล่น เพียงแค่เล่มเดียวก็เพียงพอ"


    "เจ้าคิดว่าดาบเวทย์มันถูกขนาดนั้นเชียวรึ เล่มหนึ่งอย่างต่ำก็สิบเหรียญจิตปีศาจเชียวนะ" ราทิสขมวดคิ้วกับคำพูดของเด็กหนุ่ม แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเขามากนัก


    "ก็คงจริงอย่างที่ท่านลุงว่านั้นแหละครับ วันนี้ข้าคงต้องขอตัวลาก่อนนะท่านลุงราทิส ท่านป้าจูเลียและท่านอาอเมอทิสต์" ครรชิตโค้งให้แต่ละคนเล็กน้อย ก่อนจะวิ่งด้วยความเร็วมากพอที่จะหายไปจากสายตาของทุกคนในเวลาไม่กี่วินาที


    ทางด้านหญิงสาวและชายหนุ่มวัยกลางคนทั้งสามนั้น พวกเขาแค่ยกไหล่ให้กับท่าทีของเด็กหนุ่มเบาๆ ก่อนที่ทุกคนจะได้สติขึ้นมา เมื่อพวกเขาได้ทราบถึงความจริงบางอย่าง ซึ่งทั้งสามคนต่างพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกัน


    "รวดเร็วอะไรขนาดนั้น!" เสียงตะโกนของทั้งสามคน ทำให้พ่อบ้านและแม่บ้านที่อยู่แถวนั้นต่างตกอกตกใจกันเสียหมด ก่อนที่ทั้งสามคนจะมองหน้ากันอย่างอึ้งๆ


    "เจ้าหลานชายมันเร็วขนาดนี้เลยหรอ" เสียงพึพำเบาๆดังออกมาจากชายหนุ่มเพียงคนเดียวที่ยืนอยู่ในที่แห่งนั้น พร้อมกับการพยักหน้าเห็นด้วยของหญิงสาวทั้งสองคน



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,037 ความคิดเห็น

  1. #1819 I'm nani (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 5 มกราคม 2560 / 18:35
    ถ้ารู้ตัวว่าสู้กับหลานที่มีอุปกรณ์ถ่วงน้ำหนักอยู่ จะเป็นอย่างไร หุหุหุ
    #1,819
    0
  2. #1134 phairatw (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 19:41
    ขอบคุณครับ
    #1,134
    0
  3. #1062 Gnuh (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 13:49
    ขอบคุณครับ
    #1,062
    0
  4. #1058 หยาดน้ำบนยอดหญ้า (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 03:32
    ถ้ารู้ว่า หลานตนสู้ด้วยการกดพลังให้ลดลง... จะเป็นยังไง
    #1,058
    0
  5. #1057 kamol1122 (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:51
    สนุกดีครับ
    #1,057
    0
  6. #1056 Sayna (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:49
    สนุกมากเลย...ขอบคุณนะค่ะ
    #1,056
    0
  7. #1055 MojRiSad (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:38
    รีบวิ่งไปไหนเนี้ย
    #1,055
    0
  8. #1054 toy (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:37
    ขอบคุณมากครับ
    #1,054
    0
  9. #1053 Crasybart (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:15
    ขอบคุณมากนะครับ 
    #1,053
    0
  10. #1052 Impact Thunder (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:05
    ขอบคุณครับ
    #1,052
    0
  11. #1051 "TheFirst" (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:28
    อู้วว รอครับๆ สนุกมายมาย
    #1,051
    0