เทพยุทธยันต์​มนตรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,263 Views

  • 112 Comments

  • 1,693 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,781

    Overall
    52,263

ตอนที่ 187 : ตอนที่​ 187 เลวีอาธาน​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    20 ก.ค. 61

ตอนที่​ 187 เลวีอาธาน​

"นี้มันมนุษย์​นี้น่า"

"ในที่สุด​ก็มีอาหารเนื้อมนุษย์​ตกถึงท้องสักที"

"นานแค่​ไหน​แล้วนะ ที่ไม่ได้กินเนื้อมนุษย์​เช่นนี้"

เสียงพูดคุย​กันของบรรดาม้าต่างออกอาการดีใจขึ้นมา เมื่อม้าสวยงามที่ลู่​หานนั่งมาด้วยได้มาถึงสถานที่สวยงามใต้น้ำแล้ว

"หึหึ เจ้าเด็กมนุษย์​หน้าโง่นี้ เพียงแค่ข้าทำตัวเชื่องกับมันหน่อยก็ยอมขึ้นมาขี่ข้าแล้ว"

"แถมยังถามหาที่อยู่​กิเลนอีก ช่างไม่รู้เสียเลยว่าตนเองจะกลายเป็นอาหาร​ของพวกเราเสียก่อน"

ม้า ที่ลู่หานนั่งมา พูดคุย​ตอบโต้กับพรรคพวกที่รออยู่ในทันที

"แบบนี้เองสินะ ถึงล่อข้ามาที่แห่งนี้"

ในขณะที่พวกม้าพูดคุยกันอยู่​ ต้องตกใจขึ้นมาทันที เมื่อพบว่าลู่หานที่ควรจะสำลักน้ำ ขาดอากาศ​หายใจตายไปแล้ว กับยังมีชีวิต​อยู่

"เจ้าน่าจะขาดอากาศ​หายใจไปแล้วไม่ใช่รึ"

ม้าที่ลู่หานนั่งมา จำได้ว่าตนเองที่เร่งความเร็ว​ขึ้นมากะทันหัน​ ย่อมต้องไม่มีมนุษย์​คนไหนปรับตัว​ได้ทันแน่ แล้วยิ่งใต้น้ำที่ลึกมากขนาดนี้ย่อมมีแรงดันน้ำมากขึ้นด้วย ยิ่งทำให้​เป็นเรื่องยากจะมีชีวิต​อยู่​ได้

แน่นอนว่าม้าที่ลู่หานนั่งมา ย่อมต้องตรวจสอบ​ลู่หานด้วยเช่นเดียวกัน จึงเห็นว่าลู่หานที่นั่งอยู่บนหลังตนได้ล้มลงไปนอนแผ่หลาบนหลังเรียบร้อย​แล้ว

"เรื่องขาดอากาศ​หายใจ ย่อมเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว​เท่านั้น"

"พวกเจ้า คือ เคลพี สัตว์​อสูร​ใต้น้ำสินะ"

เคลพี มีหลายรูปร่าง หนึ่งในนั้นคือชายขนดกกับม้าสวยงาม ขณะที่อยู่ในร่างม้า มันจะเชื้อเชิญให้ผู้ชายขี่มัน จากนั้นผู้ขี่ก็จะพบว่าเขาไม่สามารถลงจากมันได้ และมันก็พาเขาไปที่บ้านใต้น้ำของมัน

ลู่​หาน ที่กล่าวออกมา ทำให้​อีกฝ่ายตกใจทันที ไม่คิดว่าจะมีมนุษย์​รู้จักพวกตนด้วย โดยเฉพาะ​เมื่อพบเห็นลู่หานเป็นเพียงเด็กน้อยเท่านั้น

"ไม่เลว รู้จักพวกข้าด้วย"

"งั้นก็รู้สินะว่าข้าพาเจ้ามาที่นี้ทำไมกัน"

เคลพี กล่าวอย่างชั่วร้ายออกมา ในเมื่ออีกฝ่ายรู้ความจริง ไม่จำเป็นต้องปกปิดตัวตนแต่อย่างใด

"คิดจะให้ข้าจมน้ำตาย แล้วนำมาเป็นอาหารให้กับพวกพ้องสินะ"

ลู่​หาน คาดเดาเอาไว้ไม่ยาก เมื่อตนเองประสบพบเจอเหตุการณ์​อันตรายมาแล้วหลายครั้งในอดีต

"ดี เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็จงมาเป็นอาหารเสียเถอะ"

เคลพี ไม่รอช้า จัดการโจมตีใส่ลู่หานทันที

"เป็นสัตว์​เลี้ยงข้า คิดจะมาทำร้ายเจ้านายงั้นรึ"

ลู่​หาน ที่ขี่หลังเคลพีอยู่ จึงใช้ขาที่หนีบสองข้าบีบรัดอีกฝ่ายจนต้องร้องเสียงหลงขึ้นมาทันที

"อ๊ากกกก"

เคลพี ตัวอื่นที่กำลังจะโจมตี​ใส่ลู่หาน ต้องหยุดชะงัก​ลงขึ้นมา

"หากไม่อยากตาย จงอยู่เฉยๆเชื่อฟังข้าซะ"

ลู่​หาน สั่งออกมา ด้วยกำลังขามังกร​ของตน มีพละกำลังพอจะบดขยี้หินให้แหลกละเอียด​ได้เลย นับประสา​อะไรกับกระดูกสัตว์​อสูร​กัน

"คิดว่าพวกข้า จะเชื่อฟังเจ้ารึ"

เคลพี ตนอื่นที่ไม่ได้ถูกลู่หานเล่นงานด้วย ยกเว้นเคลพีที่ลู่หานขี่ตนเดียว จึงไม่มีความเกรงกลัว​ลู่หานแต่อย่างใด

"เฮ้อ รู้สึกว่าเจ้าจะโดนพวกพ้องทิ้งแล้วละ"

ลู่​หาน ที่มองดู​ก็บ่งบอก​ได้ว่าสัตว์​อสูร​พวกนี้ ไม่เคยสนใจชีวิต​พวกพ้องแต่อย่างใด

ฟู่มมมม

ลู่​หาน ใช้เปลวเพลิง​มังกร​พ่นออกมากวาดเหล่าเคลพีโดยรอบอย่างรวดเร็ว​ ไม่ทันที่เคลพีจะได้เข้ามาเล่นงานลู่หานก็ถูกเผาผลาญ​จนหมดสิ้น

สถานที่สวยงาม ที่เคยเป็นที่อยู่อาศัย​ของเคลพีทั้งหลาย ถูกเพลิงเผาผลาญ​จนไม่เหลือซากในพริบตา​

"เพลิงอะไรกัน"

เคลพี ที่ลู่หานขี่มาด้วย ตกใจกลัวอย่างมาก เมื่อตนเองเพิ่งเคยเห็นเพลิงที่ร้อนแรง​ แม้ว่าตอนนี้​จะอยู่ใต้น้ำก็ตาม แต่เปลวเพลิงยังมีอานุภาพ​รุนแรง​พอจะเผาผลาญ​พวกพ้องจนหมดในพริบตาลงได้ง่ายดาย

"เจ้าสัตว์​เลี้ยง ถือว่าเจ้าโชคดีมากนะที่ข้าขี่เจ้าอยู่​ ไม่งั้นคงเป็นเหมือนพวกนี้แล้ว"

ลู่​หาน กล่าวเชิงข่มขู่​ออกมา เมื่อตอนนี้ศัตรู​ได้ตายลงเรียบร้อย​ จนเหลือเคลพีเพียงตัวเดียวเท่านั้น

"เอาละ ทีนี้จงพาข้าไปหากิเลนซะ"

ลู่​หาน สั่งในทันที โดยไม่รอให้อีกฝ่ายมีเวลาตั้งตัวได้

เคลพี ได้ยินเช่นนั้น จึงได้สติขึ้นมาในทันที จึงรีบออกตัวทะยานไปหากิเลนตามที่ลู่หานต้องการ

ด้วยความเร็ว​ใต้น้ำของเคลพี มีความเร็ว​อย่างมากจนยากจะหาสัตว์​อสูร​ตัวอื่นมาเทียบได้

"หยุดทำไมอีก รึว่าอยากจะโดนดี"

ลู่​หาน ที่แปลกใจ​เมื่อเคลพี จู่ๆก็หยุดขึ้นมากะทันหัน

"ท่านเลวีอาธาน"

เคลพี กล่าวด้วยเสียงสั่นเครือ​ ราวกับว่ากำลังหวาดกลัว​บางสิ่งด้านหน้าอยู่

เลวีอาธาน สัตว์อสูร​ทะเลขนาดยักษ์ เพศเมีย มีหลายหัว มีพละพลังมหาศาล มีโครงสร้างร่างกายที่แกร่งกล้า มีเกล็ดตามร่างกายที่หนาถึง 2 ชั้นซึ่งเปรียบเหมือนเสื้อนอก ที่แต่ละชั้นแนบชิดติดตัวและต่อกันเป็นเนื้อเดียวเหมือนตราผนึกที่แข็งแกร่ง จนลมไม่สามารถผ่านเข้าออกได้ มีดวงตาที่ส่องสว่างเปรียบเหมือนแสงอันเจิดจ้าของอรุณรุ่ง มีฟันแหลมคมเหมือนจระเข้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

0 ความคิดเห็น


เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น