เทพยุทธยันต์​มนตรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,632 Views

  • 112 Comments

  • 1,710 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2,150

    Overall
    52,632

ตอนที่ 142 : ตอนที่​ 142 คล้ายคลึง​กัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    6 ก.ค. 61

ตอนที่​ 142 คล้ายคลึง​กัน​

ณ.ที่พักส่วนนึงของสนามทดสอบ​รอบสอง

"เด็กนั่น ไม่คิดจะขยับตัวเลยรึ"

กรรมการ​รอบสอง ที่หลบมาเฝ้ามองผู้ทดสอบจากที่พักตรงส่วนนึงของสนามทดสอบรู้สึกแปลกใจ​อย่างมาก ทั้งที่ลู่หานผ่านรอบแรกมาได้แล้ว แต่กับจะละทิ้งการแข่งรอบนี้เสียดื้อๆเช่นนั้นได้

"หึหึหึ"

มีเสียงหัวเราะดังออกมาเล็กน้อย บริเวณ​ที่พักของกรรมการ​รอบสอง ซึ่งนอกจาก​กรรมการ​รอบสองยังคนอื่นอยู่ที่ตรงนี้อีกคน คนนั้นคือ กรรมการ​รอบแรก

"มีอะไรน่าขำงั้นรึ"

กรรมการ​รอบสอง รู้สึกสงสัยกับการหัวเราะ​ แล้วยิ้มอย่างมีเลศนัย​ของกรรมการ​รอบแรกขึ้นมา

"ป่าว ข้ารู้สึกว่าเจ้าเด็กนั่น มันยังใจเย็น​กับการทดสอบรอบสองด้วยเหมือนกันรึเนี่ย"

กรรมการ​รอบแรก ตอบออกมา เมื่อตนเองเคย​รู้สึก​แบบเดียวกับกรรมการ​รอบสองมาแล้วในการทดสอบ​ของตนเอง

"เจ้าว่าไงนะ"

กรรมการ​รอบสองได้ยินเช่นนั้น​ต้องตกใจ ไม่คิดว่าลู่หานจะเคยใจเย็นแบบนี้มาแล้วในรอบแรกมาก่อนเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ปกติ​ผู้ทดสอบ​ทุกคนต้องมีความกระตือรือร้น​ มุ่งมั่น​อย่างมากในการพยายาม​จะพาเข้าสู่รอบต่อไป ไม่เคยเจอใครคนไหนใจเย็น​แบบนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำ

ลู่หาน ที่ทำตัวใจเย็น​ราวกับว่าไม่สนใจการทดสอบนี้แม้แต่น้อย หรือมองได้ว่าลู่หานอาจจะตัดใจจากการทดสอบไปแล้ว จึงไม่คิดจะทำไรเลยสักนิด

แต่ลู่หานที่คิดในมุมมอง​อีกแบบแตกต่าง​จากความคิดของคนอื่น คือ การทดสอบนี้ไม่ต่างอะไรจากสนามเด็กเล่น​ที่ตนเองเคยผ่านมาแล้วในอดีตเลย จึงไม่เห็นการทดสอบเหล่านี้อยู่ในสายตาตัวเองสักนิด

แม้การทดสอบจะมีเปลี่ยนแปลง​ไปบ้างตามกาลเวลา แต่รูปแบบ ลักษณะ​การทดสอบมีความคล้ายคลึง​กัน จนทำให้​ลู่หานที่ตอนแรกไม่รู้​จักการทดสอบนี้มากเท่าไรนัก เมื่อกรรมการ​ไม่บอกรายละเอียด​อะไรมากเลย

จึงทำให้​ลู่หานที่นั่งเฝ้ามองดู​ผู้ทดสอบ​ทำการทดสอบผ่านไปทีละคน กับสภาพแวดล้อม​ บรรยากาศ​ของสนามทดสอบโดยรอบ จึงเริ่มรู้สึกคุ้นเคย​กับทดสอบแบบนี้เมื่อนานมาแล้ว เป็นช่วงวัยเยาว์ใน​อีกตัวตนนึง ซึ่งลู่หานเกือบลืมเลือนหายไปแล้ว

"ช่างคล้ายอะไรเช่นนี้ การทดสอบแบบนี้"

ลู่หาน ที่รื้อฟื้น​ความจำในอดีตอีกครั้ง เมื่อนึกถึงบรรยากาศ​เก่าๆ การทดสอบของตนเองต่ออยู่กับอาจารย์​ที่สั่งสอน ดูแล​ตนอย่างดี

"เล่ามาให้ข้าฟังซิ ว่าเจ้าเด็กนั่นผ่านการทดสอบ​ของเจ้ามาได้ยังไง​กัน"

กรรมการ​รอบสอง ที่เริ่มอยากรู้​เกี่ยวกับ​ลู่หานมากยิ่งขึ้น เมื่อเป็นเด็กทำตัวประหลาด​นอกคอกกว่าผู้ทดสอบ​คนอื่น แต่กับสามารถ​ผ่านการทดสอบรอบแรกมาได้โดยที่ไม่มีอาการบาดเจ็บทางจิตใจ​ หรือรอยเปื้อนฝุ่นผง​บนเสื้อผ้าลู่หานเลย ซึ่งตอนแรกตนเองไม่คิดอะไรมากนัก แต่เมื่อได้ยินว่าทำตัวใจเย็นจนเหลือเวลาไม่มากแล้ว และยังเป็นคนสุดท้ายของการแข่งรอบแรกด้วย กับผ่านมาได้อย่างง่ายดายอย่างรวดเร็ว​

หากเป็นผู้ทดสอบ​ปกติ​ทั่วไป​ เมื่อเวลาเหลือน้อยลง หรือตนเองเป็นคนสุดท้ายของการทดสอบ ต้องกระวนกระวาย​อย่างมาก แล้วจะทำให้อะไรๆผิดพลาด​จนเกิดความล่าช้า เป็นเหตุไม่ผ่านการทดสอบ​ก็ได้

แต่กับลู่หานไม่ได้แสดงอาการอะไรแบบนั้นออกมาเลย เดินมาตามเส้นทางของสนามทดสอบ​รอบสองอย่างใจเย็น​ไม่รีบร้อน​อะไร

"เจ้าดูไปเดี้ยวจะเข้าใจเอง"

กรรมการ​รอบแรก ที่ยังคงไม่ยอมบอกเล่ารายละเอียด​ของการผ่านรอบแรกของลู่หานให้อีกฝ่ายฟัง จนกรรมการ​รอบสองเกิดความรู้สึก​หงุดหงิด​อย่างมาก​ ทำได้แต่นั่งเฝ้ารอคอยอย่างเดียว​เท่านั้น

"มีคนจับสาวงามชุดน้ำเงินได้แล้ว"

เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากผู้ทดสอบคนอื่น เมื่อเห็นว่ามีคนสามารถ​จับสาวงามชุดน้ำเงินได้เสียที หลังจาก​ที่ยังไม่มีใครจับได้เลยในการทดสอบรอบสองนี้

คนที่สามารถ​จับสาวงามชุดน้ำเงิน คือ ชายหนุ่มมาดผู้ดี ที่เคยต่อว่าดูถูก​ลู่หานมาก่อนนั่นเอง

"เท่านี้​ ข้าก็ผ่านรอบสองนี้ได้อย่างสมศักดิ์ศรี"

ชายหนุ่มมาดผู้ดี เชิดหน้าหยิ่งยโส​ออกมา เมื่อตนเองเป็นคนแรกที่จับสาวงามที่เคลื่อนไหว​ว่องไว ปราดเปรียว​ราวกับสายลมได้แล้ว โดยชายหนุ่มมาดผู้ดี มีคะแนนเกิน 50 คะแนนไปเรียบร้อย​นานแล้ว แต่อยากจะผ่านการทดสอบ​ไปอย่างมีเด่นสง่า จึงรั้งรออยู่การทดสอบรอบสองนี้ต่อไป เพื่อไล่ตามจับสาวงามขุดน้ำเงินที่ยังไม่มีคนจับได้นั่นเอง

"ทางนี้ ก็มีคนจับสาวงามชุดครามได้แล้ว สุดยอดอะไรเช่นนี้"

เด็กหนุ่มที่มีใบหน้า​อุบาทว์​ น้ำลายไหลย้อย มองดู​สาวงามด้วยสายตาลามกราวกับจะจ้องมองทะลุชุดที่นางสวมใส่อยู่ ได้ทำการสวมกอดสาวงามชุดครามอย่างแนบแน่นด้วยความชอบใจ

"ในที่สุด​ก็ตกเป็นของพี่แล้วนะน้องสาว"

ชาย​อุบาทว์​ ลามกดีใจออกมา เมื่อตอนนี้สาวงามอยู่ในมือตนเองเรียบร้อยเเล้ว เตรียมตัวที่จะทำการ​ปลุกปล้ำสาวงามชุดครามทันที

ชายอุบาทว์​ อาจจะเพราะด้วยความตัณหา​ในตนเองสูง จึงมีพลัง แรงใจในการวิ่งไล่จับสาวงามชุดครามที่ยากเย็น​แสนเข็ญ​มากสุดในบรรดาสาวงามชุดหลากสีเหล่านี้ได้สำเร็จ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

0 ความคิดเห็น


เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น