เทพยุทธยันต์​มนตรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,318 Views

  • 112 Comments

  • 1,696 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,836

    Overall
    52,318

ตอนที่ 104 : ตอนที่​ 104 รีบลงมือทำสักที​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    29 มิ.ย. 61

ตอนที่​ 104 รีบลงมือทำสักที​

วันรุ่งขึ้น

ข่าวคราวเรื่องผู้นำตระกูล​ลู่เกิดการเปลี่ยนแปลง ครั้งใหญ่​แพร่กระจาย​ไปทั่ว จนสร้างความตื่นตกใจให้กับทุกคนอย่างมาก ไม่คิดว่าตระกูล​ลู่ที่มีประวัติ​อย่างนานจะเกิดเรื่องเช่นนี้

ตอนนี้มีทั้งข่าวลือเกี่ยวกับผู้นำตระกูล​คนเก่ามากมาย ไม่ว่าจะเป็นการเสียชีวิต​อย่างกะทันหัน​ การถูกลอบสังหาร​จากนักฆ่า และอีกหลายข่าวลือมากมายที่ยอดฝีมือ​ทั้งสามปล่อยออกมา

ณ.คุกตระกูล​ลู่

"ไม่นึกเลยว่าข้าจะมาถูกขังที่เดียวกับเจ้า"

ลู่เยี่ยน ที่ไม่พอใจเมื่อตอนนี้ตนเองถูกกักขังรวมกับลู่หาน

"พวกเจ้ารีบปล่อยข้าออกไปเดี้ยวนี้"

"พวกเจ้าไม่ได้ยินที่ข้าสั่งรึไง"

ลู่เยี่ยน ที่ตะโกนออกมา แต่ก็ไม่ได้้รับการสนใจจากคนเฝ้าคุกเลย เมื่อตอนนี้ลู่เยี่ยนไร้ซึ่งบารมีใดๆจากบิดาของตนอีกแล้ว

"หนอย คอยดูนะข้าออกไปได้เมื่อไรพวกเจ้าโดนลงโทษ​แน่"

ลู่เยี่ยน ที่โกรธ​จัดเมื่อตนเองไม่เคยได้รับการเมินเฉย​ขนาดนี้มาก่อน แต่ไม่ว่าจะข่มขู่​ กดดันคนเฝ้าคุกมากแค่ไหน ก็ไม่ได้รับความสนใจอยู่ดี

"เจ้าเลิกตะโกน แหกปากโวยวาย​ได้แล้ว"

ลู่หาน ที่รำคาญเสียงอวดเบ่งใช้อำนาจของลู่เยี่ยน แม้ตอนนี้จะถูกขังเอาไว้ในคุกเดียวกับตนแต่ก็ยังไม่วายที่จะโอ้อวดอำนาจของตน

"เจ้าหุกปากไปซะ"

"เป็นแค่คนนอกคอกของตระกูล​ ไม่ต้องมาสั่งข้า"

"เจ้ามันคนไร้ค่าของตระกูล​ ไม่สมควรถูกขัง​ไว้ในคุกของตระกูล​ลู่เลยด้วยซ้ำ"

ลู่เยี่ยน ที่แสดงท่าทางเหยียดหยาม​ลู่หารอย่างมาก เมื่อตนเองต้องทนมีน้องชายนอกคอก​ ไร้ค่าของตระกูล​อย่างลู่หานตอนนี้

ลู่หาน ที่พยายามหาวิธีทำลายโซ่อาคม โดยไม่สนใจ​คำพูดอวดเบ่งในอำนาจของลู่เยี่ยนเลยแม้แต่น้อย

"เจ้ากล้าเมินข้างั้นรึ"

"หากข้าไม่ได้สั่งสอนเจ้า คงไม่รู้จักความแข็งแกร่งของข้าสินะ"

ลู่เยี่ยน ที่ปลดปล่อย​พลังลมปราณ​ระดับหลอมรวมขั้น 1 ซึ่งตนเองบ่มเพาะเพิ่มระดับลมปราณ​เพื่อ​เตรียมเอาไว้ใช้ทดสอบตอนเข้าตำหนักเก้ายอด

"ลมปราณ​ระดับหลอมรวมขั้น 1 งั้นรึ"

ลู่หาน ที่มองดู​อีกฝ่ายปลดปล่อย​ลมปราณ​ชั่วครู่​ ก่อนที่จะเลิกสนใจ​ไป เมื่อลมปราณ​ระดับนี้ไม่อยู่ในสายตาตนเองเลย

"อ๊ากกกก"

ืัทันใดนั้นโซ่อาคม ที่กักลู่เยี่ยนก็แสดงอำนาจออกมาทันที ทำให้​ลู่เยี่ยนร้องแหกปากโวยวายออกมา

ลู่หาน มองดู​คนโง่ที่ไม่รู้จักโซ่อาคม ทำให้​ถูกพลัง อำนาจของโซ่อาคมทรมานออกมา ร้องโหยหวน​อย่างทรมาน การที่ลู่เยี่ยนใช้บารมีพ่อแม่อย่างสุขสบายจึงไม่เคยได้รับความทุกข์​ร้อนใดๆเลย ทำให้​ไม่รู้จักอุปกรณ์​ยันต์​มนตราประเภท​นี้นัก

"อ๊ากกกก แกเจ้าโซ่​บ้านี้ ข้าจะทำลายทิ้งให้ดู"

ลู่เยี่ยน ที่ไม่ยอมรับการลงโทษ​ด้วยอุปกรณ์​ยันต์​มนตราเช่นนี้ จึงคิดจะทำลายทิ้งทันที แต่ไม่ว่าจะออกแรงมากเท่าไร หรือใช้พลังยันต์​ของตนเองที่สักเอาไว้บนร่างกาย​อยู่​แล้วก็ไม่อาจทำลายโซ่ได้เลย

แต่กลับกันลู่เยี่ยนยิ่งได้รับความเจ็บปวด​มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคิดฝืนใข้พลังลมปราณ​ทำลายโซ่ จนสุดท้ายกลายเป็นทำร้ายตัวเอง แต่โซ่อาคมกับไม่เป็นอะไรเลย

"ช่วยข้าด้วย"

ลู่เยี่ยน ร้องขอความช่วยเหลือ​ เมื่อตนเองไม่อาจจะทนรับความเจ็บปวด​ไหวอีกต่อไป แต่คนเฝ้าคุกก็ไม่สนใจอยู่เหมือนเดิม

"เจ้าโง่นี้"

ลู่หาน ที่เริ่มรำคาญมากยิ่งขึ้น เมื่อตอนแรกต้องทนรับฟังเสียงตะโกนอวดเบ่งในอำนาจของตน แต่ตอนนี้กับมาฟังเสียงร้องโอดครวญ​ขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง

ตูมมม

ลู่หาน เตะลู่เยี่ยนจนกระเด็นไปกระแทกประตู​คุก เมื่อไม่อาจจะทนฟังเสียงทรมานแบบนี้ต่อไปได้เรื่อยๆ จนทำลายสมาธิของตนที่กำลังคิดหาวิธีทำลายโซ่อาคม

"เจ้าบังอาจ​เตะข้า"

ลู่เยี่ยน ที่เพิ่งเคยถูกลู่หานเตะออกมาครั้งแรก​ เมื่อตนเองเคยเป็นฝ่ายรังแก แกล้งลู่หานมาตลอด แต่มาวันนี้กับถูกเตะจนกระเด็น​เป็นครั้งแรก

"ตอนนี้เจ้าหายเจ็บปวดแล้วไม่ใช่รึไง"

ลู่หาน สวนกลับออกมา เมื่อตนเองไม่ได้เตะโดยไร้เหตุผล​ แต่เป็นการเตะเพื่อให้อีกฝ่ายเสียสมาธิจนหลุดจากการปลดปล่อย​ลมปราณ​ออกมา

ลู่เยี่ยน ที่ได้ยินเช่นนั้นก็​รู้สึกตัว​ได้ทันทีว่าตอนนี้ตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บ​ใดๆแล้ว จากการที่ลู่หานเตะตนเองจนกระเด็น​หลุดจากสมาธิในการควบคุม​ลมปราณ​ของตน จนสลายหายไปทำให้​โซ่อาคมจึงหยุดทำงานไปด้วย

เนื่องจาก​ลู่เยี่ยนที่พยายามใช้ลมปราณปกป้องร่างของตนเองจนโซ่อาคมยังรัดแน่นเรื่อยๆไม่มีท่าทีจะหยุดเลย

"ยังไงข้าก็ไม่คิดจะขอบใจเจ้าหรอก"

"ข้าจะจำเรื่องในครั้งนี้เอาไว้"

ลู่เยี่ยน ที่ไม่คิดจะขอบคุณ​ลู่หาน แม้ตนเองจะไม่ต้องทรมานจากโซ่อาคมแล้วก็ตาม แต่การโดนเตะจากลู่หานก็ถือว่าเป็นเรื่องอัปยศ​ต่อตนเองเช่นเดียวกัน

ลู่หาน ที่ไม่คิดจะสนใจว่าอีกฝ่ายจะจดจำเรื่องราวความแค้น​แบบไหน เพราะตอนนี้สำหรับลู่เยี่ยนไม่อยู่ในสายตาตนอยู่แล้ว

ลู่หาน ที่​สังเกตุ​เห็นบางอย่างที่โซ่อาคมของลู่เยี่ยน แม้ภาพโซ่อาคมจะไม่เป็นอะไร แต่ลวดลายยันต์​ที่สักเอาไว้บนโซ่เริ่มเลือนลางลง

"รึว่า"

ลู่หาน ไม่รอช้าจัดการมองโซ่อาคมของตนเองทันที หากสิ่งที่ลู่หานคิดคือ สิ่งที่ถูกต้อง ก็มีวิธีจัดการกับโซ่อาคมแล้วในตอนนี้

ลู่หานจัดการกัดปากของตนเองลงใส่โซ่อาคมของตนลงทันที จากนั้นก็เริ่มนั่งสมาธิขึ้นมา

"เจ้าอยากออกไปจากที่นี้นักใช่ไหม"

"งั้นดูต้นทางให้ข้าซะ เมื่อไรที่คนเฝ้าคุกไม่อยู่​ ก็รายงานข้าซะ"

ลู่หาน สั่งออกมา เมื่อตอนนี้พวกตนร่วมหัวจมท้ายด้วยกัน

ลู่เยี่ยน ที่ไม่ชอบกับการถูกลู่หานสั่ง เมื่อคิดว่าตนเองมีอายุมากกว่า แล้วมีฐานะเป็นพี่ชายของลู่หานอีกด้วย แม้จะเป็นไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดเดียวกันก็ตาม

ลู่เยี่ยน ที่ไม่เข้าใจ​ว่าลู่หานคิดจะทำไรกันแน่ แต่หากเป็นเรื่องดีในการออกไปจากที่นี้ได้ พวกตนก็จะกลายเป็นอิสระ​ทันที

"เจ้าจะทำไรกันแน่"

"หากเจ้าคิดจะทำลายโซ่อาคมก็รีบลงมือทำสักที"

"ตอนนี้เจ้าคนเฝ้าคุก มันไม่อยู่​แล้ว"

ลู่เยี่ยน ที่หงุดหงิด​อย่างมาก เมื่อคิดว่าลู่หานจะทำอะไรสักอย่าง แต่จนป่านนี้กับไม่เริ่มเคลื่อนไหว​ใดๆเลย มีแต่นั่งหลับตาทำสมาธิเพียงเท่านั้น​ จนความอดทน​ของลู่เยี่ยนหมดลงทันที

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

0 ความคิดเห็น


เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น