เทพยุทธยันต์​มนตรา

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 52,173 Views

  • 112 Comments

  • 1,693 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,691

    Overall
    52,173

ตอนที่ 1 : ตอนที่​ 1 เหวแห่งความตาย​

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 491 ครั้ง
    16 พ.ค. 61

ตอนที่​ 1 เหวแห่งความตาย​

ณ.เหวแห่งความตาย

"หมดทางหนีแล้ว จงส่งมอบของ​สิ่งนั้นมาซะ"

เฒ่าชราผมขาวหงอกทั้งหัว ผิวหนังเหี่ยวแห้งจนเห็นกระดูกชัดเจน มีอายุมานานนับพันปี กำลังยืนต่อหน้าชายหนุ่มนามว่า ลู่หาน ที่ตอนนี้ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้ว

ลู่หาน ที่ถูกรายล้อมด้วยยอดฝีมือ​จำนวนมากมายถูกไล่ล่าจนมาหยุดตรงหน้า เหวแห่งความตาย หันกลับมามองเฒ่าชราที่ไล่ตามมาหยุดอยู่ด้านหลังตนเอง

"เจ้าเก็บสิ่งนั้นก็ไม่มีประโยชน์​อะไร สู้ส่งมอบให้ข้าเสียดีกว่า จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว แล้วข้าจะไว้ชีวิต​เจ้าไป"

เฒ่าชรา ที่ไม่คิดจะสนใจชีวิต​น้อยๆตรงหน้าเลยสักนิด หากได้สิ่งที่ต้องการมา การปล่อยชีวิต​ที่แสนอ่อนแอเช่นนี้ให้มีชีวิต​ต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่​อะไรเลย แต่ก่อนจะพูดเสร็จ น้ำเสียงเฒ่าชราก็เปลี่ยนไปอย่างน่ากลัวราวกับเสียงมัจจุราช​จะมาเอาชีวิต​

"หากเจ้าไม่ส่งสิ่งนั้นมา ข้าต้องส่งเจ้าไปหาอาจารย์​เจ้าเสียแล้ว"

เฒ่าชรา ที่เริ่มเข้าใกล้อีกฝ่ายเรื่อยๆ

ซึ่งชายหนุ่มตรงหน้าไม่มีทางหนีไปทางอื่นได้เลย แล้วยังโดนแรงกดดันมหาศาลจนยากที่จะเคลื่อนไหว​ได้สะดวก ขนาดยืนยังแทบลำบากที่จะล้มลงไปนอนกับพื้นได้ทุกเมื่อ การหายใจเป็นไปด้วยความยากลำบากราวกับเป็นลมหายใจครั้งสุดท้ายของชีวิต

ลู่หาน ที่หันมองรอบตัวเองที่ไร้ทางหนีใดๆเลย มีเพียงทางเดียวที่ยังสามารถ​หนีไปได้ คือ ทางด้านหลังตนเองที่เป็น เหวแห่งความตาย ที่มีชื่อเสียง​เลื่องลือ​มานานหลายปี จึงตัดสินใจ​จะทำบางสิ่งอย่างเด็ดขาด​ขึ้นมา

"ท่านอาจารย์​ ข้ากำลังจะตามท่านไปเดี้ยวนี้แหละ ข้าหวังว่าจะได้เจอท่านอาจารย์​ หลังโลกแห่งความตายด้วยกัน"

ลู่หาน เฝ้าระลึกถึง​อาจารย์​ของตนเองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันไปทางเหวแห่งความตาย ที่ตอนนี้ห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ตัวเองก็จะตกลงสู่เหวแห่งความตายทันที

"อยากได้ของสิ่งนี้มากงั้นรึ ก็ได้งั้นตามข้ามาเอาที่ก้นเหวแห่งความตายละกัน"

ชายหนุ่ม ที่ก้าวเท้าออกไป ยื่นเท้าที่เป็นก้าวสุดท้ายของตนเองออกไปในความว่างเปล่า ซึ่งเป็นปากเหวแห่งความตาย ตกลงไปสู่เหวแห่งความตาย ต่อหน้าต่อตา​เฒ่าชรา

เหวแห่งความตาย ที่พรากชีวิต​ผู้คนมามากมาย ไม่ว่าคนนั้นจะแข็งแกร่งเพียงใด หากได้ตกลงไปในเหวแห่งความตายก็จะไม่มีใครรอดกลับมาได้อีกเลย เคยมีอยู่หลายคน หลายตระกูล​ที่ต้องการอยากรู้ความจริงที่ซ่อนอยู่ด้านใต้เหวแห่งความตาย ได้ลงไปสำรวจในเหวแต่ไม่มีใครกลับขึ้นมาได้อีก ต่อให้คนนั้นจะเป็นสุดยอดฝีมือ​มากแค่ไหนก็ตาม จนเป็นสถานที่แห่งความตายของจริงที่ไม่มีใครอยากเข้ามาใกล้อีกเลย

"อย่าาาา"

เฒ่าชรา ที่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสิ้นคิดขนาดนี้ เป็นแค่ชายหนุ่มที่อายุยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ แต่กลับคิดสั้นเลือกฆ่าตัวตาย แทนที่จะมอบของสิ่งนั้นแล้วจะได้มีชีวิต​อยู่ต่อไปได้อีกนาน

เฒ่าชรา ที่เข้ามาคว้าตัว ชายหนุ่ม ไม่ทัน จนได้แต่มองดูร่างของชายหนุ่มที่ร่วงลง เหวแห่งความตาย ไปอย่างไม่อาจจะทำไรได้อีกต่อไป

"บัดซบ"

เฒ่าชรา ที่พยายาม​จะทำทุกวิถีทางที่จะใช้พลังตนเองดึงร่างของชายหนุ่มกลับขึ้นมา แต่เมื่อใช้พลังส่งลงไปในเหวแห่งความตายกับสลายหายไป ราวกับมีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นสลายพลังของตนเอง

"หนอย พวกเจ้ามัวทำไรอยู่ รีบตามลงไปเอาสิ่งนั้นมาให้ข้า"

เฒ่าชรา ตะโกนสั่งออกมากับยอดฝีมือ​จำนวนมากที่รายล้อมเหวแห่งความตายเอาไว้อยู่

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งของเฒ่าชรา ยอดฝีมือ​ต่างอกสั่นขวัญแขวน​ออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อทุกคนต่างรับรู้ความน่ากลัวของสถานที่แห่งนี้ดี แม้แต่เฒ่าชราลงไปก็ไม่อาจจะกลับขึ้นมาได้เช่นกัน นับประสาอะไรกับพวกตนที่มีพลังอ่อนแอ​กว่าเฒ่าชรานับหลายเท่า

"ได้โปรด สงบสติอารมณ์​ก่อนท่านประมุข"

ชายวัยกลางคน รีบเข้ามาช่วยระงับสติอารมณ์​ของประมุขตนเองทันที ที่ตอนนี้โกรธ​จัดอย่างมาก เมื่อสิ่งของที่ตามหามานานได้ร่วงลงไปต่อหน้าตนเอง แล้วไม่อาจจะนำกลับมาได้อีก

"หากท่านประมุข โมโหเช่นนี้จะมีผลต่อสุขภาพ​ของท่าน แล้วส่งผลต่ออายุขัยอีกด้วย"

ชายวัยกลางคน รีบพยายามหาเหตุ​ผล​ เพื่อให้เฒ่าชราใจเย็นลง

ตูม

"หุบปาก เจ้ากล้าแช่งข้างั้นรึ อยากตายมากใช่ไหม"

"คนอย่างข้าไม่มีทางตายง่ายๆ ด้วยเรื่องแบบนี้เด็ดขาด"

เฒ่าชรา ซัดพลังใส่ชายวัยกลางคนจนกระเด็น​ลอยออกไปไกลขึ้นมาทันทีโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า​เมืรอได้ยินคำพูดไม่เข้าหูตนเอง

"ข้ามีอายุยืนมานานนับพันปี อายุขัยข้าไม่มีวันหมด แม้แต่มัจจุราช​ก็ไม่สามารถ​มาเอาชีวิต​ข้าได้"

เฒ่าชรา ตะโกนก้องออกมา จนสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ​ เหล่ายอดฝีมือ​ต่างตะโกนโห่ร้องสดุดี​ออกมาแก่เฒ่าชราทันที

"ท่านประมุข ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​ อยู่เหนือใต้หล้า ปกครองทุกสรรพสิ่ง​ มีชีวิตที่​ยืนยาวตลอดกาล"

"ท่านประมุข​ ยิ่งใหญ่​เกรียงไกร​ อยู่เหนือใต้หล้า ปกครองทุกสรรพสิ่ง มีชีวิต​ที่ยืนยาวตลอดกาล"

ยอดฝีมือ ต่างสรรเสริญ​สดุดี​ แก่เฒ่าชราเป็นคำพูดเดียวกัน

"ดีมาก ตะโกนกันเข้าไป ดังกว่านี้อีก ข้าคนนี้มีชีวิต​ยืนยาวตลอดกาล​"

เฒ่าชรา แม้ร่างกายจะดูเหมือนราวกับตาแก่ใกล้เข้าโลง แต่การแสดงออก การกระทำกับสวนทางกัน ปลดปล่อย​พลังมหาศาล​ออกมาเพื่อแสดงพลังอันน่าเกรงขาม​ให้เป็นที่ประจักษ์​

....

หลายปีผ่านไป

ตระกูล​ลู่

"ที่นี้ที่ไหนกัน"

เด็กน้อย ลืมตาขึ้นมาที่ตอนนี้นอนอยู่บนเตียง โดยมีเพดานไม้เก่าแก่ สภาพทรุดโทรม​ มองเห็นด้านบนตรงหน้าตนเอง แล้วมีใบหน้าชายชราที่กำลังเฝ้ามองตนเองด้วยความเป็นห่วงเป็น​ใย​

"ท่านหมอ เข้ามาด้านในเร็วเข้า รีบตรวจดูชีพจรเค้าเร็วเข้า ตอนนี้เค้าฟื้นแล้ว"

เสียงชายชรา เรียกท่านหมอที่ตอนนี้กำลังเตรียมต้มสมุนไพร​ต่างๆอยู่ด้านนอก รีบเข้ามาด้านในทันที

"ไม่น่าเชื่อ ชีพจรเค้าเต้นอีกครั้งแล้ว ปาฏิหาริย์​อย่างมาก ถือว่าเด็กคนนี้ดวงแข็ง​จริงๆ"

หมอ ที่จับแขนตรวจชีพจร​ก็รับรู้ถึงการเต้นของชีพจร​อย่างชัดเจน ซึ่งตอนแรกที่เข้ามารักษา​ ดูอาการของเด็กน้อย ชีพจรร่างกายได้หยุดเต้นไปนานแล้ว จึงคิดว่าไม่มีทางฟื้นแน่นอน แต่ด้วยชายชราที่ยอมจ่ายเงินจำนวนมาก ทุ่มซื้อสมุนไพรที่ดีที่สุดจากตนเอง เพื่ออย่างน้อยลองต้มสมุนไพร​ที่ดีที่สุด เพื่อจะนำมาป้อนเข้าปากเด็กหนุ่ม โดยหวังว่าจะมีปาฏิหาริย์​เกิดขึ้นมา แต่ตนเองยังไม่ทันต้มสมุนไพร​เสร็จ​ ปรากฏ​ว่าเด็กน้อยฟื้นขึ้นมาแล้ว และชีพจร​ยังเต้นปกติอีกด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 491 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น