[FIC B.A.P] I Remember

ตอนที่ 3 : I R E M E M B E R 0 2 (NC)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 309
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 ก.พ. 58

I     R E M E M B E R   0 2

 

… Be Exploited …

 

 

 

รถสีดำสนิทมันวาวจอดลงอย่างกะทันหันส่งผลให้คนที่นั่งซึมอยู่ถลาไปด้านหน้า ใบหน้าน่ารักเฉียดกระแทกลงกับกระจกรถ เคราะห์ดีที่ใช้มือผลักเอาไว้ทัน

 

 

 

แต่อีกคนกลับปลายตามองมาอย่างสมเพช

 

 

 

“เอ่า ...” กุญแจรถถูกโยนลงบนตัก “รีบ ๆ ตามมา คงรู้นะว่าจะโดนอะไรถ้าปล่อยให้ฉันรอนาน” ออกคำสั่งโดยไม่หันมามอง มือใหญ่เปิดประตูรถก่อนจะก้าวลงไปแล้วปิดมันอย่างแรงไม่สนว่ารถของตัวเองนั้นราคาเฉียดสิบล้าน

 

 

 

“อึก ...” คนที่ถูกทิ้งไว้สะอื้นเบา ๆ เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลลงมา

 

 

 

ทำไมกันนะ ... ทำไมถึงยังไม่ชินเสียที ทั้ง ๆ ที่ก็โดนทำแบบนี้มาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

 

 

 

 

 

เขาปาดน้ำตาที่เอ่ออยู่บนขอบตาทิ้งอย่างลวก ๆ หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพาย เปิดประตูก้าวลงไปแล้วจึงล็อครถตามคำสั่งก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าไปในคอนโดหรูใจกลางเมือง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

 

มือเล็กเคาะลงบนประตูไม้บานใหญ่ที่สลักหมายเลข 628 สีทองสว่างไว้ไปสองครั้งตามมารยาท แต่ก็ไม่ได้รอให้คนด้านในตอบรับหรือออกมาเปิดก็บิดลูกบิดเดินเข้าไปในห้องด้วยความเคยชิน

 

 

 

กลิ่นหอมที่เกิดจากเครื่องหอมที่เขาเป็นคนวางไว้ตามมุมต่าง ๆ ลอยเข้าปะทะจมูกทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้อง

 

 

 

ห้องที่เขาคนนั้นบอกว่าเป็นห้องของเขาสองคน

 

 

 

ห้องของจอง แดฮยอนกับมุน จงออบ ...

 

 

 

 

 

กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยปะปนท่ามกลางกลิ่นหอมหวาน ทำให้พอรู้ว่าเจ้าของห้องอีกคนอยู่ที่ไหน กระเป๋าเป้ถูกวางลงบนโต๊ะพร้อมกับเสื้อนอกที่พาดไว้กับพนักพิงเก้าอี้ ขาเรียวเล็กก้าวตรงไปยังห้องนอน




 

NC CUT
(ตามอ่านได้ในไบโอทวิต @MyPrinceBYG0331 นะคะ)

ยังมีต่อนะ










 

“โอ๊ย!!!

 

 

 

“ขอโทษ! เป็นอะไรหรือเปล่า!!!” ร่างสูงโปร่งรีบถลาเข้าไปดูเด็กตัวเล็กในชุดนักเรียนม.ปลายหลังจากที่เพิ่งชนกันจนอีกฝ่ายล้มลงไปอยู่ที่พื้น

 

 

 

“อา ... แขนถลอกหมดเลย” เสียงใสพูดออกมา

 

 

 

“พี่ขอโทษนะ พี่ผิดเอง” แขนยาวค่อย ๆ ประคองเด็กตัวเล็กให้ลุกขึ้นมาพร้อมกับปัดเศษผงที่ติดอยู่ตามตัวออกให้

 

 

 

ดวงตาเรียวเล็กกำลังจะหันไปคาดโทษกับตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว แต่เมื่อหันไปสบกับดวงหน้าคมเข้มหล่อเหลาถ้อยคำเหล่านั้นก็ถูกกลืนหายไปในลำคอเสียหมด

 

 

 

แววตาสีดำสนิทคู่นั้นแสดงออกว่าเจ้าตัวรู้สึกผิดแค่ไหน ทั้งยังสีหน้าที่ดูเศร้าสร้อยนั่นอีก มันกลับทำให้เขาเป็นฝ่ายรู้สึกผิดเสียเองที่คิดจะต่อว่าออกไป

 

 

 

“เอ่อ ... ไม่เป็นไรครับ ... ผมผิดเองที่เดินไม่มองทาง”

 

 

 

“เฮ้ย ... ใช่ที่ไหนล่ะ พี่เองต่างหากที่ผิด อย่าโทษตัวเองสิ” มือหนาวางลงมาที่หัวเล็กอย่างอ่อนโยน

 

 

 

ใบหน้าน่ารักร้อนวาบเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ถูกสัมผัสแบบนี้ ...

 

 

 

 

 

ใจดีจัง ...

 

 

 

 

 

“เอ่อ ... ผมชื่อ ...”

 

 

 

“อ้า! ขอโทษนะตัวเล็ก แต่พี่ต้องไปแล้ว พอดีมีเรียนต่อน่ะไว้เจอกันใหม่นะครับ” ร่างสูงว่า

 

 

 

“อ้าว เดี๋ยวครับ!!!” เด็กน้อยร้องเรียกเอาไว้แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่ออีกคนกระโดดขึ้นรถคันหรูของตัวเองก่อนจะขับออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

จงออบถูกทิ้งไว้เอาไว้คนเดียวอีกครั้ง ...

 

 

 

แต่ทว่าใบหน้านั้นกลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ยกน้อยยกขึ้นมาลูบผมบริเวณที่ถูกสัมผัส

 

 

 

 

 

สัมผัสอันอ่อนโยน

 

 

 

 

 

รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ...

 

 

 

 

 

มันยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขา

 

 

 

หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะทั้ง ๆ ที่เขาคนนั้นก็จากไปได้สักพักแล้ว จะได้เจอกันอีกเมื่อใดก็ไม่รู้

 

 

 

แต่ทำไมนะ ... ทำไมยังคงจดจำใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจน

 

 

 

แล้วทำไมต้องคิดถึงแต่หน้าของเขาด้วย

 

 

 

ทำไมกัน ... ทำไม ...

 

 

 

 

 

ความรู้สึกนี้มันคืออะไร?

 

 

 

 

 

น่าเสียดายที่ไม่ได้รู้จักชื่อกัน

 

 

 

อยากทำความรู้จัก ... อยากเจอกันอีกครั้ง ...

 

 

 

เขาเป็นใครกันนะ ... ผู้ชายใจดีคนนั้น ...

 

…………………………………………………………………..

 

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามากระทบกับเปลือกตาคนที่นอนห่อตัวด้วยผ้าห่มผืนหนาอยู่บนเตียงนุ่ม เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นปรับสภาพให้คุ้นชินกับเช้าวันใหม่

 

 

 

สิ่งแรกที่ทำคือหันไปมองข้างกายที่ที่อีกคนมักจะนอนอยู่ด้วยเป็นประจำ

 

 

 

แต่เช้านี้มันว่างเปล่า ...

 

 

 

ร่างเล็กยันตัวขึ้นมาช้า ๆ เพราะอาการปวดตามร่างกายจากสิ่งที่เพิ่งทำไปเมื่อคืน

 

 

 

เสียงน้ำไหลลงกระทบพื้นกระเบื้องดังแว่วมาจากในห้องน้ำ

 

 

 

คงกำลังอาบน้ำอยู่สินะ ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมกับคนด้านในที่ก้าวออกมาหยุดยืนพิงกรอบประตู มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวสั้นผืนเดียวห่อหุ้มร่างกายส่วนล่างไว้เท่านั้น ส่วนบนนั้นเปลือยเปล่ามีหยดน้ำแพรวพราวเกาะไปทั่วร่าง

 

 

 

ชายหนุ่มส่งยิ้มมาให้ จงออบรีบหลุบตาลงต่ำ ใบหน้าแดงซ่าน

 

 

 

ทำไมแดฮยอนถึงได้ชอบแกล้งให้เขาอายนัก ...

 

 

 

 

 

ขายาวสาวเข้ามาหาร่างเล็กที่เขินอายบนเตียง เด็กน้อยขยับหนีแต่ก็ถูกแขนแกร่งดึงให้กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมอก แผ่นหลังขาวเนียนแนบชิดกับแผงอกแกร่ง ลมหายใจอุ่นบรรจงเป่ารดลงที่ต้นคอ

 

 

 

“พี่แดฮยอน ... อย่า ...” เสียงหวานขาดหายไปเมื่อริมฝีปากหนามอบจูบร้อนแรงให้ ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากกวาดเก็บกินน้ำหวานจนแทบจะเหือดแห้งไปหมด

 

 

 

แดฮยอนถอนจูบออก “เมื่อคืนพี่มีความสุขมากเลยรู้ไหม” ยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามโครงหน้าสวยด้วยความรักใคร่

 

 

 

 

 

รัก ... อย่างนั้นเหรอ ...

 

 

 

 

 

โกหกทั้งเพ

 

 

 

 

 

“คราวหน้าทำให้พี่แบบนี้อีกได้ไหมครับ จงออบน่ะสุดยอดไปเลยรู้ไหม” จมูกโด่งคลอเคลียที่ลำคอขาวสลับกับจูบเบา ๆ

 

 

 

“ครับ” ตกปากรับคำ ทั้ง ๆ ที่ในใจก็รู้ว่าสิ่งที่อีกคนแสดงออกมานั้นมันเป็นสิ่งหลอกลวง

 

 

 

ท่าทีอ่อนโยนที่กำลังเสแสร้งอยู่นี้มันเป็นเรื่องโกหก

 

 

 

ไม่มีทางที่แดฮยอนจะมาทำดีด้วยแบบนี้แล้วไม่หวังผลอะไรจากตัวเขา

 

 

 

 

 

“จงออบของพี่น่ารักที่สุดเลย” หอมลงไปฟอดใหญ่บนแก้มขาวเนียน

 

 

 

“พี่แดฮยอนพอก่อน” จงออบร้องห้ามเมื่อถูกผลักให้นอนลงกับเตียงอีกครั้ง

 

 

 

แต่อีกคนกลับไม่ฟังพลิกตัวขึ้นคร่อมทับเขาเอาไว้ ผ้าเช็ดตัวที่ปกปิดร่างกายเพียงชิ้นเดียวถูกดึงออกเหวี่ยงลงไปที่พื้น รวมทั้งผ้าห่มที่ขวางกันกายของทั้งสองด้วย

 

 

 

บัดนี้ร่างกายของทั้งคู่สัมผัสกันอีกครา ...

 

 

 

“พี่แดฮยอน ...” คำพูดถูกแทนที่ด้วยลิ้นร้อน ชายหนุ่มดูดดึงหยอกล้อกับลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะยอมผละออกมา

 

 

 

“จงออบช่วยอะไรพี่หน่อยได้ไหมครับ”

 

 

 

ในที่สุดก็เปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริงอย่างที่คิดเอาไว้แต่แรก

 

 

 

“อะ ... อะไรล่ะครับ ...” ถามติดขัดเพราะอีกคนยังคงซุกไซร้ลำคอเขาไม่เลิก

 

 

 

“เมื่อวานพี่รู้จักเพื่อนใหม่คนนึง ... เขาชื่อบัง ยงกุก ...”

 

 

 

“อ่ะ ...”

 

 

 

“พี่อยากให้จงออบไปทำความรู้จักกับเขาหน่อย ... ได้ไหมครับ ...”

 

 

 

“อือ ... อ๊ะ ... เขาเป็นเพื่อนพี่แล้ว ... แล้วพี่จะให้ผมไปรู้จักเขาอีก ... อ่ะ ... ทำไม ...” เสียงหวานถามแหบพร่า

 

 

 

“พี่ไม่ไว้ใจเขา ... พี่อยากให้จงออบช่วยดูให้”

 

 

 

ไม่ไว้ใจ ... แล้วทำไมถึงยังปล่อยให้เขาไปเสี่ยงอันตรายอีกล่ะ?

 

 

 

นี่แดฮยอนเห็นเขาเป็นอะไร?

 

 

 

คิดจะใช้ให้ทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเหรอ?

 

 

 

ทำไมถึงได้ใจร้ายแบบนี้ ...

 

 

 

 

 

“นะครับ ... ที่รัก ...”

 

 

 

“ก็ได้ครับ”

 

 

 

สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับถ้อยคำโกหกหวานหยดที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมา

 

 

 

เกลียดตัวเอง ... ที่ยอมเขาไปเสียทุกอย่าง

 

 

 

เกลียดตัวเอง ... ที่ไม่สามารถปฏิเสธเขาได้เลยสักครั้ง

 

 

 

เกลียดตัวเอง ... ที่อ่อนแอ

 

 

 

 

 

แล้วก็เกลียดตัวเอง ...

 

 

 

 

 

ที่หยุดรักเขาไม่ได้สักที

 

…………………………………………………………………..





อยากสกรีมไปที่แท็กนี้เลยค่ะ
#IRememberBC











 

Theme by SQWEEZ THEME

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

68 ความคิดเห็น

  1. #65 Once upon a time (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 11:12
    โหยยยย เกลียดดด แด้
    #65
    0
  2. #55 kawii (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:25
    หาทวิตไม่เจออ่ะ
    #55
    1
    • #55-1 เจ้าชายเดือนสาม(จากตอนที่ 3)
      13 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:26
      แอคนี้ค่ะ >>> @MyPrinceBYG0331 อยู่ในไบโอเลยค่ะ แปะลิงค์ไว้
      #55-1
  3. #51 Pomelo96 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 18:16
    อิแด้แม่งร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย



    ใครก็ได้ฆ่ามันเทททททททททททททททททท!!!
    #51
    0
  4. #44 lovebap (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 21:57
    อยากให้แด้โดนออบเอาคืนมั่ง 
    #44
    0
  5. #36 Qzaxgun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 03:22
    นี่มันเลวจริงๆ เอาออบไปยุ่งยงกุก
    แหมมมม ไม่เลวทำไม่ได้นะ


    รอโล่แจเปิดตัวค่ะ *ชูป้าย*
    #36
    0
  6. #24 kim-jun-ah (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 10:56
    สนุกมากกกก รอโล่แจค่ะ แด้นี่มันเหมาะกะบทแบบนี้จริงๆ
    #24
    0
  7. #20 Wiww (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 20:47
    หมั่นไส้แด้วุ้ยยยยยยยยย  หื้มมันน่ามะ 

    แกทำร้ายทุกคนอะ  ถ้าไม่มีแด้สักคนนี่ชีวิต คนอื่นจะดีขึ้นทันตา ถึงออบบี้จะเสียใจหน่อยก็เฮอะ
    #20
    0
  8. #17 TAKAYUKI (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 12:23
    ให้บังแย่งออบไปเลย



    ให้ออบปลื้มบัง ให้บังกะออบใกล้ชิดกัน



    จนแด้ไม่สนใจแก้แค้นฮิม แต่มาคิดเอาออบคืน



    #อินจัด

    #17
    0
  9. #12 มุนนี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2557 / 20:30
    สงสารออบบบบบ ฮื่อออออ
    #12
    0
  10. #11 YeolUp INFINITE&B.A.P (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 16:35
    จงออบน่าสงสารอะ เพราะรักจึงยอม พี่บังอย่าทำร้ายออบอีกคนนะ
    #11
    0
  11. #7 MunJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 08:20
    อีพี่แด้นิสัยไม่ดี แย่สุด หลอกใช้น้อง ใช้น้องเป็นที่ระบายอารมณ์ แง่งงงงงง
    #7
    0
  12. #6 มุ้งมิ้ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2557 / 08:11
    เกลียดอิแด้ว่ะทำไมต้องทำกะออบอย่างนี้ด้วยห้ะ #ตบอิแด้รัวๆ



    ออบก็เหลือเกินรักเกินไปแล้วอิแด้มันหลอกใช้นู๋อยู่นะอย่าซื่อนักเซ่





    อยากให้พี่บังใจดีกะออบขอให้พี่บังใจดีกะออบด้วยเถอะอย่าใจร้ายเหมือนอิแด้เลย

    สงสารออบอะฮรือออออออออออออออ>..
    #6
    0