{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 7 : ทางเลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 658 ครั้ง
    3 มี.ค. 63

ทั่วทั้งบริเวณนั้นเงียบสนิท ทุกคนต่างยังอึ้งตาค้างกับสิ่งที่เห็นเมื่อกี้นี้จนพูดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ถูก

 

“เอาล่ะ งานในวันนี้... ถือว่าจบเรียบร้อย!!” แอคเซลตะโกนขึ้นอย่างร่าเริงราวกับพึ่งเล่นสนุกมา

 

“เฮ้อ.... แต่ดันเผลอใช้ความรุนแรงไร้สาระมากเกินไปหน่อย เจ้าของที่นี่จะซ่อมไหวไหมเนี่ย...” แอคเซลกล่าวพลางทำท่าเหมือนจะเดินจากไป

 

“แต่ก็ช่างมันเถอะ ยังไงก็ไม่ใช่ปัญหาฉันหนิ ขากลับแวะร้านสะดวกซื้อหน่อยดีกว่า-”

 

“เดียวก่อนหนุ่มน้อย”

 

“หาาา?” แอคเซลหยุดชะงักก่อนจะหันกลับไปมองต้นเสียง นั่นก็คือออลไมท์นั่นเอง

 

“มีปัญหาอะไรอีกล่ะ... หรือว่าจะยังเจ็บตัวไม่พอ” แอคเซลกล่าวพร้อมกับส่งสายตาคมๆ

 

“หนุ่มน้อย... ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมเธอถึงได้หักหลังพวกเดียวกันแบบนั้น แต่ว่า....” ออลไมท์เงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะโค้งตัวลงสร้างความตกใจให้กับแอคเซลเป็นอย่างมาก

 

“ขอขอบคุณเธอมากที่ช่วยชีวิตนักเรียนของฉันไว้!!”

 

“หา?” แอคเซลเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสับสนเล็กน้อย

 

“ฉันทำแบบนั้นเพราะเกลียดขี้หน้าพวกมัน ไม่ได้คิดจะช่วยใครทั้งนั้นแหละ....” แอคเซลกล่าวพร้อมกับหันหลังเตรียมจะเดินต่อ แต่ก็ต้องถูกหยุดไว้ด้วยเสียงของออลไมท์อีกรอบ

 

“แต่ไม่ว่ายังไงในฐานะฮีโร่ ฉันก็ไม่สามารถจะปล่อยให้เธอเดินจากไปเฉยๆแบบนั้นหรอก” ออลไมท์กล่าวพร้อมกับเงิยหน้าขึ้นมามองแอคเซล แล้วก็ต้องเบิกตากว้างพร้อมกับรีบยกแขนขึ้นมารับคลื่นสีดำของแอคเซลทันที

 

ตูม!!

 

“อย่าพึ่งเข้าใจอะไรผิดเซ่... ฉันไม่ได้ทำไปเพราะอยากจะช่วยพวกแกสักหน่อย เพราะฉะนั้นขอบอกเลยว่าถ้าคิดจะมาขวางทางฉันล่ะก็ ก็เตรียมเป็นอย่างไอ้สัตว์ประหลาดหน้าโง่ตัวเมื่อกี้ได้เลย” แอคเซลกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูโหดเหี้ยมสุดๆ

 

“อึก...” ออลไมท์ที่รับการโจมตีเข้าไปตรงๆเมื่อกี้ค่อยๆยันตัวเองให้ลุกขึ้น

 

“ว่าแต่แกเถอะ ทั้งที่เมื่อกี้เกือบจะถูกฉันฆ่าแล้วแท้ๆ ยังมีหน้ามาขอบคุณฉันอีกเหรอ ในหัวแกมีแต่สวนดอกไม้รึไง” แอคเซลกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย แต่ออลไมท์จ้องเขากลับด้วยสายตาที่จริงจัง

 

“ฉันเห็นสายตาของเธอหนุ่มน้อย”

 

“หา?” แอคเซลหุบยิ้มลง

 

“ฉันเห็นสายตาของเธอตอนที่ช่วยชีวิตคิริชิมะเอาไว้ นั่นน่ะ มันไม่ใช่สายตาของคนที่ทำเพื่อตัวเองเลยสักนิดเดียว มันเป็นสายตาที่คิดถึงชีวิตคนอื่นต่างหาก เพราะฉะนั้นฉันดูออกแล้วว่าลึกๆเธอไม่ใช่คนเลวร้ายหรอก” ออลไมท์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ

 

“น่าขำดีหนิ ถ้างั้นเดียวจะแสดงให้เห็นว่าฉันมันเป็นวิลเลินที่เลวร้ายแค่ไหน ด้วยความฆ่าพวกแกทุกคนที่นี่” แอคเซลกล่าวด้วยสายตาที่ดูโหดเหี้ยม ซึ่งพวกนักเรียนที่เห็นดังนั้นก็ตั้งท่าเตรียมจะสู้กันเต็มที่...

 

 

“เอาล่ะๆ พอแค่นั้นแหละ” เสียงของใครบางคนดังขึ้นและเมื่อทุกคนหันไปมองเจ้าของเสียงทุกคนก็ต่างเบิกตากว้าง โดยเฉพาะพวกเด็กๆที่ดีใจกันสุดขีด

 

 

“ท่านผู้อำนวยการ!” ออลไมท์กล่าวออกมาเสียงดังพร้อมกับเดินเข้าไปหาท่านผอ.

 

ท่านผอ.ของโรงเรียนยูเอย์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับโปรฮีโร่คนอื่นอีกหลายคน ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างมาล้อมตัวแอคเซลเอาไว้

 

“หนู?” แอคเซลกล่าวอย่างงงๆเมื่อเห็นหนูตัวใหญ่ยืนสองขาได้ พูดได้ แถมยังใส่สูทอีกต่างหาก

 

“ท่านผอ.ครับ แล้วพวกนักเรียนที่เหลือ...” ออลไมท์รีบก้มตัวลงไปถามท่านผอ.ด้วยความเป็นห่วง

 

“เธอไม่จำเป็นต้องห่วงหรอก พวกเราช่วยเอาไว้หมดแล้ว ทุกคนปลอดภัยดีแล้วเราก็จับวิลเลินที่เหลือหมดแล้วด้วย” ท่านผอ.กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

 

“งั้นเหรอครับ” ออลไมท์เอ่ยอย่างโล่งอก

 

ท่านผอ.ค่อยๆยกมือขึ้นมาจับบ่าของออลไมท์

 

“ขอบคุณเธอมากน่ะ แต่ตอนนี้เธอพาพวกนักเรียนออกไปก่อน ทางนี้พวกเราจะจัดการเอง” ท่านผอ. กล่าวพร้อมกับมองไปที่แอคเซลที่แม้ขณะนี้เขาจะถูกล้อมไปด้วยเหล่าฮีโร่มากมาย แต่เจ้าตัวก็ยังคงยืนนิ่งเป็นทองไม่รู้ร้อน

 

“ท่านผอ.ครับ เด็กคนนี้เขาช่วยชีวิตพวกนักเรียนไว้นะครับและยังต่อสู้กับวิลเลินคนอื่นอีก ถึงแม้ผมจะยังไม่ค่อยแน่ใจเหตุผลที่เขาหักหลังพวกเดียวกัน แต่ผมก็พอจะบอกได้ว่าลึกๆแล้วเขาไม่ใช่คนไม่ดี เพราะฉะนั้นผมคิดว่า..” ออลไมท์ที่กำลังกล่าวอยู่ก็ถูกแทรกขึ้นมา

 

“ฉันเข้าใจที่เธอพูดดีออลไมท์ แต่เดียวฉันจะจัดการเรื่องของเขาเอง เธอพานักเรียนคยอื่นออกไปแล้วก็ไปพักเถอะ” ออลไมท์มองด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อยก่อนจะย่อมทำตามที่ท่านผอ.บอก

 

เมื่อออลไมท์กับพวกนักเรียนเดินจากไป ท่านผอ. ก็เดินเข้าไปหาแอคเซล

 

“ท่านผู้อำนวยการครับ/คะ!” โปรฮีโร่คนอื่นที่เห็นดังนั้นก็ต่างคิดจะห้ามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ถูกท่านผอ.ยกมือห้ามเอาไว้

 

“คิดจะทำอะไรน่ะ ไอ้หนูขี้เรือน” แอคเซลกล่าวกับท่านผอ. ที่ตอนนี้มายืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

“ก็นะ ออลไมท์บอกว่าเธอไม่เหมือนวิลเลินคนอื่น ฉันก็เลยอยากจะลองคุยกับเธอสักหน่อย” ท่านผอ.กล่าว

 

“เชอะ! ไร้สาระชะมัด” แอคเซลกล่าวด้วยความรำคาญก่อนจะใช้พลังสร้างปีกลมหมุนที่กลางหลังเขาและเตรียมบินขึ้นฟ้า

 

“หยุดนะ!!!” ฮีโร่คนอื่นๆที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังเตรียมจะหนี ก็ต่างจะเข้ามาหยุดเอาไว้ แต่ก็ถูกท่านผอ.ยกมือห้ามเอาไว้อีก

 

“ถ้าทำแบบนั้น เธออาจจะเสียใจทีหลังเอาได้นะ” ท่านผอ.กล่าวอย่างเรียบๆ แต่มากพอที่จะดึงดูดความสนใจของแอคเซล

 

“หา?” แอคเซลก้มลงมามองท่านผอ. ด้วยสายตาสงสัย

 

“ฉันว่าอย่างน้อย เธอก็ควรฟังทางเลือกที่ฉันจะให็เธอสักหน่อย” ท่านผอ. กล่าว ซึ่งแอคเซลก็เพียงยืนเงียบๆ ท่านผอ.จึงเริ่มกล่าวต่อ

 

 

“ทางเลือกแรก คือเธอใช้พลังของเธอในการหลบหนีไปจากที่นี่ซะ ซึ่งนั่นจะทำให้เกิดผลลัพธ์สองแบบ

แบบแรกคือเธอจะถูกจับฐานเป็นผู้ต้องหาในการบุกโจมตีUSJ และจะถูกส่งตัวไปขังไว้ในคุกที่แน่หนาที่สุดในโลก

กับแบบที่สองคือเธอสามารถหนีไปได้สำเร็จ แต่ต้องใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆในฐานะวิลเลินตลอดไป”

 

“แล้วทางที่สองคือ...” แอคเซลถามขึ้น

 

“ทางที่สองคือเธอยอมมากับเราแต่โดยดี เธอจะไม่ต้องถูกจับใส่กุญแจมือ และจะไม่ถูกส่งไปที่คุก แต่เธอจะไปนั่งคุยกับฉันในห้องผู้อำนวยการแทน แล้วฉันขอสัญญาว่าจะมีผลลัพธ์ที่ดีกว่าทางเลือกแรกรอเธออยู่อย่างแน่นอน”

 

เมื่อฟังทั้งสองทางเลือกเสร็จแอคเซลก็ค่อยๆหลับตาลง

 

“ก็เอาเป็นว่าฉันให้เธอเลือกก็แล้วกัน ถึงแม้ว่าโดยปกติวิลเลินที่ได้รับทางเลือกแบบนี้ จะเลือกแต่ทางแรกซะมากกว่าน่ะนะ” ท่านผอ.กล่าวขึ้นมาเล่น

 

“หึๆเรื่องแบบนั้นน่ะ” แอคเซลค่อยลืมตาขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้ม

 

“ไม่เลือกแล้วจะไปรู้ได้ยังไง....”

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 658 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

306 ความคิดเห็น

  1. #300 Yanathip547 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 15:37
    ยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฆ่าปิดปากให้หมด
    #300
    1
    • #300-1 Yanathip547(จากตอนที่ 7)
      11 มีนาคม 2564 / 15:37
      พี่แกเขาโหด เขาสามารถทำได้ง่ายๆ
      #300-1
  2. #21 phone07219 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 14:00
    หนูขี้เรื้อน ลั่นเลย
    #21
    0
  3. #20 77701831 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 13:23
    หย่าไปยอมเป็นแบบนี้ดีหยู่แล้วไม่ต้องเป็นฮี่โรหลือวายร้ายทำตามใจตัวเองหยากช่วยก็ช่วยไม่หยากช่วยก็ป่อยมันไปไม่จำเป็นต้องฟังใคร
    #20
    0
  4. #18 ~[...]~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 12:40
    เท่ แปลกๆหะ
    #18
    0
  5. #17 kun010 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มีนาคม 2563 / 12:02
    ง่อออ โครตเท่
    #17
    0