{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 5 : พลังที่ไร้ความหมาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,847
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 671 ครั้ง
    1 มี.ค. 63

สายตาของวิลเลินทุกคนที่มองไปที่ออลไมท์ต่างมองด้วยความหวาดกลัว แตกต่างกับแอคเซลที่มองด้วยความตื่นเต้นพร้อมกับแสยะยิ้ม

 

“ออลไมท์.... คนที่ได้ชื่อว่าฮีโร่อันดับ1 ของโลก ขอดูหน่อยเถอะว่าจะมีดีสักแค่ไหน” แอคเซลกล่าวออกมาอย่างตื่นเต้น

 

ออลไมท์พุ่งเข้ามาต่อยเหล่าวิลเลินในบริเวณนั้นจนหมดภายในเวลาไม่กี่วินาทีพร้อมกับแบกร่างของอีเรเซอร์เฮ้ด มิโดริยะ มิเนตะและซึยุ ออกจากบริเวณออกห่างจากวิลเลิน ในขณะเดียวกันก็ต่อยหน้ากากของโทมุระออกอย่างรวดเร็ว

 

“ไม่ได้นะครับ... คุณพ่อ” โทมุระพึมพำพร้อมกับเอามือปิดหน้าขณะเดียวกันก็เดินไปหยิบหน้ากากลักษณะมือมาสวม

 

“เป็นยังไงบ้าง ถูกต่อยโดยฮีโร่อันดับ1 แบบนั้น เจ็บสะใจดีมั้ย” แอคเซลถามพร้อมกับเดินเข้ามาหาโทมุระ

 

“แอคเซลาเลเตอร์... เมื่อกี้แกควรจะปกป้องฉันสิว่ะ” โทมุระหรี่ตามองแอคเซลาเลเตอร์

 

“อา โทษทีๆ เมื่อกี้มันเร็วมากจนฉันปกป้องไม่ทันนะ” แอคเซลกล่าวออกมาแบบยิ้มๆ ใครดูก็รู้ว่าเมื่อกี้นี้ไม่ใช่ว่าเขาปกป้องไม่ทัน แต่ตั้งใจที่จะไม่ปกป้องต่างหาก

 

ทางด้านออลไมท์

“พวกเธอช่วยพาอาจารย์ไอซาวะออกไปจากที่นี่ที เขาดูอาการแย่มากแล้ว ส่วนทางนี้ฉันจัดการเอง” ออลไมท์กล่าวพร้อมกับจ้องมองไปที่เด็กหนุ่มผมสีขาวที่ใส่หน้ากากกันแก๊สครึ่งหน้า ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

 

“ออลไมท์ผมว่าเราถอยดีกว่าครับ วิลเลินพวกนี้มันต้องมีแผนอะไรแน่ อีกอย่าง.... วันฟอร์-”

 

“หนุ่มน้อยมิโดริยะ ไม่เป็นไรหรอก” ออลไมท์หันมาบอกกับมิโดริยะพร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ แต่หลังจากนั้นก็หันกลับไปมองแอคเซลด้วยสีหน้าเคร่งเครียดต่อ

 

‘เด็กคนนั้นไม่เหมือนวิลเลินคนอื่น สัญชาตญาณของฉันบอกว่าเขาอันตรายกว่ามาก แถมยังสายตาที่ไม่ความหวั่นไหวเลยนั่น ทำให้ฉันนึกถึงเจ้านั่นเลย....’ ในขณะที่พวกมิโดริยะแบกร่างของอีเรเซอร์เฮ้ดออกไป ออลไมท์ก็พุ่งตรงไปหาแอคเซลที่ยืนอยู่เฉยๆโดยไม่มีท่าทีจะหลบอย่างรวดเร็ว

 

“สแมช!!!” ออลไมท์ต่อยเข้าใส่แอคเซลอย่างรวดเร็วและรุนแรง แต่แน่นอนว่า....

 

ตูม!!!

 

“อึก!” แรงจากหมัดของออลไมท์มันสะท้อนกลับไปหาตัวของเอง ทำเอาเขากระเด็นไปไกลและแทบยืนไม่อยู่เลยทีเดียว

 

‘เมื่อกี้นี้ แรงจากหมัดของเราถูกสะท้อนกลับเหรอ?!’

 

“หือ.... ความรวดเร็วและผละกำลังที่ทำลายทุกสิ่งที่ขว้างหน้างั้นเหรอ ก็เป็นพลังที่น่าสนใจดี แต่ว่า....” แอคเซลค่อยๆหลับตาลง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นแล้วกล่าวเสียงดังว่า

 

“พลังแบบนั้นมันไร้ความหมายเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าฉัน!!!” แอคเซลพร้อมกับกระทืบเท้าลงบนพื้นทำให้เกิดคลื่นสีดำพุ่งใส่ออลไมท์อย่างรวดเร็ว

 

ตูม!!!

 

“อึก!!” แม้ออลไมท์จะยังสามารถรับการโจมตีได้ แต่ตัวเขาก็กระเด็นออกไปอีกรอบ

 

‘ทั้งสะท้อนการโจมตีกลับได้ แถมยังคลื่นสีดำที่ทั้งรวดเร็วและรุนแรงนั่น... เด็กคนนี้มีอัตลักษณ์แบบไหนกันแน่!?’

 

ทางด้านพวกมิโดริยะที่พาอีเรเซอร์เฮ้ดออกไปแล้วก็หันมามองด้วยความเป็นห่วง และยิ่งเป็นห่วงหนักเข้าไปอีกกับภาพที่เห็น

 

“โกหกน่า.... ขนาดออลไมท์ยังทำอะไรหมอนั่นไม่ได้เลย.... เจ้านั่นมันเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!” มิเนตะกล่าวออกมาอย่างสิ้นหวังอีกรอบ ในขณะที่มิโดริยะมองด้วยความประหลาดใจ

 

‘ทั้งเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ทั้งสะท้อนการโจมตีกลับ แถมยังจะคลื่นสีดำนั่นอีก ต้องมีอัตลักษณ์แบบไหนกันถึงจะทำแบบนั้นได้! แต่เดียวนะ... คลื่นสีดำนั่น ทำไมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่นึกไม่ออก....’

 

“เอาล่ะรีบปิดฉากเรื่องนี้ดีกว่า” แอคเซลกล่าวพร้อมกับทำท่าเตรียมจะโจมตีออลไมท์อีกรอบ

 

“แอคเซลลาเลเตอร์ นายรอไปก่อน ในเมื่อออลไมท์โผล่มาแล้ว ฉันจะให้โนมุเป็นคนจัดการ” โทมุระเอ่ยขึ้นมาพลางมองไปที่แอคเซลด้วยสายตาคมกริบ

 

“เหอะ! เป็นนายจ้างที่เรื่องมากชะมัด เกิดอะไรขึ้นมาอย่ามาโทษฉันอีกก็แล้วกัน” แอคเซลตอบก่อนถอยห่างออกมาแล้วเดินไปข้างโทมุระอย่างสบายๆ

 

“แต่ก็สุดยอดไปเลยนะครับอัตลักษณ์ของคุณนะ สามารถโจมตีออลไมท์ได้อยู่ฝ่ายเดียวแบบนั้น” คุโรคิริกล่าวกับแอคเซลที่กำลังเดินเข้ามา

 

“ไม่ต้องการคำชมจากแกหรอกเว้ย ไอ้ลมตดเดินได้” แอคเซลตอบกลับด้วยน้ำเสียงดูถูก

 

 

“carolin--” ออลไมท์พุ่งไปทางโทมุระพร้อมกับทำท่าโจมตี

 

“โนมุ/smash!!” เพียงพริบตาเดียวร่างของโนมุก็โผล่มารับการโจมตีของออลไมท์ แต่มันกลับไม่เป็นอะไรเลยพร้อมกับซัดหมัดออกไป แต่ออลไมท์ก็หลบหมัดนั้นก่อนจะชกเข้าไปที่ท้องของโนมุอย่างสุดกำลัง

 

“อย่าดูถูกความสามารถการดูดซับแรงกระแทกที่สุดยอดของเจ้านั่นสิ ถ้าอยากจะชนะมันล่ะก็ ก็มีแต่ต้องทุ่มกำลังสุดบ้าบิ่นใส่เท่านั้นแหละ” โทมุระเอ๋ยพลางยิ้มแบบเหยียดๆ

 

แปะๆๆ

 

“เจ๋งมากโทมุระ แกพึ่งหนทางในการเอาชนะให้กับเขาไป” แอคเซลที่นั่งอยู่กำลังปรบมือพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาท

 

“อยู่เงียบๆไปเถอะน่า แอคเซลาเลเตอร์” โทมุระหันมากล่าวกับแอคเซลด้วยสายตาคมๆ

 

“ยังไงก็ขอบใจนะที่บอกทริคให้ แบบนี้ง่ายขึ้นเยอะ!” ออลไมท์ตะโกนพร้อมกับอ้อมไปข้างหลังของโนมุก่อนจะจับมันทุ่มด้วยท่าเยอรมันซูเพล็กซ์

 

ตูม!!!

 

สายตาของโทมุระและแอคเซลหันไปมองทางออลไมท์ ก่อนจะพบว่าร่างของเขามือหันมหึมาของโนมุจิกกลางลำตัวอยู่โดยผ่านม่านหมอกสีดำของคุโรคิริ

 

“นี่ล่ะสิ่งที่ฉันคิด เยี่ยมมากคุโรคิริ” โทมุระเอ่ยไปทางคุโรคิริ ซึ่งพอเขาได้ยินก็พยักหน้ารับคำ

 

 

บู้ม!!! เสียงระเบิดดังขึ้นสร้างความประหลาดใจให้กับโทมุระและแอคเซลแต่เมื่อควันจางหายไปก็เห็นร่างของคุโรคิริที่ถูกบาคุโกจับทุ่มลงกับพื้นโดยที่มือของเด็กหนุ่มจับไปที่วัตถุโลหะที่คอของคุโรคิริ

 

“ไม่มีอะไรสนุกไปกว่าการจัดการให้เงาบ้านี่อีกแล้ว!” บาคุโกกล่าวพลางแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย

 

แกร็ก!

 

ส่วนร่างของของโนมุครึ่งซีกก็ถูกแช่แข็งโดยโทโดโรกิ

 

“ฉันรู้เรื่องแผนการของพวกแกที่จะฆ่าออลไมท์ แต่ว่านะสัญลักษณ์แห่งสันติภาพไม่มีทางแพ้พวกโง่อย่างพวกแกหรอก” โทโดโรกิเอ่ยดูถูกพลางแสดงสีหน้าเรียบเฉย

 

 

“ย้ากกก!!” เด็กหนุ่มผมสีแดงพุ่งมาโจมตีใส่แอคเซล แต่แน่นอนว่าถูกสะท้อนกลับไปหมดจนกระเด็น

 

“อึก! เมื่อกี้มันอะไรกันแน่!” คิริชิมะกล่าวไปทางแอคเซลตรงหน้าที่ยังคงยืนอย่างสงบนิ่ง

 

“คัตจัง... ทุกคน!” มิโดริยะมองไปทางเพื่อนสมัยเด็กและเพื่อนร่วมชั้นเรียนที่อยู่ตรงหน้า

 

เมื่อน้ำแข็งแช่โนมุอยู่จึงทำให้ออลไมท์สามารถหลุดจากพันธนาการของมันได้

 

“แอคเซลลาเลเตอร์ ไปช่วยคุโรคิริซะ ถ้าเป็นแบบนี้มีหวัง-”

 

“ย้ากกก!!” ยังไม่ทันจะพูดจบคิริชิมะก็พุ่งเข้าใส่โทมุระพร้อมกับเหวี่ยงหมัดออกไป

 

แต่โทมุระก็สามารถหลบอย่างง่ายดายก่อนจะเอื้อมมือไปที่หน้าของคิริชิมะ

 

“เสร็จฉันล่ะ...” คิริชิมะเบิกตากว้าง แต่เพียงไม่กี่เซนติเมตรก่อนที่มือของโทมุระจะถึงใบหน้าของเขานั้นเอง

 

 

ตูม!!!

 

โทมุระถูกคลื่นสีดำกระแทกจนกระเด็นออกไปทำให้คิริชิมะรอดพ้นจากความตาย

 

“อึก!” โทมุระกลิ้งไปกับพื้นก่อนจะพยายามยันตัวเองให้ลุกขึ้น

 

ทุกคนที่นั่นต่างหันไปมองคนๆเดียวกันด้วยสายตาคาดไม่ถึงว่าคนๆนั้นจะโจมตีใส่พวกเดียวกัน โดยเฉพาะโทมุระทีทไม่ได้มีแค่ความสับสนแต่มีความโกรธด้วย

 

 

“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน....” โทมุระค่อยๆเงิยหน้าขึ้นไปมองคนๆนั้น ก่อนจะตะโกนด้วยน้ำเสียงที่โกรธสุดขีด

 

“นี่มันหมายความว่ายังไงกัน!! แอคเซลาเลเตอร์!!!!”

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 671 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

306 ความคิดเห็น

  1. #126 KuhakuX (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2563 / 14:26

    คนรักเด็กก็เงี้ยแหละ

    #126
    0
  2. #9 ~[...]~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 12:09
    รอตอนต่อไปครับ

    มันค้างงงง
    #9
    0