{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 29 : secert event : เด็กหนุ่มปริศนา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 966
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 130 ครั้ง
    22 ธ.ค. 63

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย”

 

หลังจากกลับมาถึงสำนักงาน ทุคนก็ต้องอึ้งกับสภาพของสำนักงานที่เห็น แต่ด้วยความเป็นมืออาชีพทำให้เหล่าฮีโร่ทุกคนได้กระจายตัวออกไปเพื่อช่วยเหลือและดูแลผู้ได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งยังได้ปิดกั้นสถานที่เพื่อไม่ให้คนนอกเข้ามาใกล้

 

‘ไม่อยู่แค่แป็ปเดียวเองแท้ๆ ไม่นึกเลยว่าจะเกิดเรื่องขึ้น’

 

แอนตี้วิลเลินนึกอย่างเจ็บใจในความสะเพร่าของตัวเอง เป็นเพราะเธอไม่รอบคอบเองที่พาลูกน้องออกไปปฎิบัติภารกิจด้วยกันหมด โดยไม่เหลือใครไว้เฝ้าสำนักงานเลยนอกจากฮีโร่ที่มาฝึกงาน 

 

‘จริงด้วย! ซายูริ!’

 

พูดถึงฮีโร่ที่พึ่งมาฝึกงานแล้วทำให้เธอนึกขึ้นได้ เด็กใหม่ที่พึ่งมาชื่อซายูริ เธออยู่เฝ้าสำนักงานหนิ แล้วตอนนี้เธออยู่ไหน?

 

“หัวหน้าคะ!”

 

ตอนนั้นเองที่เด็กสาวผมทองได้วิ่งเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าที่ดูโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก

 

“ซายูริ เป็นยังไงบ้าง บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า”

 

“ไม่เป็นไรคะ ฉันแค่เหนื่อยเพราะแค่ไปช่วยอพยพผลเรือนนะคะ”

 

“งั้นเหรอ…. ขอบคุณนะ เธอทำหน้าที่ตัวเองได้ดีมาก”

 

เธอพูดพร้อมกับลูบหัวซายูริเบาๆ ทำให้ซายูริหน้าแดงเล็กๆ

 

“แล้วตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง คนร้ายอยู่ไหน”

 

“คนร้ายมีสองคนคะ ยังไม่ทราบเป้าหมายในการก่อเหตุ แต่ตอนนี้พวกมันอยู่ข้างไหนสำนักงานคะ”

 

“อพยพคนออกมาหมดแล้วใช่ไหม”

 

เธอพูดพร้อมกับกระชับปืนกลที่ถือมาด้วย

 

“หมดแล้วคะ”

 

“ดีมาก ถ้าอย่างงั้นพวกนายส่วนหนึ่งคอยคุมสถานการณ์อยู๋ข้างนอกนี่ ที่เหลือตามฉันมา พวกเราจะบุกเข้าไปจับตัวคนร้ายกัน”

 

“รับทราบ!”

 

ทุกคนขานรับอย่างหนักแน่น แต่ก่อนจู่ๆ ก็ได้มีเสียงฝีเท้าของใครบางคนดังก้องมาจากทางเข้าของสำนักงาน 

 

ตึกๆ

 

“เสียงใครนะ!? วิลเลินเหรอ!?”

 

“ทุกคนเข้าประจำที่!”

 

ทุกคนเข้าประจำที่ตามตำแหน่ง พร้อมหันอาวุธไปที่หน้าทางเข้าเพื่อเตรียมรับมือกับสถานการณ์เลวร้ายทุกอย่างที่อาจจะเกิดขึ้น เสียงฝีเท้าค่อยๆ ดังเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที แอนตี้วิลเลินกระชับปืนของตัวเองแน่นขึ้นด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียด แต่แล้วเธอและทุกคนก็ต้องตะลึง เมื่อภาพที่พวกเขาเห็นก็คือเด็กหนุ่มผมขาวที่กำลังลากเด็กสาวอีกสองคนมาในสภาพยับเยินหมดสติ

 

‘หึ? เด็กคนนี้…’

 

ทันทีที่แอนตี้วิลเลินเห็นหน้าของเด็กหนุ่ม เธอก็จำเขาได้ในทันที

 

“หยุดอยู่ตรงนั้นนะ!!”

 

“เดี๋ยวก่อน!!”

 

เธอรีบยกมือห้ามคนอื่นเอาไว้ทันที ก่อนจะค่อยๆ เดินเข้าไปหาแอคเซล

 

“ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่เขาไม่ใช่วิลเลินหรอก น่าจะเป็นผู้เสียหายด้วยซ้ำ”

 

“หือ?”

 

แอคเซลปล่อยมือจากเด็กสาวทั้งสองและเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นว่าหญิงสาวคนนี้ค่อยๆ เดินมายืนอยู่ตรงหน้าเขา

 

“ไง ท่าทางจะลำบากเธอน่าดูเลยนะ แอคเซลาเลเตอร์”

 

“…….. นี่เรารู้จักกันเหรอ?”

 

“อ้าวๆ อยากบอกนะว่านายมาที่นี่โดยที่ไม่รู้จักฉันเลยน่ะ ฉันคือฮีโร่ที่เชิญเธอมาฝึกงาน แอนตี้วิลเลินไง”

 

“อ้อ…. เธอนี่เอง ไอ้ฮีโร่กระจอกที่ไม่มีปัญญาแม้แต่จะดูแลสำนักงานของตัวเอง”

 

แอคเซลเอียงคอแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย แต่กระนั้นแอนตี้วิลเลินก็ดูเหมือนจะไม่ได้โกรธอะไรในคำพูดของเขา เธอกลับหัวเราะและตอบว่า

 

“ฮ่าๆ ครั้งนี้ฉันบกพร่องในหน้าที่จริงๆ นั่นแหละ ก็เลยต้องมาลำบากเธอแบบนี้ ยังไงฉันก็ต้องขอโทษด้วยที่ทำให้เธอต้องอะไรแบบนี้ในวันแรกของการฝึกงาน ถ้ายังไงเดียวฉันจะรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดเอง”

 

เธอพูดพร้อมกับโค้งตัวให้แอคเซล แอคเซลเพียงแค่เลิกคิ้วเล็กน้อย เพราะเธอคนนี้เหมือนจะสามารถเดาได้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นมายังไงจากการดูสถานการณ์เพียงชั่วครู่เท่านั้น 

 

“เฮ้อ…. ถ้าอยากจะรับผิดชอบล่ะก็ งั้นช่วยจัดการยัยสองตัวนี่ต่อทีสิ แล้วก็ฝากเก็บกวาดข้างในสำนักงานด้วยล่ะ ฉันทำเอาไว้ซะเละเทะเลย”

 

แอคเซลพูดพร้อมกับทำท่าจะเดินจากไป

 

“อ้าว เธอจะกลับแล้วเหรอ”

 

“ก็แหงสิฟ่ะ สภาพสำนักงานเละขนาดนี้จะฝึกงานยังไงต่อล่ะ เธอเองก็ดูเหมือนจะมีต้องจัดการอยู่หนิ”

 

“อืมมมมมม….. มันก็จริง เธอเองก็คงจะเหนื่อยแล้วด้วยเหมือนกัน ถ้าอย่างงั้นเรื่องฝึกงานเอาไว้วันหลัง รักษาตัวดีๆ นะ!…”

 

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

เวลาล่วงเลยมาจนถึงยามเย็น 

 

‘เฮ้อ…. วันนี้ดันเผลอใช้พลังไร้สาระมากไปหน่อย เจ้าพวกนั้นจะเก็บกวาดกันไหวไหมนะ… แต่ก็ช่างเถอะ ขากลับแวะสะดวกซื้อ-- เอ๊ะ?’

 

แอคเซลหยุดชะงักไป เมื่อว่าเห็นด้านหน้ามีฝูงชนกำลังมุงดูอะไรสักอย่างอยู่อย่างหนาแน่น ได้ยินเสียงไซเรนรถพยาบาลกับตำรวจด้วย คงจะมีเหตุร้ายเกิดขึ้นแน่ๆ และดูถ้าจะเป็นเรื่องใหญ่ไม่น้อย แต่แน่นอนว่าแอคเซลไม่ได้ใส่ใจอะไร

 

เขาเดินเลี่ยงฝูงชนเข้าไปในตรอกเล็กๆ แห่งหนึ่งเพื่อที่จะตรงกลับบ้าน โดยที่ไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีสายตาของใครบางคนกำลังแอบจับตาดูเขาอยู่…..

 

 

 

 

‘หมอนั่น…….. หึๆ’

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

ยิ่งเดินมาเข้ามาลึกมากเท่าไร ก็ยิ่งเป็นที่ลับตาคนมากขึ้น และเนื่องจากนี่เป็นเส้นทางอ้อม ทำให้แอคเซลต้องใช้เวลาเยอะกว่าเดิมในการจะเดินทางกลับ จนตอนนี้ฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว บ้านเรือนและอาคารบางแห่งก็เริ่มที่จะเปิดไฟกัน ทางที่แอคเซลกำลังเดินอยู่ตอนนี้ก็ไม่มีใครอยู่เลยสักคน มีแต่ตัวเขากับถังขยะมากมายที่วางตั้งอยู่ข้างทางเท่านั้น หนำซ้ำเส้นทางยังคดเคี้ยวอย่างกับเขาวงกต จนแอคเซลเริ่มหงุดหงิด

 

“เฮ้อ นี่มันแถวไหนว่ะเนี่ย อย่าบอกว่าหลงทางนะ”

 

ในขณะที่แอคเซลกำลังหงุดอยู่นั้นเอง



 

เก้ง!



 

“หืม….”

 

แอคเซลได้ยินเสียงเหมือนกับแก้วตก เขาจึงหันไปดูเพราะคิดว่ามีคนอยู่ข้างหลัง แต่ก็พบเพียงขวดแก้วที่กลิ้งไปตามพื้นเท่านั้น

 

‘รู้สึกแปลกๆ แฮะ’

 

บรรยายกาศเริ่มทำให้แอคเซลรู้สึกไม่ค่อยดี เพราะเขารู้สึกเหมือนเมื่อกี้มีคนอยู่ข้างหลังเขาจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แอคเซลจึงเดินต่อ แต่แล้วเขาก็ต้องหยุดชะงักด้วยความตกใจ เพราะเมื่อหันกลับมาแอคเซลก็พบว่ามีใครบางคนกำลังยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเขา คนๆ นั้นเป็นเด็กหนุ่ม อายุน่าจะใกล้เคียงกับแอคเซล มีผิวที่ขาวจนเกือบซีด ผมสีดำสั้นหยักศกเล็กน้อย ใส่เสื้อเชิ้ตสีแดงกับเนกไทสีดำคลุมทับด้วยเสื้อฮู้ดสีดำ และดูเหมือนจะสะพายอะไรบางอย่างที่เหมือนกับซองใส่ดาบไว้ที่ไหล่ขวา แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดก็คือดวงตาของเด็กหนุ่มคนนั้น นัตย์ตาข้างขวาของเขาเป็นสีแดงฉานราวกับโลหิต แตกต่างกับข้างซ้ายที่เป็นสีดำสนิท แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาของเขาโดดเด่นไม่ใช่สี แต่เป็นที่แววตา เพราะมันเป็นแววตาที่เรียบนิ่งและดูเย็นชาที่สุดเท่าที่แอคเซลเคยเห็น จนดูไม่เหมือนตาของสิ่งมีชีวิต แต่เป็นตาของตุ๊กตาที่ไร้ชีวิตมากกว่า และเมื่อมันมาอยู่คู่กับรอยยิ้มเรียบๆ มันก็ทำให้ได้รอยยิ้มที่แม้แต่แอคเซลยังรู้สึกขนลุก

 

“ไง แอคเซลาเลเตอร์ ในที่สุดก็ได้เจอตัวเป็นๆ สักที”

 

คนๆ นั้นโบกมือให้กับแอคเซล พร้อมยิ้มกว้างขึ้นอย่างเป็นมิตร แม้จะรู้สึกสงสัยอยู่ แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ใส่ใจโลก แอคเซลจึงเมินเขาแล้วเดินผ่านเด็กหนุ่มไป



“แหะๆ นายเมินกันอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย”



เด็กหนุ่มหัวเราะแห้ง ก่อนจะพูดโดยไม่หันกลับไปว่า



“เฮ้! เดียวก่อนสิ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับนายแหนะ แล้วก็อยากขอให้นายช่วยด้วย”



“ไปขอคนอื่นเถอะ”



แอคเซลพูดโดยไม่หยุดเดินและไม่หันกลับไปมอง แต่เมื่อได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มก็หันหน้าไปมองเขาด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่หายไปไหน



“ฉันเกรงว่าคงขอให้คนอื่นช่วยไม่ได้หรอก เพราะเรื่องนี้น่ะมันเกี่ยวกับนาย... ไม่สิ........... ต้องเรียกว่าเกี่ยวกับลาสออร์เดอร์จะถูกกว่า”



.


.


.


.



“............ !!!!?”




ทันทีที่แอคเซลได้ยินชื่อนั้น ปลายเท้าของเขาก็หยุดชะงักในทันที



‘เมื่อกี้มันพูดว่าอะไรนะ....’



“แต่ถ้านายไม่สนใจงั้น ฉันไปขอคนอื่นก็ได้~”



เด็กหนุ่มหยักไหล่พร้อมทำท่าจะเดินจากไป



“เฮ้ย!!!”



แอคเซลตะโกนหยุดเขา ก่อนจะหันมาด้วยสีหน้าเอาเรื่องสุดๆ



“ที่พูดเมื่อกี้หมายความว่าไง อธิบายมาสิ...”



“หึๆ ไม่เอานาาา อย่าหน้าแบบนั้นสิ ความเยือกเย็นของนายมันหายไปหมดแล้วนะ.... คุณผู้ใช้พลังจิตอันดับหนึ่งของเมืองแห่งการศึกษา.....”



“หา?...”



แอคเซลรู้สึกประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก ไม่ใช่แค่เรื่องเมืองแห่งการศึกษา แต่เด็กหนุ่มคนนี้ รู้กระทั่งเรื่องลาสออร์เดอร์ด้วย ทำให้ตอนนี้แอคเซลเริ่มสงสัยในตัวตนของเด็กหนุ่มคนนี้แบบสุดๆ แถมท่าทางกวนประสาทของเด็กหนุ่มคนนี้มันก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา จนตอนนี้เขาเริ่มคิดที่จะเค้นความจริงจากเด็กหนุ่มคนนี้ด้วยกำลัง



“แก.....”



กร๊อบๆ!



แอคเซลเริ่มหักนิ้วของตัวเองทีละนิ้ว และเมื่อเด็กหนุ่มเห็นดังนั้น เขาก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นเหงื่อแตกเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวอย่างลนลานนิดๆ ว่า




“โว้วๆ ก่อนที่นายจะเม้งแตกจนชาวบ้านแถวนี้เขาตื่นกันหมด ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ได้คิดจะมาหาเรื่องนายหรอก แล้วก็ไม่คิดจะสู้กับนายด้วย..... เพราะฉันรู้ว่าถ้าทำแบบนั้น ฉันจะถูกฆ่าซะเปล่าๆ.....”



ท่าทีที่ดูอ่อนลงของเด็กหนุ่ม ทำให้แอคเซลรู้สึกใจเย็นลงเล็กน้อย แต่กระนั้นความหงุดหงิดและความสงสัยก็ไม่หายไปไหน




“แก..... เป็นใคร.....”



เด็กหนุ่มยิ้มเรียบๆ ให้กับแอคเซล ก่อนจะตอบว่า



“ฉันชื่อว่า เซระ ฉันคือคนที่อยากจะช่วยส่งแม่โลลิค่อนตัวน้อยของนายกลับสู่อ้อมอกของนายอีกครั้ง แลกกับอะไรนิดๆ หน่อยๆ นายสนใจไหม?....”




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 130 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #280 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 20:04

    รอตั้งนานในที่สุดก็อัปให้อ่าน ช่วยอัปให้อ่านอีกเยอะๆนะ
    #280
    0
  2. #279 lastorder20001 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 07:41

    ลุ้นจนตัวแตก จะได้เจอกันแล้ว เย้!!!!//อยากให้ตอนต่อไปมาเร็วๆจัง
    #279
    0
  3. #278 yume2005 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 07:20

    จะได้เจอกับแล้ววว//มาต่อเร็วๆน่าาา
    #278
    0
  4. #277 ฝนตกแล้วนะ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 06:21
    ชงจนแก้วแตกอะตอนนี้55555
    #277
    0
  5. #276 KanGuri (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2563 / 00:58
    ชิบเปอร์หนึ่ง
    #276
    0
  6. #275 Namelady (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 23:32
    รอตอนต่อไปนะคะ
    #275
    0
  7. #274 I am ชาลาล่า kun!! (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2563 / 23:03
    "ส่งแม่โลลิค่อนของนายกลับสู่อ้อมกอดของนาย" โอ้ยยยยย ฉันละเขินกับประโยคนี้จริงๆ!
    #274
    0