{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 27 : secret event : วันแรกของการฝึกงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    5 ก.ย. 63

(ในช่วง5-6ตอนต่อจากนี้ จะมีการเล่าเรื่องที่ต่างไปจากเดิม เนื่องจากจะมีการดำเนินเรื่องผ่านตัวละครตัวอื่นที่ไม่ใช่แอคเซลในบางช่วง สาเหตุเป็นเพราะผมอยากลองเขียนดู แต่สำหรับใครที่ไม่ชอบก็ขอให้วางใจได้ครับ เพราะมันเป็นแค่ช่วงๆ หนึ่งเท่านั้น)

 

 

 

เริ่มต้นวันฝึกงาน

 

 

'ใช่ที่นี่รึเปล่าเนี่ย'

 

 

แอคเซลคิดขณะยืนอยู่หน้าสำนักงานฮีโร่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ๆ เขาเลือกจะมาฝึกงาน ในตอนแรกแอคเซลก็กะจะไม่ใส่ใจ แต่เนื่องจากเขาไม่มีอะไรจะทำ จึงได้เลือกที่จะลองมาแบบเล่นดูๆ ส่วนเหตุผล ว่าทำไมเขาถึงเลือกสำนักงานนี้นั้น... จริงๆ คือไม่มีเหตุหรอก เพราะแอคเซลเพียงแค่หลับตาแล้วก็สุ่มหยิบสถานที่ขึ้นมาแบบมั่วๆ ทำให้เขามายืนอยู่ที่นี่โดยที่แทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับสำนักงานนี้เลยสักอย่าง

 

 

หลังจากยืนเช็คที่อยู่สักพักจนแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้มาผิดที่ แอคเซลก็เดินเข้าไปในประตูสำนักงาน ซึ่งเป็นประตูกระจกแบบอัตโนมัติ 

 

 

'หา?'

 

 

เมื่อแอคเซลเดินเข้ามาข้างใน คิ้วของเขาก็ต้องขมวดเข้าหากันด้วยความประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะสถานที่นี่มันดูแปลกตาแต่อย่างใด แต่เป็นเพราะมันดูไม่แปลกตาเลยต่างหาก ทุกอย่างที่นี่ดูธรรมดามาก ไม่ว่าจะเป็นเคาเตอร์ติดต่อพนักงาน เก้าอี้สำหรับนั่งรอคิ้วซึ่งมีคนนั่งอยู่เต็มไปหมด และก็บรรดาพนักงานมากมายที่เดินกันให้วุ่นไปหมด สถานที่แห่งนี้มันเรียกได้ว่าดูธรรมดาซะจนน่าแปลกใจสำหรับที่ๆ ได้ชื่อว่าเป็นสำนักงานฮีโร่แบบนี้

 

 

'แล้วว่าแต่เราต้องไปที่ไหนต่อนะ'

 

 

แอคเซลหยิบกระดาษข้อมูลขึ้นมาดูอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ช่องหนึ่งที่ยังว่างอยู่

 

 

"เฮ้ ฉันมาหาฮีโร่ที่ชื่อที่แอนตี้วิลเลิน ฉันต้องไปทางไหน"

 

 

"รอสักครู่นะคะ ตอนนี้ฉันต้องรีบจัดการงานอื่นก่อน"

 

 

พนักสาวตอบโดยไม่เงิยหน้าขึ้นมามองแฮคเซล เพราะเธอมัวแต่ตั้งหน้าตั้งกดคียบอร์ดเพื่อป้นข้อมูลอย่างรวดเร็ว

 

 

"เฮ้อ...."

 

 

แอคเซลถอนหายใจออกมา ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปข้างในเอง โดยไม่รอพนักงาน

 

 

"ขอโทษที่ให้รอคะ ไม่ทราบว่าคุณชื่อ- เอ๊ะ?"

 

 

พนักงานสาวรู้สึกสับสนเล็กน้อย เพราะเมื่อเธอเงิยหน้าขึ้นมา เธอก็ไม่พบใครแล้ว

 

 

.

 

.

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

“อยู่ไหนๆ ห้องของไอ้หมอนั่นอยู่ไหนเนี่ย”

 

 

แอคเซลเดินวนไปวนมาอยู่ในสำนักงาน เพื่อหาห้องของฮีโร่เจ้าของสำนักงานนี้ จากข้อมูลที่แอคเซลพอจะรู้เกี่ยวกับที่นี่ก็คือ ฮีโร่เจ้าของสำนักงานนี้มีชื่อว่าแอนตี้วิลเลิน เธอเป็นฮีโร่สายต่อสู้กับพวกวิลเลินโดยตรง ได้ยินว่าเธอมักจะปฏิบัติงานพร้อมกับลูกน้องของเธอ และมีการว่างแผนที่ค่อนข้างจะรัดกุมในการจับวิลเลินแต่ล่ะครั้ง นอกจากนี้เธอมักจะออกปฏิบัติงานฉุกเฉินได้เร็วกว่าฮีโร่คนอื่นในเขตนี้เป็นส่วนใหญ่ เนื่องจากเธอมีลูกน้องและเด็กในสังกัดเยอะมาก

 

นี่คือทั้งหมดที่แอคเซลพอจะรู้มา หลังจากที่เขารู้ข้อมูลทั้งหมดนี้ เขาก็รู้สึกว่าสำนักงานของฮีโร่ที่ชื่อแอนตี้วิลเลินนั้น มันช่างดูคล้ายกับหน่วยแอนตี้สกิลที่เมืองแห่งการศึกษาเหลือเกิน เพราะแบบนั้นด้วยล่ะมั้ง ที่ทำให้สำนักงานนี้มันค่อนข้างจะเตะตาแอคเซล ถึงแม้โดยส่วนตัวเขาจะไม่ได้ถูกกับพวกแอนตี้สกิลก็ตามแต่

 

 

‘หืม... ใช่ห้องนั้นรึเปล่า’

 

 

หลังจากเดินหามาได้สักพัก แอคเซลก็เจอเข้ากับประตูซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นห้องของฮีโร่ในสำนักงานนี้ และเมื่อเห็นดังนั้นแอคเซลก็ตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไปโดยที่ไม่คิดจะเคาะประตูก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 

....ในห้องนั้นมีโต๊ะทำงานอยู่หลายตัว แต่กลับไม่มีใครนั่งอยู่เลยสักโต๊ะ ยกเว้นอยู่โต๊ะหนึ่งซึ่งมีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ เธอดูตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาในห้อง เธอคนนี้เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ดูแล้วๆ ส่วนสูงคงไม่เกิน150ซม. แน่ๆ มีผมสีทองหยิกเป็นลอน มีดวงตากลมโตเป็นสีน้ำเงินเข้ม สวมชุดที่ดูคล้ายกับชุดนักเรียนสีดำประดับด้วยโบสีแดงที่คอ หลังจากที่เธอหายตกใจ เธอก็ขมวดคิ้วให้กับแอคเซล พร้อมกับพูดว่า

 

 

“นี่! นายเป็นใครนะ คนนอกไม่ได้รับสิทธิให้เข้ามาที่นี่นะ”

 

 

เรียกได้ว่าการพูดจาแบบนักเลงนั้นดูขัดกับรูปร่างที่ดูตัวเล็กของเธอแบบสุดๆ แต่แอคเซลก็ไม่ได้สนใจกับคำถามของเธอเลยสักนิด เขามองไปรอบๆ จนแน่ใจว่าในห้องนี้ไม่มีคนอื่นแล้วจริงๆ เขาจึงได้ตัดสินใจเอ่ยปากพูดกับเธอ

 

 

“ฉันมาหาเจ้าฮีโร่ที่ชื่อว่าแอนตี้วิลเลิน มันอยู่ไหน”

 

 

“หา?! หัวหน้ากับคนอื่นๆ ออกไปปฏิบัติภาระกิจฉุกเฉิน ฉันดูแลที่นี่ตอนที่พวกเขาไม่อยู่ แล้วเดี๋ยวเถอะ! นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ นายเป็นใคร แล้วมีธุระอะไรกับหัวหน้ากันแน่”

 

 

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์ แต่ก็ถูกแอคเซลเมินใส่

 

 

‘ชิ! อุตส่าห์มาหา แต่ดันไม่อยู่ซะงั้น’

 

 

เมื่อแอคเซลคิดได้ดังนั้น เขาก็กลับหลังหันและทำท่าทีเหมือนกำลังจะเดินออกไป

 

 

“เฮ้! เดี๋ยวก่อนสิย่ะ!”

 

 

เธอตะโกนพร้อมกับวิ่งมาดักหน้าแอคเซล

 

 

“นายคิดว่าจู่ๆ จะเดินเข้ามาแล้วออกไปตามใจชอบได้เหมือนบ้านตัวเองงั้นเหรอ?! ฉันให้นายไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น จนกว่าจะตอบคำถามฉันมา ถ้านายไม่มีเหตุผลที่ดีล่ะก็ ฉันเกรงว่าจะต้องจับนายในข้อหาบุกรุกสถานที่นะ!”

 

 

เธอเอามือท้าวสะเอวพร้อมกับยื่นหน้าเข้าใกล้แอคเซลราวกับจะเอาเรื่อง แอคเซลยังคงเมินเธอพร้อมกับเดินไปทางอื่น แต่เธอก็จะเดินมาขว้างแอคเซลไว้ทุกครั้ง จนในที่สุดมันก็เริ่มจะทำให้แอคเซลหมดความอดทน

 

 

'น่ารำคาญจริงยัยเปี๊ยกนี่'

 

 

แอคเซลหักนิ้วอยู่สองสามที และเตรียมจะใช้พลังดีดผู้หญิงคนนี้กระเด็นออกไปให้พ้นหูพ้นตา แต่แล้ว.....

 

 

 

 

บึ้ม!!!!!!

 

 

 

มันโชคชะตาจะเมตตาเธอคนนี้เมื่อจู่ๆ ก็เกินเสียงระเบิดพร้อมกับสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้น ทำให้เธอคนนี้หันเป็นสนใจที่เสียงสัญญาณเตือนภัยแทน

 

 

'อะไรน่ะ!? ถูกวิลเลินโจตีงั้นเหรอ!!? เวลานี้หัวกับคนอื่นๆ ก็ไม่อยู่ด้วยซิ'

 

 

เธอหันหน้าไปมองแอคเซล ก่อนจะชี้หน้าเขาและบอกว่า

 

 

"นายน่ะรีบไปหลบข้างนอกซะ แต่ห้ามหนีไปไหนล่ะ เสร็จธุระเมื่อไร ฉันจะกลับมาเอาคำตอบจากนาย"

 

 

เมื่อพูดเสร็จเธอก็วิ่งจากไป ทิ้งให้แอคเซลยืนอยู่คนเดียว แอคเซลยืนมองแผ่นหลังเธออยู่สักพักจนเธอวิ่งหายไป เขาก็ถอนหายใจออกมา

 

 

'เฮ้อ.... ถึงจะไม่ค่อยมีอะไรทำ แต่ก็ไม่มีเวลาให้เบื่อเลยจริงๆ.....'

 

 

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

 

 

 

"แฮ่กๆๆๆๆๆ!!!"

 

 

ภายในตรอกเล็กมืดๆ แห่งหนึ่ง มีเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งกำลังพยายามวิ่งหนีอะไรบางอย่างอย่างสุดชีวิต

 

 

"เสียเวลาวิ่งไล่จับเปล่าๆ น่าลาสออร์เดอร์ เธอคิดเหรอว่าจะหนีไปไหนได้"

 

 

สิ่งที่ตามเธอมานั้น ไม่ใช่อะไร แต่เป็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีผมสีเหลือง มีดวงตาและรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายสุดๆ และสวมชุดนักเรียนสีแดงเลือดหมู 

 

 

ทั้งที่เขาคนนั้นจะเพียงแค่ก้าวขาเดินแบบธรรมดาๆ ทีละก้าว  แต่มันก็เหมือนกับเขากำลังจะไล่ตามลาสออร์เดอร์ทันเข้าไปทุกที

 

 

'เราต้องรีบออกจากตรอกนี้ ไปในที่ชุมชน แบบนั้นจะมีสิทธิหนีพ้นมากกว่า มิซากะๆ วิเคราะห์หาทางออกจากสถานการณ์ตอนนี้'

 

 

หลังจากวิ่งมาได้สักพัก ในที่สุดเธอก็พบกับแสงสว่างที่ปลายทางออกของตรอก

 

 

 

"นี่ๆ แน่ใจเหรอว่าเราต้องเก็บเทย์กุเอาไว้ในซองแบบนั้นจริงๆ น่ะ"

 

 

"แน่ยิ่งกว่าแน่ ขืนถือของแบบนั้นเดินไปเดินมาที่นี่ล่ะก็ มีหวังถูกพวกตำรวจกับฮีโร่เรียกทุกครั้งที่เห็นแน่"

 

 

"งั้นเหรอ ถึงจะเสี่ยง แต่มันก็จำเป็นสินะ"

 

 

 

'เจอทางออกแล้ว มิซากะๆ- อุ๊ย!'

 

 

ทันทีที่ก้าวออกมาจากตรอก ลาสออร์เดอร์ก็ได้ชนเข้ากับใครบางคนจนตัวเธอล้มจ่ำเบ้า

 

 

"โอ๊ย...."

 

 

เธอร้องออกมาเบาๆ พร้อมกับเอามือลูบหัวตัวเอง

 

 

"เป็นอะไรไหม..."

 

 

คนที่เธอชนเข้าโน้มตัวลงมาถามด้วยความเป็นห่วง 

 

 

"เอ๊ะ...."

 

 

เมื่อลาสออร์เดอร์เงิยหน้าขึ้นมาดู เธอก็พบว่าคนที่เธอชนด้วยนั้นเป็น หญิงสาววัยรุ่นหน้าตาสะสวย มีผมสีดำยาว และมีดวงสีแดง

 

 

"อากาเมะ มีอะ- โอ๊ย... งานเข้าล่ะสิ"

 

 

เด็กหนุ่มอีกคนที่มากับเธอหันกลับมาถามเธอด้วยความสงสัย แต่แล้วเมื่อเขาเห็นลาสออร์เดอร์สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทัน

 

 

ลาสออร์เดอร์จัองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่วางสายตา เพราะแม้จะพึ่งเจอกัน แต่เธอกลับรู้สึกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าคนนี้ดูน่าไว้ใจอย่างน่าประหลาด

 

 

"ค... คือว่า... ฮึก!"

 

 

ตอนนั้นเองที่ลาสออร์เดอร์รู้สึกได้ถึงจิตสังหารข้างหลังเธอ เธอจึงลุกขึ้นและวิ่งไปหลบอยู่หลังหญิงสาวคนนั้น ตอนแรกหญิงสาวก็ดูประหลาดใจ แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงจิตสังหารเช่นกัน ทำให้เธอหันเข้าไปมองในตรอกนั้นด้วย และเมื่อเห็นแบบนั้น เด็กหนุ่มอีกคนก็หันเข้าไปมองด้วยเช่น

 

 

ตึกๆๆๆ.....

 

 

และตอนนั้นเองร่างของเด็กหนุ่มผมทองก็ได้เดินออกมาจากตรอกมืดๆ

 

 

'อาๆ มีพวกตัวเกะกะโผล่มาอีกแล้วแฮะ กำจัดไปเท่าไรก็ไม่ยอมหมดไปสักทีนะ เจ้าพวกนี้....'

 

 

 

เขาเอามือขึ้นมาเกาหัวเล็กน้อยด้วยท่าทีรำคาญ 

 

 

ทางด้านลาสออร์เดอร์ เธอกุมชายเสื้อของหญิงสาวคนดังกล่าวเอาไว้แน่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว ส่วนหญิงสาวเองก็ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดได้ในทันที เธอยืนเอาตัวบังลาสออร์เดอร์เอาไว้

 

 

ส่วนทางด้านเด็กหนุ่มอีกคน เขาจ้องไปที่เด็กหนุ่มผมทองด้วยตาที่เบิกกว้างนิดๆ 

 

 

'คาคิเนะ เทย์โทคุ!? ไอ้หมอนี่ก็อยู่ที่ด้วยงั้นเหรอ? เฮ้อ.... เอาไงดีล่ะ... เป็นไปได้ก็ไม่อยากมีปัญหากับคนอย่างหมอนี่ซะด้วย แต่ว่า....'

 

 

เขาหันไปมองลาสออร์เดอร์พร้อมกับหรี่ตาลง

 

 

'ถ้าไม่ช่วยนังเด็กนี่ล่ะก็ มีหวังได้เจอตัวปัญหาหนักกว่าคาดคิเนะแน่'

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

304 ความคิดเห็น

  1. #268 yume2005 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2563 / 01:16

    อากาเมะจังงง!!
    #268
    0
  2. #249 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2563 / 20:10

    อยากอ่านต่ออ่ะ อัปเถอะนะ อีกอย่างเรื่องก็ยังไม่จบ แถมมิซากะกับแอคเซลยังไม่ได้พบกันเลย
    #249
    0
  3. #245 baimon2003 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 15:21
    เด๋วนะไม่เอารวมมั่วดิ
    #245
    0
  4. #242 XRONOS TIMEKEEPER (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 13:03
    โอ้ว ไม่เอาโลกมารวมกันแบบ ffv ไปเลยล่ะ
    #242
    0
  5. #239 lastorder20001 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 17:45

    มี คาคิเนะ งั้นก็ต้องมีฉากที่แอคเซลสู้กับคาคิเนะแน่นวล ซึ่งแอคเซลต้องมีเลือดตกยางออกมั่งแหละ เพราะพลังของคาคิเนะ แม่งโครตแหกกฎฟิสิก ซึ่งเราก็จะได้เห็นสายตาตกตะลึงของเหล่าน้อนๆห้องa แน่ๆ
    #239
    1
  6. #238 BBlast (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 14:32
    เดี๋ยว

    อาคาเมะมาไงไหนจะเทย์กุอีก
    #238
    0
  7. #237 phannawithlazy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 08:03

    พาน้องไปส่งให้ถึงมือหงอกนะนาย

    #237
    0
  8. #235 KanGuri (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 07:47
    เวลาแบบนี้เฮียแกไปอยู่ที่ไหน
    #235
    0
  9. #234 [Shiro-san] (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 23:54
    ช่วยเรอะ?! สรุปนายเป็นใครกัน! เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ยยยย????
    #234
    1
  10. #233 I am Zeizo (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 กันยายน 2563 / 23:52

    ในที่สุดน้องก็จะได้เจอแอคเซแล้วววววว!!!!!
    #233
    0