{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 24 : การแข่งกีฬา10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,982
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 280 ครั้ง
    19 ส.ค. 63

[เอาล่ะครับท่านผู้ชม!! ในที่สุดเราก็มาถึงรอบชิงชนะเลิศกันแล้ว!!! แอคเซลาเลเตอร์ vs บาคุโก!!!!]


ในที่สุดการต่อสู้ก็เดินทางมาถึงคู่สุดท้าย รอบนี้จะเป็นตัวตัดสินว่าใครจะเป็นผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่งของการแข่งขัน ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอยู่บนเวที โดยบาคุโกมีท่าทางที่เลือดร้อนสุดๆ และพร้อมจะสู้เต็มที่ ตรงข้ามกับแอคเซลที่ยังคงทำท่าทางเย็นชาเหมือนเดิม แถมดูจะใจลอยไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้


แน่นอนว่าท่าทางแบบนั้นทำให้บาคุโกยิ่งหัวร้อนเข้าไปอีก


[การแข่งขันเริ่ม!!!!!- เอ๊ะ?!]


ยังไม่ทันประกาศเริ่มการแข่งขันแอคเซลก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด นั่นก็คือการที่ตัวเขาหันหลังให้บาคุโก ก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปจากเวที


“เฮ้อ.... พอแล้ว ฉันขอถอนตัวออกจากการแข่ง”


[เอ๋?????!!!!!!!!!!!!!!!!!!]


แน่นอนว่าคำพูดของแอคเซลนั้นสร้างความแปลกใจให้กับผู้คนทั้งสนามเป็นอย่างมาก อะไรมันคือการที่จู่ๆ เขาก็มาพูดยอมแพ้โดยที่ยังไม่ได้สู้แบบนี้ ทั้งๆ ที่ผ่านมาเขาสามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างราบคาบโดยไม่เสียเหงื่อมาตลอดและบาคุโกก็ไม่น่าใช่คู่ต่อสู้ที่เกินกำลังเขาสักนิด


ซึ่งคนที่ตกใจมากที่สุดก็หนีไม่พ้นบาคุโก


“อย่ามาเดินหนีฉันไปแบบนี้นะ!!! ฉันยังไม่หมดธุระกับแกน่ะเฟ้ย!!!”



“แต่ฉันหมดแล้ว....”



แอคเซลตอบบาคุโกโดยไม่หันกลับหรือหยุดเดินด้วยซ้ำ



“ฉันหมดธุระทั้งกับการแข่งเด็กประถมนี่และก็กับแกด้วย.... อย่าให้ฉันต้องเสียเวลาไปกับเด็กอย่างแกอีกเลย”



เท่านั้นเองที่เส้นสติของบาคุโกได้ขาดออก



ตู้ม!!!



“อย่ามาล้อเล่นนะเฟ้ย!!!!!!”



บาคุโกที่ไม่สนอะไรอีกแล้วได้พุ่งเข้าไปหาแอคเซลอย่างรวดเร็วหมายจะอัดระเบิดใส่เขาให้กระจุย ทำให้มิดไนท์จะเข้าไปห้าม แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว....



มิดไนท์ไม่ได้คิดจะห้ามบาคุโกไม่ให้ทำร้ายแอคเซลหรอก แต่คิดจะห้ามบาคุโกเพื่อไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองต่างหาก



บึ้มมมมม!!!!!



“อั่ก!”


อย่าที่เดาๆ กันได้ว่าระเบิดลูกนั้นคืนสนองให้กับบาคุโกเต็มๆ จนกระเด็นเกือบออกนอกเวทีอีกฝั่งไปเลย



เป็นการแสดงให้เห็นเลยว่าถ้าแอคเซลคิดจะสู้กับบาคุโกจริงๆ มันก็ง่ายซะยิ่งกว่าง่ายซะอีก



[เอ่อ..... แอคเซลาเลเตอร์ถอนตัวออกจากการแข่ง! ผู้ชนะคือบาคุโก!]



.


.


.


.


.


.



ที่ห้องพยาบาล


“อืมมม เธอไม่มีบาดแผลอะไรเลยจริงด้วย”


“ก็บอกไปแล้วไงว่าเสียเวลาเปล่าๆ”



รีคัฟเวอรี่เกิร์ลได้ทำการตรวจร่างกายของแอคเซลแบบพอเป็นพิธี เพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แอคเซลไม่ได้บอกเธอเกี่ยวกับความรู้สึกแปลกๆ ที่เขารู้สึกตอนนั้น เพราะเขาคิดว่าคงแค่คิดไปเอง


เมื่อตรวจทุกอย่างเสร็จแล้วแอคเซลก็ลุกจากเก้าอี้และคิดจะเดินออกจากห้องไป


“เดี๋ยวก่อนสิ ฉันยังมีเรื่องอยากถามเธออยู่นะ”


“แต่ฉันไม่มีอะไรจะตอบ”


“......... เธอเคยได้รับบาดเจ็บที่หัวมาก่อนรึเปล่า...”



เท้าของแอคเซลหยุดชะงัก เพราะคำถามนั้นมันไปทำให้เขารู้สึกสะดุดใจนิดๆ



“...........”


“จากที่ฉันตรวจเธอ ฉันพบว่าสมองของเธอเคยได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก่อน โดยเฉพาะในส่วนที่ควบคุมการพูดกับการคำนวน ถึงตอนนี้มันจะหายสนิทจนเหมือนไม่เคยได้รับบาดเจ็บมาก่อน แต่มันอาจส่งผลกระทบภายหลังเอาได้น่ะ”



“......จะขู่ฉันงั้นเหรอยัยแก่”



“หน้าที่ของฉันคือการปกป้องชีวิตนักเรียนทุกคนในโรงเรียนนี้ รวมถึงเธอด้วย แต่ถ้าเธอไม่กลัวตายแบบนี้ ฉันก็เกรงว่าคงช่วยอะไรไม่ได้”



“......... น่ารำคาญจริง”


ถึงจะพูดแบบนั้น แต่สุดท้ายแอคเซลก็ยอมนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหน้ารีคัฟเวอรี่เกิร์ลแต่โดยดี



"ก่อนอื่นช่วยเล่าหน่อยสิ ว่าบาดแผลนั้นเกิดจากอะไร"



"กระสุนปืน"



แอคเซลตอบกลับสั้นๆ



"เธอโดนกระสุนยิงเข้ากลางหน้าผากรึ? เธอโชคดีมากจริงๆ ที่รอดมาได้"



"ฉันสะท้อนมันทันก่อนเจาะเข้าสมอง"



"เอ๊ะ?"


รีคัฟเวอรี่เกิร์ลรู้สึกสับสนเล็กน้อยในคำพูดที่ฟังดูย้อนแย้งของแอคเซล


“ถ้างั้นก็แปลว่าตอนนั้นเธอก็ใช้อัตลักษณ์ได้แล้วน่ะสิ แล้วทำไมเธอถึงไม่สะท้อนกระสุนออกตั้งแต่ตอนแรกล่ะ?”



เธอถามด้วยความสงสัยโดยไม่คิดอะไรมาก แต่นั่นกลับทำให้คิ้วของขมวดเข้าหากัน



“ต้องรู้ด้วยเหรอ”



“ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องหรอก แค่สงสัยตามประสาคนแก่น่ะ....”



เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่อยากจะพูดถึง เธอก็ไม่คิดจะบังคับให้เข้าพูดออกมาแต่อย่างใด แต่หารู้ไม่ว่าคำถามของรีคัฟเวอรี่เกิร์ลนั้นไปกระตุ้นความทรงจำบางอย่าง ที่แอคเซลพยายามจะไม่นึกถึงมานานแล้ว



.



.



.



.



หลังจากที่ออกมาจากห้องพยาบาล แอคเซลก็หยุดคิดถึงความทรงจำเก่าๆ ที่รีคัฟเวอรี่เกิร์ลถามไม่ได้เลย เหมือนมันจะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้คิดถึงมัน เหตุการณ์ทั้งหมดที่เขาเคยประสบพบเจอมาทั้งหมดจากเมืองแห่งการศึกษา ซึ่งมันได้นำพาเขาไปสู่เหตุการณ์ในคืนนั้น เหตุการณ์ที่อาจจะเป็นต้นเหตุว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่โลกแห่งนี้


แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น สิ่งที่ทำให้ใจของเขาหยุดคิดถึงเรื่องคืนนั้นไม่ได้ก็คือเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่เขาได้ช่วยเอาไว้ นั่นเป็นครั้งแรกและเด็กคนนั้นก็เป็นคนเดียวที่เขาเคยเสี่ยงชีวิตจนเกือบตายเพื่อช่วยเอา เขาพยายามจะไม่คิดถึงเธอมาตลอด ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่ใบหน้าของเธอปรากฏขึ้นในหัวเขา มันจะทำให้เกิดความรู้สึกบางอย่างที่น่ารำคาญมากๆ ในใจเขา ซึ่งตอนนี้ความรู้สึกเหล่านั้นก็ได้เกิดขึ้นมาอีกครั้งแล้ว




“..............”



‘เชอะ... เลอะเทอะชะมัด’



อีกครั้งที่แอคเซลสะบัดหัวไล่ความคิดกับความรู้สึกเหล่านั้นออก โดยที่หารู้ไม่ว่าอดีตที่เขาพยายามจะไม่นึกถึงกำลังจะไล่ตามเขาทันเข้าไปทุกที..... แถมมันยังจะมาในแบบที่เขาคาดไม่ถึงอีกด้วย



.


.


.



หลังจากที่การแข่งจบลง บาคุโกก็ไม่พอใจกับตำแหน่งที่หนึ่งในครั้งนี้อย่างแรง ตลอดการให้เหรียญตัวเขาเอาแต่ตะโกนโวยวายว่า...



“ฉันไม่ยอมรับชัยชนะแบบนี้หรอกเว้ย!!”



ทำให้เขาต้องถูกมัดตัวไว้ตลอดพิธีหมอบรางวัล โทโดโรกิบาดเจ็บสาหัสทำให้ไม่สามารถลงแข่งชิงตำแหน่งอันดับที่สามได้ อันดับที่สามจึงตกเป็นของคนอื่นอย่างช่วยไม่ได้ ส่วนแอคเซลนั้นก็หายตัวไปเลย โดยที่ไม่ยอมมาขึ้นรับรางวัลที่สอง


แต่กระนั้นชื่อของเขาก็ยังขึ้นอยู่บนหน้าจอทีวีและถ่ายทอดสดไปทั่วประเทศ 



และอีกด้านหนึ่งที่จตุรัสกลางตัวเมือง


มีผู้คนไม่น้อยที่หยุดยืนอยู่กลางถนน เพื่อรับชมการแข่งขันผ่านจอทีวียักษ์ที่ติดไว้บนตึก


แต่ในขณะที่ผู้คนกำลังมองการแข่งด้วยสายตาที่ตกตะลึง กลับมีอยู่สายตาหนึ่งที่ไม่เข้าพวกปะปนอยู่




“ว้าว....”



มันคือสายตาที่จ้องไปที่ชื่อของแอคเซลด้วยแววตาเป็นประกาย และเจ้าของสายนั้นก็คือเด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักคนหนึ่ง เธอมีเรือนผมสีน้ำตาลสั้น มีตาสีน้ำตาลเป็นประกายน่ารัก ดูเข้ากันได้ดีกับแก้มสีชมพู สวมชุดเดรสสีฟ้าอ่อนลายจุดสีขาวคลุมทับด้วยเสื้อเชิตสีขาวตัวใหญ่



“ฮึก”


แต่ไม่นานแววตาของเธอก็เปลี่ยนไป เธอรีบหันหน้ามองซ้ายมองขวาอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะกล่าวว่า



“แย่ล่ะ ต้องรีบหนีแล้ว! มิซากะๆ ประกาศสถานการณ์ฉุกเฉิน”



เธอกล่าวก่อนจะรีบวิ่งปะปนไปกับฝูงชน



โดยที่ไม่นานหลังจากที่เธอวิ่งจากไป ก็มีใครบางคนเดินผ่านจุดที่เธอเคยยืนไป เขาคนนั้นพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูน่ากลัวว่า



“อยู่ไหนเอ๋ย~ อยู่ที่ไหน.... ยัยหนูลาสออร์เดอร์”







[ในที่สุดก็ได้เปิดการ์ดลาสออร์เดอร์สักที หวังว่าทุกท่านจะแฮบปี้กันทั่วหน้านะ]


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 280 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

304 ความคิดเห็น

  1. #241 XRONOS TIMEKEEPER (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 12:51
    น้อนนนนน
    #241
    0
  2. #200 การเดินในเส้นทาง Yuri (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 21:28
    มิซากะ มิชากะ แฮปปี้กับสิ่งนี้
    #200
    0
  3. #199 skyblue_2580 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 12:54
    แฮปปี้มากค่ะน้ำตาจิใฟล
    #199
    0
  4. #197 KanGuri (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 23:12
    น้องมาแล้วๆ
    #197
    0
  5. #196 lastorder20001 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 22:11

    รอตอนต่อไปมะไหวแล้ว
    #196
    0
  6. #195 lastorder20001 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 22:10
    ในที่สุดน้องก็มา ในที่สุด ฮึกๆ ในที่สุด!!!!
    #195
    0
  7. #194 I am Zeizo (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 16:42

    น้องมาแล้ววว แอครีบมาช่วยน้องเร็ววววๆ
    #194
    0
  8. #192 [Shiro-san] (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 15:47
    น้องงงงงง น้องกำลังโดนหมีโรคจิตไล่ตามอยู่หรอออออออออ
    #192
    0
  9. #191 Sebastian8845 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 15:21
    เเละฉายาเเอคเซราเเรคเตอร์ก็จะกลับมานั้นคือ...ไอโลลิค่อน...555555
    #191
    0
  10. #190 daedlove (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:18

    ในที่สุดน้องก็มีบทแล้วววเย้

    นีบมาต่อไวๆนะ
    #190
    0
  11. #189 kaotoo6260 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2563 / 14:04
    เย้!น้องมีบทเเล้ว
    #189
    0