{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 23 : การแข่งกีฬา9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 288 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

[รอบรองชนะเลิศ แอคเซลาเลเตอร์ vs โทโดโรกิ เริ่มได้!!!]



ตู้ม!!!!


สิ้นเสียงประกาศโทโดโรกิก็ทำการปล่อยพลังน้ำแข็งแช่แข็งใส่คู่ต่อสู้แบบเดียวกับที่ทำกับเซโระ แถมยังรุนแรงกว่าด้วย



[มาถึงก็ใส่กันตั้งแต่เริ่มเลยครับ!! ดูท่าโทโดโรกิจะไม่อยากสู้กับแอคเซลาเลเตอร์ในระยะประชิด ดูเหมือนว่าเขาจะเตรียมตัวมาดีทีเดียว!!!]


แต่ว่าถึงจะรุนแรงแค่ไหน แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังคงเหมือนเดิม


เพล้ง!!!


น้ำแข็งเหล่านั้นถูกสลายจนหายไปในพริบตา


[หายไปแล้ว?!! น้ำแข็งที่โทโดโรกิหายไปในชั่วพริบตา!! เป็นอีกครั้งแล้วครับที่อัตลักษณ์ของแอคเซลาเลเตอร์ทำให้พวกเราอึ้ง!!!!]


โทโดโรกิกัดฟันแน่นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นอย่างมาก แต่เขาก็นึกไปถึงประสบการณ์ที่เขาและคนอื่นๆ เคยสู้กับแอคเซลมาจนทำให้ตอนนี้เหมือนว่าเขาจะได้รู้ถึงอะไรบางอย่างเกี่ยวกับพลังของแอคเซลแล้ว


 

“นายสามารถควบคุมแม้แต่สิ่งที่ถูกสร้างมาจากอัตลักษณ์ของคนอื่นได้ด้วยสินะ แต่ก็ต้องสัมผัสสิ่งเหล่าก่อนสิ”

 

 

แน่นอนว่าโทโดโรกิเดาได้ถูกต้องแล้ว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แอคเซลรู้แปลกใจแต่อย่างใด

 

 

“อ่า ถูกต้องแล้ว ฉันสามารถควบคุมเวกเตอร์ได้ทุกประเภทเมื่อมันสัมผัสถูกตัวฉัน”

 

 

ในวินาทีนั้นแอคเซลได้ใช้พลังเคลื่อนย้ายตัวเองไปโผล่ข้างหลังโทโดโรกิ

 

 

“สัมผัสแบบนี้ไง....”

 

 

แปะ!

 

 

แอคเซลใช้นิ้วสะกิดไปที่ตัวโทโดโรกิทำให้โทโดโรกิกระเด็นออกไปไกล

 

 

“อัก!”

 

 

โทโดโรกิพยายามยืนขึ้นด้วยท่าทางเซๆ เมื่อไม่มีทางเลือก โทโดโรกิจึงใช้พลังไฟโจมตีใส่แอคเซลทันที

 

 

ตู้ม!!!!

 

 

แน่นอนว่ามันก็ยังคงไม่เกิดผลอะไรขึ้นอยู่ดี

 

 

แอคเซลมองไปที่โทโดโรกิด้วยสายตาสมเพชพร้อมกับแสยะยิ้มออกมา

 

 

“ไม่เคยแพ้ล่ะสิ มีพลังมหาศาลจนชนะคู่ต่อสู้ได้ง่ายๆ มานักต่อนัก พอได้มาเจอคนที่เหนือกว่าตัวเองก็เลยหมดปัญญาไปเลยล่ะสิ... นี่... รู้สึกยังไงบ้างเหรอ ที่ได้รู้ว่าตัวเองไม่ได้เก่งอย่างที่คิด..... รู้สึกยังไงบ้างล่ะที่ได้รู้ว่าพลังของแกมันไร้ประโยชน์สิ้นดีเมื่ออยู่ต่อหน้าฉัน.... นี่.... พูดอะไรบ้างสิ ไอ้เด็กขี้แพ้เอ๊ย....”

 

 

แอคเซลค่อยๆ ก้าวไปหาโทโดโรกิทีละเก้าอย่างใจเย็น

 

 

ต้องยอมรับในความมุ่งมั่นของโทโดโรกิ ที่จนถึงป่านนี้แล้ว แววตาของเขาก็ยังคงไม่สิ้นหวัง แต่ไม่ว่าความมุ่งมั่นนั้นจะมีมากสักแค่ไหน มันก็ลบความจริงที่ว่าแอคเซลนั้นไม่ใช่บุคคลที่โทโดโรกิหรือใครก็ตามในโรงเรียนนี้จะสามารถสู้ได้อยู่ดี

 

 

 

และตอนนั้นเองที่แอคเซลก็เหมือนจะอ่านความคิดของอีกฝ่ายได้

 

 

 

“ยังจะโจมตีอีกงั้นเหรอ? ขอเตือนก่อนนะว่าถ้ายังจะทำแบบนั้นอยู่อีก ครั้งหน้าฉันสะท้อนมันกลับไปหาแกแล้วนะ....”

 

 

เมื่อโทโดโรกิได้ยินคำพูดนั้นก็ถึงกับหยุดชะงักและทำอะไรไม่ถูก

 

 

“แต่โชคดีของแกยังดี ที่วันนี้ฉันใจกว้างพอ เพราะฉะนั้น ฉันขอดูหน่อยแล้วกันว่าแกจะมีดีอะไรอีกที่พอจะทำให้ฉันตื่นเต้นได้....”

 

 

ยังไงซะการแข่งนี้ก็เป็นเพียงแค่การฆ่าเวลาเล่นสำหรับแอคเซลเท่านั้น มันทำให้เขารู้สึกสะใจดีอยู่เหมือนกันที่ได้เห็นความพยายามอันน่าสมเพชของเด็กพวกนี้...

 

 

 

“เป็นไปไม่ได้.... เจ้าเด็กนั่นเป็นใครกันแน่” เอ็นเดเวอร์พูดออกมาด้วยความตกใจในสิ่งที่เห็น

 

 

ลูกชายคนเดียวของตนต้องมาแพ้ไม่เป็นท่าแบบนี้ ทั้งๆ ที่เขาตั้งใจจะพัฒนาลูกของเขาให้เหนือกว่าฮีโร่อันดับหนึ่ง แม้ตอนนี้จะยอมใช้พลังไฟที่ตนรังเกียจเข้าต่อสู้ด้วยแล้ว แต่ก็ยังทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้เลย

 

 

ตู้ม!!!

 

เพล้ง!!!

 

ตู้ม!!!

 

เพล้ง!!!

 

 

โทโดโรกิพยายามสุดตัวในการใช้ทั้งพลังไฟและพลังน้ำแข็งโจมตีใส่แอคเซล แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิมทุกครั้ง จนโทโดโรกิเริ่มจะสะบัดสะบอมมากขึ้นจากการที่ถูกพลังของตัวเองสะท้อนกลับ

 

 

ความพยายามของโทโดโรกิค่อยๆ หมดลงทุกทีที่เข้าโจมตีและไร้ผล

 

 

‘พลังที่สามารถสะท้อนการโจมตีกลับได้ทุกประเภท ทุกรูปแบบ ฉันต้องหาจุดบอดของความสามารถนี้ให้ได้!’

 

 

แต่ก็ไม่เป็นผลเลยสักนิด ไม่ว่าจะลองพยายามอีกสักกี่ครั้ง โทโดโรกิก็ไม่ได้แม้แต่ข้อมูลจุดอ่อนหรือช่องโหว่อะไรเลยแม้แต่น้อย

 

 

และก็เป็นอีกครั้งที่โทโดโรกิลองทำอะไรที่มันแตกต่าง เขาได้สร้างน้ำแข็งขึ้นแต่ครั้งนี้ ไม่ได้เพื่อโจมตี แต่เพื่อปิดกั้นการมองเห็น ก่อนจะลอบเข้าไปหาแอคเซลจากทางด้านหลังก่อนจะเตะเป้าหมายอย่างสุดแรง

 

 

กร๊อบ!!

 

 

“อ๊ากกกกกก!!!!”

 

 

สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือขาของโทโดโรกิถูกหักจนผิดรูป จนโทโดโรกิล้มลงไปนั่ง

 

 

[พระเจ้าช่วย!!! นั่นขาของโทโดโรกิหักแล้วรึเปล่าครับน่ะ?!!!!]

 

 

“ให้ตายสิ....”

 

 

แอคเซลกลับมามองโทโดโรกิ

 

 

“อย่าทำตัวให้มันดูน่าสมเพชยิ่งขึ้นสิ”

 

 

ปัก!

 

 

“อัก!”

 

 

แอคเซลเตะเข้าไปที่ท้องของโทโดโรกิเต็มแรงจนอีกฝ่ายกระเด็นไปไกลจนเกือบตกเวที

 

 

“พอแค่นั้นแหละแอคเซลาเลเตอร์”

 

 

มิดไนท์ที่เริ่มจะเห็นว่าโทโดโรกิบาดเจ็บสาหัสมากแล้วก็กำลังจะหยุดการแข่ง

 

 

“ผู้ชนะรอบนี้คือ-”

 

 

“ไม่!! ฉันจะสู้ต่อ....”

 

โทโดโรกิตะโกนขึ้นแม้ว่าเขาจะยังนั่งอยู่กับพื้น แต่ดวงตาที่ลุกโชนจนแถบจะเป็นไฟของเขา ทำให้มิดไนท์ถึงกับหยุดชะงัก

 

 

‘ปิดบังการมองเห็นแล้วเข้าโจมตีก็ยังไม่ได้ผล’ โทโดโรกิพยายามยืนขึ้นด้วยขาเพียงข้างเดียว สภาพเขาตอนนี้เรียกได้ว่าดูไม่ได้สุดๆ ตามตัวมีแต่บาดแผล เสื้อผ้าก็เปรอะเปื้อน แถมขาขวายังหักอีกต่างหาก ในขณะที่แอคเซลไม่มีแม้แต่ฝุ่นติดตัวเลยด้วยซ้ำ

 

 

แอคเซลแสยะยิ้มอย่างสะใจเมื่อเห็นสภาพอันสุดจะเละของอีกฝ่าย ส่วนโทโดโรกิก็ใกล้จะหมดความหวังเต็มที และในตอนนั้นเองที่โทโดโรกิตัดสินใจจะใช้กลยุทธ์สุดท้ายที่เขาคิดออก

 

 

แล้วในตอนนั้นเอง โทโดโรกิก็ตัดสินใจใช้ไฟและน้ำแข็งโจมตีเข้าใส่แอคเซลพร้อมๆ กัน

 

 

“คิดจะใช้ท่าที่เคยใช้กับไอ้เด็กหัวเขียวนั่นงั้นเหรอ.... สุดท้ายก็ยังคิดได้แค่นี้สินะ”

 

 

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

ความรุนแรงมันมากซะยิ่งกว่าตอนที่ใช้กับมิโดริยะซะอีก แต่โทโดโรกิก็รู้ว่าแค่นั้นไม่สามารถทำอะไรแอคเซลได้ จึงยิงท่าเดิมซ้ำโดยที่การโจมตีแรกยังไม่ทันถึงตัวแอคเซลด้วยซ้ำ

 

 

ตู้ม!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

 

ฝุ่นควันตลบไปทั่วทั้งสนามจนไม่มีใครมองอะไรเห็น แต่แล้วเมื่อฝุ่นควันจางหายไป ภาพที่ทุกคนเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ เวทีประลองที่เละไม่มีชิ้นดี โทโดโรกิที่นอนหมดสติและหมดสภาพอยู่นอกเวที และสิ่งสุดท้ายก็คือแอคเซลที่ยืนอยู่กลางสนามโดยไร้รอยขีดข่วน

 

 

[โทโดโรกิออกนอกสนาม!! ผู้เข้ารอบก็คือแอคเซลาเลเตอร์!!!!!]

 

 

เมื่อสิ้นสุดการต่อสู้ เป็นครั้งแรกที่ไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่มีเสียงโห่ร้องหรือเสียงต่อว่าตำหนิใดๆ เพราะทุกคนหมดคำที่จะพูด เมื่อได้เห็นความมุ่งมั่นและความพยายามของเด็กคนหนึ่งถูกขยี้จนย่อยยับคาตา

 

 

“เฮ้ย.... จะไม่มีใครพูดอะไรเลยรึ”

 

 

“ไม่รู้สิ..... ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรอีกแล้ว”

 

 

มีเสียงซุบซิบเกิดขึ้นเล็กน้อย

 

 

“สุดท้ายก็เป็นได้แค่ไอ้ขี้แพ้อีกคนหนึ่ง...”

 

 

แอคเซลมองโทโดโรกิด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนจะเดินออกจากเวทีไป

 

 

และในตอนนั้นเอง....

 

 

ครืดดดดดด

 

 

“หืม?”

 

 

พื้นดินเกิดสั่นไหวขึ้นมาชั่วครู่ก่อนจะหยุดไป แม้มันจะน้อยมากจนแถบไม่รู้สึก ดูเหมือนจะไม่มีใครทันรู้สึกตัว ยกเว้นแอคเซลที่รู้สึกได้อยู่คนเดียว

 

 

และในตอนนั้นเอง... ที่ความรู้สึกแปลกๆ ได้เกิดขึ้นในใจของแอคเซล....

 

 

‘อะไรกันความรู้สึกนี้.... เหมือนเคยรู้สึกที่ไหน.....’

 

แอคเซลค่อยๆ เดินไปเรื่อยๆ พร้อมกับคิดเรื่องนี้ไปด้วย

 

 

ถ้าถามว่ามันเป็นความรู้สึกยังไง มันก็เหมือนกับเวลาที่เราทิ้งตัวลงมาจากรถไฟเหาะ ราวกับ.... ทุกอย่างในร่างมันจมดิ่งลงไปในความมืดอย่างรวดเร็ว เหมือนกับกำลังจะหลุดออกไปจากร่างกายของตัวเอง หลุดไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่รู้จัก และพอถึงจุดหนึ่งก็จะรู้สึกเหมือนล่องลอยไปในความมืดอย่างไร้จุดหมาย ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ แต่มันแปลกพอที่จะทำให้แอคเซลจำได้ไม่ลืม......

 

 

“หืม?!”

 

 

และตอนนั้นเองที่แอคเซลจำได้ว่าเขาเคยรู้สึกแบบนี้ที่ไหนและเมื่อไร มาก่อน....

 

 

‘ความรู้สึกนี้ เหมือนกับตอนนั้น.... เหมือนกับตอนที่เราโผล่มาที่โลกนี้ครั้งแรก.....’

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 288 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #185 KanGuri (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 21:10
    น้องโลลิต้องมาสยบเฮียแกนะ เฮียจะได้เลิกโมโหร้ายสักที
    #185
    1
  2. #184 200130923 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 20:40
    ค้างงงงง
    #184
    0
  3. #183 Shoto_sobalover (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 20:35

    มันจะเกิดอะไรขึ้นเราเองก็ม่ายรู้วแต่เราก็ยังจะอ่านต่อปาย

    #183
    0
  4. #182 lastorder20001 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:15

    สนุกมากกกก
    #182
    0
  5. #181 lastorder20001 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:14
    ในที่สุด หนูโลลิของแอดเซลก็จะมาแว้ว แทบรอตอนต่อไปไม่ไหวแล้ว
    #181
    0
  6. #179 Yok-anime32002 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 16:23

    ในที่สุดก็อัปแล้วนึกว่าจะไม่ได้อ่านอีกแล้ว
    #179
    0
  7. #178 [Shiro-san] (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:28

    เฮ้ยๆๆๆ มาแล้วววววววว!
    #178
    0
  8. #177 kangza45782 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:22
    ดีจ้าาา
    #177
    0