{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 19 : การแข่งกีฬา6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 323 ครั้ง
    1 ส.ค. 63

การแข่งในรอบที่สองนั้นสิ้นสุดลงตรงกับเวลาเที่ยงตรงพอดี นักกีฬาและผู้ชมจึงแยกย้ายกันไปพักตามอัธยาศัยเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง




นักเรียนห้องเอส่วนใหญ่ไปที่ห้องพักนักกีฬา ยกเว้นแอคเซลที่แยกตัวไปที่อื่นคนเดียว



“เฮ้อ~.... สุดท้ายแล้ว ฉันก็ชิงผ้าคาดหัวของเจ้านั่นมาไม่ได้” อีดะถอนหายใจอย่างท้อแท้ ในจังหวะสุดท้ายนั้นเขาได้ใช้ความเร็วสูงสุดของตัวเพื่อเข้าให้ถึงตัวของแอคเซล แต่สุดท้ายก็ยังไม่แม้แต่จะสามารถเข้าใกล้ตัวของแอคเซลได้เลย



“เอาน่า พวกเราก็เหมือนกับนายนั่นแหละ” คิริชิมะเดินไปตบบ่าปลอบใจอีดะ ทั้งที่จริงๆ แล้วเขาก็รู้สึกท้อแท้ไม่ต่างกัน



ขนาดทีมของมิโดริยะตกเป็นเป้าหมายอันดับหนึ่งขนาดนั้น แถมแอคเซลยังยืนนิ่งไม่ขยับแต่การแค่จะแตะตัวแอคเซลให้ได้กลับดูเป็นเรื่องเพ้อฝันซะอย่างนั้น



“แต่จะว่าไป ขนาดพวกนายสองกลุ่มช่วยกันรุม ก็ยังทำอะไรไม่ได้เลย อัตลักษณ์เจ้านั่นมันโคตรน่ากลัวเลย”


เซระกล่าวพร้อมกับนึกภาพที่บาคุโกและโทโดโรกิถูกแอคเซลใช้พลังซัดจนปลิวขึ้นฟ้า ภาพนั้นคงเป็นเครื่องเตือนใจไปอีกนานเลยว่าคนที่กล้าท้าทายแอคเซลจะเป็นยังไง



“เจ้านั่นน่ากลัวจะตาย พลังก็โคตรจะเว่อ มานึกย้อนกลับไปแล้วพวกเราไม่น่าเข้าไปยุ่งกับหมอนั่นเลย~...”


มิเนตะกล่าวด้วยเสียงสั่นๆ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคือคนที่ใจเสียที่สุดในตอนนี้


แต่ก็ไม่ใช่แค่มิเนตะคนเดียวที่รู้สึกแบบนั้น ทุกคนก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ยิ่งพวกเขารู้จักกับแอคเซลมากเท่าไรพวกเขาก็ยิ่งเข้าใจถึงระยะห่างระหว่างพวกเขากับแอคเซล และมันก็ยิ่งรู้สึกกลัวมากขึ้นเมื่อนึกขึ้นมาว่า ครั้งหนึ่งคนๆ นั้นเคยเป็นวิลเลินที่พวกเขาเกือบจะต้องกันแบบจริงๆ จังๆ มาแล้ว.....



.

.

.

.

.

.




ในช่วงบ่าย


[ก่อนจะเริ่มอีเวนท์สุดท้ายพวกเรามีข่าวดีสำหรับผู้ที่ตกรอบคัดเลือก ยังไงซะงานกีฬาก็ยังคงดำเนินต่อไปอยู่! พวกเราจึงเตรียมอีเวนท์สนุกๆ เอาไว้! และนี่คือเสียงเชียร์สร้างความฮึกเหิมจากอเมริกา!!]



แอคเซลที่เดินเข้ามาในสนามแข่งขันหันไปมองสาวเชียร์ที่มาจากอเมริกาด้วยสายตาเหนือยๆ


‘เฮฮากันเข้าไป.... ไม่เกรงใจคนที่ต้องมาคอยคุ้มกันงานบ้าๆ นี่บ้างเลย...’



แต่ว่าไม่ใช่เพียงแค่นั้น พอลองมองไปที่ฝั่งตรงข้ามก็เห็นบรรดานักเรียนหญิงห้องเอแต่งชุดเชียร์เช่นเดียวกัน



“มิเนตะ คามินาริ พวกนายหลอกเรางั้นเหรอ!!!??”



ยาโอโยโรสุกล่าวด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ แน่นอนว่าคนที่ถูกพูดถึงต่างยกนิ้วโป้งขึ้นมาให้กันเหมือนจะสื่อประมาณว่า ‘แผนการของเราสำเร็จเรียบร้อยแล้ว’ แถมยังยิ้มออกมาอย่างออกนอกหน้า ก็ถือเป็นตัวเรียกขวัญกำลังใจได้ดี หลังจากที่แอคเซลพึ่งจะทำพวกเขาขวัญกระเจิง



[เอาล่ะ ทุกคนฮึกเหิมกันเข้าไว้และเตรียมพบกับอีเวนท์สุดบันเทิงกัน!!! เพราะหลังจากนี้เราจะเข้าสู่อีเวนท์สุดท้าย จาก5ทีม รวมทั้งหมด18 คนที่ผ่านเข้ารอบ และนี่คือทัวร์นาเมนต์ พวกเราจะให้พวกเขาสู้กันในการสู้ซึ่งๆ หน้าแบบตัวต่อตัว!!!!]


“ทัวร์นาเมนต์สินะ พวกเราได้มายืนบนเวทีเดียวกับที่เห็นในทีวีทุกปี!” คิริชิมะพูดออกมาด้วยความดีใจ เพราะการต่อสู้ในครั้งนี้เหมือนเป็นการประกาศให้โลกรู้ว่าตัวเองคือฮีโร่



“เอ๊ะ? แต่เดียวนะ ถ้าต่อสู้แบบทัวร์นาเมนต์ งั้นก็แปลว่า.....” 


เสียงของคิริชิมะหายเข้าไปในลำคอพร้อมกับความฮึกเหิมที่หายไปจนหมดสิ้น และก็ไม่ใช่แค่คิริชิมะ เพราะทุกคนที่เข้าใจสิ่งที่คิริชิมะจะพูดต่างพากันหนาวสันหลังก่อนจะหันไปมองกันที่คนๆ เดียว หากการต่อสู้แบบทัวร์นาเมนต์เป็นการต่อสู้แบบตัวต่อตัว นั่นก็แปลว่า..... ใช่แล้ว! จะต้องมีผู้โชคร้ายที่ได้สู้กับแอคเซลแบบตัวต่อตัว! ลำพังเมื่อกี้ที่สู้กันแบบเป็นทีมพวกเขาก็ยังกลัวกันแทบแย่ แล้วคราวนี้ที่สู้กันตัวๆ มันจะไปเหลืออะไร


แม้แอคเซลจะทำหน้านิ่งๆ เซ็งๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจสายตาของคนรอบข้าง แต่นั่นก็มากพอที่จะข่มขวัญพวกเขาได้ ทำบรรยากาศความฮึกเหิมเมื่อกี้กลายเป็นบรรยากาศตรึงเครียดแบบสุดๆ แทน



“เอาล่ะ ฉันจะเลือกคู่ต่อสู้ด้วยวิธีจับฉลากนะ เมื่อการจับฉลากคู่แข่งเสร็จแล้ว พวกเราจะรับชมสิ่งบันเทิงสักเล็กน้อยคั่นเวลาก่อนการแข่งขันหลัก ทั้ง 18 คนที่ผ่านเข้าการแข่งขันหลักแล้วจะเข้าร่วมงานบันเทิงนี้ก็ได้ตามสะดวก ทำให้แน่ใจว่าพวกเธอได้พักเต็มที่และเก็บพลังเอาไว้ใช้ตอนสู้จริง เริ่มจากทีมที่หนึ่ง งั้นมาจับฉลาก....”


แต่ก่อนที่มิดไนท์จะพูดก็มีนักเรียนพูดแทรกขึ้น



“คือว่า... ขอโทษนะครับ ผมขอถอนตัว”



แอคเซลหันไปมองนักเรียนที่ขอถอนตัวด้วยความแปลกใจเล็กน้อย เพราะต่อให้มีคนที่กลัวเขามากแค่ไหน แต่ตลอดการแข่งขันที่ผ่านมาทุกคนก็สู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อให้มาถึงจุดนี้ ไม่น่าจะมีใครยอมถอนตัวออกไปง่ายๆ แบบนี้



แถมยังเป็นเด็กในห้องเดียวกับแอคเซลอีกด้วย ถึงแม้ว่าแอคเซลจะแถบไม่รู้จักเขาเลย



“โอจิโร่ทำไมล่ะ? นี่เป็นโอกาศที่นายจะได้แสดงพลังให้กับมืออาชีพได้เห็นนะ” แน่นอนว่าบรรดาเพื่อนๆ ต่างถามด้วยความสงสัยและตกใจกับการกระทำนั้น



“หรือว่า... นายจะกลัวคุณแอคเซลาเลเตอร์งั้นเหรอ?” มิโดริยะแอบกระซิบถามพร้อมกับมองแอคเซลด้วยสายตาหวาดๆ


“ก็ใช่ แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลหรอก ความจริงแล้วฉันจำอะไรไม่ได้เลย ระหว่างศึกขี่ม้าส่งเมืองตอนสุดท้าย อาจจะเป็นเพราะอัตลักษณ์ของเจ้านั่น....”


โอจิโร่หันไปทางชินโซ


“ฉันรู้ว่ามันเป็นโอกาศใหญ่มาก และก็โง่มากที่จะโยนมันทิ้งไปเฉยๆ แต่ทุกคนได้ใช้พลังเต็มที่เพื่อให้ได้มาอยู่ที่นี่ ฉันรู้สึกว่ามันไม่ถูกที่ฉันได้มาอยู่ตรงจุดนี้โดยไม่รู้ถึงสิ่งที่ฉันทำลงไป.... ฉันแค่ยอมรับไม่ได้”



“ไม่เป็นไรหรอก! แค่นายแสดงพลังในการแข่งขันนี้ให้เห็น”


“ใช่แล้ว! แค่นายแสดงพลังบนเวทีก็พอแล้วนี่”



โอจิโร่ที่ได้ยินเพื่อนร่วมห้องพยายามพูดให้ตนไม่ถอนตัวก็ส่ายหน้าด้วยความหนักใจขึ้นไปอีก


“มันไม่ใช่เรื่องนั้น ฉันกำลังพูดถึงความภูมิใจของฉันต่างหาก ฉันไม่ควรมาอยู่ที่นี่เลย!”



ไม่ใช่แค่โอจิโร่เท่านั้น มีนักเรียนห้องบีอีกคนที่ถอนตัวไป ด้วยเหตุผลที่คล้ายๆ กับโอจิโร่



แอคเซลหันไปมองชินโซด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย



จากประสบการณ์ที่เขาเคยสู้กับผู้มีพลังจิตมาแล้วหลายครั้ง มันเลยพอจะทำให้เขาเดาได้ว่าความสามารถของชินโซนั้นน่าจะเกี่ยวกับการควบคุมจิตหรือประสาทสัมพัสอะไรสักอย่างของเป้าหมาย 


ถ้าเป็นอย่างงั้นจริง พลังของเขาก็คงมีความคล้ายคลึงกับเลเวล5 อันดับ5 ของเมืองแห่งการศึกษาอย่างเมเทอร์เอ้า ซึ่งแอคเซลมีทางรับมืออยู่แล้ว


ถึงจะยังไม่แน่ใจว่าใช่รึเปล่า แต่แอคเซลก็ดูออกทันทีเลยว่า เขาเป็นคนที่คงน่ารำคาญน่าดูหากได้สู้ด้วย



เมื่อจับฉลากเป็นที่เรียบร้อยแล้วผลที่ออกมาก็คือ คู่ต่อสู้ของแอคเซลคือนักเรียนจากห้องบีสาขาฮีโร่ ซึ่งเป็นการต่อสู้คู่สุดท้ายของรอบแรกอีกด้วย



แอคเซลาเลเตอร์ VS ยูซึรุ



“ยูซึรุพยายามเข้าล่ะ”



“อืม แต่ว่าต้องเจอกับเขาตั้งแต่รอบแรกแบบนี้ ฉันจะสู้เขาไหวรึเปล่านะ”


“อะไรกัน เธอเองก็เป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องบีเลยนะ มั่นใจในตัวเองเข้าไว้สิ”


“อืม”



แอคเซลที่แอบได้ยินบนสนทนาก็ได้หันไปมอง ทำให้เห็นว่าคู่ต่อสู้ของเขา เป็นเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักดูออกไปทางลูกผู้ดีนิดๆ มีเรือนผมสีเขียวออกฟ้ายาวถึงกลางหลัง 



แอคเซลมองด้วยสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 323 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

305 ความคิดเห็น

  1. #154 KoonBear (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 17:23
    ถ้าโมโมะ ใช้พลังได้เหมือนอันดับ2แห่งเมืองการศึกษาอาจจะแตะตัวได้ก็ได้นะ
    #154
    2
    • #154-1 เทียร์น่า(จากตอนที่ 19)
      17 สิงหาคม 2563 / 21:31
      ถ้าสร้าง-นั้นิอกมาได้นิคงโกงข้ามตัวอื่นไปเลยเหมื่อนเฮียแอค
      #154-1
  2. #147 rishkkkk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 20:42

    โลลิส่วนตัวของแอคเซลเมื่อไหร่หนูจะมาลูก(รู้แหละว่าคร่ำครวญไปน้อนก็ไม่มาหลอกกว่าจะมาก็หลังกีฬาสีซึ่งกีฬาสีมันจะจบเมื่อไหร่ก็ไม่รู้555)
    #147
    0
  3. #146 [Shiro-san] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 19:23
    ดีใจนะที่อัพ!!! ( น้องมิซากะหลุดมาโลกนี้ด้วยรึเปล่านะ! เห็นพูดถึงอยู่!)
    #146
    3
    • #146-1 rishkkkk(จากตอนที่ 19)
      1 สิงหาคม 2563 / 20:40
      ต้องมาแล้วล่ะ ไม่งั้นแอคเซลคงคิดถึงตาย55555 แต่เหมือนไรท์จะเคยพูดว่า น้อนจะมาหลังกีฬาสีอะนะ ถ้ามาบรรยากาศในห้องเอคงดีขึ้นมากเลยล่ะ เพราะแอคเซลคงอารมณ์ดีขึ้นเยอะอะนะ5555
      #146-1
    • #146-3 rishkkkk(จากตอนที่ 19)
      1 สิงหาคม 2563 / 20:46
      จริม น้อนคือแบบตอนอินเด็กซีซั่น3 แอคเซลยอมลงทุนใช้เวทมนต์จนเส้นเลือดแตกอะ แล้วตอนน้องฟื้นแอคเซลก็ดีใจมากจนกอดน้อนlastorderเลย อร๊ายยย~อดจิ้นไม่ได้ อายุจริงๆของลาสออเดอร์คือเท่าไหร่วะ สงสัยมานานแล้ว คือไม่มีทางอายุ10ปีอะ เพราะน้องโตโดยใช้ยาเร่งการเจริญเติบโต
      #146-3
  4. #145 Ja245 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 19:21

    ชอบบมากจ้าา
    #145
    1
    • #145-1 rishkkkk(จากตอนที่ 19)
      1 สิงหาคม 2563 / 20:58
      +++++++
      #145-1
  5. #144 ugimigok (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 18:58
    ขออีกด้มั้ยรู้สึกไม่พอเลย~~~
    #144
    0
  6. #143 kangza45782 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 18:58
    ดีจ้าาา
    #143
    0