{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 18 : การแข่งกีฬา5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    30 ก.ค. 63

"อย่างที่คิดเลย พลังของคุณแอคเซลาเลเตอร์ช่วยป้องกันจุดบอดของพวกเราได้สมบูรณ์แบบเลย"

"เป็นคนเลือกฉันมาเองไม่ใช่รึไง"


มิโดริยะกล่าวอย่างชื่นชมในความสามารถของแอคเซลแต่ก็ถูกตอบกลับด้วยคำพูดเย็นชาซึ่งก็ไม่ใช่อะไรที่เกินคาดเท่าไร 


"ลงพื้นได้แล้วล่ะ"


อุรารากะพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาลอยอยู่กลางอากาศมาเป็นเวลาสักพัก แอคเซลจึงใช้พลังพาพวกเขาลงพื้น แต่เพียงไม่กี่วิหลังจากที่เท้าเขาแตะพื้น


กลุ่มโชจิก็พุ่งเข้ามาหาพวกเขา


"โชจิ เล่นคนเดียวเหรอเนี่ย!?"


มิโดริยะกล่าวด้วยความตกใจเมื่อคนว่าบนหลังของโซจิมีอวัยวะอะไรบ้างอย่างงอกขึ้นมาเป็นลักษณะโดม แต่นอกจากนั้นก็ไม่เห็นใครอยู่บนนั้นเลย...


"อีกด้านซ้ายก็มากันแล้ว!"


ฮัตซึเมะพูดขึ้นเมื่เห็นว่ากลุ่มจากห้องบีอีกกลุ่มกำลังพุ่งเข้ามาจากอีกด้าน


"เราต้องรีบหนีแล้ว เอ๊ะ!? อะไรเนี่ย!?"


อุนารากะกำลังจะก้าวขา แต่ก็พบว่าเท้าเหยียบโดนอะไรสักอย่างที่เหนี่ยว ราวกับกาวจนดึงไม่ออก


"นั่นมันพลังของมิเนตะหนิ แต่มาจากไหนกัน!?"


มิโดรินะกล่าวด้วยความตกใจ พร้อมกับกวาดสายตามองหาเจ้าของพลัง


"ไอ้ตาถั่ว ลองมองให้ดีๆ สิ"


แอคเซลกล่าวพร้อมกับหันหน้าไปทางโซจิ ทำให้เห็นว่ามิเนตะนั้นซ่อนตัวอยู่ในอวัยวะที่โซจิงอกขึ้นมาบนหลังเพื่อซ่อนสมาชิดคนอื่นบนหลัง


"อย่างงี้ก็ได้เหรอ!?"


มิโดริยะกล่าวด้วยความตกใจ ซึ่งจริงๆ แล้วมันได้ผิดกฎแต่อย่างใด แค่คาดไม่ถึงเท่านั้นว่าจะมีคนใช้วิธีแบบนี้ 


ควับ!


"โว้ว!"


มิโดริยะหลบลิ้นของซึยุตวัดมาได้ทัน ทำให้เห็นว่าบนหลังของโซจินั้นไม่ได้มีแค่มิเนตะแต่มีซึยุอยู่ด้วย


'แย่แน่ๆ! ถูกประกบจากทั้งสองด้านแถมเท้าของคุณอุรารากะก็ยังขยับไม่ได้..... อึก... ช่วยไม่ได้นะ'



"คุณแอคเซลลาเลเตอร์!"


มิโดริยะตะโกนชื่อของแอคเซลออกมา แม้ว่าแอคเซลจะไม่ได้พูดอะไรตอบ แต่ก็รู้ว่ามิโดริยะต้องการจะสื่ออะไร 


ตุบ!


อีกครั้งที่แอคเซลกระทืบพื้น ทำให้อัตลักษณ์ของทั้งซึยุกับมิเนตะถูกสะท้อนกลับไปแถมทั้งสองทีมยังถูกพลังของแอคเซลดีดจนกระเด็นออกไปซะไกล



"หนักมือไปมั้ง....."


มิโดริยะกล่าวด้วยเสียงสั่นๆ ว่าแอคเซลเล่นใช้พลังแบบไม่ออมมือเลย แต่หารู้ไม่ว่าเมื่อกี้แอคเซลนั้นออมแรงเอาไว้เยอะมากแล้ว


"แกเป็นคนขอเองไม่ใช่รึไง"


"เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้แล้วล่ะ! รีบไปเถอะ!"


อุรารากะตะโกนขึ้นเมื่อเห็นว่าหลังจากที่สองทีมนั้นถูกดีดออกไป ทีมที่เหลือก็รีบแห่เข้ามาทันที


"ชิ!..... น่าเบื่อ... จะหนีไปถึงเมื่อไรกัน!!!"



ตุบ!!



แอคเซลกล่าวออกมาด้วยเสียงเซ็งก่อนจะใช้พลังดีดทุกทีมที่เข้ามากระเด็นกันไปคนละทิศคนละทาง


"อา! ผมว่าคุณหนักมือเกินไปแล้วนะ"


"หุบปากเฟ้ย ไม่งั้นแกก็จะโดนด้วย"


ดูท่าความเซ็งและความหงุดหงิดที่ก่อขึ้นในใจของแอคเซลมันจะมากขึ้นทุกที มันก็เลยต้องหาที่ระบายสักหน่อย 



.

.

.

.

.



สถานการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็คือทุกทีมต่างแย่งชิงผ้าคาดหัวกันอย่างดุเดือด หลายทีมถูกชิงผ้าคาดหัวของตัวเองไปแล้ว ส่วนทีมของพวกมิโดริยะ..... อืม เรียกได้ว่าหลังจากที่แอคเซลตัดสินใจได้ว่าเขาเบื่อที่จะหนีเต็มทีแล้ว พวกเขาก็ไม่ขยับไปไหนเลย แอคเซลค่อยใช้พลังคอยสะท้อนอัตลักษณ์ของคนอื่น พร้อมกับใช้พลังดีดพสกเขาออกไป


เป็นอย่างงี้มาสักพักแล้ว ทำให้แม้ว่าทีมของมิโดริยะจะไม่ได้ขยับไปไหนเลย แต่ก็ไม่มีใครสามารถเข้าใกล้ได้เลยสักคน


สิ่งที่เกิดขึ้นนั้นทำให้ทีมของมิโดริยะกลางเป็นจุดศูนย์กลางของการแข่ง มันราวกับว่าพวกเขากลายเป็นอุปสรรคอันดับ1ของการแข่งครั้งนี้ไปซะแล้ว มันเหมือนกับแอคเซลกำลังท้าทายให้ทุกคนลองก้าวเข้ามาเพื่อแย่งคะแนนของพวกเขา และจัดการดีดใครก็ตามที่กล้าเหยียบเข้าใกล้เขา


ไม่เพียงแต่เป็นจุดศูนย์กลางของการแข่ง แต่ยังเป็นจุดสนใจอันดับ1 ของผู้ชมอีกด้วย ทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยว่า จะทีมไหนสามารถเอาชนะอัตลักษณ์ของแอคเซลได้ไหม แต่ก็อย่างที่น่าจะเดาๆ ได้ว่าไม่ว่าจะอีกสักกี่ครั้งที่มีคนกล้าเผชิญหน้ากับแอคเซล พวกเขาก็ได้รับแต่เพียงอาการบาดเจ็บทั้งที่กายและที่ใจกลับไปเท่านั้น


เป็นยังงี้มาเรื่อยๆ จนทั้งมิโดริยะ อุรารากะและฮัตซึเมะมองกันด้วยสีหน้าเจื่อนๆ มันรู้สึกเหมือนว่าพวกเขาโกงการแข่งในครั้งยังไงก็ไม่รู้ พวกเขาไม่ต้องทำอะไรเลยสักอย่าง เพราะไม่ว่าจะถูกโจมตีจากทางไหนหรือรูปแบบไหนก็ตาม พลังของแอคเซลก็สะท้อนทุกอย่างได้หมด


ทั้งที่เป็นแบบนั้น แต่ก็ยังมีบางคนที่ไม่ยอมลดความพยายามและเลือกที่จะก้าวออกมาเผชิญหน้ากับแอคเซล



"ถ้าเป็นแบบนี้ฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว!"


กลุ่มของมิเนตะเสียผ้าคาดหัวไปโดยที่พวกเขาไม่รู้ตัว ทำให้พวกเขาตัดสินใจว่าจะทุ่มสุดตัวเพื่อคว้าผ้าคาดหัวจากทีมของมิโดริยะให้ได้


"โชจิ เข้าโหมดโจมตีเต็มกำลัง!"


โชจิค่อยเปิดอวัยวะที่บังตัวพวกมิเนตพบกับซึยุออกกลายเป็นแขนหลายข้าง


แต่ก็ไม่ใช่แค่พวกมิเนตะที่พร้อมจะทุ่มสุดตัว ทั้งทีมของโทโดโรกิ ทีทของจิโร่ และทีมจากห้องบีอีกสองห้องก็พุ่งเข้ามาแบบสุดตัวเช่นกัน


"คราวนี้มามากกว่าหนึ่งทีมอีก! แอคเซลนายสะท้อนทั้งหมดพร้อมกันไหวมั้ย!?"


อุรารากะหันไปถามแอคเซลด้วยท่าทางตื่นตระหนก แต่ก็ถูกแอคเซลตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า


"หุบปากไปเลย แกคิดว่าฉันเป็นใครกัน"


แอคเซลจ้องมองทุกทีมที่พุ่งเข้ามาพร้อมกับแสยะยิ้มบางๆ และรอให้พวกเขาเข้ามาใกล้กว่านี้ เพื่อที่แอคเซลจะได้ดีดพวกเขาจนลอยออกนอกสนาม



แต่แล้วเรื่องที่แอคเซลนึกไม่ถึงก็เกิดขึ้น


"ยาโอโยโรสุ ป้องกันเราและเตรียมการส่งผ่าน"


"เข้าแล้ว"


โทโดโรกิหันไปพูดอะไรบางอย่างกับยาโอโยโรสุทำให้เธองอกวัสดุอะไรบางอย่างออกมาที่บริเวณแขนขวาและบริเวณหน้าท้อง หลังจากนั้นโทโดโรกิก็หันไปหาคามินาริ


"คามินาริ..."


"ฉันรู้!"


คามินาริตอบรับพร้อมเริ่มปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาจากตัวเล็กน้อย


โทโดโรกิดึงวัสดุที่งอกออกมาจากท้องของยาโอโยโรสุมาคลุมตัว ซึ่งแท้จริงแล้วมันก็คือผ้าฉนวนสำหรับกันไฟฟ้า และวัสดุอีกอย่างที่งอกออกมานั่นก็คือวัสดุสำหรับกระจายกระแสไฟฟ้า


"ระวังให้ดีเถอะ! ปล่อยกระแสไฟฟ้า1,300,000โวลต์ แบบไม่เลือกหน้า!!"



เปรี้ยง!!!!



สิ้นเสียงคามินาริก็ปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงออกมาจากร่าง พอบวกกับวัสดุกระจายไฟทำให้ไฟฟ้ากระจายไปตามพื้นทั่วทั้งสนาม ทรงผลให้ทุกทีมบริเวณนั้นถูกช็อดทั้งหมดยกเว้นทีมของพวกเขาเอง


"นายสะท้อนการโจมตีได้รอบตัวงั้นใช่ไหม? แล้วถ้าเป็นกระแสไฟฟ้าที่มีตามพื้นแบบนี้ล่ะ!? สะท้อนได้รึเปล่า!?'


คามินาริพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมั่นใจ... แต่ยิ้มได้ไม่นานก็ต้องหน้าถอดสี เมื่อเห็นว่ารอยยิ้มบนหน้าของแอคเซลก็ยังคงไม่หายไปไหน


"จนแล้วจนรอดก็ยังคิดได้แค่นี้เองเหรอ..... ยังไงก็ยังเป็นได้แค่เด็กขี้แพ้วันยันค่ำนั่นแหละ!"


แอคเซลพูดพร้อมกับใช้พลังเปลี่ยนทิศทางกระแสไฟฟ้าที่มาตามพื้น ทรงผลให้กระแสไฟฟ้าไม่โดนพวกมิโดริยะเลยแม้แต่นิดเดียว


"บ้าน่า..... พลังของหมอนั่นมันจะไร้ขอบเขตไปถึงไหนเนี่ย!?"


คามินาริกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเมื่อเห็นว่าการโจมตีอันสุดแสนภูมิใจของตัวเอง ถูกป้องกันได้อย่างง่ายดาย ตรงกันข้ามกับโทโดโรกิที่ยังคงทำสีหน้านิ่งเฉย


"กะอยู่แล้วว่าแบบนั้นก็ไม่ได้ผล"


โทโดโรกิกล่าวอย่างใจเย็น พร้อมกับจับวัสดุกระจายไฟฟ้าและปล่อยพลังแช่งแข็งไปตามพื้น


"เหลืออีกไม่ถึงหกนาที พวกเราจะไม่หันหลังกลับ โทษที แต่ทนหน่อยแล้วกัน"


น้ำแข็งที่ถูกปล่อยไปตามพื้น ทรงผลให้ทีมอื่นๆ ที่ชะงักไปเพราะถูกไฟฟ้าช็อดก่อนหน้านี้ เท้าถูกแช่แข็งจนขยับไม่ได้


[อะไรกันเนี่ย! เกิดอะไรขึ้น!? โทโดโรกิหยุดทหารม้าทั้งหมดในทีเดียว!!!!]



ครืดดดดดด!!!!



"หืม?..."


เมื่อรู้สึกตัวอีกทีทีมของพวกมิโดริยะก็ถูกกำแพงน้ำแข็งปิดทางไว้รอบด้าน


[ทีมมิโดริยะไม่มีทางหนีซะแล้วครับ]


"แย่ล่ะสิ โดนปิดทางหมดเลย เบบี๋ของฉันคงทำอะไรในสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้แล้วล่ะ"


ฮัตสึเนะกล่าวด้วยสีหน้าเหงื่อตกเล็กน้อย



"โดนปิดทางแล้วไง.... ยังไงก็ไม่เคยมีความจำเป็นต้องหนีอยู่แล้วหนิ!"


แอคเซลจ้องไปที่ทีมพวกโทโดโรกิที่กำลังวิ่งตรงเข้า 



'วิ่งมาตรงๆ แบบนี้ก็สวยสิ!'


ตูบ!


ครืด!!



แอคเซลกระทืบเท้าส่งผลให้เกิดคลื่นสีดำพุ่งตรงไปหาพวกโทโดโรกิอย่างรวดเร็ว คลื่นสีดำคราวนี้นั้นรุนแรงพอจะส่งให้ทีมของโทโดโรกิปลิ้วข้ากำแพงสนามการแข่งได้เลย นั่นคือสิ่งที่แอคเซลตั้งใจไว้แต่ทว่า....


"ยาโอโยโรสุ!"


ทันใดนั้นเองยาโอโยโรสุก็สร้างวัสดุบางอย่างออกมาอีกที่หน้าท้อง มีลักษณะเป็นผ้าสีดำผืนใหญ่ โทโดโรกิรีบดึงมันมาคลุมตัวพวกเขาทันที และทันทีที่คลื่นสีดำของแอคเซลสัมผัสกับผ้าผืนนั้น เรื่องคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น....



ฟึ่บ!



คลื่นสีดำของแอคเซลถูกสลายหายไปในพริบตา!


[อะไรกันเนี่ยยยยย!!!!! ตั้งแต่เริ่มการแข่งขันมา!!!! เป็นครั้งแรกเลยที่อัตลักษณ์ของผู้เข้าแข่งแอคเซลาเลเตอร์ถูกหยุดเอาไว้ได้!!!!!!]


ผู้ชมต่างพากันตาโตด้วยความตกตะลึง ไม่นึกว่าในช่วงสุดท้ายของการแข่ง สถานการณ์จะเปลี่ยนแบบนี้ ทุกคนตั้งคำถามในใจเป็นคำถามเดียวกันว่าโทโดโรกิทำได้ยังไงถึงสามารถรับพลังของแอคเซลได้ตรงๆ แบบนั้น



“นั่นมันอะไรกัน?! พลังของคุณแอคเซลาเลเตอร์ถูกรับไว้ได้ง่ายๆ เลย?!”


พวกมิโดริยะหน้าซีดด้วยความตกใจไม่ต่างกัน ส่วนแอคเซลก็ถึงกับหุปยิ้ม พร้อมกับจ้องไปที่ผ้าสีดำที่คลุมร่างพวกโทโดโรกิเอาไว้


‘สามารถทำให้การโจมตีของเราไร้ผลได้แบบนี้.... หรือว่าผ้านั่นจะ....’



“วัสดุสำหรับดูดซับแรงกระแทกงั้นเหรอ?...”



แอคเซลพึมพำออกมาเบาๆ แต่ดังพอจะทำให้โทโดโรกิได้ยิน โทโดโรกิจึงตอบกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า


“ถูกต้อง..... นี่แหละเหตุผลที่ฉันเลือกยาโอโยโรสุมาอยู่ในทีม.... ตั้งแต่ที่ฉันเห็นพลังของนายที่USJ ฉันก็พยายามวิเคราะห์หาวิธีรับมือมันมาตลอด แล้วฉันก็นึกวิธีออกเมื่อนึกถึงตอนที่นายสู้กับเจ้าปีศาจนั่น พลังของนายถูกเจ้าปีศาจนั่นดูดซับได้อย่างง่ายดาย มันเลยทำให้ฉันรู้ว่าถึงนายจะโม้พลังของตัวเองเอาไว้แค่ไหน แต่การโจมตีของนายแท้จริงแล้วก็เป็นแค่คลื่นกระแทกธรรมดา ฉันถึงได้ไปขอร้องยาโอโยโรสุไว้ตั้งแต่ก่อนการแข่งให้ช่วยสร้างวัสดุสำหรับดูดซับแรงกระแทก เพื่อเอาไว้ตอนสู้กับนายไง นายไม่สามารถลงมือกับพวกเรารุนแรงแบบตอนเจ้าปีศาจนั่นได้ เพราะฉะนั้นแค่ป้องการโจมตีเบาๆ นั่นได้ก็พอแล้ว”


แอคเซลทำหน้านิ่งไม่ตอบอะไร



ตูม!!


เพล้ง!!!



สิ่งคาดไม่ถึงเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองเมื่อกำแพงน้ำแข็งด้านหลังแอคเซลถูกระเบิดเป็นรู ด้วยฝีมือใครก็คงเดาได้ไม่ยาก



“ลืมฉันไปรึเปล่า!!!! ไอ้วิลเลิน!!!”


ทีมของบาคุโกปรากฏตัวขึ้นโดยไม่มีใครคาดคิด ทำให้ตอนนี้ทีมมิโดริยะถูกล้อมทั้งจากด้านหน้าและด้านหลัง



[ไม่อยากจะเชื่อเลยคับ!!! ทีมของมิโดริยะที่ดูเหมือนจะคุมเกมมาตลอด! ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายที่ถูกต้อนซะแล้วคับ!!! พวกเขาจะสามารถแก้สถานการณ์นี้ได้ไหม! หรือว่าสถานการณ์จะพลิกในตอนสุดท้ายกันแน่!!!!]



“แย่แน่... แย่แน่ๆ! เอายังไงกันดีคับ คุณแอคเซลาเลเตอร์!”


“..........”


“คุณแอคเซลาเลเตอร์?”


มิโดริยะเรียกซ้ำแต่แอคเซลก็ยังคงก้มหน้านิ่งไม่พูดอะไร และทันใดนั้นเอง คำพูดที่ทำให้พวกมิโดริยะต้องใจตกลงตาตุ่มก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากของแอคเซล



“บ้าที่สุด... ไม่นึกเลยว่าจะมีเจ้านั่นจะรับพลังได้.... แบบนี้หมดหนทางแล้วล่ะ.....”



มิโดริยะไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้ยินแอคเซลพูดอะไรแบบนั้นออกมา คนอย่างแอคเซลเนี่ยนะจะยอมแพ้ มันไม่น่าเป็นไปได้.... แต่ถ้าเป็นเรื่องจริง ก็แปลได้แค่ว่าสถานการณ์ตอนนี้หมดหวังแล้วจริงๆ.....



แต่ว่า.....



“หึๆๆ....”



ทั้งมิโดริยะ อุรารากะ และฮัตซึเมะ ถึงกับขมวดคิ้ว เพราะถ้าพวกเขาไม่ได้หูฟาด เมื่อกี้แอคเซลหัวเราะงั้นเหรอ?



“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!!!!”



แล้วแอคเซลก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง สร้างความสับสนให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก



“คิดว่าจะพูดแบบนั้นรึไง!!”


ฟู่ว!




ทันใดนั้นของบาคุโกและทีมของโทโดโรกิ ก็หยุดชะงักขึ้นมากกระทัน สร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก 


[จู่ๆ ทีมของบาคุโกกับโทโดโรกิก็หยุดชะงักซะงั้นครับ!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นแน่เนี่ย??!!!!]



“เกิดอะไรขึ้น?!”


“หยุดทำไมว่ะ?!”



บาคุโกกับโทโดโรกิถามขึ้นแทบจะพร้อมกัน แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าที่เท้าของทีมพวกเขามีบางอย่างคล้ายกับลมหมุนขนาดเล็กหมุนรอบเท้าพวกเขา ส่งผลให้ไม่มีใครสามารถขยับไปไหนได้



“นั่นมันอะไร?...”


แม้แต่พวกมิโดริยะก็ยังมองด้วยความตะลึง แอคเซลค่อยๆ ฉีกยิ้มกว้างขึ้นอย่างชั่วร้าย



“ก็นะ..... ขืนมันจบแบบนี้การแข่งก็คงน่าเบื่อแย่.... เรามาดูโชว์มนุษย์ลอยฟ้าส่งท้ายกันหน่อยดีกว่า!!!”


ตุบ!



ฟู่ววววว!!!!



ลมก่อตัวใหญ่ขึ้นกลายเป็นทอร์นาโดขนาดใหญ่!! ส่งผลให้พวกบาคุโกและโทโดโรกิปลิ้วขึ้นฟ้าไปเลย!!


“อ๊ากกกกกก!!!!”


“ไอ้บ้าเอ๋ยยยย!!!!!!!!”



ทุกคนพากันตกตะลึงเป็นไก่ตาแตกกับภาพของทั้งสองทีมที่ถูกพัดจนปลิ้วขึ้นไปสูงบนฟ้า ส่วนแอคเซลก็เพียงยิ้มด้วยความสะใจ...




และแล้วการแข่งในครั้งนี้ก็จบลง....


ผลสรุปของการแข่งในครั้งนี้ก็คือ มีทีมที่เข้ารอบทั้งหมด5ทีม เป็นทีม4คน4ทีม ทีม2คน1ทีม 


และแน่นอนว่าทีมของมิโดริยะเข้ารอบด้วยการที่ไม่มีใครแตะต้องผ้าคาดหน้าผากของพวกเขาได้เลยสักคน....



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

306 ความคิดเห็น

  1. #140 Kirito00007 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 20:20
    คุ้มค่ากับการรอคอยเลยจริง
    #140
    0
  2. #138 KanGuri (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 18:49
    โกงมากๆ
    #138
    0
  3. #137 ugimigok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 16:00
    ขออีก~~}
    #137
    0
  4. #136 Sebastian8845 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 14:35
    สัมผัสได้ว่าบาคุโกจะโดนกระทืบถ้าหลุดปากคำด่าว่า"ไอโลลิค่อน"
    #136
    0
  5. #135 rishkkkk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 14:12

    หนูลาสออเดอกลับสู่อ้อมอกของแอสเซลาเรเตอร์ได้แล้วหนู5555
    #135
    1
    • #135-1 phannawithlazy(จากตอนที่ 18)
      30 กรกฎาคม 2563 / 17:36
      555 ชอบคำนี้ ตั้ลล้าก
      #135-1
  6. #134 rishkkkk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 14:10

    รอมานาน แต่ตอนนี้รอหนูลาสออเดอร์นานกว่า รอหนูลาสออเดออยู่ อยากให้มีฉากแบบสวีทกันของแอคเซลกับหนูลาสออเดอยุ
    #134
    0
  7. #133 G.aster (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:51
    น... ในที่สุดดดด
    #133
    0
  8. #132 [Shiro-san] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:49
    อ...อัพแล้ว....อัพแล้วงั้นหรอ!!!!! ฉลองงงงงงงง!!!!!//จุดพลุ
    #132
    0
  9. #131 Nontouchxyz (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:49
    แอคเซลโครตโหด555
    #131
    0
  10. #130 JobKeotrakulpong (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:47
    Opมาก555
    #130
    0
  11. #129 kangza45782 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 13:42
    ดีจ้าาา
    #129
    0