{Fic my hero academia} dark hero accelerator

ตอนที่ 1 : เมืองที่ไม่รู้จัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,424
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 665 ครั้ง
    28 ก.พ. 63

“หืม?....” แอคเซลลืมตาขึ้นพร้อมกับมองไปรอบๆตัวของเขาด้วยความประหลาดใจ เมื่อพบว่าตอนนี้ตัวเองยืนอยู่กลางถนนที่มีผู้คนมากหน้าหลายตาเดินผ่านไปผ่านมา

 

“นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นฟ่ะ” เขาพยายามนึกถึงสิ่งสุดท้ายที่ตัวเองจำได้ ก่อนจะนึกได้ว่าก่อนหน้านี้เขาถูกยิงเข้าที่กลางหน้าผากหลังจากพยายามใช้พลังช่วยลาสออร์เดอร์ แต่ก็ยังมีสติพอที่จะใช้พลังเพื่อช่วยชีวิตโยชิคาวาก่อนจะนำเธอส่งโรงพยาบาล แต่หลังจากนั้นเขาก็หมดสติไป พอรู้สึกตัวอีกทีก็มาโผล่ที่นี่แล้ว

 

หลังจากลองสำรวจตัวเองดูดีๆเขาก็พบกับสิ่งแปลกๆ คือแผลจากกระสุนที่หน้าผากของเขาหายไปราวกับไม่เคยถูกยิงมาก่อน แถมเสียผ้าที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็ต่างไปจากที่ใส่อยู่เป็นปกติ

 

ชุดที่เขาใส่อยู่ตอนนี้เป็นเสื้อยืดลายสีขาวดำคลุมทับด้วยเสื้อเจ็กเก็ตสีขาวประดับด้วยแผงขนสีขาวที่คอ กับกางเกงขายาวสีดำ

 

‘นี้มันเรื่องบ้าอะไรกันว่ะเนี่ย ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ มีใครเล่นตลกอะไรไม่เข้าเรื่องรึเปล่า รึว่าฉันจะตายไปแล้ว แต่เท่าที่ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่นรกนะ’ ด้วยความสับสนแอคเซลจึงลองเดินสำรวจที่ๆเขาอยู่ ณ ตอนนี้ดู

 

หลังจากเดินสำรวจมาได้สักพักเขาก็พบเมืองที่เขาอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เมืองแห่งการศึกษา แต่น่าจะเป็นโตเกียวซะมากกว่า

 

แต่สิ่งหนึ่งที่แปลกยิ่งกว่าเมืองก็คือผู้คน เพราะเนื่องจากบางคนก็มีอวัยวะแปลกๆงอกออกมาจากร่างกาย หรือบางคนก็ดูราวกับไม่ใช่มนุษย์เลยทีเดียว

 

‘พวกนั้นมันตัวบ้าอะไรกันว่ะ? การทดลองแบบพิเรนๆของพวกสติเสียเหรอ? ไม่สิ ถ้าใช่จริงก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นนอกเมืองแห่งการศึกษาได้นี่นา แล้วก็ไม่น่าจะปล่อยให้ตัวทดลองออกมาเดินกันการถนนแบบนี้สิ แต่นอกจากเมืองแห่งการศึกษาแล้วมันยังจะเจออะไรแบบนี้ได้ที่ไหนอีก...’

 

 

ตูม!!!

 

ในขณะที่แอคเซลกำลังสับสนกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้เอง จู่ๆก็เกิดเสียงระเบิดขึ้น ทำให้เขาต้องหันไปมองก่อนจะเห็นคนแต่งชุดคอสตูมแปลกๆกำลังสู้กับคนร่างยักษ์อยู่บนสะพานรถไฟฟ้าโดยมีคนที่แต่งชุดคอสตูมอีกหลายคนคอยกันประชาชนไม่ให้เข้าไป

 

‘อะไรกันอีกล่ะเนี่ย... โชว์ปาหี่รึไง? คงไม่หรอกมั้ง ดูท่าจะสู้กันจริงๆ แต่ทำไมต้องแต่งชุดแบบนั้นด้วยฟ่ะ เห็นแล้งหงุดหงิดลูกตาเป็นบ้า’

 

“เด็กคนนั้นน่ะ! รีบออกมาจากตรงนั้น! มันอันตราย!” คนที่แต่งชุดคล้ายกับนักดับเพลิงกล่าวขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาแอคเซล

 

“เฮ้อ... น่ารำคาญเว้ย...” แอคเซลไม่สนใจในสิ่งที่คนๆนั้นเตือนก่อนจะเดินผ่านใต้สะพานรถไฟฟ้า

 

คนที่ทุกคนเหมือนจะเรียกว่าคามุอิ วู้ด กำลังสู้กับวิลเลินร่างใหญ่ที่มีอัตลักษณ์ในการกลายร่างเป็นมอนสเตอร์ตัวยักษ์ ตอนนั้นเองที่เขากำลังจะใช้อัตลักษณ์ในการจับศัตรู แต่ว่า...

 

 

“แลคเกอร์พันธนาการ!- ?” มีหญิงสาวร่างยักษ์ พุ่งเข้ามาเตะก้านคอมันจนกระเด็นซะก่อน

 

“ว้าว!! นั่นมันฮีโร่ที่กำลังเป็นที่นิยมเมาท์เลดี้นี่นา!!” ผู้คนต่างตะโกนถึงชื่อของเธอเรียกได้ว่าโผล่มาโขมยซีนของคามุอิ วู้ด เต็มๆ

แต่แล้วเมาท์เลดี้ก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจได้ไม่นานเมื่อสังเกตุ จุดที่ร่างของวิลเลินกำลังจะล้มลงไปนั้นมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินอยู่

“หนุ่มน้อย!! ระวัง!!!” เมาท์เลดี้กับฮีโร่คนอื่นกำลังทำท่าจะเข้าไปช่วยเขา เนื่องด้วยกลัวว่าเด็กหนุ่มจะถูกวิลเลินร่างยักษ์ทับจนเละ แต่หารู้ไม่ว่า พวกเขากำลังไปช่วยผิดคนแล้ว

 

‘ฮีโร่เหรอ?.... ฮึ! มีแต่เรื่องไร้สาระอะไรก็ไม่รู้ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ’ แอคเซลยกมือขึ้นก่อนจะปล่อยคลื่นสีดำออกจากฝามือของเขา ผลักร่างของวิลเลินคนนั้นขึ้นไปบนฟ้าสูงกว่าเดิม

 

ตูม!!!!

 

ร่างของวิลเลินตกลงมาห่างกว่านั้นเล็กน้อยส่งผลให้พื้นและสิ่งก่อสร้างตรงนั้นเสียหาย แต่โชคยังดีที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

 

“นั่นมันอัตลักษณ์อะไรน่ะ?”

 

“เด็กคนนั้นเป็นฮีโร่เหรอ? ทำไมถึงมีพลังเยอะขนาดนั้น?”

 

“ไม่น่าใช่หรอกมั้ง... เข้าไม่ได้สวมหน้ากากหนิ”

 

ผู้คนต่างซุบซิบถึงพลังของเขา เพราะถือว่าหาได้ยากมากที่คนที่ไม่ได้เป็นฮีโร่ จะมีพลังเยอะถึงขนาดนี้

 

“มหาศาลอะไรขนาดนี้ พลังอัตลักษณ์ของเด็กคนนั้น...” เหล่าฮีโร่มองเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างตลึง ในขณะที่คามุอิ วู้ด ที่พึ่งใช้อัตลักษณ์กักตัววิลเลินเสร็จก็เดินมาหาแอคเซล ก่อนจะกล่าวว่า

 

“เธอเป็นใคร? หรือว่าจะเป็นนักเรียนของยูเอย์ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ห้ามใช้อัตลักษณ์ตามใจชอบแบบนี้นะ! รู้ไหมว่าเมื่อกี้นี้เกือบมีคนได้รับบาดเจ็บแล้ว รู้ตัวบางไหม?!”

 

‘ไอ้รากไม้นี่ มันจะพล่ามอีกนานไหมเนี่ย เอาแต่พูดอะไรไม่รู้เรื่อง’ แอคเซลหันไปมองผู้คนที่มองเขาด้วยสายตาหวาด คงเพราะสิ่งที่เขาทำเมื่อกี้มันทำให้เกิดความเสียหายไม่น้อย แม้จะไม่มีใครได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิต แต่แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนหวาดระแวงในตัวเขาแล้ว

 

แอคเซลเมินคามุอิ วู้ดก่อนจะใช้พลังควบคุมเวกเตอร์ของลมรอบๆตัวมารวมไว้ที่กลางหลังของเขาเป็นปีกพายุก่อนจะบินออกไปจากที่ตรงนั้น

 

.

.

.

.

.

 

หลังจากบินมาห่างได้สักระยะแอคเซลก็บินลงบนยอดตึกสูงแห่งหนึ่ง ก่อนจะจ้องมองวิ้วตรงหน้าจากบนยอดสูงนั้น ลมจากบนยอดตึกพัดผมกับชายเสื้อของเขาปลิ้วไสว

 

จู่ๆ ก็มาโผล่ในที่ๆไม่รู้จัก เจอเรื่องแปลกๆที่ตัวเองไม่เข้าใจ ไหนยังจะกลุ่มคนที่เรียกตัวเองว่าฮีโร่กับวินั่นอีก ในใจของแอคเซลตอนนี้มีแต่ความสับสนและสงสัยอยู่เต็มไปหมด

 

แต่ในความสับสนนั้นเขากลับนึกถึงใบหน้าของเด็กคนหนึ่งขึ้นมา นั่นก็คือลาสออร์เดอร์นั่นเอง

 

‘ยัยเด็กบ้านั่น ป่านี้จะเป็นยังไงบ้างนะ อุส่าห์เสี่ยงชีวิตช่วยถึงขนาดนั่นแล้ว อย่ามีหน้าเป็นอะไรขึ้นมานะโว้ย...’ แม้ในใจของเขาจะเป็นห่วงลาสออร์เดอร์ แต่ตอนนี้เขาต้องรับมือกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าซะก่อน แอคเซลลองมองเมืองที่อยู่ตรงหน้าไปรอบๆ ดูๆไปแล้วมันก็ไม่เห็นจะต่างตากเมืองโตเกียวที่เขาเคยรู้จักตรงไหน แต่สิ่งที่เขาเจอเมื่อกี้นี้มันทำให้เขาฟันธงได้เลยว่านี้ไม่ใช่เมืองโตเกียวที่เขารู้จักอย่างแน่นอน

 

‘ก่อนอื่นก็คงต้องลองหาข้อมูลดูก่อนว่านี่มันคือที่ไหน แล้วค่อยหาว่าทำไมเราถึงมาโผล่ที่นี่ได้’

 

เมื่อกำหนดเป้าหมายได้แล้วแอคเซลก็กระโดดลงจากยอดตึก ก่อนจะใช้พลังควบคุมเวกเตอร์ของลมรอบๆให้พยุงเขาไว้ก่อนจะตกถึงพื้น

 

ลมที่เกิดขึ้นสร้างปัญหาให้กับคนแถวนั้นเล็กน้อย โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่ใส่กระโปร่งที่พยายามเอามือปิดกระโปร่งไว้ เนื่องจากลมพัดจนกระโปร่งเกือบเปิด

 

ส่วนแอคเซลนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจต่อคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อยก่อนจะเดินต่อไป....

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 665 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

304 ความคิดเห็น

  1. #250 Don't disappoint (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2563 / 10:12
    เทพจัดๆ
    #250
    0
  2. #246 Xaneki (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2563 / 01:22

    nice. The translator I'm using sucks but from what i could read, this is really good.

    #246
    0
  3. #62 Ralaza (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 13:18

    สนุกค้าบบบบ
    #62
    0