Fic conan Spirytus (Amuro x Shinichi)

ตอนที่ 3 : 003 สิ่งที่เรียกว่าความเป็นมนุษย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

Spirytus

 

Pairing : Amuro (zero, Furuya)x Conan (shinichi, Spirytus)

Warning : Plot twist

 

สิ่งที่เรียกว่าความเป็นมนุษย์

             

ทุกอย่างมันแปลกไปเมื่อประมาณหกปีก่อน… 

เพื่อนชายของเธอ คุโด้ ชินอิจิ เขาเป็นทั้งเพื่อนสนิท เพื่อนสมัยเด็กและยังเป็นเจ้าของรักแรกอีกต่างหาก เขาเป็นคนฉลาด มีความคิดที่โตเกินตัวมาตั้งแต่ที่ได้รู้จักกัน เป็นเด็กที่ไม่เหมือนกับเด็ก โมริ รัน คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็นเพราะเขาถูกหล่อหลอมมาจากพ่อที่เป็นนักเขียนและแม่ที่เป็นดาราดัง ทว่ามันไม่ใช่เรื่องไม่ดี เพราะว่าชินอิจิเป็นแบบนั้นเธอจึงได้ตกหลุมรักเขา

ทั้งที่ชินอิจิเป็นคนที่มีความมั่นอกมั่นใจเต็มเปี่ยมแต่เขากลับขี้อายที่จะแสดงความรักออกมาและไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นมากนัก เธอมักแอบเห็นเขาทมีสีหน้าลังเลปนลำบากจะเวลาที่พ่อกับแม่จะเดินทางไปไกลและทิ้งเขาเอาไว้ที่บ้านคนเดียวอยู่เสมอ คิดว่าคงเป็นห่วงมากๆ แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกไปหรือเพราะคิดว่าจะไม่มีอันตรายอยู่แล้ว การแสดงอาการเป็นห่วงออกมาจึงดูน่าละอาย เพราะเขาคิดทุกอย่างเป็นเหตุเป็นผลจนลืมไปว่าบางครั้งชีวิตของคนเราก็ไม่มีเหตุผล ตรงจุดนี้ทำให้รันตกหลุมรักเพื่อนสนิทคนนี้มากขึ้นทุกทีแม้จะโดนคุณพ่อบ่นว่าแก่แดดก็ตามที

เด็กหญิงคิดว่าเวลาที่เด็กผู้ชายแสนเพอร์เฟคคนนี้ สนใจอะไรสักอย่างและทุ่มเทลงไปอย่างเต็มที่นั้นมีเสน่ห์เหลือเกิน

แต่เด็กผู้ชายตอนที่แสดงความอ่อนไหวออกมาพอเป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวกับน่าหลงใหลยิ่งกว่า มันคือด้านที่บ่งบอกว่าเขายังคงมีความเป็นมนุษย์ อ่อนเยาว์และไร้เดียงสาเฉกเช่นผู้คนทั่วไป ไม่ได้ยืนหยัดอยู่เหนือกว่าเฉกเช่นยามสืบสวนคดีอย่างทุกที

แต่อย่างที่บอกว่าทุกอย่างมันแปลกไปเมื่อหกปีก่อน จากเด็กร่าเริงที่มีความเป็นผู้ใหญ่ ชอบเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีของตำรวจ ซ้ำยังมีน้ำใจเห็นคุณค่าของทุกชีวิตยิ่งกว่าใครจึงมุ่งมั่นที่จะเสาะหาความจริงเกี่ยวกับอาชญากรรมทั้งหลายก็พลันกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่สนใจโลกทันทีที่มีข่าวออกมาว่า คุโด้ ยูกิโกะ นักแสดงสาวชื่อดังจบชีวิตลงที่ข้างถนนด้วยอุบัติเหตุรถยนต์

‘ถ้าตำรวจบอกว่ามันคืออุบัติเหตุผมก็จะยอมรับ’

‘เพราะถ้าหลักฐานมีเพียงเท่านี้…’

คุโด้ ยูซากุ พ่อของชินอิจิก็ทิ้งทวนบทสัมภาษณ์ไว้เพียงเท่านั้น

รันรู้สึกว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น ทว่าเธอกลับไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถามอะไรเมื่อเห็นชินอิจิมาโรงเรียนหลังจากหยุดเรียนไปหลายวันเพื่อจัดการเกี่ยวกับคดีของคุณแม่ ทว่าด้วยแววตาตอนนั้นของเด็กชาย เด็กหญิงรู้ดีเลยว่าสิ่งที่ยึดเหนี่ยวความเป็นมนุษย์และอารมณ์อ่อนไหวของเขาหายไปแล้วหนึ่งคน

ชินอิจิในวัยสิบเอ็ดปีคงไม่คิดว่าเธอสังเกต เขายังคงยิ้ม ยังคงสนใจคดีที่เกิดขึ้น พูดกับใครต่อใครที่เข้ามาถามอย่างไร้มารยาทว่าเข้าใจดีว่าคนเราเกิดมาก็ต้องตายแค่ตกใจที่ทุกอย่างเกิดขึ้นไวไปหน่อยแต่ตัวเขาเองไม่เป็นอะไรและจะทำใจได้ในเร็ววัน ชินอิจิยังคงทำตัวสุภาพและตามใจเธอเสมอ มันราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดว่าเข้าใจและจะทำใจได้เป็นเรื่องจริง แต่กระนั้นแล้วเป็นเพราะว่ารันชอบเขามาก มากกว่าที่ตัวเขารู้ดังนั้นเธอจึงพบว่าในความเหมือนเดิมนั้นมีบางสิ่งที่ต่างออกไป บางสิ่งที่แปลกออกไปและตัวของเด็กชายก็ไม่ต้องการให้ใครรับรู้ถึงมัน

ชินอิจิไม่ได้สนใจว่าใครจะตาย ไม่ได้สนใจคดี ไม่ได้สนใจว่าใครจะเจ็บ เขาไม่สนใจอะไรเลยต่างหาก

เขายังคงเป็นเด็กชายแสนเพอร์เฟค ฉลาก รอบรู้ รอบคอบ แต่มันเพอร์เฟคมากเกินไป จนราวกับว่าด้านที่เป็นมนุษย์ของชินอิจิกำลังจะหมดไป หายไปต่างหาก

 

“นั่นแกจะไปไหนน่ะ ?”

 

คุณพ่อของเธอเอ่ยถามเมื่อพบว่าทั้งๆ ที่วันนี้คือวันหยุด ทว่า โมริ รันกลับแต่งตัวเพื่อออกไปนอกบ้าน ใบหน้าน่ารักของสาววัยรุ่นหันมามองเขา ดวงตาเป็นประกาย “ร้านปัวโรต์ค่ะ เห็นว่ามีเค้กมาใหม่เลยจะลงไปลองทานสักหน่อย คุณพ่อจะให้ซื้อขึ้นมาฝากไหมคะ ?”

“หา ไปแค่ร้านเค้กนั่นไหงแต่งตัวอย่างกับจะไปเที่ยวไกลฟ่ะ หรือว่า…” โมริ โคโกโร่หรี่ตามองลูกสาวของตัวเองอย่างจับผิด “แกสนใจเจ้าลูกจ้างร้านนั้นใช่ไหม ชื่ออะไรนะ อามุโร่หรือเปล่า ?”

เด็กสาวทำหน้าปลง

“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ ก็ชินอิจิหายป่วยแล้วนี่นาหนูเลยชวนเขามาทานด้วยกันน่ะ!” เธออธิบายพลางคิดไปถึงเมื่อวานตอนเย็นที่ลองโทรไปหาเพื่อนสมัยเด็กที่ลาหุดเรียนไปเพราะสุขภาพไม่ดี

ตั้งแต่ที่คุณแม่ของชินอิจิเสีย ชินอิจิก็ดูจะเป็นคนที่ป่วยง่ายจนต้องหยุดเรียนบ่อยๆ ยังดีที่เขาฉลาดเลยตามบทเรียนทัน แต่กระนั้นเธอเองก็เป็นห่วงเขาอยู่เสมอ ในฐานะที่เขาเป็นทั้งเพื่อนสมัยเด็กและอดีตคนที่เธอเคยแอบชอบน่ะนะ

ใช่ อดีต…

เธอตัดใจตั้งแต่ที่รู้สึกว่าชินอิจิมีเป้าหมายบางอย่างอยู่ในใจและไม่คิดจะมีคนรักแล้วล่ะ

ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบเขาที่เป็นเช่นนี้ แต่เพราะชอบมากเลยไม่อยากให้ความรู้สึกของตนเองมาถ่วงเขาเอาไว้ต่างหาก หญิงสาวขยับรอยยิ้มอ่อนโยนปนไปด้วยความเศร้า ทำเอานักสืบวัยกลางคนที่มองอยู่พูดไม่ออก ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าลูกสาวตนเคยแอบชอบไอ้เด็กนั่น และรู้ดีว่าการถูกปฏิเสธเองก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้เช่นกัน

 

“เออ ฝากเอาเค้กขึ้นมาฝากด้วยล่ะ”

 

คุโด้ ชินอิจิ หยุดลงที่หน้าร้านปัวโรต์ใต้สำนักงานนักสืบคุณพ่อของรันเพื่อนสมัยเด็กของตนเอง ลางสังหรณ์ร้องเตือนเขาไม่หยุดตั้งแต่มาถึงที่นี่ ทั้งที่ร้านนี้มองภายนอกก็ดูปกติดีแท้ๆ แต่ในอกกลับเต้นแรงราวกับว่าเข้าไปแล้วมันจะเปลี่ยนชีวิตของเขาอย่างไรอย่างนั้น

 

เหมือนกับตอนนั้น ตอนที่เจอกับยินละวอดก้าเป็นครั้งแรก

 

เด็กหนุ่มมองดูข้อความของสาวเจ้าที่บอกว่าให้เข้าไปก่อนเดี๋ยวลงมาเพราะคุยกับคุณพ่ออยู่ ก่อนที่จะเข้าไปตามที่เธอบอก เสียงระฆังอันเล็กที่ติดไว้บริเวณเหนือประตูดังขึ้นเมื่อบานไม้ถูกผลัก กลิ่นหอมของขนมตีเข้าหน้าชินอิจิแทบจะทันที

“ยินดีต้อนรับค่ะ” พนักงานสาวคนหนึ่งเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินมาหยุดตรงหน้าเขา เด็กหนุ่มมองเธออยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อทันที

“เอ่อ เดี๋ยวเพื่อนผมจะตามมาอีกคนหนึ่งครับ คงไม่ว่าอะไรถ้าผมจะขอไปนั่งตรงนั้น” มือชี้ไปยังมุมในสุดของร้าน แน่นอนว่าสาวเจ้าเดินนำก่อนจะนำน้ำมาเสิร์ฟให้สองแก้ว

ชินอิจิกวาดตามองไปรอบด้านแทบจะทันที พยายามมองหาต้นตอที่ทำให้ตนเองรุ้สึกไม่สบายใจก่อนจะหยุดลงในร่างคนคุ้นเคยที่เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับเมนูขนม

เบอร์เบิ้น…

“รับอะไรดีครับคุณลูกค้า ?”

คิ้วเรียวกระตุกไปเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับมาสู่ความปกติได้ในที่สุด นึกสงสัยว่างานที่องค์กรมันน้อยเกินไปหรืออย่างไรอีกฝ่ายถึงได้มาเป็นลูกจ้างในร้านขนมแบบนี้ แน่นอนว่าในห้วงความคิดนั้นไม่มีความกังวลว่าจะถูกจับได้เลยสักนิดเพราะอย่างไรเสียคนที่จะเชื่อมโยงได้ว่าชินอิจิเป็นคนเดียวกับสไปริทัสทั้งๆ ที่อายุของทั้งคู่ห่างกับราวๆ สิบปีก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว

เขายังคงกวาดตามองเมนูที่ได้รับมาตามปกติก่อนจะเอ่ยสั่ง ไม่ลืมเมลไปถามรันว่าให้สั่งเผื่อไว้ไหม

ใช้เวลาไม่นานสาวเจ้าก็เปิดประตูเข้ามา

“สวัสดีค่ะคุณอาสึสะ คุณอามุโร่” หญิงสาวทักทายพนักงานร้านทั้งสองคนทันที โดยที่หญิงที่ถูกเรียกว่าอาสึสะมีท่าทางแปลกใจ

“เอ๊ะ งั้นเด็กคนนั้นที่บอกว่าจะมีเพื่อนตามมาก็…”

“ค่ะ เขาชื่อ คุโด้ ชินอิจิ เป็นนักสืบและก็เป็นเพื่อนหนูเองค่ะ!”

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #58 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:18

    น้องงงงงทำไมเป็นงี้

    #58
    0
  2. #22 PrincessDark (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 06:23
    ขำความปากร้ายของน้องจริงๆนะ 5555
    #22
    0
  3. #3 Kudo Kamolchanok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 22:57

    ทำร้ายน้องอ่ะ555

    #3
    0