Fic conan Spirytus (Amuro x Shinichi)

ตอนที่ 1 : 001 เด็กคนนั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63

Spirytus

 

Pairing : Amuro (zero, Furuya) x Conan (shinichi, Spirytus)

Warning : Plot twist

 

เด็กคนนั้น

 

'เขา เรียกพบนายน่ะ' แค่เพียงคำกล่าวนั้นของยินทำให้เจ้าของโค้ดเนมเบอร์เบิ้นมาหยุดยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงามกลางป่าเขา ดวงตากวาดมองสำรวจสภาพโดยรอบไว้สำหรับทางหนีทีไล่หากเกิดเรื่องฉุกเฉิน พลางคิดถึงบทสนทนาในความทรงจำ 

'เขา.. ใครเหรอครับ ?' 

'ฝ่ายวางแผนของเรา' 

'วางแผนเหรอครับ ?'

เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าอาชญากรรมทั้งหมดในองค์กรหากเป็นงานใหญ่จะต้องถูกร่างแผนโดยคนคนหนึ่ง ทว่าเขากลับไม่มีสิทธิ์ได้พบคนคนนั้นเพราะคราแรกยังไม่ได้รับการไว้วางใจเต็มที่ 

แต่ในเมื่อคำสั่งมาเช่นนี้ย่อมหมายถึง... 

 

'มีงานเจาะจงให้ผมทำเหรอครับ' 

'ไม่รู้สิ ไอ้เด็กนั่นน่ะชอบเล่นสนุกซะด้วย'

'เด็ก ?' 

'เออ เด็ก ฉันส่งแผนที่ไปในเมลแล้ว อ่านแล้วลบด้วยล่ะ ส่วนโค้ดเนมของไอ้เด็กนั่นก็คือ...' 

 

[ Spirytus ] 

 

โค้ดเนมที่บ่งบอกได้ถึงความรุนแรง สไปริทัสคือเหล้าที่ที่มีแอลกอฮออล์สูงสุดถึง 96% การจะดื่มมันแบบเพียวๆ ได้นั้นแลกมากับอาการปวดแสบท้องอย่างรุนแรง เป็นเหล้าที่แสนท้าทายสำหรับพวกนักดื่มค่อนข้างมาก

ดวงตาสีฟ้าหลุบลงอดคิดถึงบทสนทนาของตนกับเพื่อนคนนึงไม่ได้

 

‘เคยดื่มสไปริทัสไหมเบอร์เบิ้น ?’

‘หา ?’

‘เป็นเหล้าที่ดื่มยากมากๆ เชียวแหละ สำหรับฉันรสชาตินั่นมันรุนแรงไปหน่อย แต่ว่านะ มันออกจะเหงาและน่าสงสารจนอยากจะช่วยเหลือเชียวแหละ’

‘…’

‘ถ้ามีโอกาสจะให้พบกับเด็กหนุ่มคนนึงนะ’

 

หรือว่าที่จริงแล้วสก๊อตรับรู้ตัวตนของสไปริทัสมานาน แต่ไม่ยอมบอกเขากัน ?

ทำไม ?

เจ้าของโค้ดเนมเบอร์เบิ้นถอนหายใจหลังจากดึงตัวเองให้หลุดออกมาจากภวังค์ได้ เขาจ้องมองบานประตูนิ่ง ถ้าหากว่าการคาดการณ์ของเขาเป็นจริง คนที่อยู่หลังประตูก็ต้องเป็นเด็กหนุ่มหรือคนหนุ่ม มือที่เตรียมกดกริ่งประตูหยุดลงเมื่ออยู่ๆ บานไม้งามเปิดออกมาเอง พร้อมกันนั้นร่างเล็กๆ ของเด็กคนหนึ่งก็โผล่มาจากหลังประตู

เด็กเจ็ดขวบ ?

“เธอ...”

“มาแล้วเหรอฮะ พี่เบอร์เบิ้น” สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนหลังเจ้าของโค้ดเนมที่ถูกเรียกมองสบกับดวงตาสีน้ำเงินครามที่ราวกับมองทะลุซึ่งทุกสิ่ง แม้ออกจะเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายค่อนข้างมาก แต่เมื่อดูจากคำพูด แววตา ลักษณะการแต่งตัวและรอยด้านที่นิ้วมือยามที่เด็กน้อยเอื้อมมาจับข้อแขนของเขาไว้นั้น ไม่มีทางที่จะไม่ใช่อย่างเด็ดขาด 

“สไปริทัส ?” 

เป็นใครไปไม่ได้เลย

เด็กชายตัวเล็กคลี่ยิ้มราวกับจะบอกว่าสิ่งที่เขาคิดมันถูก สองขาสั้นๆ ออกเดินทั้งที่ยังจับจูงมือของเขาเพื่อให้เดินตามเข้ามาในบ้านด้วยกัน เบอร์เบิ้นหลุบตามองตามแผ่นหลังเล็กๆ นั่นพลางคิดว่าสิ่งที่เคยสงสัยเอาไว้ว่าสก๊อตจะรู้จักกับสไปริทัสคงต้องปัดตกไปเสียแล้ว ในเมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่เด็กหนุ่ม แต่เป้นเพียงแค่เด็กชาย ท่าทางไร้พิษสงเท่านั้น

ใช่ ก็แค่ท่าทางไร้พิษสง

แม้จะไม่ใช่เด็กหนุ่มจนปัดตกการคาดการณ์ไป ทว่าโค้ดเนมที่องค์กรตั้งให้ไม่เคยมีโค้ดเนมที่ตั้งขึ้นมางั้นๆ หรือตั้งมาอย่างปล่อยผ่านอย่างแน่นอน เด็กคนนี้คงร้ายกาจสมกับโค้ดเนม

“พี่ดูแปลกใจแบบนี้แปลว่าไม่ได้ข้อมูลอะไรเลยสินะครับ ?”

“ข้อมูล... แหม เธอหมายถึงอะไรกันครับสไปริทัส ?” 

“อ้าว” ใบหน้าไร้เดียงสาเงยขึ้น ขณะที่มือข้างที่ว่างของเจ้าตัวเปิดเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ภายในค่อนข้างมืด มีแสงสลัวรอบๆ จากหน้าจอที่ฉายภาพบ้านจากมุมต่างๆ และคอมพิวเตอร์ที่เปิดประมวลผลค้างเอาไว้สองเครื่องเท่านั้น “ไม่ใช่ว่าพี่ฟุรุยะพยายามสืบเรื่องของผมอยู่เหรอเนี่ย ผมนึกว่าพี่จะมีข้อมูลแล้วสืบเพิ่มไปแล้วเสียอีก ก็หมอนั่น…”

“หมอนั่น ?”

“เปล่าครับ แค่คิดถึงเพื่อนเก่าน่ะ เพื่อนเก่าที่ช่างวุ่นวาย”

 

ใช้คำพูดเหมือนตัวเองแก่จังนะ…

 

สไปริทัสตัวน้อยหัวเราะราวกับจะเปลี่ยนเรื่อง เจ้าของโค้ดเนมเบอร์เบิ้นยังคงสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ หากแต่เลือดในกายกลับเย็นเฉียบ เหนือสิ่งอื่นใดที่มากกว่าคำพูดจาเลื่อนลอยนั้น ชื่อจริงของเขาที่ออกมาจากปากเด็กคนนี้... ชื่อจริงที่ไม่ใช่ตัวตนที่สร้างขึ้นมา ไม่ใช่ อามุโร่ โทโอรุ แต่เป็น ฟุรุยะ เรย์

“อ้ะ แต่ถามเรื่องแบบนี้ไปตอนนี้พี่ก็คงไม่ตอบใช่มั้ยครับ” 

รอยยิ้มไร้เดียงสาถูกจุดขึ้น แววตาสีไพลินเปล่งประกายวาว “งั้นเปลี่ยนหัวข้อมาดูเรื่องงานของเรากันก่อนดีกว่าเนอะ”

การหยั่งเชิงถูกปัดตกไป แต่วินาทีนั้นฟุรุยะ เรย์หรือเจ้าของโค้ดเนมเบอร์เบิ้นได้รับรู้แล้วว่าตัวตนของเขาถูกเปิดเผยเป็นที่เรียบร้อย ดังนั้นคำถามต่อมาจึงเป็น ใครที่รู้เรื่องนี้บ้าง ? 

ขณะที่ฟังแผนการการก่ออาชญากรรมก็ครุ่นคิดวางแผนกำจัดเด็กน้อยที่นั่งข้างกายไปด้วย แน่นอนว่าคำว่าเด็กไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการไว้ชีวิต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เด็กที่ร้ายกาจและพร้อมจะหันคมเขี้ยวใส่ผู้คนคนนี้ 

เพื่อผู้คนเพื่อประเทศ...

แต่จะฆ่าเด็กคนนี้อย่างไรไม่ให้โดนองค์กรจับได้ ? 

หรือจะตามหาตัวตนของเด็กคนนี้ได้ยังไง เพราะนอกจากโค้ดเนมซึ่งเคยได้ยินกันทั่วไป ในองค์กรเองก็ใช่ว่าทุกคนจะเคยเห็นหน้าคร่าตาอีกคน ดูเหมือนว่า 'ท่านผู้นั้น' จะให้ความสำคัญของเด็กนี่ไม่น้อยไปกว่ายินหรือเบลม็อท

“นี่คิดจะฆ่าผมเหรอครับ ?” แต่ความคิดก็ต้องถูกขัดอีกครั้งเมื่อได้ยินถ้อยคำที่คล้ายกับรู้ทันนั่น เบอร์เบิ้นชะงัก ดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าเด็กคนนี้จะรู้จักชื่อนั้น “ถ้าฆ่าผมสก๊อต… ไม่สิพี่ฮิโรมิสึที่ตายไปจะโกรธเอานะ”

เด็กคนนี้…

 

 

TBC.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #56 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2564 / 10:04

    ติดตามมมมมมมเราอยากลองอ่านแบบโคนันร้ายๆบ้างขขอบคุณแต่งนะคะไรท์

    #56
    0
  2. #41 nep7 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 00:44
    กี้ดดดด ดีมากกก ชอบนะคะะ
    #41
    0
  3. #20 PrincessDark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 06:11
    เด็กคนนี้ร้ายกาจมากกกกกก สนุกมากเลยค่ะนี่อ่านแค่ตอนเดียวเองนะ
    #20
    0