Fic conan นกสีฟ้า (amuro x oc) กำลังรีไรท์

ตอนที่ 23 : Be my daddy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    18 ส.ค. 63

นกสีฟ้า

AMURO x OC

------------------------------------------------------


Be my daddy

 

Lyin' on the beach and the hot sun ( yeah hot )
Yeah, I want you
If you have forgotten how to have fun ( c'mon )
Well, I'll show you

 

อาซึสะชะงักเมื่อพบว่าวันนี้พ่อหนุ่มคนฮอตของร้านปัวโรต์กลับมาทำงานโดยไม่บอกกล่าวหลังลายาวไปหลายวัน สาวเจ้าเอ่ยทักทายชายหนุ่มที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาในร้านที่ซึ่งในแขนมีน้องสาวของเขาอยู่ คริสตี้มีสีหน้าบึ้งบูดคล้ายกำลังหงุดหงิดแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน สาวน้อยในบางครั้งก็มีความเป็นผู้ใหญ่เกินตัวเหมือนกับโคนัน แต่ค่อนไปทางมากกว่าเพราะเด็กชายคนนั้นยังทำตัวน่ารักบ้าง ซึ่งคริสตี้ออกจะไม่ ตรงกันข้าม เธอแค่นั่งและมองดูทุกอย่างเงียบๆ และอาซึสะคิดว่าคงเป็นเพราะโดนบังคับให้ตื่นเช้าจนเกินไปแน่ๆ

ก็แหม เมื่อก่อนเธอก็ไม่ชอบที่ต้องตื่นเช้านี่นา!

“สวัสดีค่ะคุณอามุโร่ สวัสดีจ้ะคริสตี้จัง!

“สวัสดีค่ะพี่อาซึสะ!” เด็กหญิงร้องทักอย่างร่าเริง ก่อนสองมือจะชูมาทางเธอเป็นเชิงให้อุ้ม และยืนยันด้วยน้ำเสียงน่ารักๆ นั่นในทันที “พี่อาซึสะคะ อุ้ม อุ้มมมม”

หญิงสาวเจ้าของร้านแทบกรี้ดกับความน่ารักนั้น คริสตี้เป็นเด็กที่มีหน้าตาน่าเอ็นดูเธออยากอุ้มเจ้าหนูคนนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ติดที่มันคงดูไม่มีมารยาทสักเท่าไหร่ที่จะไปทำแบบนั้นกับลูกหลานคนอื่นเขา เพราะงั้นเมื่อเด็กน้อยเสนออาซึสะก็เตรียมพร้อมที่จะไปรับเด็กหญิงมาจากชายหนุ่ม

ทว่า

“คริสตี้อย่ารบกวนคุณอาซึสะสิครับ พี่บอกแล้วนี่นาว่าถ้าพามาด้วยแล้วห้ามซน” อามุโร่ดุน้องสาวของตัวเองไม่จริงจังนัก เด็กหญิงเบะปากในทันทีทันใด

“ใครบอกว่าอยากม” แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดจบมือหนาๆ ของคนเป็นพี่ชายก็อุดปากเล็กๆ ที่เตรียมแฉความจริงนั่นทันทีทำเอาคนมองอยู่ถึงกับกุมขมับ คริสตี้ดิ้นดุ้กดิ้กจนหลุดแล้วร้องลั่น

“ก็หนูไม่อยากให้พี่อุ้มนี่นา!

“เอ้า พี่ชายอุ้มไม่ดีตรงไหนล่ะ ?”

“โฮ่ยยยย ยังกล้าที่จะถาม!

สองพี่น้องเปิดสงครามขนาดย่อมกันรับเช้าวันใหญ่ สาวเจ้าหัวเราะ รอจนชายหนุ่มผมบลอนพ่ายแพ้แก่สงครามน้ำลายในครั้งนี้เพราะไม่ว่าเขาจะพูดอะไรคริสตี้ก็เอาแต่บอกว่า หนูไม่อยากให้พี่อุ้มๆ ซ้ำ ราวกับจะทดสอบความอดทน ส่วนคนเป็นพี่ชายก็เอาแต่ยิ้มกับหัวเราะ

อ๊า ปวดหัว!                            

อาซึสะปิดหู ก่อนที่อยู่ๆ จะพบว่าร่างเล็กๆ ของคริสตี้สั่นเทาราวกับลูกนกพึ่งตกจากรังก็ไม่ปาน หยดน้ำตาใสไหลย้อยลงมาเปื้อนแก้ม

“ฮึก

“เอ๋!?”

“พ พี่ชายใจร้ายอะ ฮึก” มือเล็กปาดน้ำตาป้อยๆ ท่าทางน่าสงสารจนคนมองใจอ่อนยวบ โดยเฉพาะกับหญิงสาวที่เอ็นดูคริสตี้อย่างอาซึสะ

“คุณ อา มุ โร่ คะ”

“ฮื้อ

และใช่ คุณอามุโร่พ่ายแพ้ยับเยินกับไม้ตายของหญิงสาวในร่างเด็ก คนหนุ่มลนลานท่ามกลางสายตาดุๆ ของหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวของร้านปัวโรต์ที่จ้องมองเหมือนว่าเขากำลังรังแกเด็กจนต้องส่งน้องสาวแต่ในนามให้เจ้าหล่อนไปแต่โดยดี

“พี่อาซึสะ!

เด็กหญิงกอดเธอก่อนวางคางเกยบ่าพลางใช้แก้มไถหญิงสาวอย่างออดอ้อน แต่คล้อยหลังนั้นหันไปแลบลิ้นให้แฟนหนุ่มด้วยความสะใจนักหนาจนคนมองอดสงสัยไม่ได้ว่าไอรีนจะเล่นเป็นเด็กนานจัดจนอินแล้วลืมอายุจริงๆ ของตัวเองหรือเปล่า

แถมไอ้น้ำตาสั่งได้นั่น

ด้านอาซึสะหญิงสาวที่ได้รับโชคเต็มๆ ในการอุ้มเด็กดูพึงพอใจมาก เธอคิดมาพักหนึ่งตั้งแต่รู้จักกันครั้งแรกแล้วว่าคริสตี้เป็นคนที่ตัวเล็กเอามากๆ เล็กจนดูไม่สมกับอายุ ปกติอาซึสะไม่ใช่คนที่จะอุ้มเด็กวัยมากกว่าห้าขวบได้สบายๆ เท่าไหร่ แต่กับคริสตี้นั้นเธอแทบไม่ต้องพยายามเลยด้วยซ้ำ

เด็กหญิงเบา ตัวเล็ก เหมือนตุ๊กตา

ตุ๊กตา

จริงสิ!

“คิดออกแล้วไงล่ะ!

ร้องอุทานออกมาเมื่อคิดบางอย่างได้ เธอวางคริสตี้ลงกับพื้น ก่อนย่อกายลงพิจารณาเด็กหญิงในระดับสายตา จนเด็กผมขาวที่ถูกมองสั่นสะท้านด้วยรางสังหรณ์

“ค คะ ?” คริสตี้ร้องถาม ศีรษะนั้นเอียงลงอย่างน่ารักน่าชัง “มีอะไรรึเปล่าคะพี่อาซึสะ ?”

“สังเกตมาพักหนึ่งแล้ว ว่าคริสตี้จังเนี่ยชอบเสื้อผ้าแนวลูกไม้ ฟ่องๆ ฟูๆ โลลิต้าพวกนี้สินะจ้ะ ?” อาซึสะตรงเข้าประเด็นที่ตัวเองโดยไม่อ้อมค้อม ชั่ววินาทีหนึ่งเธอเหมือนเห็นสีหน้าเหมือนเมายาเบื่อหนูจากเด็กหญิง แต่แค่ชั่ววินาทีเดียวรอยยิ้มน่ารักน่าเอ็นดูสมวัยก็เข้ามาแทนที่จนหล่อนคิดไปว่าตัวเองคงตาฝาด

อื้อ ตาฝาดแหละน่า!

“ก็ชอบค่ะ ชอบมากเลย!” เด็กหญิงเอ่ยตอบออกมา พลางหมุนตัวจนชุดกระโปรงสีชมพูหวานสะบัดพลิ้ว “ก็มันน่ารักมากๆ เลยนี่คะ!

คริสตี้ในสายตาอาซึสะนั้นช่างดูเหมือนเจ้าหญิงในการ์ตูนตัวน้อยๆ ไม่มีผิด หล่อนคิดว่าใครก็ตามที่เห็นภาพของเด็กหญิงในยามนี้จะต้องตกหลุมรักในความน่าเอ็นดูนั่นแน่ๆ

ส่วนคนเป็นพี่ชายนั้น

“คุณอามุโร่เป็นอะไรไปคะ ?”

เอามือปิดปาก แถมมุดหน้าลงที่เค้าท์เตอร์ ไหล่ทั้งสองข้างสั่นกึกๆ ราวกับว่ากำลังกลั้นหัวเราะเสียอย่างนั้น

เขาหัวเราะ ?

หญิงสาวในร่างเด็กถลึงตา นึกอยากพุ่งเข้าไปกัดเขานัก เธอแยกเขี้ยว แต่บ่นอะไรได้ไม่มากนัก อันเนื่องมาจากว่าตนเองนั้นต้องแสดงว่าเป็นน้องสาวผู้แสนดีไม่รู้เรื่องไม่รู้ราว

ได้ ระวังตัวไว้เลยเรย์คุง!

ระ วัง ตัว ไว้!

“เปล่าครับ ผมแค่คิดอะไรตลกๆ ได้น่ะ ว่าแต่คุณอาซึสะถามคริสตี้ทำไมเหรอครับ หรือว่าจะให้เธอเป็นนางแบบเสื้อผ้าเด็กกันนะ ?” หลังจากได้รับสายตาทิ่มแทงตรงมาจากแฟนสาวในร่างเด็กคนผมบลอนด์ทองก็หยุดหัวเราะได้ เขาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความสงสัย

เธอพยักหน้า ท่าทางมุ่งมั่นเสียจนไอรีนได้แต่หรี่ตามอง “ใช่ค่ะ เพื่อฉันหานางแบบเด็กอยู่ ถึงจะได้ลงโปรโมทแค่ทางอินเตอร์เน็ตก็เถอะ แต่ว่าๆ ได้ผลตอบแทนดีนะคะ นอกจากเงินก็ได้เสื้อผ้าที่ใส่ถ่ายแถมสิทธิ์กินเค้กร้านปัวโรต์ฟรีทั้งปีด้วย!

“สิทธิ์กินเค้กร้านปัวโรต์ฟรีเหรอคะ ?” เด็กหญิงที่เริ่มมองเห็นเค้ารางอะไรบางอย่างเอ่ยทวน เธอไม่ชอบของหวานนัก แต่เด็กๆ ส่วนมากชอบจึงมักสั่งมาเพื่อแสร้งทำตัวเป็นเด็กทั่วไปเสมอ ซ้ำมันก็ยังถูกทำโดยคนผมบลอนด์คนนั้น ไอรีนยอมรับว่าไม่สามรถปฏกิเสธมันได้ลงหรอก ดังนั้นไม่แปลกเท่าไหร่ที่อาซึสะจะคิดว่าเด็กหญิงสนใจและชอบมัน สีหน้าหล่อนเต็มไปด้วยความรำคาญใจตอนที่หญิงสาวไม่ทันเห็น

“ใช่แล้ว เพราะว่าสถานที่ถ่ายแบบคือร้านปัวโรต์ หรือพูดง่ายๆ ก็คือเราจะโปรโมทร้านไปด้วยในตัวด้วยอย่างไรล่ะ! เหฆ็นไหมลงทุนหนึ่งแต่ได้ถึงสองเลยนะคริสตี้จัง” อาซึสะอธิบาย ก่อนจะใช้สองมือประกบกัน แล้วหันมาทางคริสตี้ “ดังนั้นขอร้องล่ะ คริสตี้จัง คุณอามุโร่ ช่วยมาถ่ายแบบโปรโมทเสื้อผ้าเพื่อนของฉันและให้ร้านของเราหน่อยสิคะ!

 

 

เพราะปฏิเสธไม่ได้ แถมเรย์ก็คิดว่ามันน่าสนุกดีด้วยที่จะได้เห็นไอรีนแกล้งทำตัวให้มันสมวัย เธอตลกจะตายตอนที่พยายามพูดเสียงสองแล้วทำตาแป๋วดังนั้นเขาจึงตอบตกลงอาซึสะไปอย่างไม่คิดอะไรมาก

แต่ใครจะไปรู้ว่าในทันทีที่ตอบตกลงหญิงสาวจะสั่งปิดร้านและเรียกเพื่อนมาถ่ายเลยเช่นนี้

เอาแบบไม่มีเวลาให้คิดปฏิเสธเลย!

แต่นอนนอนอามุโร่ขออาซึสะเอาไว้แล้วนั่นแหละว่าหากมีคอมเม้นถามถึงนางแบบตัวน้อย ห้ามบอกว่าหล่อนเป็นน้องสาวของเขาอย่างเด็ดขาด โดยข้ออ้างของชายหนุ่มคือเพราะไม่ต้องการให้แฟนคลับของตัวเองเข้าหาและสร้างความวุ่นวายให้แก่คริสตี้

ทั้งที่ความจริงก็แค่กันคนในองค์กรมาเจอแล้วเอะใจเฉยๆ

ทว่าคำตอบนี้ทำเอาหญิงสาวประทับใจแบบสุดๆ ภาพลักษณ์หนุ่มหล่อรักครอบครัวถูกตีเข้ากลางใจของหญิงสาวต่างจากคนเป็นน้องสาวโดยสิ้นเชิง

คริสตี้กอดอก

แหม เรย์คุง ตอแหx

ไอ้คนปลิ้นปล้อนเอ้ย ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอีกคนถึงได้สวมหน้ากากไว้หลายใบได้โดยความไม่แตก ก็เล่นแสดงเก่งขนาดนี้นี่!

นับเป็นโชคดีของชายหนุ่มผมทองที่หลักๆ แล้วชุดของผู้ชายไม่ใช่สินค้าหลักของแบรน ดังนั้นเรย์จึงแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าประมาณสองสามชุดแต่ยังคงเข้ากับผ้ากันเปื้อนของร้านปัวโรต์ ต่างจากไอรีนที่วิ่งผลัดเปลี่ยนไปแล้วไม่ต่ำกว่าสิบชุด

เหมือนคุณอาซึสะจะบอกว่าถ่ายเสร็จให้ชุดไปเลยใช่ไหมนะ ?

โอ้

ตลกร้ายสำหรับหญิงสาวในร่างเด็กน่าดู

“แม่งเอ้ย แม่งๆๆๆๆๆ

คริสตตี้ที่กำลังขลุกอยู่ในห้องน้ำเพื่อแต่งตัวพึมพำเสียงเบาออกมารัวๆ ราวกับว่ากำลังร่ายมนต์สาปแช่งใครสักคนอยู่ก็ไม่ปาน ดวงตาสีม่วงร้อนแรงดุจไฟที่พร้อมจะเผาทุกอย่างโดยเฉพาะกองถ่ายมองชุดมากมายที่ตนแบกมาเข้าห้องน้ำด้วยกันแล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอยากกลับไปนอน

ความจริงแล้วหญิงสาวในร่างเด็กไม่ได้ร้องขอที่จะตามแฟนหนุ่มมาทำงานเลยด้วยซ้ำ เธอไม่อยากต้องมานั่งหึงเขากับสาวๆ แม้จะเข้าใจดีว่าอีกคนไม่ได้คิดอะไรแต่คนหนุ่มนั้นฮอตเกินกว่าปรอทความอดทนของเธอจะรับไหว ยิ่งกับตอนที่เธอเป็นแค่เด็กซ้ำยังอยู่ในสถานะน้องสาวของเขาเช่นนี้

ไอรีนอยากไปหาเอโดงาวะ โคนันที่บ้านของดอกเตอร์อากาสะใจจะขาด เพราะให้เดาว่าเวลานี้เขาคงกลับจากการตั้งแคมป์แล้ว และยังอยากคุยกับอากาอิ ชูอิจิคนนั้นเรื่องแผนการที่ดักจับรัมด้วย อย่างน้อยการคุยกับสองคนนี้ก็ทำให้เธอกลับมาสงบจิตสงบใจได้บ้างและมากกว่าที่เคย

สำคัญที่สุดคือเธอจำเป็นต้องบอกอากาอิว่าเรย์รู้เรื่องแล้ว และมีความต้องการให้ทั้งเอฟบีไอกับสันติบาลมาวางแผนร่วมกันตรงๆ โดยที่ไม่ต้องมีจีไอจีเอ็นอย่างเธอเป็นสื่อกลางแบบลับๆ อีก

แม้จะไม่รู้ว่าจะทำให้เกิดศึกหนักภายในเองหรือเปล่าก็เถอะ

ไอรีนถอนหายใจ

ถึงแฟนเด็กของเธอจะเล่าแล้วก็ตามว่าทำไมถึงได้เกลียดเอฟบีไอคนนั้นนัก แต่ทว่ามันแปลก

ถ้าอากาอิรู้ว่าสก๊อตซ์เป็นตำรวจก็ไม่มีเหตุผลเลยที่เขาจะต้องบีบบังคับให้ชายหนุ่มฆ่าตัวตาย คนคนนั้นฉลาดและน่าจะมีแผนอะไรมากกว่านี้ ทว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่หญิงสาวจะพูดออกไปได้เมื่อเห็นสีหน้าโกรธเกรี้ยวของแฟนหนุ่ม

ก็ขนาดเจ้าของเรื่องที่รู้ดีที่สุดยังไม่พูดเลยนี่นา ดังนั้นเธอจะไม่พูด

ก็หวังให้เรย์เลิกใช้อารมณ์นำเหตุผลเร็วๆ เผื่อเขาจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเรื่องระหว่างอากาอิและสก๊อตซ์เมื่อมองในมุมของบุคคลที่สามมันเต็มไปด้วยความไม่สมเหตุสมผล

ทว่าหญิงสาวก็ได้แต่คิดอยากไปหาพวกเขาเท่านั้นเพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าเธอติดต่อกับเอฟบีไอ แฟนหนุ่มที่กลายเป็นพี่ชายหลอกๆ คนนี้ไม่ยอมปล่อยให้เธอไปไหนมาไหนโดยที่เขาไม่รู้อีกเลย ซ้ำกว่าจะเคลียร์ปัญหาที่เอฟบีไอรู้ตัวตนจริงๆ ของเธอก่อนเขาได้ก็ปาเอาเหนื่อยใช่เล่น

ทั้งๆ ที่ฟุรุยะ เรย์เป็นคนมีเหตุผลมากแท้ๆ

แต่พอเป็นเรื่องของอากาอิ ชูอิจิคนนั้นเขาดันไร้เหตุผลขึ้นมาเสียอย่างนั้น เรียกได้ว่าความแค้นมันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

เธอมองหมวกลูกไม้ในมือ จัดการผูกสายโบว์มันให้ปลายรัดคางดีๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังจุดที่มีชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบร้านปัวโรต์ยืนอยู่ พร้อมด้วยพร๊อบประกอบอย่างเค้กจากฝีมือเขาเพื่อเตรียมถ่ายรูปเซ็ทต่อไป

“มาพอดีเลย”

เขาว่าพลางอุ้มเธอมายืนบนเก้าอี้ดีๆ นับเป็นโชคที่ไม่ต้องคิดท่าโพสอะไรมากเพราะคนถ่ายต้องการคอนเซปพี่น้อง และต้องการธรรมชาติ เพราะงั้นแล้วไอรีนก็แค่ทำเหมือนที่พี่น้องเขาทำกันเท่านั้น

แม้จะเหนื่อยแล้วก็ตามที

นี่มันงานหนักกว่าแฝงตัวเข้าไปขโมยข้อมูลจากพวกผู้ก่อการร้ายอีกน่ะนั่น!

 

 

กว่าการถ่ายรูปจะเสร็จก็ปาไปทุ่มครึ่ง หลังจากหลายคนแยกย้ายกันกลับไปในร้านก็เหลือเพียงแค่เรยื อาซึสะและไอรีนเท่านั้น หญิงสาวเจ้าของร้านวันนี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ เพราะเมื่อนึกถึงยอดขายที่จะเพิ่มขึ้นจากการมีพรีเซ็นเตอร์หน้าตาดีก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะชอบใจ ถึงกับเอ่ยอาสาให้ทานข้าวด้วยกันที่ร้านก่อน

แน่นอนว่าทั้งสองคนที่ถูกใช้แรงงานไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

“รอตรงนี้นะครับคริสตี้” ชายหนุ่มเอ่ยกำชับกับเด็กหญิงก่อนตรงเข้าไปทางหลังร้านเพื่อช่วยหญิงสาวผมยาวเตรียมของ ไอรีนพยักหน้ารับแต่โดยดีเธอไม่คิดที่จะเข้าไปช่วยเพราะรู้ดีว่าครัวร้านปัวโรต์ไม่ใหญ่นัก ดังนั้นมากคนก็มากเรื่องจึงนั่งรออยู่เงียบๆ

“เฮ้อ

มือเล็กจิ้มโทรศัพท์เพื่อสั่งการกับคนในทีม ยิ่งเห็นพวกเขาย้ำเกี่ยวกับภารกิจยิ่งรู้สึกเป็นกังวลจนแทบอ้วก

กริ้ง

เสียงกระดิ่งที่ติดอยู่กับประตูร้านดังขึ้นบ่งบอกว่ามีคนมา นั่นทำให้หญิงสาวในร่างเด็กซึ่งกำลังจมลงในโลกส่วนตัวสะดุ้ง เธอหันไปเพื่อบอกกล่าวแก่คนที่เข้ามาว่าร้านปิดแล้ว ทว่าใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามากลับทำเอาร่างเล็กเกร็งแน่น

ใบหน้าที่มองย้อนแสงไฟที่สาดส่องลงมาก็ยังดูงดงามและโดดเด่น

คุณ”

เธอคนนั้นหันมามองไอรีน ใบหน้าฉายแววสงสัย เส้นผมสีทองสว่างคลอเคลียแก้ม ขับเน้นให้ใบหน้างามดูน่าถนอม ยิ่งตอนที่เจ้าหล่อนเอียงคอและขานรับ

“คะ ?”

ยิ่งดูดีจนแทบลืมหายใจ

แต่ไอรีนไม่ได้สะดุ้งเพราะความงดงามนี้

เธอแค่ตกใจที่ได้เห็นผู้หญิงคนนี้อีกครั้งต่างหาก มือเล็กเผลอกำแน่นก่อนจะแสร้งตีสีหน้าใสซื่อยามเอ่ยตอบ

“คือวันนี้ร้านปิดน่ะค่ะ”

“อ้าว ตายจริง ฉันนี่แย่จังนะ” เจ้าหล่อนหัวเราะ ท่าทางนั้นดูเหมือนว่าจะไม่รู้จริงๆ ทำเอาใจที่เริ่มเต้นแรงของเด็กหญิงค่อยสงบลงบ้าง ไอรีนปลอบใจตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าไม่มีทาง

ก็เธอคนนั้นตายไปแล้ว

หล่อนก็แค่คนหน้าเหมือน หน้าเหมือนเท่านั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ” เด็กหญิงกล่าว ก่อนจะถอนสายตากลับมา แสร้งทำเป็นสนใจโทรศัพท์ของตัวเอง แต่กระนั้นกลับระแวงระวังหฆญิงสาวผมทองไว้ตามสัญชาตญาณ

ไม่รู้สึกเลยว่ามีคน

ไอรีนมั่นใจว่าเธอไม่ใช่คนสัญชาตญาณทื่อ หญิงสาวในร่างเด็กไม่ได้รู้สึกเลยสักนิดว่ามีคนยืนอยู่ หากแต่สองหูก็ไม่ได้ยินเสียงกระดิ่งปิดของประตูเช่นกันบ่งบอกว่าเจ้าหล่อนยังอยู่

ไอรีนอดทน

กริ้ง

จนได้ยินเสียงปิดของประตูจึงถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะคิดบางอย่างได้

อาซึสะปิดร้านมาทั้งวัน และร้านคาเฟ่ต์ที่ปิดมักจะเอาป้ายที่บอกว่าปิดร้านมาแปะไว้ที่ประตูเสมอ ร้านปัวโรต์ก็ไม่ยกเว้น

!!!

โครม!

ใบหน้างดงามที่หันกลับไปทางประตูสะดุ้งโหยงเมื่อพบว่าหญิงสาวผมทองย่อกายลงมาจนใบหน้าหล่อนอยู่ห่างกับตัวเองไม่ถึงคืบ ไอรีนตกใจจนหงายหลังลงจากเก้าอี้

ไม่รู้เลย

ไม่รู้เลยว่าโดนเข้าใกล้

และยังไม่มีเสียง

“คุณ” ริมฝีปากเล็กอ้าๆ หุบๆ

เพราะเสียงตกเก้าอี้ไม่ได้เบานัก ดังนั้นแล้วสองคนที่อยู่ในครัวจึงตกใจและรีบวิ่งออกมาในทันที เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังใกล้เข้ามา หญิงผมทองยิ้ม ปลายนิ้วชี้แตะจรดริมฝีปาก

“ชู่ว

“ฉันคิดว่าตระกูลทากิซาวะสอนลูกสาวเพียงคนเดียวให้ออกมาสง่างามกว่านี้นะ”

และประโยคนั้นก็ทำให้ดวงตาสีม่วงของเด็กหญิงเบิกกว้าง ไอรีนยกมือกุมอกของตัวเองที่เต้นแรงจนเจ็บ หญิงสาวผมทองก้าวออกไปจากร้านพอดีกับที่เรย์โผล่ออกมาจากห้องครัว

“คริสตี้!

“คริสตี้จัง!” อาซึสะร้องเสียงหลงเมื่อออกมาเจอเข้ากับสภาพตรงหน้า ไม่ต่างอะไรกับคนหนุ่ม หล่อนคิดว่าคงเป็นเพราะเขาห่วงน้องสาวตัวเอง

คงมีเพียงแต่เรย์เท่านั้นที่เขารู้ว่าตัวเองตกใจเพราะอะไร

แฟนสาวในร่างเด็กกึ่งนั่งกึ่งนอนกับพื้น เมื่อมองจากเก้าอี้ที่ล้มและมือกับหน้าแขนที่แดงจัดของเธอบ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวร่วงลงมาจากเก้าอี้

แต่ไอรีนดูไม่ใช่คนที่จะเหม่อจนร่วงลงมา ไม่ใช่และไม่มีทางใช่ เธอเป็นประเภทที่โอเค เก้าอี้ล้ม งั้นพลิกตัวแล้วก็กลับมายืนได้อย่างงดงามต่างหาก

“เป็นอะไรมากมั้ยครับ ? เกิดอะไรขึ้นบอกพี่ได้มั้ย ?”

แล้วยังใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผีนี่อีก ชายหนุ่มย่อกายลงวางมือบนบ่าเล็ก เพื่อเรียกหล่อนอีกครั้ง

“เรย์

ไอรีนหันมา เธอดูไม่ได้สติ ลืมแม้กระทั่งต้องเรียกชายหนุ่มผมบลอนทองคนนี้ว่าอะไรยามอยู่ข้างนอกเสียด้วยซ้ำ ท่าทางเช่นนี้ทำเอาคนมองใจหาย ไหนจะร่างกายเล็กๆ ที่สั่นเทานี่อีก ไม่นานหยาดน้ำตาจะไหลลงมาจากดวงตาสีม่วงสวย ท่ามกลางความตกใจของทุกคน คริสตี้ส่งเสียงร้องไห้ออกมาอย่างสมเป็นเด็กครั้งแรก

 

บนหาดทรายที่แสนร้อนแรง

ใช่ ฉันต้องการคุณ

ถ้าคุณลืมว่าเราเคยเล่นสนุกด้วยกันยังไง

มาสิ ฉันจะแสดงให้ดู


TBC.

------------------------------------------------------

ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันนะ!?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #61 icesupicha (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 21:48

    ใครกันนะ

    #61
    0
  2. #45 Sonn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2563 / 18:25
    รอต่อไปปปป
    #45
    0
  3. #41 Piszerel (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 16:01
    รอนะค้าไรรรรทททททท์ *-*

    *0*

    *-*

    *0*

    *-*

    *0*

    *-*

    *0*
    #41
    0
  4. #40 Piszerel (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2563 / 16:00
    คุณแม่หรอ *0*
    #40
    0
  5. #39 ภาชนะที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 23:46
    เบลม็อทป่ะคะ
    #39
    0