Fic conan นกสีฟ้า (amuro x oc) กำลังรีไรท์

ตอนที่ 17 : Wrap me in plastic

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    29 ก.ค. 63

นกสีฟ้า

AMURO x OC

------------------------------------------------------

Wrap me in plastic

 

It's my first night out with you
Treat me right and buy me shoes
Let me be your fantasy
Play with me
I wanna be your girl

 

            ความจริงแล้วสิ่งที่ไอรีนควรให้ความสนใจคือวิ่งไปและทำการผ่าตัดฉุกเฉินเพื่อเอาระเบิดออกจากท้องของชายผู้โชคร้ายที่ถูกบังคับให้ก่ออาชญากรรม แน่นอนว่ามันไม่ใช่หลักสูตรสมัยอยู่หน่วยรบแต่เป็นหลักสูตรที่เคยเรียนต่างหาก

เธอเคยเรียนหมอ แต่ก็ไม่มีใบรับรองหรอกนะ

ตอนนี้ก็คงเป็นการผ่าตัดเถื่อน

แต่งานนอกกฎหมายเป็นของถนัดของตำรวจความมั่นคงอย่างเดียวเสียที่ไหน มันเป็นของถนัดสำหรับหน่วยเธอเหมือนกัน ที่ไม่เคยทำเพราะว่านี่ไม่ใช่ประเทศตัวเองต่างหาก

ทว่าระหว่างที่วิ่งนั้นสายตาของเธอดันพบเข้ากับใครบางคนที่คุ้นหน้าคร่าตาในข่าวเหลือเกินเข้าอย่างพอดิบพอดี

            เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสั้นระต้นคอ ส่วนสูงที่ต่ำกว่ามาตราฐานทว่าดูคล่องแคล่ว ดวงตาสีฟ้าดูอ่อนโยน เธอคนนั้นวิ่งสวนไอรีนออกไปคนระทาง ทั้งท่าทีร้อนใจปนเจ็บใจ รวมถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นนั่น

            “ทำไม

            ทำไมคนร้ายตัวจริงถึงมาอยู่ที่นี่ เธอคนนั้นวิ่งตรงออกไปนอกโรงแรม ไอรีนอยากจะโทรบอกโคนันหรือชิโฮะว่าขอเวลาเธอเพื่อจัดการธุระสักครู่ แต่ติดที่ตัวเธอตอนนี้ไม่มีอุปกรณ์สื่อสาร จึงจำใจวิ่งตามเธอคนนั้นไปอย่างช่วยไม่ได้

            มินามิตรงไปยังสะพานที่ถูกตัด และถ้าไอรีนเดาไม่ผิดเจ้าหล่อนคงต้องการทำลายหลักฐาน เพราะโทรศัพท์มือถือในมือของเธอเตรียมจะถูกโยนลงไป

            ไม่มีทาง ไม่มีทางเสียหรอก!

            “ไม่ให้ทำหรอกน่า!” แม้จะยังเจ็บเสียดภายในเพราะร่างกายที่โตขึ้นมาอย่างกะทันหันเนื่องจากการเร่งปฏิกิริยาของยาที่กินเข้าไป

แต่กระนั้นหญิงสาวกลับตัดสินใจพุ่งเข้าใส่มินามิเต็มแรง มือพยายามเยื้อแย่งอุปกรณ์สื่อสารที่มีไว้เพื่อบังคับระเบิดในท้องของคนมา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางยอมให้หลักฐานถูกทำลายเด็ดขาด

            “หนอย นี่เธอเป็นใครเนี่ย!?” มินามิสบถ ท่าทางไม่ชอบใจนัก แม้จะตกใจอยู่บ้าง ทว่าสำหรับคนที่บงการฆ่าคนและวางแผนมาเป็นระยะเวลานานย่อมตอบโต้ได้ทันที ไม่มัวแต่กลัวว่าจะถูกจับได้

            ไอรีนเตะสวนเธอเต็มแรงในทันทีที่มีจังหวะ เธอไม่มีความคิดจะแนะนำตัวเพราะรู้ดีว่าร่างกายนี้มันอยู่ได้ไม่นาน ถ้าเกิดว่าแย่งอุปกรณ์จุดชนวนมาได้แล้วมันไม่สามารถหยุดระเบิดในท้องของชายผู้ถูกบังคับให้เป็นฆาตกรคนเมื่อครู่ได้เธอต้องมีเวลาพอที่จะผ่ามันออกมาเองด้วย

“อึก!” มินามิกระเด็นไปไกลพร้อมมือกุมท้องท่าทางเจ็บปวด

“โทษทีแล้วกัน ลืมออมแรง” กล่าวออกไปพร้อมสะบัดมือไปมาด้วยท่าทีไร้ความรู้สึกผิด เมื่อรวมเข้ากับใบหน้างดงามจึงชวนให้รู้สึกเหมือนกำลังถูกกวนประสาทไม่น้อย

เมื่อได้กลับร่างเดิมการเคลื่อนไหวของหญิงสาวผมขาวก็ราวกับติดปีก ปกติแล้วแรงเตะของเธอทำให้แม้แต่ทหารในทีมล้มได้ ดังนั้นไม่ต้องพูดถึงเภสัชกรธรรมดาๆ

            “แค่กๆ!” มินามิไอออกมาท่าทางหายใจลำบาก มือปล่อยอุปกรณ์สื่อสารหรือตัวออกคำสั่งให้ระเบิดร่วงลงพื้น

            “พอได้แล้วล่ะคุณมินามิ ถ้าขืนยังขยับกระดูกซี่โครงจะหักมันจะยิ่งทิ่มอวัยวะภายในนะรู้รึเปล่า ?”

            ไอรีนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น ก่อนเก็บเครื่องนั่นขึ้นมาและป้อนคำสั่งหยุดการระเบิดที่ตั้งเวลาไว้ทันที โชคดีที่เครื่องไม่ได้ล็อค

            “เป็นแผนการฆาตกรรมที่โหดร้ายจังนะคุณมินามิ เล่นใช้อุปกรณ์ช่วยเหลือผู้คนมาเป็นอุปกรณ์ในการฆาตกรรมแบบนี้ คนที่คิดค้นยาตัวนี้ถ้ารู้ข่าวคงเสียใจแน่ๆ

ความจริงคือมันไม่สามารถล็อครหัสได้เพราะเป็นยาที่อยู่ในขั้นทดลอง นักวิจัยจึงไม่ให้ทำแบบนั้นเพื่อความปลอดภัยของผู้ใช้ และการที่มินามิแค่ตั้งเวลาไว้ไม่ได้กดระเบิดทันทีก็คือความโชคดีอีกครั้งของไอรีนทำให้สามารถช่วยคนได้

            “ฉะ ฉันไม่ได้ชื่อมินามิ! ชื่อของฉันน่ะ

            “คุณจะโกหกต่อก็ได้ แต่ไม่ใช่แค่ชื่อจริงของคุณหรอกนะคะที่ฉันรู้..

            มือยกปาดน้ำฝนที่ไหลลงมาจนเข้าตา สายฝนสาดเทกระหน่ำลงมาทำให้เธอต้องตะเบ็งเสียงเพื่อสนทนา “ฉันรู้แรงจูงใจและแผนการของคุณด้วย คิดว่ามันคงเริ่มจากคดีที่พวกเมายาฆ่าข่มขืนหญิงสาวคนหนึ่งเมื่อสี่ปีก่อน ในข่าวแม้จะใช้นามสมมุติให้ผู้เคราะห็ร้ายแต่การจะขุดมาว่าหล่อนชื่ออะไรก็ไม่ยากนัก ในข่าวบอกว่าหล่อนคือเภสัชกรชื่อมินามิ มีพี่สาวหนึ่งคนเป็นเภสัชกรเช่นกันชื่อมานามิ คนร้ายรอดไปได้เพราะมีเส้นสายกับนักการเมือง”

            “

            “แต่จริงๆ แล้วคนที่ตายไม่ใช่มินามิที่เป็นคนน้อง เป็นคนพี่ชื่อมานามิต่างหาก คุณมินามิ คุณโกรธที่คนร้ายรอดมาได้เลยขอให้ตำรวจที่รู้จักบอกว่าผู้ตายคือคุณเอง คุณโกหกนายตำรวจคนนั้นว่าตัวเองชอบสามีของพี่สาว ตำรวจคนนั้นรู้จักคุณมาแต่เล็กและสงสารเลยช่วยคุณ คุณเลยกลายเป็นคุณมานามิ พี่ของตัวเอง” ไอรีนหลับตาลงเพื่อทบทวน

            “

เธอจำข้อมูลนี้ได้เพราะมันพึ่งถูกส่งมาให้โดยคุณคาซามิ

            ไม่รู้เป็นเพราะหน่วยงานความมั่นคงของญี่ปุ่นทำงานไว หรือเพราะว่าคุณตำรวจคนนั้นเป็นถึงคู่หูของซีโร่กันแน่ถึงได้คุ้นเชินกับการขุดหาข้อมูลด้วยวิธีผิดกฎหมายเหลือเกิน

            แต่ก็นับว่ามีประโยชน์สำหรับงานเร่งดีเหมือนกัน

            “และคุณก็แก้แค้น ย้ายมาบ้านพี่สาวที่ใกล้กับที่อยู่ของฆาตกร ก่อนจะประมูลเพื่อให้ตัวเองได้รับยามาและหลอกเอายานั้นไปให้คุณมัตสึโมโตะกิน ขู่ให้เขาเอายาไปให้คนอื่นๆ ต่อ เพราะว่าอะไรน่ะเหรอ ? เพราะคุณมัตสึโมโตะเคยค้ายามาก่อน ถ้าแค่หลอกเอายาของคุณบอกว่าเป็นยาเสพติดตัวใหม่เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว แน่นอนว่าระหว่างดำเนินการตามแผนสามีของพี่สาวคุณเกิดเอะใจขึ้นมา คุณก็เลยฆ่าเขาซะ เขาจึงเป็นผู้ตายที่ไม่มีการเชื่อมโยงใดๆ กับคนที่เหลือที่ตำรวจไม่เข้าใจ”

            “และเหยื่อสองรายสุดท้ายก็มาบำบัดเพื่อเลิกยาที่นี่ คุณเลยให้คุณมัตสึโมโตะลงมือแต่ก็มาด้วยตัวเองเพราะอยากเห็นหน้าพวกเขาตอนตายและกันไม่ให้คุณมัตสึโมโตะทรยศตัวเองใช่มั้ยล่ะ ?”

            ใบหน้าของมินามิฉายแววซีดเผือด ไอรีนสาวเท้าเข้าไปหาเจ้าหล่อน ดวงตาหยีลง “ไม่ต้องตอบหรอก ฉันถามไปงั้นเอง จริงๆ แล้วก็มีหลักฐานครบแล้ว คงส่งคุณเข้าคุกได้ไม่ยาก

            “อึก…!

            หญิงสาวผมขาวชะงัก ในอกเจ็บแปลบจากอาการของยา และในจังหวะนี่เองที่เธอเปิดช่องโหว่ ผู้หญิงตรงหน้าพลันคว้าบางอย่างออกมาจากกระเป๋า

            ปืน…!

            ไม่มีความลังเลที่จะเล็งมาทางไอรีน หญิงสาวเบี่ยงตัวหลบทว่าก็ช้าไปอยู่ดี ไอร้อนฝังเข้าเต็มๆ ที่ไหล่ขวา

            ปัง!

            “อึก!

            “ไม่ ไม่มีทาง! ทีพวกมันฆ่าพี่ฉันพวกมันยังไม่เหฆ็นต้องรับกรรมอะไร บำบัด หาย และได้รับการยอมรับ แต่พี่ของฉันกลับต้องตายไปอย่างทรมานและทุกข์ทน ไม่ ไม่มีทางเด็ดขาด ฉันไม่มีทางจบแค่นี้หรอก เอจิมันยังไม่ตายเลยด้วยซ้ำ! มินามิคล้ายสติแตก หญิงสาวกรีดร้องออกมาเสียงดังคล้ายแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ร่างบอบบางที่เปียกปอนไปด้วยหยาดน้ำส่งเสียงหัวเราะออกมาทั้งๆ ที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่งามไม่หยุด

            “ทำไมล่ะ

            “

            “โลกมันไม่ยุติธรรมเลยเธอว่าแบบนั้นรึเปล่า ? ถ้าไม่อยากตายไปอีกคนก็หลีกทางให้ฉันไปฆ่าไอ้เลวนั่นซะ!” ไอรีนมองสบตาเจ้าตัว ภาพสะท้อนตรงหน้าทำให้หญิงสาวรู้สึกข่มเปร่าข้างในอก ตัวเธอเมื่อก่อนหลังรอดมาจากเหตุการณ์ที่รัมบุกเข้ามาฆ่ายกครัวได้

           

           

            ทำไมล่ะ ทำไมพวกนั้นถึงได้รอดทั้งๆ ที่เรามีหลักฐานล่ะคะพี่เซย์ ? เด็กหญิงเปล่งเสียงถาม เธอนั่งอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง ที่หน้าห้องมีเจ้าหนาที่จีไอจีเอ็นนอกเครื่องแบบแฝงตัวมาคอยเฝ้าระวัง

            ที่ข้อมือระโยงระยางด้วยสายน้ำเกลือ

            ใบหน้าที่เคยงดงามซีกหนึ่งบวมช้ำ เหนือดวงตามีผ้าปิดเอาไว้ มันคือรอยแผลขนาดใหญ่จากคมมีด หมอบอกว่าเทคโนโลยีสมัยนี้สามารถรักษาให้ไม่เหลือรอยแผลเป็นได้ แต่ทั้งๆ อย่างนั้น

            เธอห้ามร้องไห้

            ใบหน้าตึงไปหมด จึงห้ามร้องไห้ไม่งั้นแผลจะปริขาด

            ทำได้เพียงลืมตาและก้มหน้า ปล่อยให้น้ำสีไหลหยดลงบนตักหยดแล้วหยดเล่าแต่ความโกรธในใจกลับไม่อาจลดลงได้เลย กลับกันในใจกลับร้อนรุ่มและเต็มไปด้วยความแค้น

ฆ่า

อยากจะฆ่า

อยากจะเอาคืนที่ตัวเองโดน

ขาข้างหนึ่งถูใส่เฝือกทำให้ขยับได้ไม่ถนัด มือมีผ้าพันไว้หนาและเริ่มมีหยาดของเหลวสีแดงซึมออกมาจากการโดนมีดปักแทงตรึงไว้กับพื้น สัมผัสเย็นๆ ของโลหะ เสียงหัวเราะและคำกล่าวที่ว่าควรจะลงโทษครอบครัวของเธอเป็นตัวอย่าง พวกที่คิดแตะองค์กรจะได้รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควร

            เส้นผมสีเงินน่าภูมิใจโดนตัดจนสั้นเพราะโดนไฟไหม้ โชคยังดีที่มันไม่ลามมาถึงผิวหนังเพราะฝนตกและมีคนเข้ามาพบเข้าเสียก่อน

            พ่อกับแม่หนูทำงานให้รัฐบาล…’

            พวกเขายอมทิ้งครอบครัว และทุ่มเทความภักดีทั้งชีวิตให้ แต่ทั้งๆ อย่างนั้น…’

            ‘…’

            ผลลัพธ์ของความภักดีคือการตายโดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะพบศพ ส่วนคนที่ฆ่าพวกเขากลับลอยนวลได้ ทำไม ทำไม มันไม่ยุติธรรมเลยล่ะ ?

            สูญสิ้นศรัทธาในทุกสิ่ง

            หลงเหลือไว้เพียงบาดแผลและตัวเองที่ใกล้ผุพัง

            ตัวเธอตอนนั้นก็คล้ายจะหลงทาง หากไม่ติดว่ายังคงมีแสงสว่างเหนี่ยวรั้งเอาไว้ไม่ให้จมลงไปในบ่อโคลนที่ลึกและไร้ทางออก บ่อน้ำโคลนสีดำที่ย้อมทุกอย่าง

           

                       

            “หลีกไป!

            น้ำเสียงกรีดร้องของมินามิทำให้ไอรีนได้สติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บความเจ็บเอาไว้

“ขอปฏิเสธค่ะ ตอนนี้คุณน่ะไม่ใช่แค่แก้แค้น แต่เป็นฆาตกรที่บ้าคลั่งฆ่าได้แม้แต่คนที่ไม่เกี่ยวข้องไปแล้ว ทั้งๆ ที่สามีพี่สาวคุณไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้สักนิด คุณก็ยัง

“หึ คนอย่างเธอจะเข้าใจอะไรล่ะ!” มินามิชูปืนขึ้นมา ครั้งนี้เล็งไว้ที่ศีรษะของไอรีน หล่อนมั่นใจว่าด้วยระยะเท่านี้ต่อให้โดนแรงถีบของปืนเธอก็จะยังคุมมันไว้ได้ไม่พลาดเป้า

“การแก้แค้นน่ะ มันต้องมีคนเสียสละทั้งนั้น ถ้าไม่เข้าใจก็หุบปาก!

“ยัยบ้าเอ้ย” ไอรีนพึมพำ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หญิงสาวที่กำลังเปล่งเสียงกรีดร้องเล็กแหลมออกมาอย่างคนเสียสติ

            มินามิลั่นไกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้ไอรีนไม่พลาด ดวงตาสีม่วงสวยจ้องมองวิถีกระสุนไม่วางตา คาดเดาและขยับหลบก่อนที่มันจะถูกยิงออกมา ต้องขอบคุณที่เภสัชกรสาวไม่ใช่พวกทหารหรือตำรวจที่จะคุ้นเคยกับการใช้อาวุธไม่นานก็เข้าประชิดตัวได้สำเร็จ

            “อึก!

            “เข้าใจ” ริมฝีปากพึมพำขณะฟาดมือที่ถือปืนเต็มแรงจนมันกระเด็นออกไป ข้อศอกยกขึ้นสะบัดฟาดหน้าของหญิงสาว “ฉันเข้าใจดีเลยโว้ย ไอ้ความรู้สึกแย่ๆ อย่างการที่เรียกร้องความยุติธรรมให้ครอบครัวตัวเองไม่ได้น่ะ!

            ไอรีนกรีดร้อง ทำไมเธอจะไม่เข้าใจ

            “และเข้าใจความรู้สึกที่ต้องเสียสละดีด้วย!

            ความรู้สึกโกรธและเจ็บใจ การถูกบังคับให้ฆ่าครอบครัวที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวของเธอด้วยตัวเอง

            ต้องฝืนเป็นใครก็ไม่รู้เพื่อหลบหนีจนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ งานศพครอบครัวแท้ๆ ของตัวเองก็โผล่หน้าไปไม่ได้ จะไปไหว้หลุมศพก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ ไม่อาจไปได้อย่างเปิดเผย

            แค้น

            แค้นจนแทบบ้า…!

            แต่ว่านะ

            “แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็จะใช้ความยุติธรรมและกฎหมายจัดการพวกมันที่คิดจะทำตัวเหนือกฎหมายอยู่ดี!

            ต่อให้ถูกมองว่าโง่เง่าหรือยึดมั่นในฝีนที่ไม่มีทางเป็นจริง

ต่อให้ถูกหาว่ามัวแต่วาดหวังไว้สวยงามก็ตามที

เธอจะไม่จมลงไปเป็นสีดำทั้งตัว ไม่ยอมย้อมตัวเองให้กลายเป็นพวกที่ตัวเองเกลียดอย่างเด็ดขาด!

หอบหายใจหนักก่อนยกมือกดปากแผลของตัวเองเอาไว้ หญิงสาวทรุดลงกับพื้น ไม่แน่ใจนักว่าที่บริเวณไหล่หรือทรวงอกกันแน่ที่เจ็บกว่ากัน ไอรีนไม่ค่อยชอบยาที่ทำให้คืนร่างเสียเท่าไหร่เพราะมันทำให้เจ็บไปหมดยามหายใจ ดวงจ้องมองจนแน่ใจว่ามินามิสลบไปแล้ว เตรียมแบกเจ้าหล่อนกลับเข้าไปในโรงแรม

            ทว่า

            “เฮ้ คุณไม่เป็นไรนะครับ ?”

            น้ำเสียงนี่

            ไอรีนดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกจากอกก็ไม่ปาน เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเขาจะมาปรากฎตัวที่นี่ในตอนนี้ ทั้งๆ ที่ไม่เคยตอบข้อความและไม่มีความเคลื่อนไหวจากคาซามิแท้ๆ

            ทำไมงานเสร็จไวจัง ?

            แล้วทำไมถึงได้เดินทางมาไวกว่าตำรวจท้องที่อีก ?

            “ไม่ค่ะ” เอ่ยตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าก้มลง ภาวนาในใจให้เขายังไม่เชื่อมโยงเธอไปหาคริสตี้หรือตัวตนจริงๆ นึกดีใจที่สมัยคบกันตัวเองย้อมผมสีทองตลอดจนเขาคิดว่ามันคือสีผมโดยกำเนิดก็วันนี้นี่แหละ!

ฟุรุยะ เรย์

เธอคนนั้นคือคนร้ายตัวจริงค่ะ เมื่อครู่เราต่อสู้กันเพราะเธอจะทิ้งหลักฐานหรือก็คือตัวบังคับระเบิด เด็กผู้ชายสวมแว่นที่ชื่อเอโดงาวะ โคนันน่าจะอธิบายทุกอย่างได้”

            เธอจะกล้าหันกลับไปมองเขาได้ยังไงกัน ?

            “เหรอครับ แต่จริงๆ ที่ผมตากฝนออกมานี่ไม่ใช่เพราะแค่ได้ยินเสียงปืนหรอกนะ”

            ไอรีนสะดุ้งเมื่อไหล่โดนคว้าจับเอาไว้ รับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นที่เข้าใกล้ผิวแก้ม “เด็กที่ชื่อโคนันคนนั้นบอกว่าเพื่อนของเขา น้องสาวของผมที่ชื่อว่าคริสตี้หายตัวไปพักหนึ่งแล้ว เธอมีผมสีเงินคล้ายคุณมากเชียวล่ะ ดังนั้นผมในฐบานะพี่ชายที่ดีก็เลยออกมาตามหา”

            “เหรอคะ

            หญิงสาวอยากวิ่งหนี ทว่าอีกคนคล้ายรู้ทันมากเหลือเกิน น้ำหนักมือที่วางบนบ่าทั้งสองข้างราวกับจะบอกว่าไม่ยอมให้หนี กดลงมาแน่นเสียจนรู้สึกเจ็บ

            “ความจริง ผมควรถามคุณว่าคุณเห็นเธอหรือเปล่าและก็ไป แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้วครับเพราะเสียงของคุณคุ้นเกินไป”

            “

            วันที่ไม่อยากให้มาถึงที่สุด

 

          “ไอรีนคุณจะไม่หันมาคุยกับผมหน่อยเหรอ ?”

           

ดันมาถึงจนได้ มาถึงแบบแก้ตัวไม่ได้แล้วด้วย!

 

นี่เป็นคืนแรกที่ฉันเดตกับคุณ

ทำตามที่คุณคิดว่าเหมาะสมและซื้อรองเท้าให้ฉันสิ

ให้ฉันได้ทำสิ่งที่คุณเคยจินตนาการเอาไว้

เล่นกับฉันสิ

ฉันอยากเป็นผู้หญิงของคุณ


TBC.

------------------------------------------------------

เอาล่ะ ไอรีนจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่านะ ในเมื่อพระเอกเรื่องตัวจริงออกจะน่ากลัวกว่าคนร้าย-

เป็นกำลังใจให้น้องด้วยค่ะ!

ปล. เรากับคนแต่ง Gin X Oc gasolina คือคนเดียวกันนะคะ ถ้าเอะใจว่าภาษามันเหมือนกัน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #58 icesupicha (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 21:22

    อู้ยยยย สักวันความลับก็ต้องเปิดเผยอยู่แล้วเนอะ

    #58
    0
  2. #24 ภาชนะที่ว่างเปล่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 09:00

    ต๊ายแล้ววววว
    #24
    0
  3. #23 Tatanabi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 08:22
    จะโป๊ะแตกไหมนะ
    #23
    0
  4. #22 tfplmnp3 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 23:16

    แงงงงค้างงงงงงงงง
    #22
    0