นาทีที่ข้ามฟ้า ✰ (end)

ตอนที่ 5 : ✰ five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65,247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,084 ครั้ง
    9 ธ.ค. 61

#นาทีที่ข้ามฟ้า

Five

 

 

 

คนเมาถูกเพื่อนแบกมานอนที่เตียง นาทีมองเพื่อนที่บ่นอะไรเรื่อยเปื่อย ฟังไม่รู้เรื่องหรอกแต่คิดว่าคงบ่นเรื่องเมาแล้วไม่ยอมอาบน้ำ ตอนนี้อาบไม่ไหวจริง ๆ มันมึนทุกอย่าง โลกหมุนไปหมดแล้ว เขาหลับตาลงทั้ง ๆ ที่ยังมึนอยู่แบบนั้นและอาการปวดหัวมันเพิ่มมากขึ้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่มีการยับยั้งช่างใจที่ร้านเหล้า

 

จูบกับเดโม่ไปแล้ว

 

ตอนนั้นมันรู้สึกเหมือนเพียงแค่ชั่ววินาทีเท่านั้น รู้ตัวอีกทีคือจูบกันแล้ว มันใจเต้นไปหมด ยอมรับตามตรงว่าไม่เคยจูบกับใครมาก่อน แล้วเขาก็เกลียดตัวเองที่ดันรู้สึกดีขึ้นมาจนเผลอพูดไปว่าอยากจูบอีก โคตรบ้า โคตรแย่ โคตรอาย คนมันเมาให้ทำยังไงวะ!

 

คนหน้าดื้อซุกใบหน้าลงบนหมอน ดึงผ้าห่มมาคลุมจนมิดหัว พยายามไม่นึกถึงเรื่องนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง พรุ่งนี้จะทำเป็นจำไม่ได้ และจะไม่คุยกับเดโม่แล้วด้วย พอขอจูบอีกทำไมไม่รู้จักห้ามเลย ถ้าตอนนั้นไม่อยากรู้สึกอ้วกขึ้นมามันจะไปถึงไหนเนี่ย...

 

ไม่อยากนึกแล้ว

 

เขาหลับตาลงไปทั้งแบบนั้น ความฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้หลับง่ายทั้ง ๆ ที่มีเรื่องให้คิด นาทีหลุดไปในโลกแห่งความฝันโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนส่งข้อความมาหาอีกแล้ว

 

 

Demo: ฝันดีแล้วกัน ไอ้ดื้อ :P

 

 

 

 

 

 

 

 

เพลย์ดิสนั่งมองเพื่อนของตัวเองนอนอยู่ในกองผ้าห่มซึ่งตอนนี้โผล่มาแค่เส้นผม เขาถอนหายใจออกมาเพราะเป็นคนที่ค่อนข้างรักสะอาดแต่อีนาทีชอบทำตัวซกมก เช่น ไปข้างนอกกลับมาแล้วไม่ยอมอาบน้ำก่อนขึ้นไปนอนบนเตียง หมอนข้างของมันเป็นเหมือนหมอนข้างเน่าที่ไม่กอดจะนอนไม่หลับ ที่สำคัญ ห้ามซัก เข้าใจนะว่าติดกลิ่นที่บ้านแต่บางครั้งช่วยอาบน้ำก่อนขึ้นไปนอนบนเตียงน่าจะดี ยิ่งเมื่อคืนนี่หนักเลย เมาจนหัวทิ่ม คือก็เมากันทุกคนแหละที่ดูเพื่อนเขามันจะเมาไม่มีสติถึงไปปีนขึ้นไปนั่งบนตักของเดโม่ ซุกหน้าตัวเองไปที่คอเขา แขนก็กอดเอวอีกคนแน่นเลย เหมือนเด็กที่ต้องการจะนอนซึ่งห้ามมีเสียงรบกวนเด็ด

 

ตอนแรกจะเข้าไปห้ามแล้วแหละแต่ดูเหมือนฝั่งเราก็มีใจหรือเปล่านะ ต้องมีนิดนึงแหละ ไม่อย่างนั้นจะคุยกันในแชททำไม... เขายิ้มกรุ้งกริ่มไปทางอีตัวดีที่กำลังนอนอยู่ก่อนจะรู้สึกได้ถึงแรงสั่นของโทรศัพท์มือถือ

 

Demo: ตื่นหรือยัง

 

Demo: นาทีเป็นไงบ้าง

 

ปากที่กำลังจะอ้าเพื่อกรี๊ดรีบหุบลงทันทีเมื่อเจอประโยคที่สอง เขาหรี่ตามองข้อความดังกล่าวก่อนจะตอบเพื่อนไป

 

PLAYDIS: กูเกือบกรี๊ดละ ถ้าไม่เห็นประโยคที่สอง

 

“เพลย์ มึงคุยกับใครอ่ะ” มองไปทางผู้พูดที่ตอนนี้ลุกขึ้นมานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง หัวฟู ๆ กับหน้ามึน ๆ บ่งบอกได้อย่างดีเลยว่านาทีกำลังแฮงก์สุด ๆ

 

“อย่าเรียกกูเพลย์เฉย ๆ มันแมน เรียกเพลย์ดิส” นาทีขมวดคิ้วหลังจากฟังประโยคนั้นเสร็จ ถอนหายใจออกมาแล้วเอามือมาจับหัวบริเวณที่กำลังปวด

 

“กูปวดหัว หิวด้วย”

 

“เออ ไปล้างหน้า แปรงฟันไป กูก็หิว” เขาไล่เพื่อนตัวเล็กไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองก่อนจะมาตอบข้อความของเดโม่ที่ส่งค้างเอาไว้

 

 

 

PLAYDIS: มันตื่นแล้ว กำลังจะลงไปกินข้าวค่ะ

 

Demo: ส่งโลร้านข้าวมาหน่อย

 

PLAYDIS: จะมาเหรอๆๆ กรี๊ดดดดด

 

Demo: ไปดูคนเมา

 

PLAYDIS: sent a location

 

Demo: ขอบคุณครับ

 

 

 

“อ่ะ อี้เหี้ย พูดเพราะไปอีก”

 

“มึงคุยกับใคร” นาทีที่ออกมาจากห้องน้ำมองเพื่อนของตัวเองที่ตอนนี้คุยกับใครก็ไม่รู้ เขามองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะกลับมามองเพื่อนตัวเองอีกที ไม่อยากจะคิดหรอกว่าห้องนี้มันจะมีผีและเพลย์สามารถคุยได้ขนาดนี้...

 

“ไม่ใช่ผีอย่างที่มึงคิด อีตัวดี”

 

“มึงรู้ได้ไงว่ากูคิดอะไรอยู่”

 

“รู้แล้วกัน” ทำหน้าเซ็ง ก่อนจะมองเพื่อนที่ตัวเท่าควายแต่ใจเป็นหญิงไปแล้ว นาทีพยักหน้าหงึกหงักเป็นสัญลักษณ์ว่าเราต้องไปกินข้าวกันได้แล้ว “เออ ไอ้เหี้ย งอแงยิ่งกว่าจ้าวน่านอีก”

 

“กูไม่ได้งอแง กูหิวไง”

 

                เราทั้งสองตัดสินใจลงไปหาอะไรกินข้างล่างหอด้วยกัน นาทีเดินตัวเหี่ยวตามหลังเพื่อนเข้าไปในร้านอาหารตามสั่งที่วันนี้เปิดอยู่ร้านเดียว หลังที่หาที่นั่งได้แล้ว มือขาวจึงเอื้อมหยิบกระดาษและปากกามาจดเมนูที่ต้องการจะกิน

 

                “มึงกินไร”

 

                “กูขอคะน้าหมูกรอบไข่ดาวพิเศษ” นาทีจดลงในกระดาษตามด้วยเมนูข้าวต้มทะเลที่คิดไว้ตั้งแต่ตอนเดินมาว่าจะเลือกอันนี้ คนตัวเล็กเดินเอากระดาษไปยื่นให้กับคนทำก่อนจะกลับมานั่งเอาหน้าฟุบลงบนแขนตัวเองที่วางอยู่กับโต๊ะ

 

                “โคตรปวดหัว พวกมึงอ่ะให้กูกินเยอะ”

 

                “กูก็กินเยอะเถอะ”

 

                “แต่เมื่อคืนกูเมา แล้วมึงก็ปล่อยให้กูอยู่กับไอ้เดโม่สองคนด้วย”

 

                “เพื่อนดูแลมึงอย่างดี ไปเรียกเขาไอ้ได้ไง”

 

                “ดูแลดีเหี้ยไรเล่า” พูดเสียงอู้อี้ พอนึกขึ้นมาทีไร อยากต่อยคนทุกทีเลย อยากต่อยตัวเองด้วย “กูไม่อยากเจอเดโม่แล้ว”

 

                “มึงไปทำอะไรไว้หรือเปล่าเนี่ย”

 

                “กูเปล่า!!!

 

                “พิรุธชิบหาย มึงไปต่อยมันเหรอ” นาทีพยายามทำหน้าทำตาให้ดูปกติมากที่สุด

 

                “เออ ไปต่อยมันไว้ เจ็บมากด้วย”

 

                “เหรอ”

 

                “มึงต้องเชื่อกู!

 

                “กูพูดหรือยังว่าไม่เชื่อ” คนหงุดหงิดเงียบไปในระหว่างที่กำลังรอข้าว เขาปวดหัวจริง ๆ โดยเฉพาะเมื่อถึงหน้าอันกวนตีนของเดโม่ที่กำลังยักคิ้วมาให้

 

                ทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมดเลย

 

                “กรี๊ดดดดด อีเหี้ย ๆๆ” นาทีเงยหน้าขึ้นมามองเพื่อนที่กำลังกรี๊ดเสียงเบา ๆ ขมวดคิ้วมองตาเพื่อนที่ตอนนี้จ้องไปที่ข้างหลัง ในจังหวะนั้นเองที่คนอยากรู้หันตามไป

 

                เดโม่กับเสื้อยืดสีเทาและกางเกงขาสั้นประมาณเข่าเดินควงกุญแจรถเดินยิ้มเข้ามาในร้าน เจ้าตัวดื้อทำปากมุบมิบอยู่คนเดียวจนมีใครบางคนล้มตัวลงที่ข้าง ๆ นาทีไม่กล้าแม้แต่จะหันหน้าไปมอง

 

                “ไง เราอ่ะ” หัวไหล่ถูกสะกิด เขาเลยพยายามหลบหัวไหล่ของตัวเองเพื่อไม่ให้โดนมือของไอ้เดโม่

 

                “ไร”

 

                “ขี้เมา”

 

                “ขี้เมาแล้วหนักหัวใครไม่ทราบ”

 

                “หนักหัวผมเนี่ยแหละ”

 

                “เดี๋ยวกูไปห้องน้ำก่อนนะ อิอิ”

 

                “ไอ้เพลย์อย่าไป!!

 

                “บายจ้า” มองเพลย์ดิสหัวเราะคิกคักลุกไปทางหลังร้าน นาทีถอนหายใจออกมาก่อนะจะหันไปมองหน้าเดโม่ดี ๆ

 

                “มาทำไม”

 

                “มากินข้าว”

 

                “ไปร้านอื่น”

 

                “กินร้านนี้ไม่ได้เหรอ”

 

                “ไม่ได้” คนข้าง ๆ ทำหน้าเหลือเชื่อพยักหน้าเบา ๆ และเลิกคิ้ว นั่นมันยิ่งทำให้คันไม้คันมืออยากโกนคิ้วให้เดี๋ยวนี้เลย ไม่กี่นาทีให้หลังเดโม่ก็ขมวดคิ้ว นาทีถอยใบหน้าออกห่างเมื่ออีกคนขยับเข้ามาใกล้เกินไปแล้ว “มาใกล้ทำไม”

 

                “กำลังดู”

 

                “...” คนมีพิรุธรีบเม้มปากใช้มือผลักใบหน้าที่เหมือนจะหล่อแต่ก็ไม่หล่อนั้นออก แต่มือที่ใช้ผลักดันถูกจับเอาไว้ เราสบตากัน วินาทีนี้แหละที่นาทีเริ่มอยู่ไม่สุขเลยตัดสินใจลุกขึ้นยืน

 

                “ยืนทำไมเนี่ย”

 

                “แล้วเมื่อกี้จะทำอะไร”

 

                “ดูเฉย ๆ”

 

                “จะดูอะไร”

 

                “จำไม่ได้เหรอ”

 

                “จำเรื่องอะไร”

 

                “เรื่องเมื่อคืน.... ในห้องน้ำ” คนฟังพยายามที่จะทำให้ตัวเองมีพิรุธน้อยที่สุดก่อนจะตัดสินใจตอบ

 

                “ห้องน้ำอะไร”

 

                “ที่เราจูบกัน”

 

                “เหี้ย!” เขารีบเอามือมาปิดปากอีกคนทันที สอดส่องสายตาไปรอบร้านที่ทุกคนดูเหมือนจะไม่ได้สนใจอะไร แต่นาทีรู้! ว่าแอบฟังกันหมดเพราะถ้าเขาได้ยินเขาก็แอบฟังเหมือนกัน แล้วไอ้นี่มันจะพูดเสียงดังทำไมวะเนี่ย

 

                “...”

 

                “กู ไม่ ได้ จูบ กับ มึง” พูดทีละคำให้ได้ยินชัด ๆ แล้วปล่อยมือของตัวเองออกจากปากของเดโม่เมื่อคิ้วเข้ม ๆ นั่นเริ่มขมวด

 

                “พูดดี ๆ” ความรู้สึกที่โดนดุกลับมาอีกแล้ว นาทีถอนหายใจกลับมานั่งลงดี ๆ แต่เว้นระยะห่างเอาไว้มากกว่าเดิม

 

                “เออ”

 

                “ห้ามเออด้วย”

 

                “...”

 

                “ที่สัญญากันไว้ลืมแล้วเหรอ”

 

                “เปล่า” เขาไม่กล้ามองหน้าเดโม่เลยทำเป็นมองไปทางอื่นซึ่งความจริงแล้วความสนใจทั้งหมดของเขาตอนนี้ไปอยู่ที่อีกคนจนหมด ที่เมื่อกี้ทำหน้าเศร้าหมายความว่ายังไงกันแน่ แต่แค่เศร้าแป๊บเดียวเท่านั้น สุดท้ายก็กลับมาทำหน้าดุใส่เหมือนเดิม

 

                อย่ามาทำตัวเป็นแม่แถวนี้ได้ไหม

 

                “งั้นเข้าเรื่อง”

 

                “...”

 

                “เมื่อคืน ในห้องน้ำ จำไม่ได้ใช่ไหม”

 

                “อือ” ปฏิเสธไปทั้ง ๆ ที่จำได้ทุกอย่างทุกช็อตแบบฟูลเอชดียิ่งกว่าหนังบลูเร

 

                “โอเค งั้นไม่เป็นไร” หันไปมองเดโม่ที่ทำหน้าเหมือนต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น ทำเหมือนกับว่าที่เขาลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นมันผิดเอามาก ๆ จนชีวิตนี้ไม่น่าให้อภัย

 

                “...” นาทีเลือกที่จะเงียบถ้าไม่ได้ยินประโยคต่อจากนี้

 

                “อุตส่าห์ตั้งใจจูบ”

 

                “มึงตั้งใจเหรอ!” เขาตะโกนขึ้น ส่วนเดโม่ที่แอ๊บทำหน้าเศร้าหายไปแล้วเหลือแต่รอยยิ้มที่กวนตีนกับจิวที่เขาอยากดึงออกจากหูให้เลือดไหลไปเลย แต่ทำได้แค่ทำหน้าหงุดหงิดบวกกับตาโตเพราะตัวเองเผลอปล่อยไก่ออกไปแล้ว ไก่ตัวเท่าควายเลยด้วย

 

                “ไหนบอกจำไม่ได้”

 

                “จำไม่ได้”

 

                “แล้วจะตะโกนทำไม”

 

                “...”

 

                “แล้วพูดดี ๆ บอกแล้วใช่ไหม”

 

                “ทำไมต้องฟัง” แอบไปแลบลิ้นใส่กำแพงพร้อมกับเพลย์ดิสที่ไปห้องน้ำได้โคตรนานเดินกลับมาพร้อมกับสีหน้ากรุ้มกริ่ม ทำไมทุกคนถึงทำหน้านาทีหงุดหงิดขนาดนี้ เหมือนนัดกันมาแกล้งเขาเลย!

 

                “ทำหน้าเหมือนคนโดนผัวทิ้ง”

 

                “ไอ้เพลย์ มึงแม่ง ไปไหนมา!

 

                “มึงจะตะคอกทำไม”

 

                “อารมณ์ไม่ดี”

 

                “แต่ดูเดโม่อารมณ์ดีมากเลยนะคะ”

 

                “พอประมาณ”

 

                “เดโม่กินอะไร สั่งหรือยัง” เดโม่ส่ายหน้าไปมาก่อนจะลุกขึ้นไปบอกคนทำว่าจะสั่งอะไรเพิ่ม คนตัวสูงเดินมานั่งข้าง ๆ กันเหมือนเดิม ส่วนนาทีจะเงียบไปก่อนเพราะถ้าไปเถียงกับเดโม่ตอนนี้ ความต้องแตกแน่ ๆ

 

กลัวเพื่อนรู้...

 

                “เอาเลยนะ เลี้ยง”

 

                “กรี๊ดดดด ผู้ชายนิสัยรวย!” นาทีทำหน้าบูดเมื่อถูกสะกิดที่ไหล่อีกรอบ

 

                “อะไร”

 

                “หนูเป็นอะไรของหนูเนี่ย”

 

                “ไม่ใช่เด็กอย่ามาเรียกหนู”

 

                “โอ้ย อีสัด กูอยากตายตรงนี้” เพลย์ดิสทำประกายในตาปิ๊ง ๆ ส่วนเขาหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม

 

                “อยากให้พูดเหรอ”

 

                “ไม่ อย่าพูดนะ”

 

                “พูดอะไรเหรอ ๆๆๆ พูดเลย อยากเสือก” เพื่อนเขาแม่งก็ทำท่าอยากรู้ใหญ่เลย

 

                “ไม่มีไร ๆ” พูดพร้อมกับที่อาหารตามสั่งมาเสิร์ฟพอดี แต่มาแค่สองอย่างเพราะไอ้คนข้าง ๆ มันมาทีหลัง นาทีถอนหายใจออกมาก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช้อนมาไว้ในถ้วยของตัวเองแล้วนั่งเฉย ๆ

 

                “กูกินก่อนนะ หิวแบบแดกควาย” พยักหน้าให้เพลย์ดิสก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ ที่ยังคงยิ้มกวนตีนกันอยู่ นิสัยนี้มันติดมาตั้งแต่เด็กแล้ว เขาชอบรอเพื่อนทุกคนได้อาหารจนครบก่อนแล้วค่อยพร้อมกัน เข้ามหาวิทยาลัยแล้วยังติดอยู่ ถึงแม้ว่าเพื่อนคนอื่นจะกินก่อนนาทีก็ไม่โกรธ มันเป็นสิทธิ์ของทุกคนอยู่ที่จะกินอาหารของตัวเองตอนไหนก็ได้

 

                “ไม่กินล่ะครับคุณ หิวไม่ใช่เหรอ”

 

                “เห็นหน้าบางคนแล้วจะอ้วกเลยรอหายคลื่นไส้ก่อน”

 

                “โอ้ย มันรอ--

 

                “ไอ้เพลย์ หุบปาก มึงกินไปเลย”

 

                “จ้า อีดอก ปากแข็งเหลือเกิน”

 

                “ก็ไม่ได้แข็งนะ”

 

                “...”

 

                เราสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หลังจากนั้นไอ้คนพูดลอยหน้าลอยตามองนกมองไม้ยิ้มอย่างอารมณ์ นาทีส่ายหน้าให้เพื่อนที่มองมาด้วยสายตามีเลศนัย

 

                เลิกพูดอะไรแบบนี้ได้ไหม

 

 

 

                เดโม่ไม่ตอบแต่กลับยิ้มส่งไปให้คนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อีกคนทำเป็นจำจูบของเราเมื่อคืนไม่ได้ และเรื่องที่เขาว่าตั้งใจทำให้ดี มันเป็นความจริง เลยต้องแกล้งแหย่แบบนี้ ถึงตอนแรกจะนึกว่าจำไม่ได้จริง ๆ แต่สุดท้ายพิรุธก็ออกมาจนหมด

 

                ตัวดื้อยังคงเป็นตัวดื้อ

 

                “มาแล้วจ้า รอนานเลย”

 

                “ขอบคุณครับ”

 

                ในที่สุดอาหารสั่งไปจึงถูกวางที่โต๊ะ พร้อมกับที่นาทีเริ่มตักอาหารของตัวเองเข้าปาก แอบลอบมองคนที่กำลังเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ จนแก้มออก เขายิ้มออกมาก่อนจะเริ่มตักอาหารของตัวเองเข้าปากบ้าง

 

                น่ารักนะเนี่ย มีการรอกินข้าวพร้อมกันด้วย

 

 

 

 

 

 

                โคตรเด็กแสบ

 

                หลังจากที่อาหารมื้อกลางวันในวันนั้นของเราทั้งสามคนหมด เขาบอกแล้วว่าจะเลี้ยงข้าว ไอ้ตัวดีเลยสั่งอาหารเพิ่มแบบใส่กล่องไปอีกหลายอย่าง แล้วแต่ละอย่างคือเป็นทะเลทั้งหมด และใช่ ถ้าเป็นกุ้งหรือปลาหมึกมันจะมีราคาสูงกว่าหมูหรือไก่

 

                นาทียักคิ้วให้เขาก่อนกลับขึ้นหอ กวนตีนนะแต่...

 

                “ยิ้มเหี้ยไรนักหนา ถูกหวยเหรอ” โปเต้ที่เอาคางไถกับโต๊ะถาม

 

                ยอมให้กวนตีน

 

                “เปล่า”

 

                “แล้วเดี๋ยวนี้ไม่ออนเกมเลยนะ ไอ้เมฆก็ไม่เล่น ติดจ้าวน่านแบบสุด” เลย์เสริมซึ่งมันเป็นความจริง ช่วงนี้เหนือเมฆตัวติดกับจ้าวน่านเพื่อนของนาทีมาก ๆ ได้ข่าวว่าอยู่คอนโดเดียวกันด้วย อะไร ๆ คงเข้าทางเพื่อนเขาไปเสียหมดทุกอย่าง

 

                “กูไม่ว่าง”

 

                “ไม่ว่างแล้วทำไรอ่ะ” ทั้งสองแฝดถามพร้อมกัน ยอมรับเลยว่าปวดหัวมากตั้งมีเพื่อนเป็นไอ้สองคนนี้ มันชอบกวนประสาทมากถึงมากที่สุก และบางทีเขาก็อยากจะเตะมันทั้งคู่ให้ออกไปไกล ๆ

 

                “ซักผ้าให้แม่มึงมั้ง ไม่ต้องอยากรู้ได้ไหม”

 

                “ทำไมชอบเล่นแม่อ่ะ” เลย์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

                “ขอเสือกไม่ได้เหรอ นึกว่าไปจีบนาที” โปเต้เข้ามาเสริมพร้อมกับทำหน้าเหมือนรู้อะไร และมันก็รู้อะไรจริง ๆ

 

                “...”

 

“เงียบแบบนี้ใช่แน่ ๆ” โปเต้

 

“กรี๊ด ๆๆๆ รับผิดชอบลูกเขาด้วยนะเดโม่ วันนั้นคือโอบเอวอย่างไว” เลย์

 

“แล้วไหนที่พากันไปห้องน้ำนาน ๆ อีก กูว่ามันมีเงื่อนงำ!!” โปเต้

 

“ไม่มีอะไร”

 

“เสียงเข้มเชียวเพื่อนกู มีอะไรแน่นอน” โปเต้

 

“วันนั้นนี่อะไรนะ เสื้อมึงยับด้วย แล้วนาทีหน้าแดง ปากก็แดง คล้ายจะช้ำนิดนึง” เลย์

 

“พอ ๆ ไม่มีอะไรคือไม่มีอะไร พวกมึงอย่ากวนตีน” เดโม่ห้ามทัพเพื่อนก่อนที่เรื่องราวมันจะไปมากกว่านี้ เข้าใจนะว่าไอ้สองคนนี้มันน่าจะรู้แต่เขาจะไม่พูดให้ใครฟัง ไม่ใช่ไม่อยากอวดแต่เดี๋ยวเจ้าตัวดื้อจะเสียหายเอา

 

ไม่นานนักเหนือเมฆก็มาถึง พวกเราทั้งสี่คนเลยเดินไปเรียนด้วยกัน ช่วงนี้เริ่มปรับตัวมาเรียนตอนแปดโมงเช้าได้แล้วนิดหน่อย ช่วงแรกง่วงจนต้องร้องขอชีวิตแต่ตอนนี้มีเป้าหมายมากขึ้นเพราะตอนบ่ายมีเรียนวิชาเลือกที่ตอนแรกไม่ได้น่าเรียนขนาดนั้นแต่ตอนนี้เขาโคตรอยากเข้าเรียนเลย

 

Demo: กินข้าวเช้ายัง

 

นาทีเอง: ยุ่ง

 

คำตอบส่วนใหญ่จะได้มาแบบนี้เสมอ อิโมจิรูปแลบลิ้น หน้าบึ้ง หรือคำว่ายุ่งจะถูกส่งมาบ่อยที่สุด และตอนนี้เดโม่กำลังแผนการอะไรบางอย่างอยู่ถ้าอีกคนไม่ตอบกัน

 

มันต้องมีพลิกแพลงกันบ้าง ไม่อย่างนั้นไม่ก้าวหน้าแน่ ๆ

 

จำได้ว่ามีกล้องวงจรปิดอยู่ในห้องน้ำชายที่ตรงกระจก นั่นแหละ เขาคิดว่าจะไปโหลดไฟล์นั้นมาเก็บไว้แล้วลบของที่ร้านทิ้งเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นแล้วจะไม่ค่อยดี

 

พูดตามตรงคือไม่อยากให้ใครได้เห็นตอนที่อีกคนอ้อนเท่านั้นเอง

 

กว่าการเรียนการสอนตอนบ่ายจะเริ่ม การเรียนช่วงเช้าเล่นเอาซะหมดแรง เราทั้งสี่คนพากันไปที่คณะเพื่อเรียนวิชาตอนบ่าย ซึ่งพอเข้าไปในห้องเรียน สิ่งแรกที่พบก็ไม่ใช่สิ่งอื่นที่นอกเหนือความคิดในช่วงนี้

 

                เราทั้งสี่คนได้นั่งข้างหน้าเหมือนเดิมเพราะมาสายกว่าคนอื่น เดโม่หันหลังไปมองใครบางคนกำลังคุยกับจ้าวน่าน แถมยังยิ้มเสียจนคนมองว่าน่ารัก ให้ตายเถอะ ตั้งแต่คุยกันมานี่ยังไม่เคยยิ้มให้เขาแบบนั้นเลยนะ นอกจากขำเมื่อได้แกล้งกัน

 

                พอเรียนหมดเราตกลงกันว่าจะไปสุมหัวกันที่ร้านเหมือนเดิม เหนือเมฆพาจ้าวน่านกลับคอนโด เหลือแต่พี่ชายน้อยหน่าที่บอกว่าจะกลับเองให้ได้ เดโม่ไล่ไอ้สองแฝดไปไกล ๆ ก่อนจะเดินตามเด็กดื้อไปอีกทาง

 

                “เดี๋ยว ๆ” คนตัวเล็กสำหรับเขาหันหน้ามามอง เดโม่กึ่งวิ่งกึ่งเดินจนมายืนใกล้ ๆ แย่งกระเป๋าผ้าที่ใส่หนังสือของอีกคนตอนทีเผลอมาหลบข้างหลังตัวเอง

 

                “เห้ย เอาไปทำไม”

 

                “ฟังก่อน”

 

                “อะไรอีก”

 

                “เดี๋ยวไปส่ง”

 

                “กลับเองได้” นาทีไม่ยอมพยายามจะแย่งกระเป๋าที่ถูกขโมยไปกลับมาให้ได้ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ามันเหมือนจะกอดอีกคนอยู่รอมร่อ ส่วนคนแกล้งก็ได้ใจไม่ยอมคืนให้จนเจ้าหน้าดื้อเริ่มเหนื่อยและกว่าจะรู้ตัวคือโดนกอดไปแล้วทั้งตัว “อะไรเนี่ย! ปล่อยเลย เอากระเป๋าคืนมาด้วย!

 

                “ให้ไปส่งก่อนถึงจะปล่อย” ยิ่งเดโม่พูด นาทียิ่งดิ้น ดิ้นอยู่อ้อมแขนเนี่ยแหละ เขาถอนหายใจออกมาเพราะคนในกอดไม่รู้จะดื้อไปถึงไหน กว่าจะให้พูดดี ๆ ได้ก็เหนื่อยแล้ว นี่แค่ขอไปส่งที่หอเอง ต้องถึงขนาดนี้เลยใช่ไหม

 

                งั้นเดโม่จะตอบว่าได้เลย

 

                “เห้ย! ไอ้เดโม่!! ไอ้ข้ามฟ้า!!!” ตัวนาทีถูกอุ้มพาดบ่าจนโลกที่มองเห็นกลับหัวกลับหางไปหมด แต่ยังพอเห็นว่ามีคนมองเยอะมาก ไม่มองก็บ้าแล้ว ใครมันจะมาอุ้มแบบนี้กันกลางคณะ ทำเป็นหนังเป็นละครไปได้!

 

                “ตัวหนักนะเราอ่ะ”

 

                “โรคจิต ปล่อย!

 

                “เงียบก่อน ถึงจะปล่อย” นาทีเม้มปากแน่น เขารู้สึกเริ่มปวดหัวแล้วโมโหไอ้บ้านี่ด้วย อยู่ดี ๆ มาอุ้มแบบนี้ได้ยังไง พอเงียบได้สักพักเดโม่ถึงปล่อยให้อีกคนยืนดี ๆ ใบหน้าดื้อ ๆ นั้นแดงไปหมดเนื่องจากเลือดเหมือนจะลงหัว เขาขำเพราะผมอีกคนฟูไปหมด

 

                จะรู้ตัวไหมว่าทำให้ใครบางคนชอบไปแล้ว

 

                “โรคจิต”

 

                “ฮ่า ๆๆ”

 

                “เอากระเป๋าคืนมา”

 

                “ให้ไปส่งก่อน จะคืนตอนถึงหอ”

 

                “...”

 

                “คราวที่แล้วคุณหนีขึ้นวิน ผมจำได้” คนตรงหน้าทั้งหน้าบึ้ง หน้าแดง เดโม่ยังขำแต่ยอมเอื้อมมือไปตัดทรงผมให้เพราะมันยุ่งมากจริง ๆ ตอนแรกโดนตีมือแต่พอเขาทำหน้าจริงจัง นาทีก็ยอมและทำหน้ารู้สึกผิดเหมือนกำลังโดนดุ

 

                “แล้วจะไปส่งทำไม”

 

                “แค่อยากทำให้”

 

                “...”

 

                “ไม่ได้เหรอ”

 

                “ไม่ได้”

 

                “ถ้าไม่ยอมจะอุ้มแบบเมื่อกี้อีกนะ เอาไหม”

 

                “เออ! ให้ไปส่งก็ได้!:P

 

                “ก็แค่เนี้ย”

 











 

 

#นาทีที่ข้ามฟ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.084K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,132 ความคิดเห็น

  1. #7089 97line (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 09:17
    จีบบบบบ
    #7,089
    0
  2. #7077 daydream` (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 18:53
    นาทีน่ารักม้าก เดโม่แพ้ทางคนดื้อแน่ๆเลย ;-;
    #7,077
    0
  3. #7057 DNL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 11:06

    แพ้ทางเนอะแบบนี้

    #7,057
    0
  4. #7051 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:58
    ดื้อฝุดๆๆๆ
    #7,051
    0
  5. #6990 IiIingg (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 22:25
    แมวมากกกกก
    #6,990
    0
  6. #6910 Biekps99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 22:21
    ดื้อมาก
    #6,910
    0
  7. #6866 mileyduchess (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2562 / 10:37
    แสนดื้อเลยนะนาทีเนี่ย
    #6,866
    0
  8. #6821 gxisimp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 15:13
    แสนดื้ออออ
    #6,821
    0
  9. #6800 iam921 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 13:41
    เจ้าดื้อ​ 55555
    #6,800
    0
  10. #6773 Timmy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 05:46

    งื้อออ นาทีโดนยังคับ คริคริ ☺

    #6,773
    0
  11. #6755 doublendoubleo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 22:16
    โคตรดื้อเลยหนู
    #6,755
    0
  12. #6734 yuri_miko (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:32
    เดโม่ขี้บังคับอ่ะ
    #6,734
    0
  13. #6721 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:09
    อยากโดนเรียกว่าหนูบ้างจังเลยค่ะ ><
    #6,721
    0
  14. #6637 FDB88 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 14:10

    คนนึงดื้อ คนนึงตื๊อ น่ารักกก

    #6,637
    0
  15. #6629 tkwank (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 22:40
    น้องดื้อแต่แบบน่ารักอ่ะ น่ารักมากๆๆๆ
    #6,629
    0
  16. #6569 Moonsunoneday (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 03:05
    ทำไมเราถึงชอบนาทีมากๆนะ55555 น่ารักกกก เดโม่ก็คือผลในฝันอะจริง55
    #6,569
    0
  17. #6563 ..N.. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 00:33
    น่ารักกกมากๆๆๆ
    #6,563
    0
  18. #6561 TenPony (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:35
    ดื้อจังเลยนาที
    #6,561
    0
  19. #6538 Morrthan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 07:27
    นาทีดื้อมากกกกก น่ารักดด
    #6,538
    0
  20. #6507 Earn0624 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 02:15
    ความดื้อของนายข้ามฟ้าก็ตีคู่กันมาเลย
    #6,507
    0
  21. #6485 ojay2 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 20:15
    ดื้อออจริงง
    #6,485
    0
  22. #6463 97line (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 13:17
    ตัวดื้อกับข้ามฟ้า :)
    #6,463
    0
  23. #6448 ItsaHeadmillion (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 15:03
    ดื้อมากกก แงง ตัวดื้อออ
    #6,448
    0
  24. #6446 real1995 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 14:23
    โอ้ยยยไม่ไหวแล้ว น่ารักมากกกก
    #6,446
    0
  25. #6399 PP3130 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 16:29
    หนูดื้อจัง อยากจับมาตีก้น เพี๊ยะๆ
    #6,399
    0