นาทีที่ข้ามฟ้า ✰ (end)

ตอนที่ 4 : ✰ four

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 70,719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7,501 ครั้ง
    8 ธ.ค. 61

#นาทีที่ข้ามฟ้า

Four

 

 

 

 

 

นาทีเอาหน้าซุกหมอน หรี่ตามองเวลาที่หน้าจอโทรศัพท์สักพักจึงเลื่อนมาดูข้อความค้างของไอ้บ้าคนหนึ่งที่ส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน ซึ่งตอนนั้นนอนไปแล้ว

 

Demo: ฝันดี :P

 

ทำหน้าบึ้งเพราะเมื่อคืนไม่เห็นจะฝันดีเลย ออกแนวจะฝันร้ายด้วยซ้ำแต่จำไม่ได้ว่าฝันอะไร รู้แต่ว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่  เจ้าตัวดื้อลุกขึ้นนั่งกอดเข่า โกยผ้าห่มเข้ามาหาตัวเองก่อนจะวางคางลงบนหัวเข่าตัวเอง มองโทรศัพท์ตัวเองตาปรือ ๆ เนื่องจากยังตื่นไม่เต็มตา

 

เพลย์ดิสบอกว่าเดโม่มาจีบ ซึ่งพอมานั่งนึก ๆ ดูแล้วว่าตัวเองมีอะไรให้อีกคนมาชอบได้บ้าง คำตอบคือไม่มี เท่าที่ผ่านมาไม่เคยทำตัวเหมือนอ่อยเลยนะ ปกตินาทีไม่ก็เคยอ่อยใครด้วยเพราะวางแผนไว้ว่าจะไม่มีแฟนตอนเรียน

 

นาทีเอง: ขอให้ฝันร้าย :(

 

เขาส่งข้อความกลับไปเพื่อบอกให้อีกฝ่ายฝันร้ายแทนที่จะฝันดี คนตัวเล็กล้มตัวลงนอนอีกรอบเมื่อเพิ่งเห็นว่าตอนเช้าอาจารย์งดคลาสและขอชดเชยวันหลัง คนหน้าดื้อนอนมองท้องฟ้ายามเช้าที่ดูแล้วน่าออกไปจ็อกกิ้งเพื่อความสดชื่น แต่อากาศเย็น ๆ ของฤดูฝนแบบนี้ ควรนอนมากกว่า...

 

ตื่นมาอีกทีตอนบ่าย นาทีไปตัดสินใจทักหาเพื่อนเพื่อนนัดเจอกันที่คณะ จนถึงตอนนี้เขากำลังนั่งกินข้าวอยู่จ้าวน่านที่ดูเหมือนว่าอยากจะพูดอะไร แต่ไม่พูดสักทีจนคนมองหยุดตักข้าวเข้าปากแล้วมองไปที่คนฝั่งตรงข้าม เพื่อนของเขาเงยหน้าขึ้นมาสูดลมหายใจเข้าจนลึก

 

“นาที”

 

“...”

 

“อยู่ดี ๆ ก็ได้ยินเสียงอย่างอื่นตอนที่เมฆลูบผม”

 

“ตอนฝนตกเหรอ ?”

 

“อือ”

 

นาทีขมวดคิ้วกับเหตุการณ์แปลกปละหลาดดังกล่าง จ้าวน่านเป็นโรคอะไรไม่รู้ที่ทางการแพทย์ไม่สามารถรักษาได้ ในขณะที่ฝนตกเพื่อนของเขาจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยแม้แต่อย่างเดียว จนกระทั่งได้เจอเหนือเมฆ, คนที่น่านได้ยินเสียงตอนฝนตก ทุกสิ่งทุกอย่างมันแปลก อย่างตอนนี้ยังมีปัจจัยการลูบผม แล้วได้ยินเสียงอย่างอื่นเข้ามาด้วย แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเขายินดีกับเพื่อนมาก ๆ ที่ได้เจอกับเสียงที่หายไปในขณะที่น้ำจากท้องฟ้าตกลงมา

 

เราคุยกันเรื่องนี้สักพักใหญ่จนกระทั่งถึงเวลาที่จะต้องเข้าเรียน นาทีกับกระเป๋าผ้าที่ใส่หนังสือเดินเข้าไปในคณะพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นเพราะข้อความเข้ามาแบบไม่หยุด

 

Demo: โทษทีครับ พอดีว่าผมฝันดี

 

คนมองเบะปาก เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ไม่ได้ตอบข้อความนั้นจนถึงเวลาเลิกเรียน การจดเล็กเชอร์วิชาไม่ค่อยหนักมาก เน้นทำความเข้าใจและลองทำโจทย์เยอะ ๆ เพื่อความเซียน

 

โทรศัพท์มือถือสั่นอีกรอบ คราวนี้นาทีจะไม่เก็บลงในกระเป๋าแล้วเลยเอาออกมาดูให้ชัด ๆ เป็นคนคนเดิมที่ชอบส่งข้อความในหลายวันที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าจะชอบส่งอะไรนักหนา เหมือนไม่มีเพื่อนคุยอย่างนั้นแหละ

 

Demo: ทำไรอยู่ แล้วข้าวผม เมื่อไหร่คุณจะเลี้ยง

 

นาทีเอง: ไม่เลี้ยง

 

Demo: แบกท้องรอนะ

 

นาทีเอง: มีตังค์ก็ไปกินเอง

 

Demo: โคตรใจร้าย

 

Demo: คุณอยู่ไหน

 

นาทีเอง: ดาวอังคาร

 

                คนพิมพ์ตอบหัวเราะคิกคักในขณะที่กำลังจะแยกกับเพื่อน เขาโบกมือบ๊ายบายจ้าวน่าน เราตัดสินใจแยกกันที่หน้ามหาวิทยาลัย พอข้อความของขึ้นอ่านแล้วไม่ตอบก็ยิ่งขำ เดโม่คงไม่รู้จะตอบว่าอะไรเลยเงียบไปซึ่งนั่นมันดีแล้ว คนอะไรทักมาได้ทักวัน บอกฝันดีทุกคืน นายข้ามฟ้าไม่ใช่แม่ของนาทีนะ!

 

 

 

                Demo: งั้นรออยู่ที่ดาวอังคารนั่นแหละ

 

                Demo: เดี๋ยวไปรับ

 

                นาทีเอง: ไม่รอหรอก :P

 

 

 

            “ไหนบอกอยู่ดาวอังคาร”

 

                “เห้ย!” เสียงที่ดังขึ้นมาข้างหูทำเอาคนที่กำลังมองข้อความในโทรศัพท์สะดุ้ง หันไปมองเดโม่ที่กำลังยิ้มและยักคิ้วอย่างกวนตีนส่งมาให้

 

                “เลี้ยงข้าวผมด้วย ตามสัญญา”

 

                “ไม่ได้สัญญาด้วยซะหน่อย พูดเองเออเองทั้งนั้น”

 

                “แต่วันนั้นอุตส่าห์ไปส่งถึงหอเลยนะ”

 

                “ก็อาสาเองป่ะ ไม่ได้ขอ”

 

                “...” นาทีมองไปทางอื่นก่อนจะหันมามองคนที่กำลังเงียบอยู่ช้า ๆ เดโม่ไม่ได้ยิ้มหรือทำหน้าโกรธ ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไร และการแสดงออกทางใบหน้าแบบนี้นี่แหละที่เขาไม่ชอบมากที่สุด

 

                มันทำให้รู้สึกผิดที่พูดจาไม่ดีออกไป

 

                รู้สึกแย่ด้วย

 

                “เป็นไร”

 

                “...” ทักแล้วก็ยังเงียบอยู่ ทำเอาคนมองเริ่มใจเสียและเริ่มหงุดหงิดที่ภายในหัวสมองเริ่มประมวลออกมาเป็นคำถามได้ว่าทำไม ไอ้คนตรงหน้านี้มันถึงได้เหมือนแม่เขาขนาดนี้

 

                “เลี้ยงข้าวก็ได้”

 

                “งั้นร้านนั้นเลยแล้วกัน” เดโม่ตอบแทบทันทีที่เขาพูดจบ แสดงว่ามันงอนไม่จริงอ่ะ นาทีเสียรู้อีกแล้ว!! คนหน้าหงุดหงิดถูกผลักให้เดินไปข้างหน้าเบา ๆ เราทั้งสองคนยืนรอไฟแดงเพื่อข้ามถนนไปหาอะไรที่อีกฝั่ง แอบมองรอยยิ้มของคนตัวสูงที่ค่อนข้างมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก ไหนจะจิวสีดำที่หูนั่นเอง มันยิ่งเพิ่มความร้ายกาจเข้าไปใหญ่ ถ้าเป็นไม่ได้อยากให้ถอดออกเพราะไม่ชอบคนที่ดูท่าทางร้าย ๆ

 

                เขากลัวโดนหลอก : (

 

                ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็นสถานที่ที่ไอ้บ้าไม่มีเพื่อนพาเดินมา คนในร้านค่อนข้างเยอะเพราะเป็นช่วงเวลาตอนเย็น นาทีถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปนั่งรอคิวซึ่งเก้าอี้ที่รอคิวตรงนั้นมีตัวเดียว เขาเลยตัดสินใจไม่นั่งเพราะมากันสองคน ยอมรับว่ายังรู้สึกผิดอยู่ที่พูดจาไม่ดี ถึงจะจับได้แล้วก็เถอะว่าอีกคนแค่แกล้งโกรธเล่น ๆ

 

“นั่งดิ”

 

“ไม่”

 

“ยืนด้วยกันแล้วรู้สึกสูงเกินไป”

 

“ด่ากูเตี้ยว่างั้น”

 

“พูดไม่เพราะ”

 

นาทีทำหน้างอ หันหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากมองหน้าไอ้คนกวนอีกแล้ว ซึ่งไม่กี่วินาทีให้หลังเขาถูกกดไหล่ให้นั่งลงที่เก้าอี้นั้นอยู่ดี เจ้าตัวดื้อพยายามฝืนแรงนั้นและเราทั้งคู่ยื้อกันสักพักจนมีหลายคนมอง เลยตัดสินใจหยุดแล้วนั่งลงดี ๆ

 

“นั่งดี ๆ ตั้งแต่แรกก็จบแล้ว”

 

“จะกินก๋วยเตี๋ยวดี ๆ หรือกินด้วยน้ำตา”

 

“ผมยอมคุณแล้ว” เดโม่ยกมือขึ้น แล้วยักคิ้วมาให้ทำเอาคนขี้หงุดหงิด หน้างอไปพักใหญ่

 

หลายนาทีผ่านไปจนถึงคิวในที่สุด! นาทีกับเดโม่ถูกพาไปนั่งที่โต๊ะเล็ก ๆ ที่นั่งได้เพียงสองคน เขามองไข่ต้มที่ยังไม่แกะเปลือกกับขนมถ้วย แล้วยังมีแคปหมูด้วย ก๋วยเตี๋ยวเรือต่อชามร้านนี้อร่อยมาก ๆ เคยมากินกับจ้าวน่านไปสองหน ไม่ได้มาบ่อยมากนักเพราะคนมันเยอะมันไม่อยากจะรอถึงมันจะอร่อยแค่ไหนก็ตาม

 

“มีงบยี่สิบ ตามสบายเลยนะ” เงยหน้าขึ้นมายักคิ้วส่งให้คนไม่มีเพื่อน ยี่สิบบาทกินได้แค่ชามเดียวเท่านั้นแหละ

 

“ครับ ๆ” ทำไมเดโม่ถึงชอบยิ้ม ไม่เข้าใจเลย

 

รายการอาหารที่เราสั่งคือ เส้นเล็กน้ำตก 10 ชาม ซึ่งคนที่กินแต่เส้นเล็กอย่างเขารู้สึกหงุดหงิดมากที่เดโม่สั่งตามทั้งหมด นาทีสั่งไปห้าชาม เดโม่ก็สั่งตาม โคตรขี้เลียนแบบเลย

 

“เลี้ยงแค่ชามเดียวนะ นอกนั้นออกเอง” พูดจบก็แลบลิ้นส่งไปให้คนฝั่งตรงข้าม อีกคนพยักหน้านั่งท้าวคางจ้องมองมาจนคนถูกมองขมวดคิ้วพยายามหันสายตามองไปรอบ ๆ ร้านแทนที่จะสบกับตาสีน้ำตาลเข้มนั่นโดยตรง

 

“...”

 

“มองไร” ทนไม่ไหวเลยหันมาพูด

 

“มองคุณไง”

 

“ใบหน้านี้มีความคล้ายคลึงแม่เหรอ”

 

“เปล่า”

 

“...”

 

“คล้าย...”

 

“อะไร”

 

“คล้ายแมวที่บ้าน” คนที่ถูกหาว่าเหมือนแมวถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก นาทีไม่ตอบอะไรเดโม่อีกเพราะไม่อยากคุยด้วยแล้ว คุยทีไรก็กวนแบบนี้ตลอด และทีมาเลี้ยงคราวนี้จะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายด้วย

 

ไม่กี่นาทีให้หลังก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟ กลิ่นหอมของน้ำข้น ๆ ในชามเรียกน้ำย่อยได้อย่างดี มือเรียวทำท่าจะไปหยิบช้อนและตะเกียบแต่ไม่ทันคนขี้แย่งที่ตอนนี้หยิบไปก่อนแล้วดันหยิบเผื่อมาด้วย

 

“ขอบคุณ”

 

“ด้วยความยินดี”

 

เรากินก๋วยเตี๋ยวกันเงียบ ๆ มีบ้างที่นาทีจะแอบมองคนที่มาด้วยกัน อยู่ดี ๆ ก็คิดถึงคำพูดของเพลย์ดิสกับออกัสที่บอกว่าเดโม่นั้นเป็นที่ค่อนข้างมีเสน่ห์เวลายิ้ม ใบหน้าไม่ได้หล่อเป๊ะมาก ด้วยส่วนสูงกับหน้าที่ค่อนข้างออกไปทางตี๋ เลยทำให้อีกคนดูหล่อและน่ารักสไตล์โอปป้าเกาหลีที่หลาย ๆ คนชอบ (แต่ยกเว้นนาทีหนึ่งคน)

 

“มองไร”

 

“มองหมา”

 

“ชอบหมาเหรอ”

 

“เกลียดหมา”

 

“แต่นี่ชอบแมวนะ”

 

“เรื่องของมึง”

 

ถึงจะรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดนั้นแต่ยังไงการกินก๋วยเตี๋ยวก็ยังคงดำเนินต่อไป นาทีกับใบหน้าที่งอนิดหน่อยเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองแพ้อะไรสักอย่างแต่อธิบายไม่ได้ว่าสิ่งนั้นมันคืออะไร

 

รู้แต่ว่าแพ้ไปแล้ว

 

หลังจากที่กินก๋วยเตี๋ยวตามด้วยของหวานเป็นขนมถ้วยเสร็จแล้ว เราทั้งสองคนเดินออกมาหน้าร้าน นาทีหยิบกระเป๋าตังค์ของตัวเองขึ้นมาหยิบธนบัตรสีแดงยื่นไปให้คนข้าง ๆ

 

“อ่ะ เงินค่าก๋วยเตี๋ยว”

 

“ไม่เอา เลี้ยง”

 

“จะมาเลี้ยงทำไม เอาไปเลย” รีบยัดเงินใส่ฝ่ามือของอีกฝ่าย เดโม่ยิ้มก่อนจะรับเงินนั้นเอาไว้

 

“รับก็ได้ แต่มีข้อแม้”

 

“อะไรอีกอ่ะ... เรื่องเยอะ ยึกยักเก่ง”

 

“พูดดี ๆ กันได้ไหม”

 

“...”

 

“ไม่พูดกู มึง ไอ้เหี้ย ไอ้สัด” เงยมองหน้าคนที่กำลังพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“เป็นแม่เหรอมาสั่ง”

 

“อีกแล้วนะ” อีกคนทำหน้าดุ ส่วนนาทีค่อย ๆ มองไปทางอื่นเพราะไม่ชอบความรู้สึกที่ตัวเองเป็นผู้แพ้แบบนี้ ร่างแม่ของนาทีเข้าสิงนายข้ามฟ้าอีกแล้วเหรอ ทำไมถึงดูขัดไม่ได้

 

“...”

 

“สรุปว่าไง ถ้าไม่ตกลง ขอไม่รับเงินนะ”

 

“อือ”

 

“...”

 

“ไม่พูด กู มึง ไอ้เหี้ย ไอ้สัด พอใจยัง” เดโม่ยิ้มออกมาและมันเป็นรอยยิ้มที่นาทีไม่ชอบที่สุดในโลก

 

“ผมพอใจมากครับคุณนาที”

 

แลบลิ้นออกมาคนเดียว ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละที่จะรักษาสัญญา เดโม่ไม่รู้หรอกว่าเขาแอบทำนิ้วอีฟไว้แล้ว!!

 

เราแยกกันที่ตรงนั้น ตอนแรกอีกฝ่ายบอกว่าจะไปส่งที่หอ แต่พอดีว่าตรงนั้นมีวินมอเตอร์ไซค์ผ่านมาพอดีและเขาใช้เวลาอันรวดเร็วในตอนที่เดโม่เผลอ กระโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์กลับหอมาทันที นาทีหัวเราะเพราะเห็นไอ้บ้านั่นทำหน้าเหงอด้วยตอนที่เห็นเขาโบกมือบ๊ายบาย

 

อย่าหวังว่าจะกลับด้วย :P

 

 

 

 

 

 

 

 

มาอยู่ที่นี่อีกแล้ว ตั้งแต่มาที่นี่เดโม่ยังไม่หยุดมองเขาเลย...

 

โคตรโรคจิต

 

นาทีมองไปรอบ ๆ ที่ตอนนี้คนยั้วเยี้ยกันเต็มไปหมดพยายามไม่สบตากับคนฝั่งตรงข้าม ช่วงนี้นาทีไม่ได้ตอบข้อความของเดโม่เลยเพราะชอบส่งอะไร ๆ กวนตีนมา เลยตัดสินใจไม่ตอบเสียเลย เขาหงุดหงิดที่ตัวเองชอบแพ้ทางเดโม่จนเผลอทำตัวเชื่อฟังไปหลายรอบ อีกคนไม่ใช่แม่เขานะ ทำไมต้องฟังด้วยเล่า!

 

ทำไมไม่ตอบข้อความ

 

ยุ่งจัง

 

 เราคุยกันแบบไม่มีเสียง วันนี้เป็นวันศุกร์ที่เหนือเมฆขึ้นร้องเพลง เลยมาเป็นเพื่อนจ้าวน่าน ตอนอยู่ที่ห้องเขาก็บอกเพื่อนปกติเนี่ยว่าจะมากินเหล้า สุดท้ายเลยลากมาด้วยกันหมดทั้งเพลย์ดิสและออกัส ที่สำคัญคือแต่งตัวยั่ว ๆ บด ๆ สุด เพลย์ดิสใส่เสื้อเชิ้ตสีดำปลดกระดุม พยายามทำท่าเซ็กซี่ที่สุดแต่นยังติดความแมนนิด ๆ เลยมีสาวเข้ามาข้อเบอร์หลายคนแล้ว ซึ่งเพื่อนเขาปฎิเสธไปเสียงแหลมว่า ชอบผู้ชายค่ะส่วนออกัสใส่กางเกงยีนเสื้อยืดธรรมดาแต่ปากนี่แดงมาตั้งแต่เชียงใหม่จนถึงยะลา แดงมากจริง ๆ และที่สำคัญทั้งเพลย์ดิสและออกัสกินเหล้ากันได้คอแข็งมาก นาทีที่พอกินได้เมื่อถูกยัดใส่มือบ่อย ๆ จึงเริ่มน้วยไปกับโซฟา

 

เขาถูกเพื่อนมอมเหล้ามาสักพักแล้ว

 

"อีนาที อีกแก้ว"

 

"มึง กูเมาแล้ว" คนเมาทำเสียงอ้อแอ้ก่อนจะพิงหัวตัวเองไปที่ไหล่ของจ้าวน่านตอนนี้ฟังเพลงจนหลับไปแล้ว นาทีมองภาพตรงหน้าด้วยความเบลอ ความเย็นของลมฝนจากด้านนอกที่พัดเข้ามาด้านในทำให้เสื้อยืดที่เขาใส่มานั้นไม่ค่อยป้องกันอากาศเย็น ๆ นี่สักเท่าไหร่

 

"เนี่ย จะหมดแล้ว ช่วยกูกินหน่อย" เข้าใจอยู่ว่าตอนนี้พวกเราทุกคนเมากันหมด ไม่เว้นแต่เพลย์ดิสกับออกัส แต่เพื่อนเสียดายเหล้าที่สั่งมาเลยชงเข้ม ๆ ให้กินแบบนี้ พอเพลย์ดิสยัดแก้วเหล้าเข้ามาในมืออีกครั้ง เขาก็ลุกขึ้นนั่งดี ๆ จัดการกระดกแก้วเหล้าขึ้นจนเหล้าบางส่วนไหลลงไปที่คอเสื้อ แต่ตอนนี้นาทีไม่ได้สนอะไรอีกแล้ว เขาสนแค่แต่กินให้มันหมด จะได้พาจ้าวน่านกลับไวๆ

 

แต่เมาจริง ๆ นะ รู้สึกมึนหัวไปหมด

 

"เมามากไหม" เสียงของใครบางคนถามขึ้น เขาเงยหน้ามองคนขายาวที่เมื่อสักครู่ยังนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ตอนนี้กลับย้ายตัวเองมานั่งข้าง ๆ กันแล้ว

 

"ยุ่ง"

 

"ถามดีๆ ทำไมชอบตอบแบบคนดื้อ"

 

"..."

 

“ข้อความคุณก็ไม่ตอบผม”

 

ไม่อยากคุยด้วยแล้ว นาทีทำหน้าบึ้งแล้วหลับตาลงเพราะรู้สึกมึนมากๆ เขาเอนหัวไปทางที่คิดว่าเป็นทางที่จ้าวน่านนอนหลับอยู่ แต่พอลืมตามาอีกทีดันพบว่าตัวเองเอนไปทางเดโม่ นาทีอยากลุกขึ้นแต่ด้วยความมึนเลยทำให้หนักหัวมาก ๆ เลยคิดว่ายืมไหล่หน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

"อีนาทีมึงพิงไหล่เดโม่ทำไม!!" เสียงที่เขาจำได้ว่าเป็นเสียงของเพลย์ดิสดังเข้ามา คนเมาลืมตาแดง ๆ ก่อนจะยันตัวเองไปนั่งบนตักของอีกคน พยายามซุกหน้าลงไปที่คอของคนที่เป็นเบาะเพราะไม่อยากได้ยินเสียงของเพื่อนแล้ว

 

นาทีจะนอน :(

 

 

 

เดโม่ยกมือขึ้นกลางอากาศเมื่อเจ้าตัวดื้อปีนขึ้นมานั่งบนตัก โคตรเด็กแสบเลยไม่ยอมตอบข้อความตั้งหลายครั้ง ถึงมันจะผ่านมาไม่กี่วัน แต่ยังรออยู่ตลอด เขาค่อย ๆ มองแก้มที่แดงก่ำเพราะพิษเหล้าอย่างรู้สึกเอ็นดูเลยค่อย ๆ ลดมือลงโอบเอวคนบนตักให้นอนดี ๆ เพราะเริ่มไหลตัวเองลงไปกับพื้น พยายามประคองใบหน้าให้พิงดี ๆ จะได้ไม่ปวดคอตอนตื่น ตอนแรกคิดว่าจะหยอดไปเรื่อย ๆ นั่นแหละ เห็นอีกคนหงุดหงิดแล้วน่ารักดี แต่ไม่คิดว่าจะมีด้านอ้อนแบบนี้ด้วย

 

ให้ตายเถอะ

 

"เพื่อนเราก็ใช่ย่อยน้า มือโอบเอวทันทีอ่ะจ้ะ" เดโม่เงยหน้ามองไอ้โปเต้ที่พูดแซว ความจริงก็ไม่คิดว่าจะปีนขึ้นมานั่งพิงขนาดนี้หรอกแต่ช่วยไม่ได้ ถ้าอยากพิงเขาก็ให้พิง

 

"น่ารักสัด ๆ" เลย์พูด

 

"พอมานั่งตักไอ้เดโม่แล้วแม่งตัวเล็กพอ ๆ กับจ้าวน่านเลย"

 

"อย่าบอกใครว่ากูแอบร้องไห้เพียงลำพัง" ออกัสหยิบทิชชู่ขึ้นมาซับน้ำตาที่ไม่มีน้ำตา เดโม่ส่ายหน้า ถอนหายใจเพราะไม่อยากให้ไอ้พวกนี้ได้เห็นอีกคนในมุมนี้เลย ถึงแม้ว่าเขาจะเห็นเป็นครั้งแรกเหมือนกันก็ตาม

 

เพราะแบบนี้มันโคตรน่ารักเลยไม่ใช่เหรอ

 

เมาแล้วขี้อ้อน

 

"ปวดฉี่" เสียงกระซิบดังขึ้นมา เดโม่ก้มลงไปกระซิบที่หูของอีกคนเพราะในร้านนี้มันเสียงดังมากๆ

 

"ไปห้องน้ำมั้ย"

 

"อือ"

 

เมื่ออีกคนตอบ เดโม่เลยค่อย ๆ ประคองอีกคนให้ยืนดี ๆ แต่ยืนได้ไม่ตรงนัก เขาเลยจัดการให้ร่างเล็ก ๆ นั่นยืนพิงที่อกเขาแทน

 

"เห้ย ๆ มึงจะพามันไปไหน"

 

"นาทีบอกอยากไปห้องน้ำ" ตอบแล้วเดินออกจากตรงนี้ทันทีเพราะไม่อยากฟังแล้วว่าเพื่อนจะแซวอะไรกันอีก ใครบางคนที่บ่นว่าปวดฉี่ พอเขาพามาถึงห้องน้ำก็ทำตาขวางใส่ยกใหญ่

 

"ห้ามแอบดู"

 

"ใครจะอยากดู" คนเมาเดินเอียงไปที่โถฉี่แบบยืน เอาหัวพิงกับผนังแล้วจัดการธุระของตัวเอง เขายิ้มเพราะอีกคนแม่งโคตรเด็กดื้อ  

 

"เสร็จแล้ว"

 

"เดี๋ยวพาไปล้างมือ" จับไหล่ให้เดินตรง ๆ ที่อ่างล้างมือ เขาเปิดน้ำให้แล้วก็จับมือเล็ก ๆ ไปตรงก็อก แต่ดูเหมือนว่านาทีกำลังจะไม่มีสติแล้ว เขาเลยถือวิสาสะล้างมือให้แล้วก็ใช้เสื้อยืดตัวในของตัวเองเช็ดให้จนแห้ง

 

แต่ในจังหวะนั้นที่เราสบตากันในตอนที่คนตัวเล็กกว่าหันหน้ามา การกระทำทั้งหมดของเราหยุดชะงัก เขามองดวงตาและแก้มที่แดงก่ำเพราะพิษแอลกอฮอล์ก่อนจะมองจมูกรั้น ๆ ที่มันเข้ากับริมฝีปากสีชมพูธรรมชาติได้เป็นอย่างดี

 

เอาตามตรงนะ ถึงเขาจะดูเป็นคนดี แต่ให้ร้อยทั้งร้อยเจอแบบนี้มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน

 

"..."

 

ริมฝีปากเราแตะกันและความนุ่มนิ่มนั่นมันทำให้คนที่ไม่อยากอดทนไม่อดทนอีกต่อไป

 

เจ้าของเสื้อยืดย้วย ๆ ถูกอุ้มให้ขึ้นไปนั่งบนเค้าน์เตอร์อ่างล้างมือ ขาขาวภายใต้กางเกงยีนส์ที่ไม่รัดรูปถูกแยกออกแล้วแทรกด้วยตัวของใครบางคน มือเรียว ๆ ของนาทีที่ถูกอีกคนนำไปวางไว้ที่อกของตัวเองกำเสื้อตรงนั้นจนมันยับ มือใหญ่โอบแก้มนิ่มเอาไว้จนรอบก่อนจะมอบจูบแบบลึกซึ้งให้ ส่วนอีกมือก็รั้งเอวอีกคนให้เจ้ามาจนชิดจนแทบจะไม่เหลือช่องว่าง

 

"อือ..." เสียงอื้ออึงในลำคอไม่ได้ทำให้เสียงเฉอะแฉะที่ได้ยินหยุดลง เดโม่ไม่ค่อยได้ดื่มนักหรอกแต่ตอนนี้เริ่มจะเมาเพราะความขมของแอลกอฮอล์ที่ปลายลิ้นของนาที และด้วยความสงสารที่การจูบนานทำให้อีกคนเริ่มไม่หายไม่สะดวก เลยค่อย ๆ ผละริมฝีปากของตัวเองออกมา ไล้ริมฝีปากไปที่ไฝจาง ๆ ตรงแก้ม ก่อนจะมองหน้าคนเมาที่ริมฝีปากแดงก่ำ แก้มแดงมากกว่าเดิม ส่วนดวงตาก็เยิ้มจนคนมองใจสั่นอย่างรุนแรง

 

"...จูบ"

 

"..."

 

"จูบอีกได้ไหม--"

 

นั่นแหละ ด้วยคำขอที่ไม่รู้ว่าออกจากมาจากปากของคนขี้ดื้อได้ยังไง แต่ถ้าขอมาแล้วก็ไม่อยากจะขัด เขาสอดแขนไปใต้ขาอีกคนพร้อมโน้มตัวเตรียมจะจูบอีกครั้งแต่...

 

"อึก..." นาทีเอามือขึ้นมาปิดปากก่อนจะลงจากเคาน์เตอร์ วิ่งเซ ๆ ไปทางห้องน้ำ แล้วเขาก็ได้ยิ่งเสียงอาเจียน

 

คนตัวสูงรีบเดินไปนั่งข้าง ๆ ลูบแผ่นหลังเล็ก ๆ ไปมาจนเขาคิดในท้องของนาทีคงไม่มีอาหารหลงเหลืออยู่แล้ว

 

เดโม่กดราดน้ำแล้วประคองคนเมาไปบ้วนปากที่อ่างน้ำอีกครั้ง เจ้าดวงตาคมมองหน้าคนเมาก่อนจะใช้คอเสื้อตัวเองเช็ดปากให้อีกคนจนแห้ง

 

"อยากกลับแล้ว" นาทีพูดแล้วเงยหน้ามองเดโม่

 

"งั้นเดี๋ยวพาเดินไป"

 

"..." นาทีไม่ได้ตอบแต่พยักหน้าหงึกหงัก คนตัวสูงเลยจับไหล่ให้เขาเดินดี ๆ พอไปถึงที่โต๊ะก็เห็นว่าจ้าวน่านตื่นแล้วมองตาแป๋วมาทางนี้ เพื่อนของเขาเลยลุกขึ้นยืนตามด้วยเหนือเมฆที่ยืนด้วยเหมือนกัน นาทีพยักหน้าเพื่อบอกเพื่อนว่า กลับได้แล้ว

 

"อ่ะ มาแล้ว พวกมึงไปโคตรนาน กูเกือบไปตามละเนี่ย"

 

"...ไปส่งน่านให้ถึงหน้าห้องด้วยนะเมฆ" เขาพูดกับเมฆแบบนั้นแล้วนาทีก็ทำสัญลักษณ์มือเป็นรูปการโทรให้กับน่าน เพื่อนพยักหน้าแล้วหันไปคุยกับเมฆเมื่อโดนชวนคุย นั่นทำให้นาทีสบายใจขึ้นมาหน่อย เขาเมาจนเบลอไปหมด แต่พอเอาออกไปเลยดีขึ้นเล็กน้อย แล้วก็...

 

"แล้วเราล่ะ กลับเลยไหม"

 

จำได้ด้วยว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง...

 

นาทีหันไปมองเดโม่ก่อนจะตอบ

 

"อือ กลับเลย"

 

"เออ ไป อีนาที อีลำยอง" เพลย์ดิสกับออกัสมาประคองแขนคนละข้าง นาทีมองหน้าเดโม่ก่อนจะหลับตาลง

 

โคตรแย่ โคตรอาย

 

งั้นจะทำเป็นจำไม่ได้แล้วกัน

 

 

 

 




 

#นาทีที่ข้ามฟ้า

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7.501K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,132 ความคิดเห็น

  1. #7124 _myxsoulmate (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 15:19
    ฮื่ออออออ อมยิ้มจนแก้มจะแตกกก -บ้าเอ้ย -//-
    #7,124
    0
  2. #7088 97line (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 08:55
    น้องจำได้ แต่แกล้งลืมมม
    #7,088
    0
  3. #7076 daydream` (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2563 / 15:28
    กี้ดดดดด เขินไม่ไหว >///< นาทีทำเนียนเลยนะ ;-;
    #7,076
    0
  4. #7069 PPAAPAN (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2563 / 12:10
    เหนือสิ่งอื่นใดข้ามฟ้าละมุนกับการจูบนาทีมาก น้วยไม่ไหว
    #7,069
    0
  5. #7063 lineage of brave (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2563 / 11:48
    ฉันร้องกรี๊ดเลยย
    #7,063
    0
  6. #7056 DNL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2563 / 10:52

    อ้าวน้องนาที

    เนียนเฉย ทำเป็นจำไม่ได้ซะงั้น

    #7,056
    0
  7. #7055 jiminndi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 18:31
    มันเขี้ยวนาทีมากกกกกกก
    #7,055
    0
  8. #7050 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 14:49
    ไม่แผ่วบอกเลยยยย
    #7,050
    0
  9. #7042 NACHI1743 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 17:26
    กนี้ดดดดดด;-;
    #7,042
    0
  10. #6989 IiIingg (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 21:56
    เอ็นดูความเมาแล้วขี้อ้อน;-;
    #6,989
    0
  11. #6961 Alicinwd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 19:28
    น้อนนนนนนนนน
    #6,961
    0
  12. #6909 Biekps99 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 21:54
    ชอบอะ เมาแล้วอ้อนได้
    #6,909
    0
  13. #6871 BaiTong23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 00:30
    งุ้ยย มีความน้อง
    #6,871
    0
  14. #6865 mileyduchess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:40
    น้องขี้อ้อนมากๆๆๆๆ
    #6,865
    0
  15. #6837 mmaymod (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:55
    นายเดโม่ร้ายทิ่สุดเลยค่าาาาา
    #6,837
    0
  16. #6820 gxisimp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 15:00
    เป็นแซ่บเลยตัวแค่เนี้ยะ
    #6,820
    0
  17. #6799 iam921 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 13:29
    เมาแล้วขี้อ้อนมากกกก
    #6,799
    0
  18. #6777 Nuch :3 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 20:46
    เดโม่ก็แซ่บเด้อออ
    #6,777
    0
  19. #6733 yuri_miko (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 00:25
    อ้อนจัง
    #6,733
    0
  20. #6704 jeab-mtbb9397 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 22:05
    ไม่เป็นไรนาที..เราจำได้555
    #6,704
    0
  21. #6700 doublendoubleo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 21:55
    น้องงงงวงงงงงวว ขี้อ้อนมาก
    #6,700
    0
  22. #6697 The-ChaBae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 03:57
    น้องงงงง
    #6,697
    0
  23. #6670 kDanielSunshine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 13:37
    งื้ออออ น้องเมาแล้วน่ารักมาก ไปขอจูบเดโม่อีก น่าตีจริงๆเลยหนู
    #6,670
    0
  24. #6663 poo2momo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 10:17
    อร้ายยย อีนาที อ้อนได้อีก
    #6,663
    0
  25. #6636 FDB88 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 11:47

    น้องงงงง เมาแล้วอ้อนมากเลย ส่วนเดโม่นะลูก ต้องอดทนต่อความน่ารักให้ได้น๊า เขินนน

    #6,636
    0