นาทีที่ข้ามฟ้า ✰ (end)

ตอนที่ 2 : ✰ two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 94,586
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,427 ครั้ง
    5 ธ.ค. 61

#นาทีที่ข้ามฟ้า

Two

 

 

 

 

 

บอกตามตรง นาทีไม่ชอบร้านเหล้าร้านนี้สักเท่าไหร่ แต่สุดท้ายก็ต้องมาจนได้ เขาไม่อยากให้เพื่อนที่อยากมามาคนเดียว คนค่อนข้างเยอะและอันตราย ยิ่งถ้าเจอคนอวดรวยยิ่งอันตรายโดยเฉพาะอย่างยิ่ง...ไอ้นั่น

 

นาทีนั่งจ้องตาคนคนนึงมานานแล้ว

 

เมื่อเหนือเมฆ, คนที่จ้าวน่านเพื่อนของเขาอยากมาเจอขึ้นร้องเพลงพร้อมกับฝนข้างนอกที่กำลังตกหนัก โรคประหลาดนั้นคงเริ่มทำงาน นาทีไม่ว่าอะไรหรอกและจะไม่หงุดหงิดเมื่อมีคนบ้ายักคิ้วมาให้

 

มาอีกแล้วนะเดโม่พูดแบบไม่มีเสียง คนมองรู้แต่ไม่ได้มีปฏกิริยาตอบรับอะไรมาก ทำเป็นมองผ่านไป มองนกมองกาจิบเบียร์ในแก้ว หยิบขนมขึ้นมากินจนแก้มตุ้ย เมื่อหลบสายตาไปไม่นานรู้สึกเหมือนยังไม่ถูกเลิกมองเสียทีเลยค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปทางนั้น...

 

ยังมองอยู่อีก!

 

ยุ่งนาทีตอบกลับไปแบบไม่มีเสียง ทางฝั่งนั้นหัวเราะเหมือนอารมณ์ดีเสียเต็มประดา เขาถามจริง เราสนิทกันถึงขั้นคุยแบบนี้แล้วเหรอ คำตอบคือไม่ เจอกันแค่สามครั้งไอ้บ้านั่นทำตัวเหมือนเจอกันมาสิบครั้งได้ โคตรกวนส้นตีน แต่ยังดีที่ไอ้บ้านั่นไม่ลุกเดินมาทางนี้เพราะอาจจะกำลังยุ่งอยู่ เท่าที่มองดูเหมือนไอ้นั่นมันมีส่วนได้ส่วนเสียกับร้านนี้ยังไงชอบกล ดูวุ่นวาย ซึ่งอย่างที่บอกไป

 

ดีแล้วหล่ะ อย่ามายุ่งกันนักเลย แค่นี้ยังไม่ชอบหน้าจะแย่

 

คนที่กำลังจิบเบียร์หันไปฟังเพลงที่นักร้องกำลังร้องบนเวที นายเหนือเมฆเป็นคนที่เพื่อนของเขาอยากจะมาดู ความจริงแล้วไม่ค่อยอยากให้เพื่อนมารู้จักมักจี่กับพวกนี้สักเท่าไหร่ แต่เหตุผลของจ้าวน่านมันฟังขึ้นและพอมาคิดอีกที คนเรามันคงไม่ได้เลวร้ายไปเสียหมดหรอก

 

หลังจากที่เหนือเมฆร้องเพลงจบ เขาปลุกเพื่อนให้ตื่นขึ้นเพื่อที่จะได้พากลับห้อง พวกเบียร์กับขนมที่สั่งมา พูดตามตรงคือกินไม่หมด ห่อกลับห้องได้ไหม...

 

นาทีหันซ้ายหันขวาเพื่อถามเด็กเสิร์ฟว่าห่อกลับได้ไหม และสิ่งมีชีวิตที่ไม่อยากจะเสวนาด้วยมากที่สุดก็เดินเข้ามา พี่ชายน้อยหน่าเงยหน้ามองรอยยิ้มอันสุดแสนจะอวดรวยก่อนจะหันหน้าไปอีกทางเพื่อมองหาคนอื่น

 

“หาอะไรครับคุณพี่ชายน้อยหน่า”

 

“ยุ่ง” เดโม่ขำออกมา

 

“คนอื่นไม่ว่าง แต่ผมว่างนะ” เดโม่มันกวนตีนเขาจริง ๆ นะ อายุเท่ากันและเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยปีแรก มาใช้ผม ๆ คุณ ๆ อะไรก็ไม่รู้ กูกับมึงยังรู้สึกดีกว่านี้เลยเอาจริง

 

“หาคนอื่นให้หน่อย”

 

“ก็คนอื่นไม่ว่าง” นาทีเม้มปากแน่นมองหาอื่นที่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครว่างเลยจริง ๆ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เงยหน้ามองรอยยิ้มที่มองยังไงก็ดูกวนตีนอยู่วันยันค่ำ

 

“ห่อกลับได้ไหม”

 

“...”

 

“ขนมพวกนี้อ่ะ”

 

“ปกติไม่ได้นะ แต่สำหรับพี่ชายน้อยหน่าจะไปห่อให้” เนี่ย! กวน! นายเดโม่ยิ้มขำเมื่อเห็นเขาทำหน้าหงุดหงิด จานขนมถูกยกกลับไปไม่นานคนตัวสูงก็เดินกลับมายื่นถุงกระดาษมาให้ นาทีรับมันมาก่อนจะหันไปปลุกจ้าวน่านที่งอแงให้ตื่นขึ้นมา

 

“ขอบใจนะ แล้วค่าเบียร์เท่าไหร่”

 

“เลี้ยง”

 

“...”

 

“ไม่ให้เลี้ยง จะจ่ายเอง”

 

“รอให้ครบหนึ่งหมื่นก่อนค่อยจ่าย” กวนอีกแล้ว คนที่ไม่รู้ตัวว่าทำหน้าดื้อกรอกตาไปมา หันไปจูงมือเพื่อนที่เพิ่งตื่น เขาไม่อยากจะเสวนากับคนคนนี้แล้ว

 

“สร้างผังลูกหนี้เหรอ พอครบหมื่นนึง ก็หนีดีกว่า โรคจิต” เดโม่ขำอีกแล้ว

 

“ล้อเล่น เลี้ยงจริง ๆ ไม่เท่าไหร่หรอก” อวดรวยอีกแล้ว เขาถอนหายใจก่อนจะพยักหน้า ถึงจะไม่ชอบให้ใครมาเลี้ยงแบบนี้แต่นาทีจะขอบคุณหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวจะหาว่าเป็นคนไม่มีมารยาท

 

“ขอบคุณนะ แต่ทีหลังไม่ต้อง” นาทีพาเพื่อนออกมาจากตรงนั้น และได้เห็นอยู่หรอกว่าเดโม่ยิ้มขำ คือจะตลกอะไรนักหนา!

 

“มาบ่อย ๆ นะ ร้านเดิมยินดีต้อนรับครับพี่ชายน้อยหน่า”

 

กวนไม่เลิกเลย : (

 

 

 

 

 

 

วันเวียนครบบรรจบมาที่วันจันทร์อีกแล้ว เดโม่กับเพื่อนทั้งสามมคนที่สภาพห่อเหี่ยวไม่ต่างกันเดินออกจากห้องเรียนช่วงเช้า เขาไม่มีทางเลือกจริง ๆ ที่ต้องมาลงวิชานี้ในวันนี้แถมยังเป็นตอนแปดโมงซึ่งแม่งโคตรเป็นวันจันทร์ที่ทรมานเลยและวันนี้ยังมีเรียนช่วงบ่ายแถมยังต้องระเห็จร่างไปต่อแถวซื้อหนังสือที่คนในเซ็คแย่งกันซื้อเพื่อให้เข้าห้องเรียนได้ทันเวลา

 

เขากับเพื่อนต่อแถว แต่ตาดันไวเห็นหลังของพี่ชายน้อยหน่าแว้บ ๆ หายไปทางคณะ เหลือก็แต่เพื่อนหน้าตางอแงที่ไอ้เมฆชอบมองต่อแถวอยู่คนเดียว เดโม่กำลังคิดว่า... เราเรียนวิชาเดียวกันหรือเปล่า ซึ่งอาทิตย์ก่อนไม่ได้สังเกตคนในห้องด้วยว่ามีใครบ้างเพราะคนมันเยอะ

 

“เดโม่ มึงมองหาใครอ่ะ” ไอ้เลย์เอาคางมาเกยที่ไหล่พร้อมกับส่องสายตามองไปทางที่เขามอง “มองคนที่ไอ้เมฆมองเหรอ” โปเต้เอาคางมาเกยอีกข้าง ไอ้สองคนนี้เป็นแฝดที่กวนส้นตีนและขี้เกียจที่สุดเท่าที่เคยเจอมา มันชอบกวนตีนเพื่อน ขี้เกียจจัดตารางสอนจนคนเห็นอย่างเขาทนไม่ได้เลยให้มันลงตามทั้งหมด ถือว่าช่วย ๆ กันไป ส่วนที่คนที่ไอ้เมฆมอง ไม่ใช่ใครอื่น เพื่อนของพี่ชายน้อยหน่าที่ไปฟังไอ้เมฆร้องเพลงแล้วก็หลับอยู่ในร้าน แต่คนที่เขามอง...

 

เป็นคนหน้าดื้อคนหนึ่งที่พยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่สบตากัน ตั้งแต่เข้ามาเรียนในห้องนี้ เดโม่พยายามมองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเนียน ๆ จนเห็นอีกคนนั่งคุยอยู่กับเพื่อนโดยที่แถวไม่ได้ห่างกันมากนัก เรามองเหมือนคนไม่ได้รู้จักกันซึ่งเดี๋ยวเดโม่จะทำให้รู้จักกันเอง... ไม่ต้องห่วงหรอก

 

พี่ชายน้อยหน่าต้องทำหน้าหงุดหงิดและดื้อไปอีกนานแน่ ๆ

 

“มองหาแม่มึงมั้ง เรียนได้แล้ว” ไอ้โปเต้กับไอ้เลย์ทำหน้าเหี่ยว หันไปตั้งใจฟังที่อาจารย์สอนต่อ ด้วยความที่เราทั้งสี่คนเข้าห้องเรียนช้าเลยได้มานั่งข้างหน้า ถ้าหันหลังกลับไปมองมันจะค่อนข้างไม่เนียน

 

เรียนจนจบบทเรียนในวันนี้ เขาเก็บหนังสือกับสมุดจดเล็กเชอร์ลงในกระเป๋าเงยหน้ามองอาจารย์ที่กำลังพูดว่าให้แบ่งกลุ่มทำโครงงาน คนตัวสูงกับจิวข้างหูถอนหายใจออกมาวางผู้หญิงในห้องที่ค่อย ๆ เดินเข้ามาเล็งไอ้เหนือเมฆเพื่อนสุดแสนจะหล่อและโด่งดังของเขาเพื่อขออยู่กลุ่มด้วย ซึ่งหน้าไอ้เมฆโคตรไม่รับแขก เขาเลยจัดการบอกกับทุกคนดี ๆ ว่ามีกลุ่มแล้วทั้ง ๆ ยังไม่มี

 

มองไปทางพี่ชายน้อยหน่าที่ดูเหมือนว่าจะจับกลุ่มกับพวกคณะอื่นที่หลังห้องไปแล้ว แบบนี้ไม่ค่อยดีเลย เขาอยากอยู่กลุ่มเดียวกับอีกคนนะ น่าสนุกดีออก แต่ความปรารถนาดูเหมือนว่าจะเป็นจริงเมื่อเห็นเพื่อนของนาทีเดินมาชวนไอ้เหนือเมฆไปอยู่กลุ่มด้วยกัน

 

เดโม่เลิกคิ้วมองนาทีที่ดูเหมือนจะมองอยู่แล้ว เดโม่ยิ้มมุมปากยักคิ้วส่งไปให้อีกคนโดยหน้าตาที่เดโม่ได้รับกลับมาคือหงุดหงิด แอบเห็นไปแลบลิ้นอยู่คนเดียวด้วย อย่างแสบ

 

พวกเราทั้งสี่คนตกลงว่าจะอยู่กลุ่มนี้เลยไปเขียนชื่อใส่แผ่นกระดาษที่เพื่อนในกลุ่มเตรียมเอาไว้ให้

 

“นายข้ามฟ้า...” เดโม่เงยหน้ามองคนที่มายืนอ่านชื่อจริงของเขาเสียงเบา แต่ใกล้ขนาดนี้มันได้ยินอยู่แล้วเลยถามอีกคนไปแทบจะทันที

 

“คุณพี่ชายน้อยหน่ามีปัญหาเหรอ”

 

“เปล่า”

 

“นึกว่าชอบ”

 

“ไม่ ได้ ชอบ”

 

“ถ้าชอบ บอกได้นะ ไม่หวง” เดโม่เขียนชื่อจริงด้วยเสร็จก็ยักคิ้วส่งไปให้คนที่ตัวน้อยกว่าแต่ชอบทำหน้าตาเหมือนตัวเองใหญ่ที่สุด

 

“เออ”

 

“คนอะไรพูดจาไม่น่ารัก ผมอุตส่าห์พูดดี ๆ นะ”

 

“เดโม่มึงรู้จักด้วยเหรอ” โปเต้กับเลย์เสนอหน้ามาอีกแล้ว

 

“ไม่ได้รู้จัก” นาที

 

“เคยเจอ” เดโม่

 

“ยังไง ๆ” โปเต้แซวขึ้นมา เดโม่หันไปมองนาทีที่ทำหน้างอ เขาเลยพยักหน้า ถ้างั้นตามใจพี่ชายน้อยหน่าก็ได้

 

“ไม่รู้จักก็ได้”

 

“อะไรของมึง ไม่รู้จักก็ได้ มีเหรอ” เลย์เข้ามาเสริม นาทีทำหน้ามีพิรุธพยายามบอกเขาทางสายตาว่า บอกเพื่อนไปว่าเราไม่เคยเจอกัน

 

“ไม่รู้จัก แค่คุ้น ๆ เลยทักเล่น ๆ”

 

“ตามนั้นนะ ไม่เคยเจอกัน ไม่สนิทอย่าทัก” นายข้ามฟ้ายิ้มออกมาพยักหน้าตามใจพี่ชายน้อยหน่าที่ดูเหมือนว่าจะดื้อยิ่งกว่าอีก

 

“แล้วครั้งนี้คือเจอกันแล้วนะ งานก็อยู่กลุ่มเดียวกัน ไม่ทักคงไม่ได้”

 

“...”

 

“เนอะนาที”

 

                “อือ” ตอบในลำคอ มองรอยยิ้มที่สุดแสนจะกวนตีนกับเพื่อนใหม่ทั้งสองคนที่เป็นฝาแฝด นาทีจะพยายามไม่เอาเรื่องที่ไม่ชอบเดโม่ส่วนตัวมาปนกับงานกลุ่ม เขาจะพยายามใจเย็น ๆ และจะทำเป็นลืม ๆ ไปแล้วกันว่าเราเคยเจอกัน อีกคนเคยอวดรวยใส่ พูดแบบกวน ๆ ใส่

 

                เริ่มใหม่แบบเพื่อนร่วมงานก็ได้

 

                พอเรียนคาบนี้จบเราต่างแยกย้ายกัน นาทีถูกจ้าวน่านชวนไปที่ร้านเหล้าอีกครั้ง ซึ่งเขาก็ไม่ได้อะไร ถ้าเพื่อนเขาไปคนเดียวน่าเป็นห่วงกว่าอีกเพราะช่วงนี้มันฤดูฝน อันตรายแถมยังไม่สบายง่ายด้วย

 

                นาทีกลับมาที่หอของตัวเอง คนตัวเล็กล้มลงเอาใบหน้ามุดที่ไปหมอนทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในชุดนักศึกษา ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองจนเห็นแค่ลูกตากับผมที่ค่อนข้างยุ่ง

 

                “อี๋ สกปรก มึงยังไม่อาบน้ำเลยแต่ขึ้นไปนอนบนเตียงเนี่ยนะ” หันไปมองเพลย์ที่เพิ่งกลับมาจากมหาวิทยาลัยเหมือนกัน อีกคนทำหน้าแหยงซึ่งคนมองไม่ได้สนใจอะไรกลับมาเอาหน้าซุกหมอนต่อ

 

                “มึง กูง่วงอ่ะ”

 

                “ง่วงก็นอน แต่อาบน้ำก่อนกูขอ”

 

                “...”

 

                “หน้าตาน่ารักเสียเปล่าแต่ทำตัวซกมก”

 

                “น่ารักแม่มึงสิ”

 

                “เล่นแม่กูเลยเหรอ อีนาที”

 

                “เดี๋ยวกูจะไปกินเหล้ากับเพื่อน มึงไปไหม” นาทีเปลี่ยนเรื่องก่อนจะพยายามลุกขึ้นนั่งบนเตียง ปลดเนกไทให้หลวม ๆ แล้วเดินไปตรงตู้เพื่อเปลี่ยนให้เป็นชุดไปรเวท

 

                “ไม่ไป กูนัดกับอีออกัสไว้ว่าจะไปซื้อชุดเริ่ด ๆ กัน”

 

                “แล้วมึงจะใส่ไปไหน”

 

                “ใส่ไปอ่อยผู้ชายไง ผ้าบางเบากับหุ่นอย่างกู คิดภาพแล้วเซ็กซี่สัด ๆ” เพลย์ดิสทำหน้าเคลิ้มส่วนคนฟังส่ายหน้าไปมา

 

                “กูไปก่อนนะ เดี๋ยวจ้าวน่านรอนาน” เย็นนี้คนที่ได้ฉายาจากใครบางคนว่าดื้อยิ่งกว่าน้อยหน่าใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีซีดขาดที่เข่านิดหน่อย ส่วนผมช่างแม่ง ไม่มีการเซ็ตอะไรทั้งนั้นเพราะไม่นั่งกินเบียร์ที่เพื่อนสั่งมา ส่วนขนมอาจจะกินไม่หมดเหมือนเดิม และคงขอห่อกลับมากินเล่นตอนเล่นเกมได้เหมือนคราวที่แล้วล่ะมั้ง

 

                “ฝากบอกน่าน คราวหน้าจะขอไปด้วย เห็นว่าเหนือเมฆขึ้นร้องเพลง กูอยากไปแซ่บ!

 

                “เออ เดี๋ยวบอกให้ กูไปแล้วนะ”

 

                “จ้า อีหน้าดื้อ”

 

                “หน้าดื้ออะไร กูไปดื้อบนหัวมึงเหรอ”

 

                “แร๊ง! ปากคอเราะร้าย กูขอให้มึงมีแฟนที่แซ่บจนมึงหายดื้อ!!

 

                “กู จะ ไม่ มี แฟน”

 

                “กูจะรอดูจ้า ไปได้แล้ว อีตัวดี”

 

                “อย่าล็อคห้องนะ เผื่อกูทำกุญแจหาย”

 

                “เออ หายได้หายดีไอ้กุญแจห้องเนี่ย มึงเผลอเอาแจกใครหรือเปล่าวะ” นาทีส่ายหน้า ไม่โต้เถียงกับเพื่อนแล้วเดี๋ยวมันจะยาว เลยรีบออกจากหอนั่งมอเตอร์ไซค์วินไปที่ร้านเดิมอย่างรวดเร็วเพราะกลัวเพื่อนอยู่คนเดียวนาน ส่วนเรื่องกุญแจห้อง เขาไม่รู้เหมือนว่าทำไมมันถึงชอบหายไป ถ้านับของเทอมที่แล้วก็เป็นสิบครั้งล่ะมั้ง เสียเงินปั๊มรวมกันไปหลายร้อย อะไรมันจะหายบ่อยขนาดนั้น

 

                คนเสื้อยืดขาวลงจากวินมอเตอร์ไซค์ จ่ายเงินแล้วมองเข้าไปในร้านก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความหาเพื่อนที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ไหนแล้ว

 

                นาทีเอง: น่านอยู่ไหน

 

                jn: ใกล้ถึงแล้ว มึงถึงแล้วเหรอ

 

                นาทีเอง: อือ รออยู่หน้าร้านนะ

 

                jn: โอเค

 

                คุยกับเพื่อนเสร็จเลยตัดสินใจยืนรออีกคนอยู่หน้าร้าน มองแสงไฟตามถนนที่ตอนนี้เริ่มเปิดเพราะท้องฟ้าเริ่มถูกบดบังด้วยก้อนเมฆสีเข้ม เขายกมือขึ้นมากอดอกเนื่องจากลมเริ่มพัดมาและมันเย็น

 

                “พี่ชายน้อยหน่า”

 

            “...”

 

                “มาอีกแล้วเหรอ” คนถูกทักหันไปมองคนที่สูงกว่าก่อนจะหันหน้าไปมองถนนเหมือนเดิม ทำเป็นไม่สนใจรอยยิ้มกับสายตาที่มองมา

 

                “...”

 

                “พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย”

 

                “ไม่อยากพูด”

 

                “แล้วมายืนทำอะไรอยู่ตรงนี้ ไม่เข้าไปในร้านล่ะครับคุณนาที” เนี่ย ดูเอาเองแล้วกันว่ากวนขนาดนี้ พูดแบบธรรมดาก็ได้แต่ไม่พูด

 

                “รอเพื่อน”

 

                “ใช่คนที่ชอบมาดูไอ้เมฆป่ะ”

 

                “อือ คนนั้นแหละ”

 

                “งั้นเดี๋ยวยืนรอเป็นเพื่อน”

 

หลังจากที่ประโยคดังกล่าวจบ ระหว่างเราก็มีแต่ความเงียบกับลมที่แรงมากขึ้น นาทีหยีตายกมือขึ้นมาขยี้เมื่อรู้สึกเหมือนฝุ่นมันเข้าตา เขาก้มหน้าพร้อมกับรู้สึกว่าลมไม่พัดแล้ว หลายวินาทีเลยที่พยายามขยี้ตาจนกระทั่งเงยหน้าขึ้นมาเห็นไอ้คนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เมื่อสักครู่มายืนบังอยู่ข้างหน้า

 

“มายืนบังทำไม เดี๋ยวเพื่อนมาแล้วไม่เห็น”

 

“ยุ่ง”

 

“ขี้เลียนแบบ” นาทีทำหน้าหงุดหงิดเพราะคำว่ายุ่งเขาเป็นคนพูดก่อน คนที่อยู่ข้างหลังขยับตัวเองออกจากรัศมีแผ่นหลังกว้าง แต่จนแล้วจนรอดเดโม่ก็ตามบังทุกครั้ง “อย่ามาบัง เดี๋ยวไม่เห็นเพื่อน”

 

“รู้หรอกน่า เพื่อนที่ชื่อจ้าวน่านใช่ไหม”

 

“อือ รู้แล้วก็หลบ”

 

“ไม่หลบ”

 

“อย่ากวนตีนได้ไหม”

 

“ไม่ได้กวนตีน ผมกวนคุณ” ทำไมมันพูดยากพูดเย็นขนาดนี้วะ!

 

“ไอ้ข้ามฟ้า”

 

“โห เรียกชื่อจริงด้วย”

 

“จะมาบังทำไม เพื่อนเล่น? สนิทกันเหรอ”

 

“เราทำงานกลุ่มเดียวกันควรสนิทกันไว้นะ” คนที่ถูกเรียกชื่อจริงขำเพราะอีกคนทำหน้าไม่รับแขกสุด ๆ แถมยังหน้าดื้อเหมือนเด็กที่กำลังโดนขัดใจแล้วทำอะไรไม่ได้เลย ที่จริงเรียกข้ามฟ้าแบบนี้ก็ดีไปอีกแบบ ปกติไม่มีใครค่อยเรียกกันหรอก ชื่อมันค่อนข้างโอเวอร์เพราะแม่ชอบ ส่วนชื่อเล่นตั้งให้คล้องกับพี่ชายเฉย ๆ พี่เขาชื่อมัดหมี่ เด็กผู้หญิงสุด ส่วนชื่อเดโม่พ่อเป็นคนตั้ง ตอนแรกจะได้ชื่อโมโม่ด้วยซ้ำ แต่เดโม่น่ะดีแล้ว ชื่อโมโม่โดนล้อตายแน่

 

“ไม่อยากสนิทด้วย”

 

“แต่เมื่อกี้คุณเรียกชื่อจริงผมนะ”

 

“แล้วจะทำไม”

 

“เรียกชื่อจริงคือสนิทกันแล้ว”

 

“ไม่เกี่ยว ถอย”

 

“ไม่ถอย” นาทีทำหน้างอเพราะรู้สึกไม่ชนะไอ้คนตรงนี้เลย เขาถอยไปทางไหนก็มาบังรัศมีการมองเห็นทั้งหมด แล้วแบบนี้ถ้าจ้าวน่านมาจะเห็นกันไหมก็ไม่รู้

 

“แล้วจะมาบังทำไม ขอเหตุผลหน่อย”

 

“ให้พูดจริงเหรอ”

 

“อือ” ตอนนี้เราทั้งสองคนหยุดเล่นแล้ว เขาเหนื่อยจนหายใจแรงนิดหน่อย มันเหมือนออกกำลังกายไม่มีผิด นาทีเงยหน้าขึ้นมาไอ้คนตัวสูงกว่าที่หันมามองหน้ากันถึงแม้ระยะห่างมันจะมีค่อนข้างเยอะแต่สายตาแบบนี้มันเหมือนนาทีกำลังโดนดุ

 

“รู้ตัวไหมเนี่ยว่าตาแดง” จะว่าไปก็ระคายเคืองตามาตั้งแต่ตอนที่ฝุ่นเข้าตาครั้งแรกแล้ว เขายกขึ้นมาจะขยี้ตาอีกรอบเพราะมันคันแต่สายตาดันไปมองเดโม่ที่กำลังทำหน้าจริงจัง แล้วนาทีไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมเขาต้องหยุดการกระทำทั้งหมด

 

“ตาแดงแล้วทำไม หนักหัวมึงเหรอ”

 

“พูดจานะคนเรา อุตส่าห์บังลมให้ มันมีแต่ฝุ่น”

 

“...”

 

“ขอบคุณ” คนโดนดุพูดเสียงเบาและยอมยืนนิ่ง ๆ อยู่ข้างหลังคนไหล่กว้าง นาทีถอนหายใจออกมา ตอนแรกไม่ได้คิดว่าอีกคนจะทำแบบนี้นึกว่ากวนตีนกันเล่น ๆ แต่พอมารู้เหตุผลแบบนี้ก็รู้สึกแย่ที่พูดจาไม่ดีออกไป เดโม่ให้ฟีลเหมือนแม่ที่กำลังดุให้นาทีไปช่วยยายพับดอกไม้แบบนั้นเลย

 

“เดี๋ยวถ้าจ้าวน่านมาแล้วจะบอก อยู่ข้างหลังไปนั่นแหละ”

 

ไม่ได้สนิท แต่มันรู้สึกแย่นะ

 

“ขอโทษที่พูดไม่ดี”

 

“ผมไม่ได้โกรธคุณเสียหน่อย”

 

“...”

 

“ทีหลังอย่าดื้ออีก”

 

“ไม่ได้ดื้อ”

 

“ขี้เถียงอีกต่างหาก”

 

“ไม่ได้เถียง!

 

“ก็เห็นอยู่ ยังจะมาแก้ตัว” นาทีเม้มปากแน่น เขากอดอกหันไปทางอื่นไม่ยอมมองแผ่นหลังที่มาช่วยบังลมให้ เราต่างคนต่างเงียบจนกระทั่งนาทีได้ยินเดโม่พูดออกมา

 

“จ้าวน่าน ที่เดโม่นะ จำได้ไหม” นาทีโผล่ออกมาจากข้างหลัง ยิ้มจนแก้มตุ่ยก่อนจะเดินไปหาเพื่อนที่เพิ่งมา คนขี้ดื้อหันไปมองเดโม่ที่กอดอกยักคิ้ว ฟีลลิ่งแม่เขาหายไปแล้ว

 

“จำได้ ที่อยู่กลุ่มวิชาเลือก”

 

“อื้ม ไปนั่งด้วยกันไหม พอดีจองโต๊ะไว้”

 

“ไปก็ได้ แล้วนาที...” นาทีทำหน้าบึ้งมองรอยยิ้มของเดโม่ เขาจะไม่ยอมแพ้แล้วไปนั่งที่โต๊ะอื่นเด็ดขาด เลยพยักหน้าให้เพื่อนไป

 

เราทั้งสามคนเดินมานั่งโต๊ะที่อยู่บริเวณกลางร้าน ซึ่งมองเห็นเวทีชัดดี นาทีให้จ้าวน่านนั่งใกล้เวทีที่สุดตามด้วยเขาที่นั่งลงข้าง ๆ คนหน้าดื้อมองคนในโต๊ะที่ตอนนี้มองมาเป็นตาเดียว ฝาแฝดยิ้มให้อย่างเป็นมิตร เขาก็ยิ้มให้จนกระทั่งไปหุบยิ้มที่นายข้ามฟ้า

 

“นาทีกับจ้าวน่านใช่ป่ะ เราโปเต้เป็นพี่ชายเลย์”

 

“เราเลย์เป็นน้องชายโปเต้”

 

“นาที นี่จ้าวน่าน” แนะนำตัวเองและแนะนำจ้าวน่านให้เพื่อนได้รู้จักด้วย

 

“มา ๆ เดี๋ยวชงเหล้าให้ เอาเข้มไหม” โปเต้ถาม

 

“ไม่อ่ะ ขออ่อน ๆ พอ เดี๋ยวกลับห้องไม่ถูก” นาทีตอบให้ก่อนจะสะกิดจ้าวน่านให้กินขนมที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่นานมากนักเหล้าที่สีเจือจางไปมากก็ถูกดันมาให้ เขาขอบคุณเพื่อนแล้วยกขึ้นจิบนิดหน่อย

 

“เอ้อ แลกเบอร์กันไหม” เดโม่โพล่งขึ้นมากลางกลุ่ม จ้าวน่านพยักหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดยุกยิก ส่วนนาทีหรี่ตามองคนพูด “คุยงานไง เรากลุ่มเดียวกันนะ”

 

“ใช่ ๆ” โปเต้พูดขึ้น

 

“กูจะเอาไปอวดไอ้เมฆ” ส่วนเลย์ทำท่าดี๊ด๊าใหญ่ นาทีเลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง เมมเบอร์ของโปเต้และเลย์ จนกระทั่งยื่นโทรศัพท์ไปให้เดโม่กดเบอร์ของตัวเองแล้วโทรออก เบอร์ของเขาเลยไปปรากฏที่เครื่องของอีกคน

 

“ไว้เดี๋ยวโทรหา”

 

“อะไรอ่ะเดโม่ โทรหากูด้วยสิ” โปเต้

 

“กูด้วย ๆ” เลย์

 

“เออ ๆ โทรหาทุกคน พอใจยัง” เดโม่พูดตัดปัญหาก่อนจะเมมเบอร์อีกคนเอาไว้ในเครื่อง ถ้าสันนิษฐานไม่ผิด เมมเบอร์แล้วมันอาจจะไปขึ้นที่ไลน์ด้วย แบบนี้ค่อยทักไปกวนเด็กดื้อเล่น ๆ

 

“พอใจมาก ๆ จ้า” โปเต้พูดแล้วทำหน้ากรุ้มกริ่ม

 

“เห้ย กรี๊ดดดด ผัวกูขึ้นร้องเพลงแล้วฟัง ๆ ฮ็อตสัด ๆ นี่ฤดูฝนหรือฤดูร้อน” เลย์สะกิดทุกคนพร้อมกับกรี๊ดแบบเหมือนผู้หญิง ซึ่งความจริงแล้วมันทำเล่น ๆ ติดตลกเสียมากกว่า นาทีมองไปทางเวทีสลับกับด้านนอกร้านที่ฝนตกนิดหน่อย ก่อนจะไปสะดุดที่สายตาของคนตรงข้าม

 

เดโม่ยักคิ้วอีกแล้ว เดี๋ยวเขาจะแอบโกนคิ้วเข้ม ๆ นั่นออกไป ยักจังเลย จะยักอะไรนักหนา เขาเลยทำหน้างอกลับไปแต่สีหน้าที่ส่งกลับมาคือรอยยิ้มที่นาทีคิดไปเองว่ามันกวนตีนแต่จริง ๆ แล้ว...

 

เป็นรอยยิ้มเอ็นดูต่างหาก

 

 

 

 

 

 

 

 

#นาทีที่ข้ามฟ้า

 

 

 

มาแล้วจ้า มันอาจจะติด ๆ ขัด ๆ บ้าง

เพราะว่าเวลามันทับซ้อนกับ #ที่เหนือเมฆ

แต่เราจะพยายามทำออกมาให้ดีที่สุด!

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ

อย่าลืมคอมเม้น ติดแท็กให้กำลังใจหน่อยน้า

ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ


#นาทีที่ข้ามฟ้า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.427K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,130 ความคิดเห็น

  1. #7122 myxsoulmate (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2563 / 21:38
    เนี่ยยย มันน่ารักก เดโม่ก็ชอบยั่วให้นาทีหลุดหงิดอยู่เรื่อยเลยย
    #7,122
    0
  2. #7086 97line (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 08:33
    เจ้าดื้อออออ
    #7,086
    0
  3. #7074 daydream` (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 19:02
    นายเดโม่คิดอะไรกับนาทีรึเปล่าเนี่ย
    #7,074
    0
  4. #7048 jjinqx (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 22:51
    คู่นี้สูสีกันอะ ชอบ55555
    #7,048
    0
  5. #7029 tales story (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2563 / 14:21
    ดื้อมากกกกก55555
    #7,029
    0
  6. #7025 PuleunBam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 17:35

    โดนดุล้าววว

    #7,025
    0
  7. #6987 IiIingg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 เมษายน 2563 / 10:06
    น้องแบบดื้อมาก น่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #6,987
    0
  8. #6953 Alicinwd (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2563 / 13:03
    น้องนาทีเปงแมวค้าบ ขู่ฟ่อๆ แง้วๆๆๆ แอแง
    #6,953
    0
  9. #6907 Biekps99 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2563 / 20:13
    คู่นี้ก็น่ารัก
    #6,907
    0
  10. #6897 DubbleB_07 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2562 / 09:58
    น่ารักกก
    #6,897
    0
  11. #6863 mileyduchess (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 09:46
    เดโม่กวนมากกกก หาเรื่องกวนเขาอยู่นั่นแหละ
    #6,863
    0
  12. #6836 mmaymod (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 22:22
    ชอบเด็กดื้อมากค่ะ น่ารัก ㅜ-ㅜ
    #6,836
    0
  13. #6797 iam921 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 11:15
    น่าเอ็นดู
    #6,797
    0
  14. #6731 yuri_miko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:59
    ยัยตัวดื้อเอ้ย
    #6,731
    0
  15. #6730 yuri_miko (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 23:48
    เกลียดยังไงได้อย่างงั้นนะน้องนาที 555
    #6,730
    0
  16. #6706 differ21 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:19

    งุ้ยมากอ่ะ ผู้ชายมอง เขินนนนน

    #6,706
    0
  17. #6703 Ttawanp55 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 17:14
    ดื้อมากกกๆๆๆ
    #6,703
    0
  18. #6695 doublendoubleo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 23:27
    ดื้อมากกกกกก
    #6,695
    0
  19. #6669 kDanielSunshine (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 12:03
    คนนึงก็ขยันวอแว อีกคนก็ดื้อมากๆ ท่าทางจะบันเทิงน่าดู 5555555
    #6,669
    0
  20. #6634 FDB88 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 10:14

    ทำไมน้องดูดื้อแบบนี้ล่ะลูก ดื้อแต่น่าเอ็นดูเนอะเดโม่เนอะ

    #6,634
    0
  21. #6626 tkwank (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 21:59
    นาทีไอ่ดื้อ

    หมั่นเข้วจัง
    #6,626
    0
  22. #6566 Moonsunoneday (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 02:37
    น้องดูดื้อดูน่าเอ็นดูจริงอะแหละ55555 เข้าใจเดโม่เลยย
    #6,566
    0
  23. #6557 TenPony (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 23:02
    กวนกันได้ตลอดอ่ะ55
    #6,557
    0
  24. #6553 ..N.. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 18:28
    น้องดื้อจริงๆ 5555
    นายข้ามฟ้าเขาเอ็นดูลูก
    #6,553
    0
  25. #6504 Earn0624 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 01:33
    นายข้ามฟ้าน่ารัก ชอบนาทีตั้งแต่แรกเห็นเลยป่ะ ถามจริง ชอบผู้ชายแบบนี้
    #6,504
    0