นาทีที่ข้ามฟ้า ✰ (end)

ตอนที่ 17 : ✰ sixteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,024 ครั้ง
    20 ม.ค. 62

#นาทีที่ข้ามฟ้า

sixteen

 

 

 

อึดอัด...

 

เดโม่สูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยอากาศออกจากจมูกอย่างช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองเพดานห้องสักพักจึงนึกได้ว่าตัวเองมานอนที่บ้านของไอ้ดื้อ

 

ย้ายสายตาจากเพดานไปมองตรงอกก็เห็นสาเหตุของการที่ตัวเองหายใจไม่ค่อยสะดวก

 

นาทีนอนอยู่บนตัวเขา

 

ดูเหมือนว่าจะนอนทับมานานแล้วด้วยเพราะรู้สึกอึดอัดเข้าไปในความฝันเลย ตอนแรกนึกว่าตัวเองโดนผีอำเข้าให้แล้วแต่ที่ไหนได้...

 

"นาที"

 

"..." เมื่อเห็นอีกคนเงียบเขาเลยค่อย ๆ กอดร่างเล็กที่อยู่บนตัวเอาไว้แน่นก่อนจะพานอนตะแคงข้างเบา ๆ เพื่อไม่ให้อีกคนตื่นขึ้นมาในขณะที่กำลังหลับและดูท่าว่าจะไม่ตื่นเร็ว ๆ นี้ด้วย

 

พอไอ้ดื้อได้นอนลงบนเตียงดี ๆ ก็รีบมุดหน้าไปที่หน้าอก ส่วนเดโม่ที่สะลึมสะลือก็กอดอีกคนเอาไว้ หลังจากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ส่งข้อความตอบไอ้พี่มัดกับแม่นิดหน่อยถึงค่อยปิด กดจมูกไปที่เส้นผมนิ่ม หลับตาลงไปอีกรอบเพราะตอนนี้พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นจากขอบฟ้า...

 

 

ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงคนเดียว เดโม่ลุกขึ้นนั่งมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา ณ ขณะนี้เป็นเวลาเก้าโมงเช้าซึ่งเขาคิดว่ามันคงจะสายแล้วสำหรับบ้านนี้

 

คนตัวสูงลุกขึ้นเดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ หลังจากนั้นเลยเดินไปข้างล่าง ยืนแอบดูนาทีกับแม่คุยอะไรกันสักอย่างอยู่ในครัว ส่วนยายก็นั่งเด็ดใบกระเพราะใส่กะละมังใบใหญ่ เขาเลยตัดสินใจไปนั่งกับคุณยายของนาทีแล้วช่วยท่านทำ

 

"ตื่นแล้วเหรอลูก หิวหรือยัง"

 

"ยังครับ ผมช่วยนะ"

 

"จ้ะ ถ้าหิวก็รอแป๊บนึงนะลูก เจ้านาทีจะลองทำกับข้าวให้แม่กับยายกิน ไม่รู้ครัวจะพังก่อนได้กินหรือเปล่า" ยายพูดแล้งขำส่วนเขาได้ยินแบบนั้นก็แอบมองไอ้ดื้อทำหน้าเครียดอยู่หน้าเตา สงสัยคงเป็นเพราะเมื่อวานแน่ ๆ ที่โดนทุกคนแซวว่าทำกับข้าวทีไร ครัวพังทุกที

 

เจ้าคิดเจ้าแค้นจริง ๆ

 

นั่งเด็ดใบกระเพราะอยู่นานพอสมควร กับข้าวที่หน้าตาไม่ได้แย่มากนักก็ถูกยกมาไว้บนโต๊ะ เจ้าตัวดื้อของบ้านเม้มปากแน่นเมื่อพวกเรามานั่งพร้อมกันที่โต๊ะ เดโม่เป็นหน่วยกล้าตายคนแรกที่จะต้องชิมอาหารนาทีมองตามช้อนด้วยความลุ้น ส่วนคนขี้แกล้งอย่างเขามีเหรอจะทำหน้าอร่อยให้เจ้าตัวดีใจ

 

"ไม่อร่อยเหรอ"

 

"..." เดโม่มองหน้าแม่กับยายแล้วหันกลับมามองนาทีที่ทำหน้าตาเหมือนจะร้องไห้ ส่วนแม่กำลังนั่งกลั้นขำและยายก็เริ่มตักไปชิมบ้าง

 

"ไม่ต้องกินก็ได้"

 

"โอ๋ อร่อย ล้อเล่นนะ" เดโม่ขำออกมาพร้อม ๆ กับแม่ส่วนยายนั่งพยักหน้าแล้วตักไปไว้ในจานตัวเองเพิ่ม

 

"แกล้งกันเหรอ!"

 

"เปล่า ตอนชิมยังไม่ได้พูดอะไรเลย คิดเองเออเองทั้งนั้นว่าไม่อร่อย" 

 

"นั่นสิลูก" แม่เสริม

 

"ทำไมต้องแกล้ง แม่กับยายก็แกล้งนาทีด้วยเหรอ"

 

"โอ๋ ล้อเล่นนะลูก อร่อยแล้ว" คนขี้แกล้งทั้งสามยิ้มขำออกมา ส่วนเดโม่โดนหมายหัวเอาไว้เพราะนาทีแลบลิ้นให้

 

การกินอาหารเช้าใช่เวลาไม่นานมากนัก เดโม่เดินตามนาทีขึ้นไปบนห้องเพื่อเก็บของเดินทางกลับไปที่มหาวิทยาลัยแต่พอเข้ามาให้ห้องแทนที่พี่ชายน้อยหน่าจะเก็บของ ดันเดินไปนอนบนเตียงตัวเองจนเขาที่เดินตามขึ้นมาล้มตัวไปนอนด้วย ฉวยโอกาสเล็กน้อยกอดอีกคนแล้วหลับตาทำเหมือนงัวเงียมาก แต่ก็ต้องตกใจเพราะโดนกอดกลับแถมยังเอาใบหน้าถูแถวไหล่อีก

 

"กอดกลับด้วยเหรอ"

 

"อือ ง่วง"

 

"งั้นเดี๋ยวค่อยกลับดีไหม"

 

"ก็ดี"

 

"...เราตื่นตั้งแต่กี่โมงเนี่ย"

 

"แปดโมง" เสียงอู้อี้พูดอยู่ที่อก เดโม่ชอบแบบนี้ชะมัด ตอนอีกคนง่วง ตอนงอแง ตอนเมา จะขี้อ้อนมากกว่าปกติมาก ๆ ขี้หวงด้วย ดูอย่างตอนที่มีพวกป้า ๆ มาจับแก้มจับไหล่ชมว่าหล่อ นาทียังไม่ชอบเลย แต่ก็ดีแล้วที่บอกกันตรง ๆ เพราะทีหลังจะได้ระวังตัวไม่ให้ใครมาจับอีก

 

"นี่คือตื่นสายของหนูเหรอ"

 

"ปกติถ้าอยู่บ้านก็ตื่นประมาณเจ็ดโมงเพราะนอนไว"

 

"แต่ตอนอยู่มหาลัยเราคุยกันดึกอยู่นะ อยากนอนไว ๆ ก็บอก จะได้วางสายเร็วขึ้น

 

"กลัวผี นอนไม่หลับ"

 

"แล้วกลับบ้านไม่กลัวเหรอ"

 

"ก็นี่ที่บ้าน ไม่น่ากลัว"

 

"โอเค นอน ๆ จะกลับตอนไหนก็บอกนะ"

 

"อือ"

 

บอกจะนอนก็นอนจริง ๆ อย่างที่เจ้าตัวว่า สรุปเขาก็หลับไปด้วยอีกรอบ บนเตียงว่าสบายแล้ว มีไอ้ดื้อมานอนกอดอ้อนสบายยิ่งกว่า ไม่รู้เหมือนกันว่าสาเหตุของการที่นาทีมาอ้อนแบบนี้เป็นเพราะรู้ใจตัวเองว่าชอบเขาหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

ถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้เขารออีกสักเดือนสองเดือนเพื่อให้อีกคนพร้อมก็คงจะไม่เป็นไร โดยพื้นฐานแล้วจากที่ดู ๆ นาทีเหมือนจะไม่ได้ไปยุ่งกับใครมาก ถ้าคุยเรื่องงานจะคุยได้ทุกคนและดูเฟรนด์ลี่ แต่จริง ๆ ไม่ได้เฟรนด์ลี่ขนาดนั้น เรื่องมีคนจีบก็ยังไม่เคยเห็นยกเว้นตัวเดโม่เองที่จีบหนักอยู่คนเดียว

 

ส่วนนายข้ามฟ้าก็ไม่ได้มีใคร

 

มีนาทีคนเดียว

 

 

 

 

ตกบ่ายเราทั้งสองคนจึงได้ฤกษ์กลับมหาวิทยาลัย เดโม่ยืนมองนาทีกอดแม่กับยาย หอมแก้มแล้วหอมแก้มอีกจนไอ้ดื้อโดนไล่ออกมาเพราะงอแงไม่อยากกลับ

 

พอมาอยู่บนรถก็มองแม่กับยายจนสุดสายตาเหมือนเด็กเพิ่งออกจากบ้านครั้งแรก เดโม่ยื่นมือไปลูบหัวเพื่อปลอบใจแต่ก็โดนตีกลับมาแดงเถือกไปทั้งฝ่ามือ

 

"เจ็บนะเนี่ย หนูตีทำไม"

 

"มาลูบหัวทำไม"

 

"ปลอบใจไง"

 

"ไม่อยากกลับมอ อยากอยู่บ้าน" เดโม่ยิ้ม มองทางข้างหน้าสลับกับคนนั่งข้าง ๆ ที่ทำหน้างออยู่คนเดียว

 

"เดี๋ยวพามาบ่อย ๆ เอาไหม ขับรถไม่ไกลมากด้วย"

 

"ไม่เอา เปลืองน้ำมัน"

 

"เดี๋ยวออกให้ก็ได้ ไม่เท่าไหร่หรอก"

 

"ห้ามอวดรวย"

 

"อยากตามใจ"

 

"ไม่ต้องตามใจขนาดนี้ก็ได้ ส่วนค่าน้ำมันที่มาบ้าน จะช่วยออก ห้ามออกคนเดียวนะ" นาทีหันหน้ามอง ส่วนเดโม่พยักหน้าถึงแม้ว่าจะอยากออกให้ทั้งหมดก็ตาม

 

ใช้เวลาไม่นานมากนักเพราะวันนี้รถไม่ค่อยติด เดโม่เลี้ยวรถเข้าไปจอดในที่จอดรถแถวหอพักของไอ้ดื้อ เขากะว่าจะนอนเล่นอยู่ที่นี่สักพักแล้วค่อยไปหาไอ้พี่มัดที่ร้านและกลับบ้านตัวเองในช่วงค่ำ ๆ

 

"ไม่กลับบ้านเหรอ"

 

"เดี๋ยวกลับค่ำ ๆ ขอนอนที่นี่แป๊บนึง"

 

"ใครให้นอนอะ"

 

"อ้าว" ร้องอ้าวออกมาในขณะที่เราทั้งสองคนกำลังเดินขึ้นบันไดนาทีขำก่อนจะหันหน้ามามอง "คบกันแล้ว นอนไม่ได้จริง ๆ เหรอ"

 

"ไม่ขอก่อนเอง"

 

"งั้นขออนุญาตนอนเล่นห้องหนูได้ไหม"

 

โดนแลบลิ้นใส่อีกแล้ว นาทีขำก่อนจะพยายามหากุญแจห้องในกระเป๋าสะพาย หาอยู่นานสองนานก่อนจะตัดสินนั่งลงที่ประตูหน้าห้องหยิบของในนั้นออกมาวางไว้ชิ้นแล้วชิ้นเล่าจนหมด เปิดซิปหน้าหาก็กูเหมือนว่าจะหาไม่เจอ...

 

"เห็นกุญแจบ้างไหม มันหาย"

 

"กุญแจแบบไหน"

 

"มีพวงกุญแจรูปต้นไม้ห้อยอยู่ด้วยกัน"

 

"ไม่นะ หายเหรอ"

 

"อือ" ไอ้ดื้อขมวดคิ้วใหญ่ ส่วนเดโม่ก็นั่งลงช่วยเก็บของที่อีกคนรื้อออกมาเข้ากระเป๋าตามเดิม "หายอีกแล้วเหรอวะเนี่ย" นาทีบ่นงุบงิบอยู่คนเดียวก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือในกางเกงออกมากดโทรออกหาใครสักคน

 

"ฮัลโหล เพลย์"

 

"(อะไร)"

 

"มึงอยู่ไหน"

 

"(มาเที่ยวต่างจังหวัด มึงมีไร)"

 

"กุญแจห้องกูหาย มึงจะกลับมาตอนไหน"

 

"(กลับพรุ่งนี้จ้า กูโดดวันนึง)"

 

"แล้วกูนอนไหนอะ"

 

"(เจ้าของหอไม่อยู่เหรอ)"

 

"ไม่อยู่ มันชอบไปเที่ยวเสาร์อาทิตย์ไง"

 

"(ไปนอนกับเดโม่ได้ไหม พวกมึงไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ)" นาทีมองหน้าเดโม่ที่กำลังทำหน้าสงสัย เขาหมั่นไส้หน้าหล่อสไตล์โอปป้านี่เหลือเกินเลยใช้ทั้งฝ่ามือแปะหน้าอีกคน จนโดนมือใหญ่ ๆ นั่นจับไปกุมเอาไว้

 

"ก็อยู่"

 

"(เออ นอนไปก่อน คืนนึง กูกลับพรุ่งนี้ อีเจ้าของหอก็คงมาพรุ่งนี้เช้านั่นแหละ)"

 

"ก็ได้ พรุ่งนี้เจอกัน"

 

"(บายจ้า โชคดีขอให้เสียตัว)"

 

"ไอ้เหี้ย!!" ไอ้เพลย์ขำแล้วกดวางสายไป เสียตัวบ้าอะไร ถ้ามันกลับมา นาทีจะไล่เตะให้ตายไปเลย "ยิ้มอะไร อารมณ์ดีนักเหรอ"

 

"มาก ๆ ไปนอนบ้านโม่กัน"

 

"ไม่เอา จะลองโทรหาน่านก่อน"

 

"ก็ได้ ลองดู"

 

เบอร์ที่สองที่โทรหาคือจ้าวน่าน เมื่อวันก่อนเขาส่งข้อความไปถามเรื่องที่กลับบ้าน กว่าเจ้าตัวจะตอบก็ดึก คงเป็นเพราะกำลังยุ่ง ๆ ด้วยละมั้ง ไหนจะมีตัวภาระอย่างเหนือเมฆตามไปด้วยอีก

 

"(ฮัลโหล)" คนที่รับสายไม่ใช่เพื่อนของนาทีแต่เป็นเหนือเมฆ...

 

"ฮัลโหล น่านอะ"

 

"(น่านหลับ มีไร ฝากบอกได้)"

 

"ฝากบอกน่านว่า มีแฟนใหม่ดีกว่า บาย"

 

"(เห้ย--)" กดวางสายไปทั้ง ๆ แบบนั้น

 

"ทำไมหนูพูดแบบนั้น" คนตัวสูงถามพร้อมกับขำออกมา เขาหงุดหงิดที่กุญแจหาย ไอ้เพลย์ก็อยู่ต่างจังหวัด แถมยังมาอวยพรให้เสียตัว ส่วนจ้าวน่านอยู่กับเหนือเมฆ แบบนี้เขาก็ไม่อยากกวนเพื่อนแล้ว...

 

"ยุ่ง"

 

"สรุปว่าไง ไปบ้านโม่ป่าว เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้ามาส่งที่หอ"

 

"อือ ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น... เซ็งว่ะ"

 

"เซ็งไร บ้านของนายข้ามฟ้ามีของกินเยอะนะ"

 

"ไม่ต้องมาล่อด้วยของกิน"

 

"งั้นไปเถอะแก้มอ้วน เดี๋ยวพาแวะร้านพี่มัดก่อน โอเคไหม"

 

"แก้มอ้วนอะไร ทำไมชอบตั้งชื่อแปลก ๆ เนี่ย"

 

"แก้มอ้วนน่ารักออก"

 

"ชื่อเหมือนหมาแถวบ้าน"

 

"อ่ะ ไม่เรียกแล้ว ไปกันเถอะ เดี๋ยวพาไปฟังเพลง"

 

สุดท้ายแล้วนาทีไม่มีทางเลือก เขามีเพื่อนเยอะก็จริง แต่ที่สนิทหันถึงขั้นขอไปนอนด้วยแบบนั้นคงมีแค่ไอ้เพลย์กับน่าน และคนที่เพิ่งเข้ามามีบทบาทในชีวิตอย่างเดโม่ก็เป็นอีกตัวเลือก เขารู้ว่าตัวเองหน้างอมาก ๆ ไม่รู้เลยว่าตัวเองทำกุญแจห้องหายที่ไหน ตอนไหนก็ไม่รู้ เซ็งมาก ๆ เลย

 

"อย่าทำหน้างอเลย เดี๋ยวพาไปปั๊มกุญแจใหม่ สิบดอกเลยดีไหมแล้วฝากไว้กับโม่ เวลาหายค่อยมาเบิก"

 

"อื้อ... ก็ได้"

 

"หิวไหม อยากกินอะไรไหนบอก"

 

นาทีมองเวลาที่โทรศัพท์ ตอนนี้มันเลยบ่ายสามมานิดหน่อย พอพูดถึงอาหารเขาก็เริ่มหิวขึ้นมานิดหน่อย แต่ในหัวไม่ได้นึกอยากกินอะไรเป็นพิเศษ...

 

"แล้วแต่คุณชาย"

 

"เรียกคุณชายอีกละ ผมเหมือนตรงไหนอะครับ"

 

"เหมือนแล้วกัน"

 

"ยอมให้เรียกก็ได้ รู้สึกเหมือนเป็นคนพิเศษ"

 

"งั้นไม่เรียกละ"

 

"ไม่เรียกจริงดิ นี่ยอมแล้วนะ"

 

“ชอบกวนตีน”

 

เดโม่ขำในลำคอ เขาสาบานเลยว่าตัวเองสามารถกวนตีนอีกคนได้ทั้งวัน เพราะรีแอคชั่นน่ารักตลอด ชอบปฏิเสธทั้ง ๆ ที่แก้มก็แดงแล้วชอบทำเป็นไม่เขินแต่สีหน้าไปหมดแล้ว พวกเราทั้งสองคนลงมาจากหอ ขึ้นรถอีกครั้ง เดโม่กำลังคิดว่าอาจจะขอนอนคอนโดไอ้พี่มัดแทนจะดีกว่ากลับไหม พรุ่งนี้วันเขามีเรียนตอนแปดโมง ส่วนนาทีมีเรียนเก้าโมง จะได้ไม่ต้องตื่นเช้าตลอดนั้นด้วย เขาสงสารไอ้ดื้อถึงปกติอยู่บ้านจะตื่นเช้ามาก ๆ ก็เถอะ แต่คืนนี้นอนแปลกที่อาจจะนอนไม่หลับก็ได้

 

ขับรถประมาณสิบนาทีก็ถึงจุดหมายเนื่องจากรถไม่ติดมาก เขาจอดรถให้ใกล้หน้าร้านที่สุดเนื่องจากขี้เกียจเดิน ส่วนนาทีทำหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่ดูท่าทางเครียดเดโม่เลยเอานิ้มไปจิ้มที่แก้มอ้วน ๆ ของอีกคน มันบุ๋มเข้าไปน่าเอ็นดู ส่วนคนโดนจิ้มก็ยิงฟันขู่ใส่ใหญ่

 

“อ้าว มาด้วยเหรออิหนู”

 

“อย่ามาเรียกหนู”

 

“อะไร ทีไอ้เดโม่ยังเรียกได้เลย”

 

“ลุงไม่มีสิทธิ์”

 

“อ้อ เดโม่มีสิทธิ์เหรอ”

 

เข้าร้านมาได้ไม่กี่นาทีไอ้พี่มัดหมี่ก็เตรียมแกล้งว่าที่แฟนเขาเลย เมื่อเช้ามันถามว่าคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว พอดีว่านายข้ามฟ้าของบ้านไม่ชอบโกหกคนในครอบครัวเลยตอบไปตามความจริงว่าตกลงคบหาดูใจกันแต่ยังไม่ถึงแฟน ซึ่งในความจริงแล้วตอนนี้นาทีก็คือแฟนของเดโม่นั่นแหละ แต่พูดให้อีกคนสบายไปอย่างนั้นว่ายังไม่ถึงขั้นแฟน

 

“ยุ่งจัง”

 

“นี่พี่ชายเดโม่นะ”

 

“ก็ลุงไม่น่าไว้ใจ...”

 

“โอเค ไม่ไว้ใจก็ได้ ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยวะ” ไอ้พี่มัดโวยวายอยู่คนเดียวจนเจ้าตัวเอียงตัวมากระซิบกับน้องชายเสียงเบา “มึงแพ้คนหน้าดื้อที่ชอบทำตาอ้อนใช่ไหม”

 

“อือ ถ้าทำเสียงดุ จะเป็นแบบนั้นแหละ”

 

“กูยอม” พี่มัดยกมือทั้งสองข้างขึ้น พยักหน้ากับตัวเอง ว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้นี่เองก่อนจะบอกให้เดโม่สั่งอาหารกับคนในครัวได้เลย ไม่เสียเงิน

 

“ลุงกระซิบอะไร”

 

“บอกว่า ยอมหนูแล้ว”

 

ไม่รู้ว่าเขายิ้มหน้าบานไปกี่รอบแล้ววันนี้ ตั้งแต่คบกันนาทีก็อ่อนขึ้นมาก จะมีฟีลไอ้ตัวแสบเป็นบางครั้งแต่ส่วนมากจะเป็นเด็กดื้อที่ขี้เขินแต่ไม่ยอมรับว่าเขิน

 

“คุณชายกินไร ตามใจ”

 

และเดโม่ชอบฉายาคุณชายที่นาทีตั้งให้มากเลย มันดูพิเศษ

 

“โอเค งั้นขอเลือกเลยนะ”

 

“อื้อ”

 

เดโม่ไม่ได้เลือกเฉพาะของที่ตัวเองชอบหรอก ส่วนมากจะเป็นอาหารง่าย ๆ ที่เราทั้งสองคนกินได้ ที่นี่เป็นร้านเหล้า อาหารส่วนใหญ่จะเป็นกับแกล้มมากกว่า

 

“อยากกินเบียร์ไหม”

 

“กินก็ได้ ไม่เยอะนะ พรุ่งนี้เรียน”

 

“ครับ ๆ”

 

เบียร์หนึ่งขวดพร้อมกับแก้วสองใบถูกนำมาเสิร์ฟ เขาเทใส่แก้วให้พี่ชายน้อยหน่าที่กำลังเคี้ยวของกินงุบงิบ ตาก็มองนักดนตรีบนเวทีไปด้วย ตั้งแต่เหนือเมฆบอกว่าจะไม่มาร้องเพลงแล้ว ไอ้พี่มัดมันก็ไปหานักร้องมาจากไหนไม่รู้ ดูท่าว่าจะเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเหมือนกัน ซึ่งก็มีแฟนคลับอยู่บ้างเนื่องจากมีเสียงกรี๊ดเล็ก ๆ ตลอด

 

“พรุ่งนี้ต้องตื่นกี่โมง”

 

“เดี๋ยวว่าจะขอนอนคอนโดไอ้พี่มัดแทน มันใกล้กว่า หนูจะได้ไม่ต้องตื่นเช้ามาก” นาทีพยักหน้ารับรู้

 

“แล้วแม่ไม่อยู่คนเดียวเหรอ”

 

“พี่มัดมันจะไปอยู่เป็นเพื่อน หรืออยากเจอแม่โม่”

 

“เปล่า...” เม้มปากแน่นส่วนเดโม่เริ่มคิดหนัก หรือว่าจะใช้โอกาสนี้พาอีกคนกลับบ้านไปให้แม่ดูตัวเลยดีกว่าหรือเปล่า ถึงพรุ่งนี้จะตื่นมากกว่าเดิมแต่โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ

 

“งั้นนั่งรออยู่นี่นะ ขอไปคุยกับไอ้พี่มัดแป๊บนึง”

 

“อื้อ”

 

“ถ้ามีคนเข้ามาขอเบอร์ ตะโกนเลยนะ”

 

“ใครมาขอเบอร์ จะไล่เตะให้หมด”

 

“เก่งจัง ตัวแค่เนี้ย”

 

“กลับมาเร็ว ๆ ด้วย”

 

“รู้แล้ว ใครจะอยากปล่อยไว้คนเดียวนาน” คนตัวสูงเดินยิ้มไปที่หลังร้าน คิดว่าจะต้องปรึกษาเรื่องนี้กับไอ้พี่มัดเสียหน่อย เขาเดินเปิดประตูห้องผู้จัดการเข้าไปโดยที่ไม่เคาะประตู ไม่ได้คิดหรอกว่าในห้องนี้มันจะมีอะไร... แต่มันก็มี

 

“ไอ้โม่! ทำไมมึงไม่เคาะประตูก่อน”

 

“โทษ ไม่รู้ว่ามีแขก” เขาหัวเราะแหะ ๆ ในขณะที่ไอ้พี่มัดรีบหยิบเสื้อมาคลุมตัวใครสักคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะ ตัวเล็กนิดเดียว แถมเมื่อกี้ก็กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มกับไอ้พี่ชายเขาเลย “งั้นแสดงว่าคืนนี้มึงจะนอนคอนโดใช่ไหม”

 

“เออ คืนนี้มึงจะไม่กลับบ้านเหรอ”

 

“ตอนแรกกะจะขอไปนอนคอนโด เพราะกลัวนาทีเหนื่อย แต่ตอนนี้รู้แล้วว่ากูต้องไปนอนบ้าน”

 

“ยังไม่ถึงขั้นนั้น”

 

“เออ งั้นไปก่อนนะ ตามสบายครับคุณพี่ชาย” เดโม่พยายามไม่มองคนคนนั้นและเด็กไอ้พี่มัดก็พยายามหลบสายตาอยู่เหมือน ไอ้พี่มัดก็เดินไปกดหน้าลงกับไหล่ตัวเองใหญ่ ปกป้องเต็มที่

 

“ฝากล็อคประตูด้วย”

 

“เออ” จัดการล็อคประตูให้เรียบร้อยก่อนจะออกมาจากห้องนั้นแล้วเดินไปหาอีกคนอย่างรวดเร็ว นาทีพิงตัวเองไปกับเบาะนั่งแทบจะเลื้อยไปกับโซฟา ตาเยิ้มเล่นโทรศัพท์อยู่คนเดียว จนกระทั่งเดโม่เข้าไปนั่งด้วย ไอ้ดื้อเลยค่อย ๆ เขยิบเอาหัวมาพิง

 

“เป็นอะไรล่ะเรา”

 

“อยากนอน”

 

“เมาเหรอ”

 

“เปล่า ขวดเดียวจะเมาได้ไง”

 

“คืนนี้ไปนอนที่บ้านโม่นะ คอนโดไอ้พี่มัดไม่ว่างแล้ว” นาทีพยักหน้าเป็นเด็กน้อยเลย เดโม่เลยตัดสินใจพาอีกคนกลับเลยตั้งแต่ตอนนี้ รีบนอนเพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าอีก “กลับกันเถอะ”

 

“อื้อ”

 

 

 

นาทีมองข้างนอกรถก่อนจะหันไปมองคนข้าง ๆ สักพัก ตอนเดโม่ไปหาลุง เขานึกคึกอะไรไม่รู้เลยจัดการกินเบียร์ให้หมดไปทั้งขวด ตอนนี้เลยรู้สึกเมานิดหน่อยแต่ไม่มากเท่าไหร่ แต่อาการง่วงนั้นเป็นของจริง อาจจะเป็นเพราะวันนี้เดินทางแทบจะทั้งวัน ไหนตอนนี้จะต้องขับรถกลับไปที่บ้านของเดโม่อีก และคงต้องใช้เวลาสักพักเพราะรถดันติดอีก

 

พอหลุดออกจากรถติด ความเร็วของรถคงที่ นาทีหันมามองเวลาที่โทรศัพท์อีกรอบ เขาหลับตาลง สะลึมสะลือมองข้างหน้าไม่ค่อยชัด รู้ตัวอีกทีคือโดนสะกิดที่ไหล่ เขาลืมตาขึ้นมามองไปรอบ ๆ ก่อนจะรีบตั้งสติและลงจากรถ

 

บ้านของเดโม่หลังใหญ่จริง ๆ ด้วย เป็นคุณชายอย่างที่คิดนั่นแหละ

 

“หนูไม่ต้องเอากระเป๋าลงมาก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้ว” เขาพยักหน้าเดินเตาะแตะตามอีกคนเข้าไปในบ้านที่ตอนนี้มีแค่ไฟหน้าบ้านเปิดอยู่ เขาไม่ชอบบ้านกว้าง ๆ แบบนี้ มันรู้สึกเหมือนว่าผีจะออกมาจากตรงไหนก็ได้ ระแวงไปหมด

 

“คุณเดโม่กลับมาแล้วเหรอคะ”

 

“ครับป้า ตอนนี้แม่อยู่ไหนครับ”

 

“คุณหญิงออกไปข้างนอกตั้งแต่เย็นแล้วค่ะ น่าจะออกไปหาเพื่อน แล้วนี่พาใครมาคะเนี่ย น่ารักจัง” เดโม่ขำในลำคอ ค่อย ๆ พานาทีออกมาโชว์ตัวกับป้าแม่บ้าน

 

“เราคบกันอยู่ครับ”

 

“ว้ายตายแล้ว! ถ้าคุณหญิงรู้กรี๊ดบ้านแตกแน่เลยค่ะ”

 

“ไว้ค่อยบอกพรุ่งนี้เช้านะครับ คืนนี้แม่คงกลับดึก ถ้าอย่างนั้นโม่ขอตัวก่อนนะ”

 

            “ค่ะ อยากได้อะไรเรียกป้าได้เลยนะคะ”

 

“คืนนี้คงไม่มีแล้ว ป้าไปพักเถอะครับ” นาทีมองป้าแม่บ้านที่พยักหน้าแล้วเดินออกไปอีกทาง ไอ้ดื้อมองไอ้สูงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตั้งแต่เท้าจรดหัว เขาไม่คิดว่าที่บ้านเดโม่จะมีแม่บ้านด้วย มันเกินไปแล้วนะ “ทำไมหนูมองแบบนั้น”

 

“รวยขนาดไหนเนี่ย”

 

“โม่ไม่ได้รวย พ่อแม่อะรวย เลิกอึ้งได้แล้ว” เดโม่ขำ ส่วนนาทีที่ยังอึ้งไม่หายถูกพาขึ้นบันไดไปข้างบนบ้านหลังใหญ่ ภายในห้องนอนของลูกเจ้าของบ้านถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีอะไรแต่ที่มุมห้องมีกีตาร์โปร่งกับพวกเกมเพลย์ตั้งอยู่ “เดี๋ยวให้ยืมเสื้อผ้า หนูไปอาบน้ำก่อนเลยนะ”

 

ตอบอือในลำคอพร้อมกับใช้สายตาสำรวจภายในห้องอย่างเงียบ ๆ สักพักผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้า แปรงสีฟันอันใหม่ก็ถูกยัดใส่มือ ถูกดันไหล่ให้ออกไปข้างนอกห้อง สุดทางเดินบ้านเป็นห้องน้ำ นาทีเม้มปากแน่น หัวใจเขาเต้นดังก้องเมื่อเห็นว่าเดโม่กำลังจะเดินกลับห้องตัวเอง

 

“เดโม่ จะไปไหนอ่ะ!

 

“กลับห้อง มีอะไรหรือเปล่า”

 

“อยู่เฝ้าได้ไหม”

 

“ห๊ะ”

 

“อยู่เป็นเพื่อนอาบน้ำก่อน”

 

“หมายถึงอาบน้ำด้วยกันเหรอ”

 

“ไม่ใช่! ยืนอยู่ตรงนี้ก่อน” เดินไปจูงมืออีกคนมายืนอยู่หน้าห้องน้ำ เดโม่ขำจนไหล่สั่น ส่วนนาทีกำลังจริงจังเลยชกไหล่กว้างนั่นไปหนึ่งที “ไม่ตลก”

 

“กลัวขนาดนี้เลยเหรอ”

 

“จะอาบน้ำแล้ว ห้ามไปไหน ห้ามแอบดูด้วย”

 

“เข้าใจแล้วครับ”

 

หลังจากที่ประตูห้องน้ำถูกปิด นาทีก็รีบถอดเสื้อผ้าอาบน้ำอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าวิ่งผ่านน้ำก่อนจะรีบสวมเสื้อยืดตัวใหญ่แขนสั้นกับกางเกงขายาวที่ดูเหมือนกางเกงเลแต่มียางยืด ส่วนเสื้อผ้าที่ใส่แล้วก็รีบพับซ่อนกางเกงชั้นในให้เรียบร้อย รีบเดินไปเปิดประตูห้อง เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเพราะเดโม่ก็ยังคงยืนอยู่หน้าห้อง

 

“อาบเร็วไปนะ สะอาดไหมเนี่ย”

 

“สะอาดสุด ๆ แล้ว”

 

“โอเค งั้นเดินกลับห้องด้วยกัน โม่จะได้มาอาบน้ำบ้าง” นาทีพยักหน้าเดินตามเดโม่เข้าไปในห้องนอน เขากลัวจริง ๆ นะ มันแปลกที่ไปหมดเลย

 

“เดี๋ยวไปเป็นเพื่อน”

 

“รออยู่นี่ก็ได้ ปลอดภัยจริง ๆ ไม่มีอะไรหรอก”

 

“ไม่เอา ขอไปด้วยนะ”

 

เดโม่ถอนหายใจพยักหน้ายอมให้เขาไปเฝ้าที่หน้าห้องน้ำ นาทีมองไปรอบ ๆ บริเวณ บ้านเดโม่หลังใหญ่ แถมคนยังอยู่น้อย ข้างบ้านยังมีพื้นที่ว่างเอาไว้ปลูกต้นไม้ทำให้บรรยากาศรอบ ๆ มันเย็นไปหมด

 

“เดโม่ อาบน้ำเสร็จยัง”

 

“เสร็จแล้ว แป๊บนึง”

 

“อื้อ”

 

หลังจากนั้นไม่นานเดโม่ก็เดินออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมฟุ้งของครีมอาบน้ำ นาทีรีบเดินไปจับมือของอีกคนเอาไว้ ส่วนเดโม่ก็เอาแต่ขำแต่เรื่องนี้นาทีจริงจัง

 

“ไปนอนกัน”

 

“เข้าใจแล้ว”

 

พอถึงห้องนอนอีกครั้ง ทั้งสองคนก็พากันไปที่เตียง นาทีรีบมุดตัวลงไปในผ้าห่ม ส่วนเดโม่เดินไปปิดไฟจนตอนนี้เหลือแค่โคมไฟที่หัวเตียงที่ยังสว่าง คนตัวสูงนั่งลงปลายเตียงมองตาแป๋ว ๆ ที่โผล่ผ้าห่มมามอง ด้วยความที่อยากแกล้งเลยค่อย ๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ แต่เดโม่ก็ดันมาแพ้ภัยตัวเองเพราะนาทีค่อย ๆ โผล่หน้าออกมาจากผ้าห่ม ริมฝีปากของเราแตะกันเบา ๆ หลังจากนั้นจึงผละออกมาอย่างอ้อยอิ่งโดยที่ไม่ได้รุกล้ำอะไรเลยแต่...

 

“จูบกันไหม”

 

“อีกแล้วนะ”

 

“...”

 

“หนึ่งครั้ง โอเคไหม”

 

นาทีพยักหน้า ส่วนคนถามก็ค่อย ๆ เอาตัวเองเข้าไปในผ้าห่ม จัดการให้ตัวเองไปอยู่ที่ระหว่างขาของอีกคนก่อนจะค่อย ๆ จรดริมฝีปากไปที่ปลายคางเป็นที่แรกตามด้วยปลายจมูกแล้วมาจรดที่ริมฝีปาก

 

ไอ้ดื้อเมา เดโม่รู้ แต่นิดหน่อยคงไม่เป็นไร

 

เราจูบกันลึกซึ้งเหมือนทุกครั้ง แต่มันหวานกว่าครั้งไหน ๆ เราทั้งคู่ถูกมอมเมากันและกัน และมันยากที่จะหยุดอยู่แค่จูบ ผ้าห่มที่คลุมตัวเราทั้งคู่ในตอนแรกถูกสะบัดออกไป ลำคอขาวถูกจูบไปทั่ว ค่อย ๆ ไล้จมูกไปจนถึงกระดูกไหปล้าร้า จูบหัวไหล่ผ่านเสื้อยืด แผ่นอก เรื่อยลงไปจนถึงสะดือก่อนจะมุดหน้าไปในเสื้อช้า ๆ

 

“เดโม่...” เสียงอีกคนผะแผ่ว มันยิ่งเพิ่มอะไรบางอย่างในตัวเองแต่เดโม่สัญญาว่ามันจะจบแค่นี้จริง ๆ เขาแค่ชอบที่จะทำแบบนี้กับนาทีเพราะจะได้ยินเสียงน่ารัก ๆ ตอนที่เขากำลังใช้ลิ้นกับตรงนั้น

 

“...”

 

“อื้อ...”

 

ยอดอกทั้งสองข้างตกเป็นของนายข้ามฟ้ารวมถึงพื้นที่นุ่มนิ่มทั้งตัวของนาทีด้วย เดโม่ออกจากเสื้อมาพร้อมกับผมยุ่ง กดจมูกกับริมฝีปากไปที่ลำคอ ปลายคาง แก้ม ปลายจมูก และที่สุดท้ายคือหน้าผาก...

 

“ชอบชวนจูบจังเลย”

 

“...”

 

“ทีหลังจะปล้ำแล้ว ความอดทนของโม่มีขีดจำกัดเหมือนกันนะ รู้ไหมครับ” จรดริมฝีปากไปที่มุมปากเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ล้มตัวนอนลงข้าง ๆ ปิดเสื้อห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย ส่วนคนโดนจูบเหมือนจะสติหลุดไปแล้วได้แต่นอนหน้ามึนตาแป๋วมองมาทางนี้ “นอนได้แล้ว”

 

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว เพื่อนล้อนะ ไม่ชอบให้เพื่อนล้อไม่ใช่เหรอ”

 

“เดโม่...”

 

“หืม” ตอบในลำคอก่อนจะที่ทุกอย่างหยุดนิ่งไป ไอ้ดื้อค่อย ๆ เขยิบใบหน้าเข้ามาใกล้ ๆ มุมปากของเดโม่กำลังถูกจูบ

 

“รางวัลของคุณชาย”

 

“...”

 

“ฝันดีนะข้ามฟ้า”

 

 

 

 

 

#นาทีที่ข้ามฟ้า

บอกคำผิดได้เลยนะคะ

เราเบลอจริง ๆ

ช่วงนี้งานประจำเยอะมากด้วยค่ะ

;-;

 

อย่าลืมเม้นและติดแท็กให้กำลังใจเค้าด้วยน้า

ขอบคุณมากค่า

 

#นาทีที่ข้ามฟ้า

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.024K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,132 ความคิดเห็น

  1. #7132 namwarncn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2564 / 23:27
    เดโม่ไปไหนไม่รอดเเล้วค่ะนาที งืมๆ
    #7,132
    0
  2. #7125 _myxsoulmate (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2563 / 23:29
    ทำไมมันละมุนแบบเน้ ฮือ นาทีเมาแล้วชอบอ้อนจูบโม่อ่ะ เขินนะว้อยยย
    #7,125
    0
  3. #7101 97line (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 10:33
    น้องก็ชอบแกล้งพี่เหมือนใช่มั้ยล่ะ
    #7,101
    0
  4. #7073 PPAAPAN (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 09:23
    ฉันเป็นเดโม่ก็คงหลงหัวปักหัวปำ ยัยน้องงงง
    #7,073
    0
  5. #7038 Oill1478 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 13:50
    อบอุ่นหัวใจจจจ
    #7,038
    0
  6. #7020 nubnibbbb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2563 / 13:42
    ยัยน้องงงง
    #7,020
    0
  7. #7004 thanaps (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:28
    บ้านใหญ่มากแต่ทำมั้ยไม่มีห้องน้ำในตัวเหรอ หรือเข้าใจผิด 55
    #7,004
    0
  8. #7002 IiIingg (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 เมษายน 2563 / 21:16
    ตายทุกครั้งตอนขอจูบ แง้
    #7,002
    0
  9. #6984 vm95 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 เมษายน 2563 / 13:15

    อะโห เดโม่~~~~~~ นุ้ไม่ไหว ใจบางไปหมด

    #6,984
    0
  10. #6973 PandaPuffycheeks (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 09:22
    เอาแระ อีตัวนี้มันอ้อนแร้ว!!!!
    #6,973
    1
    • #6973-1 PandaPuffycheeks(จากตอนที่ 17)
      14 มีนาคม 2563 / 09:22
      ****ดี
      #6973-1
  11. #6931 ducky-J (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 21:09
    น้วยไปหมด แพ้ทางนายข้ามฟ้า
    #6,931
    0
  12. #6922 Biekps99 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 18:33
    โอยน่ารัก
    #6,922
    0
  13. #6888 mileyduchess (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 15:07
    เอ็นดูไอ่ดื้อขี้กลัว
    #6,888
    0
  14. #6881 BaiTong23 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:51
    เจ้าดื้อขี้ยั่ว
    #6,881
    0
  15. #6859 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 09:20
    อยากเสียตัวแทนนาที 5555555
    #6,859
    0
  16. #6832 butterr. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    น่าร้ากกกก
    #6,832
    0
  17. #6828 gxisimp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:59
    ใจมันหวิวไปหมดฮือออออ
    #6,828
    0
  18. #6812 iam921 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:09
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #6,812
    0
  19. #6768 Kttjj (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:12
    เขินมากกกก น่ารักทั้งคู่เลย!!!
    #6,768
    0
  20. #6763 Dao5949 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 22:48

    //////////
    #6,763
    0
  21. #6746 yuri_miko (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 17:37
    เขินจังเลย แงงงงงงงง
    #6,746
    0
  22. #6724 ฺฺBerlin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 02:59
    ตกลงชื่อนาทีหรือ "นารัก"
    #6,724
    0
  23. #6712 Chiropipo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 06:52
    น่ารักกกกกกกกกกก นายข้ามฟ้าน็อคไปยังเจอตัวดื้อทำแบบนี้
    #6,712
    0
  24. #6677 kDanielSunshine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 18:37
    น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ หวานแหววมากๆ เขินนนนนฟหหกกด้สวง
    #6,677
    0
  25. #6651 FDB88 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 10:56

    โอ้ยยยยย เขินไปหมด ตัวดื้ออ้อนที่สุดเลย เดโม่ก็แสนดีเหลือเกิน

    #6,651
    0