เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 8 : chapter seven

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 136,558
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,320 ครั้ง
    12 เม.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

7



 

 

                “ภคิน... ปล่อยเราได้ไหม”

 

 

                “อยากให้ปล่อยเหรอ” ปัถย์หลับตาปี๋ เพราะเสียงของภคินอยู่ใกล้มาก จนรู้สึกเหมือนว่ามากระซิบอยู่ที่ข้างหู

 

 

                “...อื้อ”

 

 

                “ครับ” ภคินก่อนจะขยับคอตัวเองให้มาโดนจมูกของเขาเบา ๆ คิดว่าเป็นอุบัติเหตุแต่ก็ตกใจจนสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะหนึ่ง และเมื่อภคินถอยออกไปเขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเพราะตอนแรกหายใจลำบากมาก จะตะโกนว่าขอออกซิเจนจากบะหมี่ก็ตะโกนไม่ออกอ่ะ ขอความช่วยเหลือใครไม่ได้เลย

 

 

                “ไม่อายผีสางเทวดาฟ้าดิน” หันไปมองสุดเขตที่พูดแต่ในมือก็ถือโทรศัพท์ชูเอาไว้เหมือนกำลังถ่ายรูป...

 

 

                “ไปคิดถึงกันสองคนไป๊” ชนะพูดเสริม ปัถย์รีบเดินไปเกาะหลังบะหมี่ที่กำลังทำหน้าเหม็นเบื่อ

 

 

                “พอ ๆ ไปหาอะไรกินได้แล้ว กูหิว” เป็นบะหมี่ที่ห้ามทัพทั้งหมด

 

 

                เราทั้งห้าคนเลยไปหาอะไรกินด้วยกัน โดยที่เขาก็พยายามเดินห่าง ๆ ภคินแล้วก็แอบมองอีกคนตลอดเวลา ก็มีบ้างที่ภคินจะมองกลับมาแต่ปัถย์เลือกที่จะแอบอยู่หลังเพื่อน

 

 

                ก็โดนภคินกอดเมื่อกี้ยังเขินอยู่เลย จมูกก็โดนคอของภคิน แล้วคนก็เห็นเยอะ สุดเขตก็ถ่ายรูปเอาไว้อีก

 

 

                สรุปแล้วพวกเราก็พากันกินร้านข้าวมันไก่ในโรงอาหารของคณะสถาปัตย์ เพื่อนก็แย่งที่นั่งกัน จนเขาได้นั่งข้างภคินจนได้ ทำไมบะหมี่ไม่ช่วยเขาเลย

 

 

                เขารีบกินมากเพราะอยากกลับไว ๆ นั่งข้าง ๆ ภคินแล้วจะเป็นลม นั่งห่าง ๆ ก็ไม่ได้ อีกคนก็เขยิบมาใกล้จนแทบนั่งเกยกันตลอด ตอนนี้ก็ด้วย คือนั่งใกล้กันมาก ๆ แทบจะนั่งตักอยู่แล้ว โอย ร้องไห้ได้ไหม ทำไมภคินต้องมาอยู่ใกล้กันขนาดนี้ด้วย

 

 

                “ภคิน มึงนั่งใกล้ไปป่ะ กูเห็นปัถย์จะร้องไห้แล้วเนี่ย” เขาพยักหน้าให้สุดเขต แต่สุดเขตก็ยิ้มแบบล้อเลียนตามมา หน้าเขาต้องแดงมากแน่ ๆ แย่แล้ว

 

 

                “ที่มันแคบ” < ภคิน

 

 

                “กูเห็นที่นั่งว่างแทบจะเป็นป่าร้อยเอเคอร์อยู่แล้ว จะแคบอะไรขนาดนั้น” < สุดเขต

 

 

                “นั่งตักเลยเถอะ ถ้าจะขนาดนี้” < ชนะ

 

 

                “ตัวหอมอยากนั่งตัก ?” < ภคิน

 

 

                “เปล่า!< ปัถย์

 

 

                “ถือว่าพลิกแพลงเก่ง” < บะหมี่

 

 

 

                อยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัยเลย...

 

 

                  

 

 

 

 

 

                หลังจากวันนั้นก็ผ่านไปมาได้หนึ่งอาทิตย์เต็ม เขาไม่กล้าโผล่หน้าไปที่คณะสถาปัตย์อีกเลย  

 

 

                รูปภาพที่ภคินกอดเขาถูกถ่ายแล้วเอาไปลงเพจ คนกรี๊ดเต็มเลย ภาพที่แล้วก็อายแล้วนะ ดันมีภาพนี้ขึ้นมาอีก และภาพนี้มีความพิเศษมากก็คือ

 

 

                ภคินมองกล้อง!!!

 

 

 

                Comment 20: ภคินมองกล้องด้วยอ่ะ กี๊ดๆๆ

                Comment 42: เห็นแล้วเขินแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้อ่ะ #ภคินปัถย์

                Sudketh JK: มาครับทุกคน ผมนี่แหละกัปตัน 435 likes

                                Pakin Pakinnathee reply Sudketh JK กัปตันอะไรของมึง 231 likes

                                Sudketh JK reply Pakin Pakinnathee ภาพนี้ไม่สั่งให้ลบว่ะ อิ้ๆๆๆๆ 698 likes

                            Pakin Pakinnathee reply Sudketh JK เสือก 346 likes

                                Chana Anahc reply Sudketh JK ต้นหนเรือพร้อมแล้วค่ะกัปตัน 156 likes

                                Read more reply

 

 

 

                “เฮ้อ”

 

 

                “ถอนหายใจอีกละ เป็นอะไร”

 

 

                “กลัวอ่ะ”

 

 

                “กลัวอะไร ไหนเล่าดิ้ อยากเสือก” บะหมี่พูดก่อนจะวางปากกาลง ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนกำลังอ่านหนังสือสอบควิซกันอยู่ การสอบมิดเทอมใกล้เข้ามาทุกที และการสอบควิซมันก็เหมือนเป็นการทบทวนบทเรียน ซึ่งเขาคิดว่ามันก็ดีนะ เหมือนเป็นการบังคับให้อ่านหนังสือไปเรื่อย ๆ จะได้ไม่ต้องไปอัดทีเดียวตอนคืนก่อนสอบ

 

 

                “ก็ในเพจ ที่ลงรูปกูกับภคิน คนชงใหญ่เลย”

 

 

                “...”

 

 

                “กลัวภคินโกรธ”

 

 

                “โอ้ย ภคินเนี่ยนะจะโกรธมึง ...ชอบล่ะสิไม่ว่า” ประโยคหลังบะหมี่พูดเบา ๆ ซึ่งปัถย์ก็ไม่ได้จดจ่อกับคำพูดมากเลยได้ยินไม่ถนัดก็เลยปล่อยไปเลย

 

 

                “ก็ปกติแล้ว ภคินก็ไม่ชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้วอ่ะ”

 

 

                “ไม่โกรธหรอก เชื่อกู”

 

 

                “จริงเหรอ”

 

 

                “จริง มันเคยโกรธมึงด้วยเหรอ”

 

 

                “เคยโกรธนะ”

 

 

                “ภคินก็บอกอยู่ว่าน้อยใจ ๆๆๆ ไม่ได้โกรธ ฮ่วย!

 

 

                “จะฮ่วยใส่เพื่อนทำไม!

 

 

                “กูจะฮ่วย มึงจะทำไม...”

 

 

                “...ก็ไม่ทำไม” ปัถย์หน้างอเพราะเวลาเถียงกันทีไร เขาไม่เคยชนะบะหมี่เลย

 

 

“เออ วันนี้เป็นวันแสดงละครเวทีวันจริงแล้วนะ” บะหมี่เปลี่ยนเรื่อง

 

 

                “...”

 

 

                “ไปดูภคินป่าว เดี๋ยวกูพาไป”

 

 

                “ไม่เอา เดี๋ยวเจอภคิน”

 

 

                “ไม่เจอหรอก คนแสดงก็แสดงอยู่บนเวทีดิ พอละครจบ คนดูก็กลับ จะไปเจอนักแสดงได้ไงวะ” ปัถย์หรี่ตามองเพื่อนที่วันนี้มีความผิดปกติหลายอย่าง ทำไมบะหมี่ดูเหมือนกำลังคะยั้นคะยอให้เขาไปดูละครเวทีขนาดนี้

 

 

                “มึงมีความลับอะไรป่ะเนี่ย”

 

 

                “...”

 

 

                “บะหมี่!! หรือว่ามึง!!

 

 

                “อะไร”

 

 

                “มึงแอบชอบใครที่คณะสถาปัตย์เหรอ!

 

 

                “เพ้อเจ้อ ตกลงจะไปไหม ถ้ามึงไม่ไปกูจะทิ้งบัตรแล้วนะ”

 

 

                “...,มึงมีบัตรด้วยเหรอ”

 

 

                “เออ ไอ้สุดเขตให้มา บอกว่าให้พวกมเราไปดู”

 

 

                “...”

 

 

                “ตกลงเอาไง เพื่อนให้มาจะเสียใจไหมเนี่ย ก็มึงไม่ยอมไปอ่ะ กูจะทิ้งละนะ”

 

 

                “อย่าเพิ่งทิ้ง! ไปก็ได้”

 

 

                เมื่อถึงเวลาเขากับไอ้บะหมี่ก็พากันมาที่คณะสถาปัตย์ที่วันนี้คนเยอะพอสมควร มีทั้งคนนอกคนในเพราะนักศึกษาก็ขายบัตรกัน ใครจะซื้อก็ได้

 

 

                เขากับบะหมี่ได้ที่นั่งแถวกลาง ๆ ไม่ใกล้เหมือนตอนวันซ้อมแต่ก็มองเห็นชัดอยู่ รอจนทั้งห้องปิดไฟการแสดงจึงเริ่มขึ้น การแสดงเหมือนตอนวันซ้อมไม่มีผิดเพี้ยน ทุกคนทำได้ดีเหมือนเดิม จนกระทั่งภคินเดินถือกีตาร์ออกมานั่งเล่น

 

 

                “มองตาไม่กระพริบเลยนะมึง”

 

 

                “ก็... เราต้องตั้งใจดูไง เพื่อนอุตส่าห์ให้บัตรมา”

 

 

                “จะแก้ตัวทำไมวะ มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามึงชอบเขามาก”

 

 

                “รู้ขนาดนั้นเลยเหรอ”

 

 

                “ถ้าไม่รู้ คนที่เห็นรูป เขาไม่ชงกันหรอกครับ”

 

 

                “พูดมากจัง ไม่คุยแล้ว”

 

 

                “อ้าว แบบนี้ก็ได้เหรอ” บะหมี่หัวเราะออกมาเมื่อตัวเองแกล้งเพื่อนขี้เขินได้

 

 

                เสียงปรบมือดังเกรียวกราวเมื่อการแสดงจบลง นักแสดงรวมถึงผู้กำกับ เด็กจัดแสงจัดไฟต่าง ๆ ก็เดินออกมาโค้งให้กับคนที่มาชมการแสดงรอบจริงในวันนี้ สุดท้ายผ้าม่านบนเวทีก็ปิดลง ผู้คนก็ต่างทยอยออกจากโรงละครรวมถึงปัถย์แล้วก็บะหมี่ด้วย ถ้าไม่มีใครมารั้งไว้เสียก่อน...

 

 

                “เดี๋ยว ๆ ปัถย์กับไอ้บะหมี่อย่าเพิ่งไป” เราทั้งสองคนหันไปตามเสียงเรียกก็พบว่าเป็นชนะนั่นเองที่เรียกไว้ พอเรียกเสร็จอีกคนก็หายใจหอบเพราะดูเหมือนว่าจะวิ่งมา

 

 

                “โคตรสองมาตรฐาน เรียกไอ้ปัถย์แค่ปัถย์ เรียกกูว่าไอ้” บะหมี่ทำหน้าเหม็นเบื่อ

 

 

                “มันเป็นสิ่งที่ควรจะเรียกแบบนั้นอยู่แล้ว ไม่ได้สองมาตรฐานเลย”

 

 

                “แล้วชนะมีอะไรหรือเปล่า” เป็นปัถย์ที่ยุติการสนทนาที่ดูเหมือนว่าถ้าปล่อยต่อไปจะต้องทะเลาะกันแน่นอน

 

 

                “คืองี้นะปัถย์...” สิ่งที่ชนะพลั่งพรูออกมาทำให้ปัถย์เริ่มขมวดคิ้ว รอยยิ้มเริ่มหายไปจากใบหน้า “ไปดูมันหน่อย”

 

 

                พยักหน้าอย่างไม่อิดออด ชนะบอกว่าภคินกำลังไม่สบายอย่างหนักแต่ก็ต้องมาแสดงละครเวทีให้จบเพราะเป็นหน้าที่ ส่วนเพื่อน ๆ ก็ไม่มีใครดูแลมันได้เพราะไม่มีใครว่างเลย ทุกคนมีงานที่ต้องทำ ถึงจะมีคนเสนอตัว แต่ไอ้ภคินมันก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับมันเท่าไหร่ หน้าก็ดุเหมือนจะต่อยคนอื่นตลอดเวลา ใครจะกล้า ปัถยะก็เลยเป็นความหวังสุดท้าย

 

 

                ปัถย์กับบะหมี่ถูกพามาหลังเวทีที่ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งกับการเก็บของ มีบางกลุ่มก็ยืนดูสุดเขตยืนคุยกับภคินหน้าค่อนข้างเครียด เขาก็พอรู้มาบ้างว่าเด็กสถาปัตย์งานจะเยอะมาก แล้วนี่ก็เข้าใกล้มิดเทอมไปทุกทีแล้วด้วย เด็กปีสามทั้งหลายก็มัวง่วนอยู่แต่กับละครเวทีจนงานส่วนตัวที่จะต้องส่งอาจารย์ 50% ก็ไม่คืบหน้า ถ้าพูดกันตามหลักก็คือตอนนี้ต้องตัวใครตัวมันเพราะงานส่วนตัวมันก็ช่วยอะไรกันไม่ได้มากอยู่แล้วด้วย

 

 

                “อ้าว ปัถย์ ไอ้บะหมี่”

 

 

                “เรียกกูไอ้อีกละ” ไม่มีใครฟังบะหมี่แล้ว ปัถย์มองหน้าภคินก่อนจะคิดอย่างหนัก เขาอยากให้ภคินหายป่วยไว ๆ แต่เขาจะไปห้ามเชื้อโรคได้ยังไง...

 

 

                “ตัวหอม ทำไมทำหน้าแบบนั้น” เสียงคนถามแหบพร่าเหมือนหวัดกำลังจะลงคอ

 

 

                “คือ...”

 

 

                “ไป ๆ แยกย้าย คนจะจีบกัน” สุดเขตตะโกนขึ้นมา ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นยิ้มที่มุมปากก่อนจะแยกย้ายกันไปเก็บของให้เสร็จแล้วไปทำงานของตัวเอง ปัถย์แก้มแดงระเรื่อเมื่อถูกแซวอีกแล้ว ไอ้บะหมี่ก็เดินตามสุดเขตไปอีกทาง ดูเหมือนว่าเพื่อนของเขากับเพื่อนของภคินจะสนิทกันมากกว่าที่คิด

 

 

                “ไม่ได้ป่วยขนาดนั้น”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่เป็นไรครับ”

 

 

                “แต่ชนะบอกเราว่าภคินต้องทำงานของตัวเองต่ออีก มันเยอะมากเลยเพราะต้องมาซ้อมจนไม่ได้มีเวลาทำเท่าไหร่ แล้วภคินก็ไม่สบายอีก”

 

 

                “ชนะพูดแบบนั้นเหรอ”

 

 

                “อื้อ”

 

 

                “ถ้าเป็นแบบนั้นตัวหอมจะช่วยทำ ?”

 

 

                “ถ้าช่วยได้ก็อยากช่วย” ตอบเสียงอ้อมแอ้มเพราะเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะช่วยอะไรได้ ก็เขาไม่ได้เรียนอะไรแบบนี้เลย ถ้าพวกตัดกระดาษอะไรก็พอไหว แต่ถ้าออกแบบก็คงไม่รอดอ่ะ “ช่วยตัดกระดาษได้ เราพับดอกไม้ได้นะ เคยช่วยเพื่อนทำตอนปีหนึ่ง...” พอเห็นภคินยิ้มออกมาเขาก็เริ่มทำตัวไม่ถูก หรือว่าเขาจะไม่มีประโยชน์แล้ว เก่งสุดก็ตัดกระดาษเนี่ยแหละ อย่างอื่นก็ไม่เก่งในงานฝีมือแล้ว

 

 

                “ช่วยตัดกระดาษได้”

 

 

                “ช่วยอะไรได้อีกไหม”

 

 

                “ช่วยไปซื้อของด้วยกันได้”

 

 

                “อ่า โอเค อย่างน้อยก็ช่วยได้เนอะ...อ อะไรนะ ไปซื้อของด้วยกันเหรอ” ปัถย์พึมพำกับตัวเองแต่อีกฝ่ายก็ยังได้ยิน งั้นแสดงว่าจะต้องอยู่กับภคินสองคนอีกใช่ไหม... คนตัวสูงในชุดสูทยืนขึ้นก่อนจะให้เสียงแหบ ๆ พูดกับอีกคน

 

 

                “งั้นตัวหอมรออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวไปเปลี่ยนชุดก่อน แล้วไปซื้อของกันครับ”

 

 

                “..โอเค” เขามองตัวสูง ๆ ของภคินจนอีกคนเดินเข้าห้องแต่งตัวไป

 

 

 

 

 

 

 

 

                ภคินพาเขามาซื้อของที่ห้างใกล้มหาวิทยาลัยโดยที่เขานั่งรถยนต์ที่ดูเหมือนว่าจะเป็นอีกคัน ที่ไม่ใช่คันที่ภคินขับกลับตอนไปรับน้องที่ทะเล ปัถย์เดินตามคนตัวสูงต้อย ๆ เพราะไม่รู้จริง ๆ ว่าจะต้องซื้ออะไรบ้าง เขากะจะมาเป็นคนที่ช่วยภคินถือของอย่างเดียวเลย

 

 

                “ตัวหอมหิวไหม อยากกินอะไรหรือเปล่า”

 

 

                “ถ้าภคินหิว เราก็จะกินเป็นเพื่อน” จริง ๆ ก็หิวแต่จะให้บอกว่าหิวเลยก็เกรงใจอ่ะ

 

 

                “ถ้าอย่างนั้นไปหาอะไรกินก่อนดีกว่า”

 

 

                สรุปแล้วภคินก็พาเขามากินอาหารญี่ปุ่น เขามองราคาในเมนูก็ได้แต่ทำตาโตเพราะมันดูแพงมากกว่าปกติ ปกติแล้วก็เคยกินอาหารญี่ปุ่นนะ แต่เป็นแบบพวกยาโยอิ โออิชิ อะไรแบบนี้ มันไม่แพงมาก พอกินได้ แต่อันนี้เรียกได้ว่าโคตรแพง ปัถย์ทำหน้าเครียดก่อนจะลดเมนูลงใช้สายตามองภคินที่มองเมนูด้วยสายตาเรียบเฉย และภคินก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน... เขาเลยรีบใช้เมนูขึ้นมาบังทันที

 

 

                เขาได้ยินเสียงภคินหัวเราะในลำคอด้วย ขำอะไร!

 

 

                ปัถย์ไม่ค่อยมีสติกับการสั่งอาหารมากนัก พอภคินเรียกพนักงานมานั่งอาหารเขาก็จิ้ม ๆ ไปมั่วเลย ไม่รู้จะกินอะไรแล้ว! พอเวลาตอนรออาหารมาเสิร์ฟ ภคินก็มองหน้าเขาแล้วก็ยิ้ม เดี๋ยวก็ขำอยู่คนเดียว จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ จานของภคินเป็นเหมือนเนื้อปลาย่างซอสกับข้าวญี่ปุ่น มีซูชิด้วยอีกประมาณห้าชิ้น ส่วนของเขาเป็นชุดเบนโตะ มีทั้งข้าว ทั้งปลาแซลมอน มีเครื่องเคียงและซุปมิโซะครบชุด ตอนนี้อยากรู้ราคามากเลยว่าเท่าไหร่ ตอนจิ้มมั่ว ๆ ก็ไม่ได้ดูราคาด้วยแถมพนักงานยังเก็บเมนูไปแล้วอีกต่างหาก

 

 

                เรากินอาหารกันอย่างเงียบ ๆ แต่ก็ไม่มีใครอึดอัด เขาก็แอบมองภคินบ้างแต่ก็ไม่เยอะเดี๋ยวอีกคนรู้ตัว... เวลาผ่านไปอาหารในจานก็เริ่มหมดลง ตอนนี้อิ่มมาก เขากินจนหมดอ่ะเดี๋ยวไม่คุ้มกับเงินที่ต้องเสีย

 

 

                “ของเราเท่าไหร่เหรอ”

 

 

                “เลี้ยง”

 

 

                “ไม่ได้ เดี๋ยวเราจะจ่ายของเราเอง”

 

 

                “เลี้ยงครับ... ถือเป็นคำขอบคุณที่จะมาช่วยตัดกระดาษแล้วกันนะ” ไม่ได้ก็ต้องได้แล้ว ภคินไม่ยอมบอกราคาอาหารเขาเลย ส่วนตอนจ่ายเงินอีกคนก็ยื่นบัตรเครดิตอ่ะ เลยไม่รู้ว่ามันควรจะเป็นเท่าไหร่

 

 

                หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็เดินมาที่ร้านที่ขายอุปกรณ์เครื่องเขียนต่าง ๆ ภคินเดินนำเขาเข้าไปข้างในอย่างชำนาญ สงสัยมาซื้อที่นี่บ่อยแน่ ๆ

 

 

                “ท่าทางของจะเยอะ เดี๋ยวเราไปเอาตะกร้าก่อนนะ”

 

 

                “ครับ” เดินเร็วไปแถวข้างหน้าร้านก่อนจะหยิบตระกร้าสีดำขึ้นมาถือไว้แล้วรีบเดินไปหาภคินที่ดูก็รู้ว่าอยู่ตรงไหนเพราะว่าความสูงที่มากกว่าเชลวางของ ทำให้เห็นเส้นผมกับดวงตาของอีกคน

 

 

                กระดาษชานอ้อย โมเดลต้นไม้ หินก้อนเล็ก แผ่นพลาสติกใส กาว คัตเตอร์ กรรไกร เสาสำเร็จรูป แผ่นรองตัด บางทีเขาก็สงสัยนะว่าทำไมซื้อเยอะจัง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมากเพราะอยากให้ภคินมีสมาธิในการเลือกของเยอะ ๆ

 

 

                “ทั้งหมด 1xxx ค่ะ”

 

 

                ปัถย์เห็นราคาแล้วอยากจะเป็นลม เรียนสถาปัตย์เวลาซื้อของมาทำงานมันจะต้องเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ดีนะที่เขาชอบเรียนภาษาเลยเลือกเรียนศิลปศาสตร์ ถ้าชอบออกแบบขึ้นมาล่ะก็ พ่อเขาต้องหมดตัวแน่ ๆ

 

 

                “เวลาทำงาน ซื้อของราคาประมาณนี้ตลอดเลยเหรอ”

 

 

                “ก็ประมาณนี้ แต่วันนี้ซื้อเยอะกว่าปกติ”

 

 

                “ทำไมอ่ะ”

 

 

                “ซื้อของให้ตัวหอมใช้นั่นแหละ เราจะมาแย่งกันใช้ไม่ได้ เดี๋ยวจะเสร็จช้ากว่าเดิม” เขาพยักหน้าเข้าใจ นั่นสิ ไอ้พวกกรรไกร คัตเตอร์ ที่รองตัดอะไรพวกนี้ภคินก็น่าจะมีอยู่แล้วอ่ะ

 

 

                “เราช่วยถือของนะ” ไม่รอให้อีกคนตอบรับ มือเรียวก็แย่งถุงจากอีกคนมาถือทันที เราทั้งคู่เดินข้าง ๆ กันโดยที่ภคินเดินฝั่งซ้าย ส่วนเขาเดินฝั่งขวา

 

 

                “ตัวหอมอยากกินไอติมไหม”

 

 

                “ภคินอยากกินเหรอ”

 

 

                “ป่าวครับ ถามตัวหอมนั่นแหละ”

 

 

                “พอแล้ว เราอิ่ม--!

 

 

                “ระวัง!

 

 

                “อื้อ” ปัถย์หลับตาปี๋เมื่อภคินเอาแขนมาโอบรอบเอวของเขาแล้วดึงเข้าหาตัวเองอย่างรวดเร็ว จนจมูกของของชนกับไหล่ของอีกคนอย่างจัง แรงกระชับจากเอวก็ยิ่งแน่นขึ้น ภคินก้มหน้าลงมามองจมูกของเขาใกล้ ๆ

 

 

                “เป็นอะไรไหม”

 

 

                “ไม่เป็นไร” เจ้าของจมูกแดง ๆ ตอบเสียงเบา

 

 

                “เมื่อกี้มีคนวิ่งมาแล้วเขาไม่ได้มองทางเลย ต้องชนตัวหอมจนล้มแน่ ๆ เราเลยดึงมา”

 

 

                “อื้อ ขอบคุณนะภคิน”

 

 

                “ครับ”

 

 

                ถึงจะคลายอ้อมกอดแล้ว แขนของภคินก็ยังโอบเอวเขาอยู่อย่างนั้น ตอนนี้ปัถย์ตัวค้างไปแล้ว เขาไม่รู้ว่าสถานการณ์แบบนี้ควรจะวิ่งไปซ้ายหรือขวา จะนั่งหรือจะยืน ทำอะไรไม่ถูก จนกระทั่งอีกคนเอามือออกไปเอง

 

 

                “...”

 

 

                “ลืมไป เดี๋ยวติดไข้”

 

 

                พูดแบบนี้แสดงว่าที่แขนยังโอบเอวอยู่ในตอนแรกภคินตั้งใจใช่ไหม...

 

 

 

 

 

 

 

 

                ตอนนี้ก็เหลืออีกหนึ่งอาทิตย์เท่านั้นที่จะสอบมิดเทอม ซึ่งงานของภคินจะต้องส่งก่อนสอบมิดเทอมสามวัน แสดงว่าเราเหลือเวลาอีกสี่วันในการทำโปรเจคให้ได้ 50% เป็นอย่างน้อย เขาตกลงกับอีกคนแล้วว่าในทุก ๆ เย็นจะมาช่วยทำงาน แต่เขาคิดว่าจะต้องมาช่วยภคินทำงานที่คณะอ่ะ ไม่คิดว่าจะต้องมาทำที่ห้องของภคินแบบนี้!!

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “ไม่ได้ทำงานที่คณะเหรอ”

 

 

                “ป่าวครับ”

 

 

                “เรานึกว่าทำที่คณะ...”

 

 

                “ถ้ามาทำที่ห้อง ตัวหอมจะไม่อยากช่วยภคินเหรอ”

 

 

                “เปล่า...” เขาก็แค่... เผลอนึกถึงเรื่องวันนั้นเฉย ๆ แถมตอนนี้ยังต้องอยู่กับภคินสองคนในห้องอีก!!! อยากรีบช่วยแล้วรีบกลับมาก!!!

 

 

                “ภคินจะให้เราช่วยถึงกี่โมงเหรอ”

 

 

                “ก็เรื่อย ๆ ครับ”

 

 

                “เราถามได้ไหมว่ากี่โมง เรากลัวพี่วินหมด”

 

 

                “ตัวหอมจะกลับไปนอนห้อง ?”

 

 

                “ก็... ต้องเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ... ” ปัถย์ช้อนตามองอีกคนที่ตอนนี้คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากัน

 

 

                “งานเยอะมากครับ ทางที่ดีนอนที่นี่ดีกว่า”

 

 

                “ภคิน...เราว่าเรากลับได้”

 

 

                “กลางคืนอันตราย”

 

 

                “แต่..”

 

 

                “อย่าดื้อครับ อันตรายก็คืออันตราย” ภคินทำเสียงเริ่มโกรธแล้ว...

 

 

                “...โอเค เรานอนนี่ก็ได้” แพ้ภคินแล้ว... กลัวภคินโกรธ “งั้นเรานอนโซฟานะ!” พูดจบก็รีบเอากระเป๋าที่พกมาไปวางไว้ ภคินไม่ได้ตอบอะไรแต่กลับเดินเข้าไปในห้องนอนแล้วก็เอาผ้าห่มมาให้ ปัถย์พูดขอบคุณ เขาดีใจที่ภคินยอมให้นอนโซฟาเพราะถ้าจะให้เข้าไปนอนในห้องนั้นกับภคินเขาต้องตายแน่ ๆ

 

 

                “ตัวหอมไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวหาเสื้อผ้ามาให้ครับ”

 

 

                “โอเค” เสียงสั่นมาก เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะภคินยื่นเสื้อมาให้จากด้านหลัง ปัถย์ก็รับมากอดเอาไว้ แล้วภคินก็ปิดห้องน้ำให้...

 

 

                คืนนี้จะนอนหลับไหมก็ไม่รู้

 

 

                เฮ้อ

 

 

 

 

                พอเขาอาบน้ำเสร็จก็แอบเดินย่อง ๆ หาภคินทั่วห้อง ค้นพบว่าภคินเปลี่ยนเสื้อผ้าอะไรเรียบร้อย คงจะอาบน้ำแล้ว นั่งทำงานอยู่ในห้องที่เขาคิดว่าคงเอาไว้ทำงานโดยเฉพาะ

 

 

“ตัวหอมเข้ามาได้เลยครับ”

 

 

“อื้อ” เขาเดินเข้ามาในห้องที่เต็มไปด้วยกระดาษ อุปกรณ์ก็วางระเกะระกะอยู่ที่พื้นห้อง พอสักพักภคินยื่นกระดาษเอสี่ที่เพิ่งปริ้นท์ออกมาสด ๆ ร้อน ๆ ยื่นมาให้

 

 

“ตัวหอม ตัดรูปตามนี้ให้หน่อยนะครับ” เขาพยักหน้า รับกระดาษมาถือเอาไว้ นั่งลงกับพื้นห้อง

 

 

“เอากระดาษชานอ้อยมาตัดตามรูปนี้เหรอ”

 

 

“ครับ ตามนั้นเลย”

 

 

                “โอเค” ปัถยะเม้มปากแน่น หยิบจับอุปกรณ์มากองไว้ตรงหน้า แล้วค่อย ๆ เอาไว้บรรทัดวัดแล้วมาขีดเส้นลงบนกระดาษชานอ้อยแล้วก็ตัด โดยไม่ลืมที่จะมาร์กเอาไว้ด้วยว่าเป็นหมายเลขอะไรตามที่ภคินเขียนเอาไว้ในกระดาษเอสี่ แล้วปัถย์ก็ทำแบบนี้วนไปเรื่อย ๆ ...จนตาเริ่มล้าไปหมด และจากที่คิดว่าคงจะเขินจนนอนไม่หลับ ตอนนี้กลายเป็นว่าโคตรง่วง แบบตาจะปิดอยู่ตลอด

 

 

                “ภคินจะนอนกี่โมงเหรอ”

 

 

                “ยังไม่แน่ใจ ตัวหอมง่วง ?”

 

 

                “ไม่ง่วงเท่าไหร่” คำพูดกับท่าทางต่างกันลิบลับ ปัถยะตาแดงไปหมดเพราะคงไม่ค่อยได้นอนดึกขนาดนี้ ภคินมองนาฬิกาในคอมของตัวเองก่อนจะหันไปมองอีกคน “นอนก่อนก็ได้นะ”

 

 

                “แล้วภคินจะนอนกี่โมง”

 

 

                “อีกสักชั่วโมงสองชั่วโมง”

 

 

                “แต่ตอนนี้มันตีสามแล้ว...”

 

 

                “ไม่มีเรียนเช้าครับ แล้วตัวหอมมีเรียนเช้าหรือเปล่า” อีกคนพยักหน้าหงึกหงัก ตาจะปิด “ไปนอนเถอะ แค่นี้ก็ช่วยได้เยอะแล้ว”

 

 

                “จริงนะ”

 

 

“จริงครับ ไปนอนก่อนเลย”

 

 

“โอเค เราขอโทษนะภคิน”

 

 

“ขอโทษทำไม”

 

 

“...”

 

 

“ถึงจะมานั่งเฉย ๆ ก็ไม่ว่าอะไรหรอก” ภคินแอทแทคก่อนนอน แต่คราวนี้ปัถย์บอกไว้เลยว่าความง่วงชนะทุกอย่าง

 

 

“เราไปนอนก่อนนะ”

 

 

“ครับ ๆ” เมื่อเห็นภคินตอบรับ ร่างเล็กในเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงเอวยางยืดเดินออกไปจากห้องทำงาน เดินตรงไปที่โซฟา แล้วล้มตัวลงนอน เอาผ้าห่มที่ภคินเอาออกมาให้ห่มตัวเอง และไม่ลืมที่จะเอามารองแก้มตอนนอนด้วย...

 

 

 

 

                สองชั่วโมงผ่านไปตาของภคินก็เริ่มล้า คนตัวสูงปล่อยให้คอมเรนเดอร์ภาพที่ตัวเองต้องการต่อไปก่อนจะออกไปจากห้องทำงานเพื่อไปนอน ตอนนี้เป็นเวลาตีห้า อากาศค่อนข้างเย็น ตอนจะเดินไปที่ห้องนอน ก็แวะดูอีกคนที่ตอนนี้นอนหลับปุ๋ยเหมือนเด็ก ๆ ผ้าห่มที่ห่มอยู่ก็ถูกนำมารองแก้มของเจ้าตัว และเนื่องจากไฟในห้องมันสลัว ๆ ภคินเลยเห็นว่าที่มืออีกคนนั้นมีรอยบาดเป็นทางยาว

 

 

                โดนคัตเตอร์บาดแน่ ๆ

 

 

                ภคินถอนหายใจก่อนจะเดินไปทางห้องนอนของตัวเอง หยิบกล่องปฐมพยาบาลแล้วเดินออกมานั่งขัดสมาธิอยู่ที่พื้น ค่อย ๆ ประคองมือของอีกคนมาทำแผลให้อย่างเบามือ

 

 

                “ฝันดีครับ” พูดจบก็กดจมูกลงบนกลุ่มผมนิ่มแล้วก็ไล้จมูกมาทางขมับ ก่อนจะผละออกมาห่มผ้าให้เจ้าตัวหอมดี ๆ คืนนี้จะได้ฝันดีอย่างที่เจ้าของห้องอยากให้เป็น

 

 

 

 

 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

               

        

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.32K ครั้ง

19,351 ความคิดเห็น

  1. #19325 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 13:24
    ยัยตัวหอมน่ารักจนอยากบีบแรงๆๆๆๆ
    #19325
    0
  2. #19299 Dekaommeu (@GG_Tamutami) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 18:40
    บ้าจริง...อิฉันเขิน!!!!
    #19299
    0
  3. #19280 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 11:58
    มันเป็นเขินไปหมดดดดดดด
    #19280
    0
  4. #19264 m51t (@61688) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 02:22
    ดูเเลเก่งงงง
    #19264
    0
  5. #19252 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 10:06
    เขินนนนน
    #19252
    0
  6. #19237 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:47
    ละมุนมากกกกก
    #19237
    0
  7. #19221 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 03:20
    มีความอบอุ่น
    #19221
    0
  8. #19201 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 06:05
    นุ่มนิ่มจนอยากบีบ
    #19201
    0
  9. #19176 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:48
    อ่อนโยน&#8203;มาก
    #19176
    0
  10. #19110 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 23:10
    งื้อมากเลย
    #19110
    0
  11. #19095 teddybear33 (@teddybear33) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 13:59
    ภคิน ผู้ชายขี้อ่อย คืออ่อยเก่งมาก. เห็นชนะกับสุดเขตแล้วนึกถึงโปเต้ กับเลย์เลย อยากให้4คนนี้มาเจอกัน ส่วนออกกัสถ้าหาใครไม่ได้เป็นบะหมี่ก็ได้นะน่ารักดี เป็นพี่ๆ ที่มหาลัยอยู่แล้วด้วย อยากให้มีพระเอกเป็นรุ่นพี่บ้างอะ อันนี้อ่านมา4 เรื่องแล้วอายุพระเอกนายเอกอายุเท่ากันตลอดเลย อย่างออกัส โปเต้ เลย์ ต้องหาคนอายุมากกว่ามาปราบแหละไม่งั้นเอาไม่อยู่555 รอติดตามทุกเรื่องอยู่นะคะ ไปอ่านตอนต่อไปแระ ฟิ้ว~~~~
    #19095
    0
  12. #19089 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:50
    ไอต้าวบ้าาาาา
    #19089
    0
  13. #19059 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 11:03
    ไมโครเวฟฟฟห
    #19059
    0
  14. #19038 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:19
    ภคินหรือไมโครเวฟคร๊ะ
    #19038
    0
  15. #19015 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 19:26
    ภคินคือบับบบบบบบ อบอุ่นยิ่งกว่าพระอาทิตย์ฮื่อออ แม่ต๋าาากยฟบฟบฟบฟบฟบ
    #19015
    0
  16. #18985 Pattaemoon (@Pattaemoon) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:53

    อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟอีกพ่อคู๊ณณ ตายยยๆๆๆ

    #18985
    0
  17. #18956 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:34
    ภคิณละมุนมาก
    #18956
    0
  18. #18930 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 02:50
    เพื่อนแต่ละคนชงเข้มมากเลยนะ
    #18930
    0
  19. #18896 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 04:48
    อบอุ่นแท้
    #18896
    0
  20. #18872 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 03:48
    อบอุ่นกว่าเตาผิงอีกค่ะคุณ
    #18872
    0
  21. #18780 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 18:11
    งือออออ อยากให้มีคุณภคินหลายๆคนจังงงงง
    #18780
    0
  22. #18771 brooook (@brooook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 12:22
    ละมุนมากกกก
    #18771
    0
  23. #18718 apple_2535 (@apple_2535) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:28
    ละมุนจัง
    #18718
    0
  24. #18698 TananyaJK97 (@TananyaJK97) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:52
    เขิลลลลล ละมุนนแบบ งื้อออ
    #18698
    0
  25. #18666 teacha (@namfanontacha) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:55
    ภคินก็ต้องชอบตัวหอมมาก่อนเเน่ๆเลยยยยยยยยยยยยยยยย
    #18666
    0