เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 7 : chapter six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 143,173
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,582 ครั้ง
    6 เม.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

6

 

 

 

                “เราขอโทษ เราไม่รู้ว่าภคินจะ ...น้อยใจ

 

 

                “...”

 

 

                “ง้อเลยนะปัถย์” ชนะพูดก่อนจะจิ้มไส้กรอกขึ้นมากิน

 

 

                “ถ้าปัถย์ไม่ง้อภคินมันจะลงไปนอนดิ้น ๆๆๆ กับพื้นแล้วนะ” ตามด้วยสุดเขตที่มาเสริมด้วยความรวดเร็ว ปัถย์มองหน้าเพื่อนของภคินอย่างไม่อยากจะเชื่อ อย่างภคินเนี่ยนะจะลงไปนอนดิ้นกับพื้น... เขาคิดภาพไม่ออกเลยอ่ะ

 

 

                “จริงเหรอ!

 

 

                “พอเลยพวกมึงทั้งคู่” ภคินพูดกับสุดเขตแล้วก็ชนะก่อนจะหันหน้ามามองเขาด้วยสีหน้านิ่ง ๆ เหมือนเดิม

 

                “...”

 

 

“แค่มานั่งกินข้าวด้วยกันก็พอครับ”

 

 

“...โอเค”

 

 

แพ้ทุกสิ่งทุกอย่าง ปัถย์เลยเดินกลับไปหยิบจานของตัวเองที่โต๊ะที่ไอ้บะหมี่นั่งอยู่ มันมองเขาด้วยสายตาล้อเลียนสุด ๆ แต่ขอฝากไว้ก่อนเพราะตอนนี้เดี๋ยวภคินน้อยใจมากกว่าเดิม

 

 

พอมานั่งที่โต๊ะเขาก็แอบมองภคินกินข้าว พอภคินมองมาเขาก็รีบหลบตามานั่งกินของตัวเองปกติ ดีนะที่ยังมีสุดเขตกับชนะ ถ้านั่งกันสองคนเขาต้องทำตัวไม่ถูกแน่ ๆ

 

 

“กินไม่หมด” ปัถย์หันไปมองภคินที่ตักแฮมในจานของตัวเองมาใส่ให้

 

 

                “ขอบคุณนะภคิน” เขามองแฮมในจานแล้วรีบตักกิน คือ... เขาชอบกินแฮมมาก ตอนแรกในจานของเขาก็มีแต่แฮมแต่กินหมดแล้ว...

 

 

                “ครับ”

 

 

                ภคินโหมดใจดีก็เขิน...

 

 

               

 

เมื่อกินข้าวตอนเช้ากันเสร็จ ทางคณะศิลปศาสตร์(คณะอื่นปัถย์ไม่รู้)ก็มีกิจกรรมให้น้อง ๆ เล่นโดยการจับกลุ่มเป็นสายรหัส ช่วยกันเล่นเกมให้ชนะ ซึ่งสายรหัสของเขาก็ทำได้ดี มันสนุกมากแถมยังได้สนิทกับน้องใหม่มากยิ่งขึ้น เกมภาคเช้าดำเนินไปจนถึงตอนเที่ยง พวกเราไปกินข้าวเที่ยงกัน แล้วหลังจากนั้นก็ปล่อยฟรีสไตล์ ใครจะเล่นน้ำก็เล่นได้ หรือใครอยากจะกลับไปนอนที่ห้องก็ได้แต่ต้องมาเจอกันที่ล็อบบี้ตอนสี่โมงเย็น

 

 

แต่เขาน่ะเหรอ... มาทะเลทั้งทีต้องเล่นน้ำ!

 

 

                “โอ๊ย!! อย่าแกล้ง!

 

 

                “...”

 

 

                “ทำไมแกล้งแต่เราคนเดียววะ!!” ตะโกนโวยวายอยู่คนเดียวเพราะโดนรุมแกล้งไม่หยุดจากการกวักน้ำมาสาดกันเล่น ๆ โดยมีไอ้บะหมี่เป็นแกนนำ แล้วก็มีเพื่อนผู้หญิงอีกหลายคนมาร่วมสมทบ ตอนนี้เขาเปียกมะล่อกมะแล่กเหมือนลูกหมาตกน้ำ ปัถย์ดึงเสื้อที่แนบตัวบริเวณหน้าอกออกเล็กน้อยก่อนจะสู้เพื่อนโดยการกวักน้ำสาดเพื่อนแบบไม่ลืมหูลืมตาเลย

 

 

                “ไปทุกคน! รุมถอดเสื้อมันเลย!

 

 

“เห้ย ไม่เอา!!” เข้าชี้หน้าไอ้บะหมี่ที่พาเพื่อนมารุมเขา ปัถย์วิ่งหนีไปตามชายหาด แต่เพื่อนก็ยังยกโขยงวิ่งตามกันมาจะแกล้งเขากันให้ได้ จนกระทั่ง

 

 

“โอ๊ย!” คงไม่ได้มองทางข้างหน้าเสียเท่าไหร่เพราะมัวแต่มองเพื่อนข้างหลังที่วิ่งตาม จนตอนนี้หัวของเขาไปโหม่งกับหน้าอกใครก็ไม่รู้ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นกับใบหน้านิ่งเฉยของภคิน แค่ภคินทำหน้านิ่ง ๆ เขาก็เขินแล้ว ปัถย์ทำท่าจะเดินถอยหลังแต่ภคินก็เอามือมาจับไหล่เขาเอาไว้จนแอบสะดุ้งเล็กน้อย

 

 

“ตัวหอมเล่นถอดเสื้อไม่ได้นะครับ”

 

 

“...”

 

 

“เดี๋ยวไม่สบาย”

 

 

ปัถยะพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะทำท่าเดินถอยหลังอีกรอบ เมื่อหันไปมองเพื่อนก็เห็นว่าเพื่อนเริ่มเดินออกห่าง ไปเล่นกันอีกทาง แต่ก็ยังแอบมองมา เปิดโอกาสสุด ๆ แต่คือ...ตอนนี้เขาอยากให้ทุกคนมาช่วยพาเขาออกไปจากตรงนี้ที...

 

 

“ตัวหอม”

 

 

“...”

 

 

“ชูมือครับ”

 

 

“...หา” เขาต้องทำหน้าเอ๋อแน่ ๆ ภคินเลยเริ่มทำหน้าดุโดยการขมวดคิ้ว ปัถย์เลยยกมือขึ้นมาแต่มันคงไม่สูงพอ ภคินเลยขมวดคิ้วอีกรอบ ดังนั้นเขาก็เลยชูมือจนสุด และเสื้อยืดสีดำที่ไม่ได้ทันสังเกตว่าภคินพกมาด้วยถูกสวมให้ทับเสื้อสีขาว(ของบะหมี่)ที่ตัวเองใส่อยู่

 

 

“เล่นน้ำต่อได้”

 

 

“...”

 

 

“ถ้าเล่นเสร็จแล้วก็มาเรียกด้วยนะครับ นั่งคุยกับเพื่อนอยู่ตรงนั้น” ภคินชี้ไปตรงที่มีกลุ่มผู้ชายนั่งคุยกันอยู่ใต้ร่มไม้ มีกีตาร์ด้วย แล้วก็มีพวกของกินเล่นวางอยู่ “ต้องมาเรียก”

 

 

“...”

 

 

“ถ้าตัวหอมลืมจะโกรธมาก”

 

 

ภคินพูดจบก็เดินไปนั่งกับกลุ่มเพื่อนเลย เจ้าของแก้มแดง ๆ ก้มมองเสื้อที่ภคินสวมให้เมื่อกี้พร้อมกับหัวใจที่เต้นเร็วมาก ๆ จนสงสัยว่าตัวเองใกล้จะตายหรือยัง แต่สักพักไอ้บะหมี่ก็วิ่งเข้ามากอดคอแล้วเขาก็เล่นน้ำกับเพื่อนต่อโดยที่มีใครบางคนมองมาอยู่ตลอด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทำไมต้องใส่เสื้อสองตัวด้วยวะ” ปัถย์หันหน้าเพลีย ๆ ไปมองบะหมี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งหอบอยู่เหมือนกัน ก่อนหน้านี้พวกเขากับเพื่อน ๆ เล่นลิงชิงบอลกัน คนเป็นลิงไม่ใช่ใครหรอก นั่นก็คือเขาเอง เหมือนโดนเพื่อนรุมแกล้ง ส่วนบะหมี่ก็โดนโยนลูกบอลเข้าหาอย่างเดียว เลยเหมือนแย่งลูกบอลกันอยู่สองคน ตอนนี้เลยมานั่งหอบกันอยู่แบบนี้

 

 

“ภคินใส่ให้”

 

 

“เทคแคร์อย่างกับแฟนเลยนะ”

 

 

ปัถย์ทำหน้าเหลอหลาหันไปมองเพื่อน... คำว่าแฟนที่บะหมี่พูดออกมาทำให้เขารู้สึกร้อนที่แก้มแปลก ๆ

 

 

“...แฟนเหรอ”

 

 

“หรือจะให้เป็นผัโอ๊ย!!” เขาหยิกไหล่เพื่อนไปหนึ่งที

 

 

“ไอ้หมี่! อย่าพูดแบบนั้น ภคินเสียหาย!!

 

 

“โว้ยยยยย!!มันยอมให้เสียหายอยู่แล้ว! บะหมี่อยากจะตะโกนคำนี้ใส่หน้าเพื่อนเหลือเกิน แต่ก็ได้แต่ยิ้มล้อเลียนใส่เพื่อนที่ตอนนี้แก้มแดงเป็นลูกมะเขือเทศ แล้วความแดงมันก็ลามไปถึงหูแล้วด้วย “ไปหาพ่อได้แล้ว ไป๊ กูจะไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า”

 

 

“กูไปด้วย”

 

 

“ไปกับพ่อมึงสิ”

 

 

“มึงงงงงงงง ไม่เอา”

 

 

“กูไม่มีเสื้อผ้าให้มึงเปลี่ยนแล้วนะ”

 

 

“...”

 

 

“ไป๊! ชิ่ว ๆ”

 

 

ปัถย์ทำหน้างอแต่ก็ยอมเดินไปหาภคินที่นั่งเล่นกีตาร์กับเพื่อน ๆ อยู่ริมหาด มีสองเหตุผลที่เขาเดินมาหาภคินก็คือหนึ่ง เพื่อนไม่มีเสื้อผ้าให้ยืมแล้ว โดยเฉพาะชั้นใน มันก็ต้องใส่แบบของใครของมัน และสอง สำคัญมาก ๆ คือกลัวภคินโกรธ แต่ก็กลัวเขินมากกว่าอยู่ดี...

 

 

“ภคิน เราเล่นน้ำเสร็จแล้ว”

 

 

“ครับ” ภคินตอบก่อนจะส่งกีตาร์ให้เพื่อนที่นั่งอยู่แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินมาหาเขาพร้อมกับเสียงโห่แซวจากเพื่อน ๆ รวมทั้งสุดเขตแล้วก็ชนะด้วย...

 

 

“กูเห็นน้ำทะเลเป็นสีชมพู” < ชนะ

 

 

“พวกมึงได้ชิมน้ำทะเลยัง ตอนนี้มันไม่เค็มแล้วนะ มันหวานว่ะ” < สุดเขต

 

 

“ขนาดเม็ดทรายยังกัดเซาะตัวเองเป็นรูปหัวใจเลย กูยอม” < ชนะ

 

 

“กูต่อมุกไม่ทันมึงแล้ว ไหว้ครับ” สุดเขตพูดก่อนจะยกมือไหว้ชนะแล้วเสียงร้องฮิ้วก็ตามหลังภคินมาติด ๆ

 

 

“ฮิ้วววววววว”

 

 

“อย่าไปสนใจพวกมันเลย ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ เดี๋ยวไม่สบาย”

 

 

“...อื้อ”

 

 

เขาเดินตามภคินต้อย ๆ เหมือนลูกหมาเลย จนกระทั่งถึงห้องที่ภคินเปิดเอาไว้ส่วนตัว อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกขาแข็งขึ้นมาเลยได้ยืนอยู่ที่หน้าห้อง เหตุการณ์เมื่อเช้ามืดถูกฉายเข้ามาในความคิด... ภคินละเมอมากอดแล้วก็รู้สึกเหมือนจะจุ๊บ ๆ บริเวณหลังคอด้วย...

 

 

“ตัวหอมยืนทำอะไรครับ เข้ามาได้แล้ว”

 

 

“...โอเค” ตอบเสียงเบาก่อนจะค่อย ๆ ก้าวขาเข้าไปในห้อง พอเข้ามาได้ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินไปที่กระเป๋าเป้สีฟ้าของตัวเอง ค้นเสื้อผ้าออกมา หอบมันแล้วรีบเข้าห้องน้ำทันที อยู่ในห้องกับภคินสองแล้วนึกถึงเมื่อเช้าตลอดเลย เขาขอหลบมาอยู่ในห้องน้ำสักพักดีกว่า...

 

 

เมื่ออาบน้ำสระผมเสร็จก็ใส่ชุดของตัวเอง เป็นเสื้อยืดสีครีมกับกางเกงผ้าขาเท่าเข่า ปัถย์ค่อย ๆ เปิดประตูห้องน้ำชะโงกหน้าออกมาดูว่าภคินทำอะไรอยู่ พอมองออกมาก็เห็นว่าภคินกำลังนั่งอยู่บนเตียง ขมวดคิ้วมองอะไรก็ไม่รู้ในมือถือ...

 

 

“ตัวหอมอาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ” ปัถย์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่ออยู่ดี ๆ ภคินก็หันมาถาม เขาพยักหน้าแล้วค่อย ๆ โผล่ตัวออกมาจากห้องน้ำ “เป่าผมให้แห้งก่อนนะครับ”

 

 

“...”

 

 

“ห้ามหนีนะครับ ถ้าหนีจะโกรธ” เขาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะแอบมองภคินถือเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป สงสัยภคินจะอาบน้ำบ้าง... รู้แบบนี้เขาไม่น่าอาบน้ำนานเลย ภคินต้องรอนานแน่ ๆ

 

 

ถอนหายใจกับตัวเองก่อนจะรีบเดินมานั่งที่เก้าอี้ ใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดผมแบบลวก ๆ ให้พอหมาด จากนั้นก็เสียบปลั๊กไดร์เป่าผม... เป่าผมเรื่อย ๆ จนแห้งสนิทภคินก็ยังอาบน้ำไม่เสร็จ เจ้าตัวเล็กก็เลยถือวิสาสะทิ้งตัวลงบนเตียงเอามือถือขึ้นมาเล่นจนกระทั่ง...เริ่มขยับตัวเข้าไปในผ้าห่มเพราะหนาวแอร์บวกกับความเหนื่อยล้าจากการเล่นน้ำกับเพื่อน ๆ ทำให้เปลือกตาสีอ่อนเริ่มปิดลง...

 

 

 

18:09 น.

 

 

ปัถย์หรี่ตามองนาฬิกาที่มือถือก่อนจะไปรอบห้องที่มีเพียงแสงไฟสลัว ๆ แล้วกลับมามองมองนาฬิกาที่โทรศัพท์มือถืออีกรอบ... คนงัวเงียค่อย ๆ เบิกตากว้าง

 

 

นี่มันเลยเวลานัดของรถบัสแล้ว!!

 

 

“ตื่นแล้วเหรอ”

 

 

ปัถย์หันหน้าไปตามเสียงที่เขาจำไม่ผิดว่าเป็นเสียงของภคิน... ภคินนั่งพิงไปหัวเตียง ใส่หูฟังแล้วดูอะไรบางอย่างในมือถือหันมองมาทางเขา

 

 

“ทำไมภคินไม่ปลุกเรา”

 

 

“...”

 

 

“ไม่ทันรถบัสเลย” ประโยคนี้พูดงอแงกับตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองภคินที่ยื่นมือมาเปิดไฟที่โต๊ะเล็ก ๆ ใกล้หัวเตียง ยิ่งเห็นหน้าภคินชัด ๆ ก็ยิ่งรู้สึกเขิน ปัถย์เลยโกยผ้าห่มมาบังหน้าตัวเองเอาไว้จนเหลือแค่ดวงตา

 

 

“อยากกลับเลยไหมหรือจะค้างอีกคืน”

 

 

ใครจะอยากค้างอีกคืน!!!

 

 

“เราอยากกลับเลย” พูดงุบงิบในผ้าห่มแล้วแอบมองภคินที่ลุกออกจากเตียงข้าง ๆ เดินไปเปิดไฟจนสว่างไปทั้งห้อง

 

 

“ถ้าอย่างนั้นเก็บของนะครับ”

 

 

“อื้อ”

 

 

คนตัวเล็กรีบเก็บของแล้วรูดซิบกระเป๋า ส่วนเสื้อผ้าที่เปียกก็อยู่ในถุงพลาสติกอยู่แล้ว เลยถือไปได้เลย เขาเดินตามภคินออกจากห้องไปคืนกุญแจที่ล็อบบี้ก่อนหน้าเขาแปปนึง

 

 

“จองอีกคืนไม่ใช่เหรอคะ”

 

 

“จะกลับแล้วครับ”

 

 

“ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าอยากเคลมเงินคืนไหมคะ--

 

 

“ไม่เป็นไรครับ จะกลับเลย”

 

 

“...อ่า ถ้าอย่างนั้นขอบคุณที่ใช้บริการนะคะ”

 

 

ปัถย์เม้มปากแน่น มองแผ่นหลังกว้าง ๆ ของภคินที่ตอนนี้กำลังคุยอยู่กับพนักงานก่อนจะเดินนำหน้าไปขึ้นรถที่จอดอยู่ที่ที่จอดรถของรีสอร์ท ถ้าเขาตีความไม่ผิด คือภคินจองห้องอีกคืนเพื่อรอให้เขาตื่นใช่ไหม...

 

 

เมื่อขึ้นมาบนรถแล้วภคินก็บอกเขาว่านอนต่อได้นะก่อนจะโน้มตัวมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้... เรื่องที่เขาจะพูดว่าขอจ่ายเงินค่าห้องที่ภคินเช่าต่อเองหายวับไปจากหัวทันที ปัถย์มองใบหน้าของภคินที่อยู่ใกล้มาก ๆ จนแก้มของภคินเกือบโดนจมูกของเขาอยู่แล้ว

 

 

ภคิน!! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!

 

 

ปัถย์ตะโกนในใจ แล้วก็พบว่าภคินไม่ได้ทำอะไรเลยนอกจากคาดเข็มขัดนิรภัยให้ เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าเกิดว่าจมูกไปโดนแก้มของภคินขึ้นมา... ก็เท่ากับว่าเขาหอมแก้มภคินไปหนึ่งครั้ง ถ้าเป็นแบบนั้นคงแย่

 

 

“หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรไหมครับ”

 

 

“เราไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”

 

 

ภคินขับรถออกจากรีสอร์ทด้วยความเร็วที่ไม่มากนัก แต่มันก็ไม่ได้ช้าเกินไป เรียกว่าขับรถแบบชิว ๆ มากกว่า คือไม่รีบอะไรเลย... ภายในรถเงียบสนิท นอกจากเสียงแอร์แล้วเขาก็ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นดัง ตุบตุบตุบ

 

 

“เราเปิดเพลงได้ไหม”

 

 

“ได้ครับ”

 

 

กลัวภคินได้ยินเสียงหัวใจของตัวเอง เลยเปิดเพลงคลอเบา ๆ มีบ้างที่แอบเหลือบภคินที่ตั้งใจขับรถแล้วรีบหันกลับมามองตรงเมื่อรู้สึกได้ว่าภคินจับได้ว่าเขาแอบมอง...

 

 

สักพักภคินก็แวะปั๊มเพื่อเติมน้ำมัน เป็นอีกครั้งที่ปัถยะแอบมองอีกคน และดูเหมือนว่าภคินจะง่วง...

 

 

“ภคินง่วงเหรอ”

 

 

“นิดหน่อย”

 

 

“...” ทำไงดีล่ะทีนี้.. ขับรถก็ขับไม่เป็น ขับเป็นแต่จักรยานกับมอเตอร์ไซค์ฟีโน่ของไอ้บะหมี่

 

 

“ถ้าตัวหอมชวนคุย คิดว่าน่าจะดีขึ้น”

 

 

“ชวนคุยเหรอ...”

 

 

“ครับ” ปัถย์ทำท่านึกเรื่องว่าจะชวนคุยอะไรดีเพื่อช่วยไม่ให้ภคินง่วง “เดี๋ยวไปซื้อกาแฟก่อน อยากเข้าห้องน้ำไหม” ปัถย์ส่ายหน้าก่อนจะทำหน้านึกต่อว่าจะหาเรื่องอะไรมาคุยดี จนภคินลงรถไปแล้วถึงขึ้นมาพร้อมกับแก้วกาแฟแล้วก็ถุงขนมยื่นมาทางเขา แล้วพอดีว่ากำลังใช้ความคิดอยู่เลยรับมาถือไว้อย่างว่าง่าย... ปัถย์เม้มปากแน่น เจ้าตัวเล็กก็ทำใจกล้า ให้กำลังใจตัวเองว่าจะชวนภคินคุยจนกว่าจะถึงหอ เอาวะ

 

 

“ภคิน”

 

 

“หืม” ตอบรับในลำคอก่อนจะถอยรถแล้วขับด้วยความเร็วปกติออกจากปั๊มไป

 

 

“ชอบดูหนังแบบไหนเหรอ”

 

 

“แล้วตัวหอมชอบแบบไหน”

 

 

“..เราเหรอ เราชอบแบบตลก ๆ ถ้าเศร้า ๆ จะไม่ค่อยชอบ แล้วภคินล่ะ”

 

 

“ชอบแบบนั้นเหมือนกันครับ”

 

 

“จริงเหรอ...” แต่ที่เขารู้มาคือภคินชอบแบบหนังแนวไซไฟไม่ใช่เหรอ...แล้วก็แบบต่อสู้เยอะ ๆ แนวจิตวิทยาก็ชอบเหมือนกัน ส่วนหนังตลกที่เขาชอบดู(บะหมี่หาว่าปัญญาอ่อน) ก็คงไม่ใช่แนวภคินสักเท่าไหร่...

 

 

“ครับ”

 

 

“อ่า งั้นภคินชอบฟังเพลงแนวไหน”

 

 

“ก็ทั่วไป”

 

 

“ทั่วไปแบบป็อป ร็อค แจ็ส ใช่ไหม”

 

 

“ตัวหอมรู้อยู่แล้วยังจะถามอีก”

 

 

“...” ก็ภคินบอกให้ชวนคุยอ่ะ!!!

 

 

“งั้นตัวหอมบอกให้ฟังหน่อยครับว่าชอบอะไร ไม่ชอบอะไร”

 

 

“...”

 

 

“ภคินอยากฟัง”

 

 

 

ปัถย์เอากระเป๋าขึ้นมาบังแก้มของตัวเอง ซึ่งคิดว่าตอนนี้คงแดงมาก แต่เขาก็จะช่วยให้ภคินไม่ง่วงโดยการพูดเรื่องอะไรก็ได้ให้ภคินฟัง ก็เลยพูดให้ฟัง...

 

 

จนถึงหอเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 “หงอยเป็นหมาหงอยเลยช่วงนี้”

 

 

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว ภคินมาส่งเขาที่หอ แล้วเราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย... เพราะโดยปกติแล้ววิชาเรียนของชั้นปีสูง ๆ ก็ไม่ได้เรียนรวมกันแถมยังไม่มีกิจกรรมอะไรที่จะมาเจอกันได้อีก เฟรชชี่ไนท์ยิ่งแล้วใหญ่ นั่นเป็นงานของเด็กปีหนึ่ง ปีสามก็ไม่ค่อยมีใครไปแล้วยกเว้นก็แต่พวกดาวเดือน ซึ่งภคินก็ไม่ไปอยู่แล้วเพราะไม่ชอบคนเยอะแล้วก็ไม่ได้เป็นเดือนหรือมีตำแหน่งอะไรเลย

 

 

“...”

 

 

“ไปแอบดูภคินไหม กูพาไป”

 

 

“ไม่เอา เดี๋ยวภคินจับได้”

 

 

“จับได้แล้วไงอ่ะ”

 

 

“...เขิน” ไอ้บะหมี่มองบนก่อนจะนั่งลงที่ข้าง ๆ กัน

 

 

“งั้นไปคณะสถาปัตย์ไหม”

 

 

“ไม่เอา เดี๋ยวเจอภคิน” เขาดูย้อนแย้งกับตัวเองมาไหมอ่ะ อยากไปแอบมองภคินนะแต่ก็ไม่อยากไป เดี๋ยวภคินจับได้... กลัวเขินตาย

 

 

“วันนี้ที่มหาวิทยาลัยเรามีโฮเพ่นเฮ้าส์นะ ที่สถาปัตย์เลยมีละครเวที”

 

 

“...”

 

 

“ภคินเล่นกีตาร์ปิดท้ายด้วย ไปไหมจ๊ะเด็กหงอย” ปัถย์หันหน้าหงอย ๆ มามองเพื่อนก่อนจะถาม

 

 

“ถ้าแค่แอบ ๆ ภคินจะไม่เห็นใช่ไหม”

 

 

“ไม่เห็นหรอก คนเยอะจะตาย”

 

 

“จริงนะ”

 

 

“จริง จะไปไม่ไป”

 

 

“...ไป”

 

 

ในที่สุดเราทั้งสองคนก็มาถึงคณะสถาปัตย์ที่ตอนนี้มีซุ้มกิจกรรมอยู่เต็มไปหมด จริง ๆ คณะของเขาก็จัดเหมือนกันแต่จะเป็นน้องปีน้องจัดมากกว่า แต่ว่าดูเหมือนที่นี่ปีสามจะจัดนะ บะหมี่เล่าว่าละครเวทีที่สถาปัตย์อันนี้จะเป็นแค่การซ้อมใหญ่ครั้งนึงเท่านั้น ไม่ได้เล่นจริง

 

 

ไอ้บะหมี่พาเขาเดินเข้าลึกเข้าไปในคณะ ก็จะเจอห้องโถงใหญ่มากซึ่งมีเวทีอยู่อยู่ตรงกลางแล้วก็เป็นที่นั่งเรียงลำดับตามความสูงขึ้นไป เขาเดินตามเพื่อนจนมานั่งอยู่ที่ข้างหน้าสุดที่ตอนนี้มีทั้งสุดเขตแล้วก็ชนะนั่งอยู่ก่อนแล้ว

 

 

“โหย ไม่ได้เจอปัถย์เลยตั้งแต่รับน้องที่ทะเล” สุดเขตทักเขาคนแรก

 

 

“ทุกคนคิดถึงจะแย่” ตามด้วยชนะที่แทรกขึ้นมา

 

 

“ไม่หาที่คณะก็ไม่เจอตัวเลย” สุดเขต

 

 

“จะไปหาที่หอก็มีคนเก๊กอีก” ชนะ

 

 

“เบื่อโว่ย” ไอ้บะหมี่

 

 

พอมาถึงทุกคนก็พูดเอา ๆ จนเขาตามไม่ทันแล้ว และเพราะเขาหน้างง ๆ มั้งสุดเขตก็เลยเอามือมาจับหัวเขาแล้วโยกไปมาเหมือนเด็กน้อย

 

 

“ฟังไม่ทันหรือไง หน้าอย่างงง”

 

 

“อือ เราฟังไม่ทัน”

 

 

“ไอ้ภคินเมื่อไหร่จะมา กูอยากเห็นมันดิ้น” ไม่มีใครต่อบทสนทนากับเขา ชนะก็เลยพูดขึ้นมาพร้อมกับสีหน้าตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ดูเหมือนว่าสุดเขตกับชนะจะมีแผนการแกล้งให้ภคินหงุดหงิด...ใช่ไหม ?

 

 

ละครเวทีสถาปัตย์เป็นอะไรที่ฮิตมากในมหาวิทยาลัยของเขา เพราะเป็นโปรดักชั่นอะไรต่าง ๆ ก็จะมีความจริงจังที่ทำต่อกันเป็นแบบรุ่นสู่รุ่น เมื่อตอนปีที่แล้วเขาก็มาดูเหมือนกัน เอาจริง ๆ ก็มาแอบมองภคินด้วยแหละ แต่มองแปปเดียวก็กลับเพราะสู้ไม่ไหว แต่เขาคิดว่าตอนนี้อาจจะมองภคินได้นานมากขึ้นเพราะมีภูมิต้านทานแล้วนิดนึง

 

 

ละครวันนี้ดูเหมือนว่าจะเล่นเรื่องระพันเซล เจ้าหญิงผมยาว อย่างที่ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าหญิงที่ถูกลักพาตัวมาเลี้ยงในหอคอย แม่เลี้ยงเป็นแม่มดที่คอยจะแก้แค้นราชาที่ไม่ได้รักตน กระทั่งวันหนึ่งมีเจ้าชายรูปงามเดินทางผ่านมา ได้ยินเสียงร้องเพลงที่เพราะจนจับใจ เลยแอบซุ่มอยู่แถวนั้นเพื่อดูลาดราว จนกระทั่งมีหญิงชราคนหนึ่งมายืนอยู่ตรงหอคอย และเรียก ระพันเซล ปล่อยผมลงมาหลังจากนั้นไม่นานเส้นผมสีทองที่ยาวสลวยก็ถูกปล่อยลงมาจากหอคอย เมื่อเจ้าชายเห็นดังนั้นเขาจึงทำตามในวันรุ่งขึ้นที่หญิงชราไปออกไปจากหอคอย

 

 

ระพันเซล ปล่อยผมลงมา”

 

 

เรื่องดำเนินไปจนถึงวันที่เจ้าชายเผลองีบหลับบนตักของเจ้าหญิง ทั้งคู่แอบรักกันอยู่บนหอคอย แต่แล้วหญิงชราก็กลับมา แต่คราวนี้หญิงแม่มดไม่ได้ใช้เส้นผมของระพันเซล นางปีนขึ้นมาเองจนพบกับภาพเหล่านั้น แม่มดโมโหมากโยนเจ้าชายลงจากหอคอยจนหนามทิ่มแทงดวงตาแล้วตาบอด เจ้าหญิงก็ถูกสาปให้ไปเป็นคนระหกระเหินอยู่ที่ไหนสักแห่ง

 

 

เจ้าชายตาบอดนั่งบนหลังม้าเดินทางไปเรื่อยอย่างไร้จุดหมาย จนกระทั่งวันหนึ่งเจ้าหญิงก็ได้เจอกับเจ้าชายตาบอด ทั้งคู่กอดกัน ร้องไห้ แล้วปาฏิหาริย์ก็บังเกิด เจ้าชายกลับมามองเห็นอีกครั้ง

 

 

“มึงว่ามันสมเหตุสมผลเหรอวะ ที่แม่งอยู่ดี ๆ ก็มองเห็น กูงงมาก” สุดเขตพูดขึ้นมาหลังจากที่ทนดูความไม่สมเหตุสมผลนี้นานมากเกินพอแล้ว ปกติเขาไม่ค่อยมาดูละครเวทีของคณะตัวเองหรอก ขี้เกียจ แล้วก็งานเยอะด้วย ต้องทำงานที่อาจารย์สั่ง

 

 

“เออ กูก็งงว่ะ” ชนะสมทบ หลังจากนั่งขมวดคิ้วอยู่ตั้งนาน

 

 

“แต่ทุกคนยกเว้นกูกับมึงคือซึ้งมากเลยนะเว่ย มึงดูตัวหอมของไอ้ภคินดิ นั่งน้ำตาไหลเลย”

 

 

“ทำไมกูไม่อิน” ชนะเปรยขึ้นมาอีกรอบ

 

 

“กูว่ามีคนไม่อินแบบเรา คือไอ้บะหมี่ว่ะ”

 

 

“ไอ้เหี้ยนี่ แม่งหลับ” ทั้งสองคนมองไอ้บะหมี่ที่หลับได้อย่างน่าเกลียดมาก แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนยิ้มร้ายก็คือไอ้บะหมี่มันหัวซบไหล่ของปัถยะแล้วหลับ โอ้ย บันเทิงแล้วมึง! ถ้าไอ้ภคินมาเห็นมันจะทำยังไง

 

 

ฉากสุดท้ายมาถึงคือทั้งคู่แต่งงานกัน ไอ้ภคินในชุดที่แม่งโคตรหล่อเดินถือกีตาร์หน้านิ่ง ๆ เดินมานั่งอยู่ตรงเกือบกลางเวทีเพื่อเล่นกีตาร์ให้เจ้าหญิงเจ้าชายเต้นรำกัน เออ มันก็เล่นได้เนอะ

 

 

สุดเขตลอบมองหน้าปัถยะที่แดงเถือก เขาสังเกตมาหลายรอบแล้วว่าปัถยะจะแก้มแดงจนน่าหยิกเมื่ออยู่กับไอ้ภคินหรือไม่ก็ตอนแอบมอง เออ คนมันชอบก็ปิดไม่มิดเลยเนอะ ส่วนไอ้เพื่อนหน้าตายของเขา ไม่รู้มันคิดอะไรอยู่เหมือนกันถึงได้ทำแบบนี้

 

 

การแสดงจบยังอย่างสวยงาม เสียงปรบมือผสมกับเสียงกรี๊ดดังไปทั่ว ตอนแรกเลยไอ้ภคินจะได้เป็นพระเอกแล้วแต่มันโคตรไม่ยอม ไม่ให้ความร่วมมืออะไรใดใดทั้งสิ้น จนคนตื๊อก็เลิกติ๊อกันไปเอง แต่ถ้าเป็นเรื่องกีตาร์ ภคินให้ได้เพราะว่าชอบเล่น ทุกคนบนเวทีมายืนอยู่ด้วยกันก่อนจะก้มโค้งเพื่อขอบคุณคนมาดู ไอ้ภคินนิ่งไปเมื่อสายตาของมันเห็นไอ้บะหมี่นอนซบไหล่ของปัถยะอยู่

 

 

พ่อมาแล้ว!

 

 

 

 

                หลังจากที่การซ้อมใหญ่เสร็จลง ทุกคนปรบมือให้ ปัถย์มองภคินที่วันนี้เท่สุด ๆ เดินไปหลังเวที เขาก็กะว่าจะกลับแล้วแหละ ถ้าไม่ติดสุดเขตแล้วก็ชนะยื้อให้อยู่ต่ออีกหน่อย แต่เขากลัวภคินมาเจออ่ะ...

 

 

                “อยู่ต่ออีกหน่อยดิ รอไอ้ภคินมาก่อน ไปหาไรกินกัน”

 

 

                “...สุดเขต เราไม่ไปได้ไหม เรา--

 

 

                “อ้าว ภคิน มึงมาพอดี ปัถย์จะหนีกลับแล้วเนี่ย” ชนะพูดขึ้นมา ปัถย์หลับตาปี๋เพราะไม่อยากมองไปทางภคิน ก็ดูชนะพูดออกมาดิ!

 

 

                “อ้าว เห้ยไม่เจอกันนานเลย อ่ะ เอาของขวัญมาให้” เขาได้ยินเสียงบะหมี่พูดก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองถูกผลัก! และยังไม่ทันที่จะลืมตาก็ค้นพบว่าตัวเองถูกประคองเอาไว้

 

 

                “ภคิน!” เจ้าตัวหอมกระเด้งตัวทำท่าจะหนีแต่ก็เพิ่งรู้สึกว่าโดนกอดเอาไว้!! ถึงมันจะแค่หลวม ๆ ก็เถอะ

 

 

                “ถ้าตัวหอมอยากกอดก็ขอดี ๆ ก็ได้ครับ” ภคินพูดก่อนจะวางคางตัวเองลงบนหัวของเขา และตอนนี้เขาก้าวขาไม่ออกแล้ว...  ภคินจะรู้หรือเปล่าว่าเขากำลังจะตายลงตรงนี้

 

 

                ตอนนี้สายตาก็เห็นแต่คอของภคิน จมูกก็เกือบโดนคอของภคิน

 

 

                ไม่! ถ้าจมูกเขาโดนคอภคินเมื่อไหร่คงต้องเหมือนคนขี้ลวนลามแน่!!

 

 

                แต่ยิ่งเขาฝืนตัวออกเท่าใด ทำไมรู้สึกเหมือนกอดแน่นขึ้นทุกที...

 

 

                “ตัวหอมไม่มาหาภคินบ้างเลยนะครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่คิดถึงกันบ้างเหรอ”

 

 

 

                บะหมี่ ขอออกซิเจนที

 

 

 

 

 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.582K ครั้ง

19,374 ความคิดเห็น

  1. #19351 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 15:27
    เอ็นดูอ่ะ
    #19351
    0
  2. #19324 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 11:09
    ภคินพูดเพราะมาก
    #19324
    0
  3. #19311 0828863327 (@0828863327) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 11:25

    อ่านไปยิ้ม

    ชอบๆๆ
    #19311
    0
  4. #19279 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 11:46
    รุกแรงมากแม่ ไม่ต้องจีบแล้วนะแบบนี้ เป็นแฟนกันเลย
    #19279
    0
  5. #19251 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:41
    ภคินจะให้แต่ตัวหอมมาหานะ ทำไทไม่ไปหาเขาบ้าง
    #19251
    0
  6. #19236 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:37
    ภคินแบบแลงอะ ถ้าชั้นเป็นยัยน้องก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ
    #19236
    0
  7. #19200 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 05:42
    คุณภคินคะคิดถึงก็ไปหาน้องบ้างสิคะ น้องเค้าขี้อาย
    #19200
    0
  8. #19175 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:14
    55555 ขำมาก&#8203;ที่สุด&#8203;
    #19175
    0
  9. #19163 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 16:02
    แกก็ไปหาน้องเองบ้างเซ่
    #19163
    0
  10. #19143 Momo2018 (@Momo2018) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 08:50

    ถ้าไม่ไปหาก็คือ ไม่มีวันได้เจอกันอะเหรอ มาหาเองไม่ได้ เฮอะ!

    #19143
    0
  11. #19133 ข้าน้อย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:25

    โอยใจบางแฮ้วววววววววววววววว

    #19133
    0
  12. #19109 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:46
    ใจเต้นแรงมาก เขินนนตาม
    #19109
    0
  13. #19088 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:43
    จะตายแล้วววงงวงงงงงงฟฃกสหงงหสดก
    #19088
    0
  14. #19078 Thanks-Sorry (@Thanks-s) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 06:38
    คือ ไม่ไหวแล้วอ่ะ แบบนี่กูนั่งบิดตัวเป็นเกลียวแล้วนะ
    #19078
    0
  15. #19074 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:28
    โอ้ยยยยยย ไม่ไหวๆ ล้มแล้วๆ
    #19074
    0
  16. #19058 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 10:50
    เขินไม่ไหวแลแว้
    #19058
    0
  17. #19037 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 00:05
    ขอให้ทางนี้ด้วยค่า TT-TT
    #19037
    0
  18. #19012 97noey_ (@97noey_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 00:30
    ตายไปแร้วจ้าพ่ออออออออ
    #19012
    0
  19. #18955 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:57
    โอ้ยย ตายๆละลาย เขิน
    #18955
    0
  20. #18928 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 00:01
    ละลายแล้วจร้า
    #18928
    0
  21. #18908 sssssstamp (@sssssstamp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 18:49
    ฮืออออออออ
    #18908
    0
  22. #18902 11-11 (@pp2546) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 14:48
    ภคิ๊นนนนนน
    #18902
    0
  23. #18895 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 04:33
    แก้มแตก!
    #18895
    0
  24. #18871 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 03:32
    โหวววววววว!!!! ไม่ไหวเลยคนตรงนี้ เป็นลมแทนปัถยะ แล้วว
    #18871
    0
  25. #18863 Kfhhh (@Kfhhh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 11:01
    ประกายความนุ่มนิ่มฟุ้งเต็มเลยลูกเอ้ยยยยยยยนย น่ารักเป็นบ้าาา&#128152;
    #18863
    0