เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 6 : chapter five

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145,039
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,383 ครั้ง
    30 มี.ค. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

5




 

                “ตัวหอมครับ”       

 

 

                “...” เขาแอบโผล่ดวงตาแอบมองภคินที่ยืนกอดอกมองมาทางนี้

 

 

                “ถ้าไม่ออกมาจะเข้าไปแกะแล้วนะ”

 

 

                “ภคินไปก่อนเลย เดี๋ยวเราตามไป”

 

 

                ก็เขาตกใจ... แล้วก็อายด้วยที่เข้ามาม้วนตัวในผ้าม่านแบบนี้ ถ้าไอ้บะหมี่มาเห็น มันต้องขำแน่ ๆ

 

 

                “...”

 

 

                “อื้อ เดี๋ยวเราออกไป”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินอย่าเพิ่งมอง” พูดเสียงอ่อนเพราะภคินเอาแต่มองอย่างเดียวเลย คนถูกมองมันก็ยิ่งเขิน ยิ่งอาย

 

 

                “ครับ ๆ ไม่มอง” ภคินพูดเสร็จก็ยืนหันหลังให้ จนคนที่เข้าไปซ่อนตัวในผ้าม่านค่อย ๆ ออกมา ปัถย์ยื่นมือไปดึงแขนเสื้ออีกคน

 

 

                “...ออกมาแล้ว”

 

 

                “อยากไปมองทะเลไหม เดี๋ยวพาไป”

 

 

                “...เดี๋ยวเราไปเองก็ได้”

 

 

                “ไม่อยากไปด้วยกันเหรอ” เนี่ย... ทำไมภคินชอบถามแบบนี้ตลอดเลย แล้วจะให้เขาตอบว่าไม่อยากไปเหรอ จริง ๆ ก็อยากไปนั่นแหละ แต่กลัวว่าจะหน้าแดงหูแดงไปมากกว่านี้

 

 

                “ไม่ใช่สักหน่อย...”

 

 

                “งั้นเดินตามมาครับ”

 

 

               

                ก็ต้องเดินตามภคินไปจนได้ พอออกมาถึงล็อบบี้ เขาก็เห็นรถบัสทั้งแปดคันเข้ามาจอดในลานจอดรถของโรงแรม

 

 

                “บะหมี่!” ปัถย์ตะโกนเรียกเพื่อนที่กำลังมองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง เขาเห็นบะหมี่มองบนก่อนจะรีบเดินมาหาเขาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ภคิน ปัถย์เห็นคนทั้งแปดคันรถบัสก็มองมาด้วยสายตาแปลก ๆ ถ้าเดาไม่ผิดคิดว่าต้องเป็นเพราะรูปนั้นแน่เลย...

 

 

                “ไง ไปนั่งรถผู้ชายจนได้ข่าว”

 

 

                “...”

 

 

                “ฉาวจริง ๆ คนอะไร”

 

 

                “บะหมี่!!” ตีไหล่เพื่อนไปหนึ่งทีเพราะพูดจาไม่เข้าท่า ภคินก็ยืนฟังอยู่ ไม่มีมารยาทเลยไอ้เพื่อนบ้า!

 

 

                “แหม แนบชิดเลยนะ” ยื่นโทรศัพท์ขึ้นมาให้ดู บะหมี่เอาภาพที่ปัถย์นอนซบไหล่ภคินขึ้นหน้าจอเรียบร้อย เขาเพิ่งสังเกตว่าภคินโอบเอวเขาด้วย...

 

 

                “ตั้งหน้าจอเลยเหรอ” ถามเพื่อนในขณะที่แก้มยุ้ย ๆ ก็เริ่มขึ้นสี จะเป็นอะไรไหม ถ้าเขาจะเซฟภาพนี้ไว้บ้าง ก็ได้ถ่ายรูปกับภคินทั้งที...

 

 

                “เออ เอาไว้แกล้งมึงโดยเฉพาะ” บะหมี่ยิ้มร้ายก่อนจะมองภคินธีร์ที่กำลังมองมาอยู่แล้ว

 

 

                “มึงแม่ง”

 

 

                “เออ งั้นกูเอากระเป๋าไปเก็บที่บังกะโลก่อน”

 

 

                “ห๊ะ บังกะโล ?”

 

 

                “เออ บังกะโลไง ก็เหมือนปีก่อน ๆ ที่นอนรวมกัน--

 

 

                “ตัวหอม” การสนทนาหยุดลงแค่นั้น ปัถย์หันไปมองภคินที่ทำหน้านิ่ง ๆ เหมือนเดิม

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินหิวแล้วครับ”

 

 

            “...” แก้มที่แดงอยู่แล้วยิ่งขึ้นสีเข้าไปใหญ่ แถมตอนนี้มันยังลามไปจนถึงหูแล้วด้วย ทำไมภคินต้องแอทแทคกันตลอดเวลาด้วย เขาไม่เข้าใจเลย...

 

 

                “มึงพาภคินไปหาอะไรกินไป เดี๋ยวกูเอากระเป๋าไปเก็บก่อน อย่าลืมมาเจอกันที่ล็อบบี้ตอนบ่ายสองนะ” พูดจบบะหมี่ก็ทำหน้าล้อแล้วรีบเดินออกไปเลย โดยไม่ทันที่จะรอฟังว่าเขาอยากได้เพื่อนมาอยู่ด้วยกันมากแค่ไหน เขาไม่สามารถสู้กับภคินเพียงลำพังได้และสิ่งที่เขาอยากได้รองจากเพื่อนก็คือผ้าม่าน

 

 

                อยากซ่อนตัวเองไว้ในนั้นทั้งวันเลย...

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ไก่ย่างถูกเผา ไก่ย่างถูกเผา มันจะโดนไม้เสียบ โอ๊ย  มันจะโดนไม้เสียบ โอ๊ย เสียบปีกซ้าย เสียบปีกขวา ร้อนจริง ๆ ร้อนจริง ๆ ร้อนจริง ๆ”

 

 

            “เออ ร้อน” หลังจากปล่อยให้นักศึกษาทุกคนพักผ่อนตามอัธยาศัยสักพัก การรับน้องริมทะเลก็ได้เริ่มต้นขึ้น พวกพี่ที่มีหน้าที่สันทนาการต่างก็เต้นกันอย่างเมามันในชุดที่เหมือนกับการใส่มาทะเลอย่างเสื้อผ้าฝ้ายกับกางเกงเลพริ้ว ๆ บะหมี่ที่กำลังกินปลาหมึกบ่นไปมา เพราะแดดก็ยังไม่หุบและปลาหมึกก็ร้อน

 

 

                “กินมั่ง”

 

 

                “ไม่ให้ ไปขอพ่อมึงนู่น”

 

 

                “พ่ออะไร” ปัถย์หน้างอ

 

 

                “พ่อทูลหัว”

 

 

                “พ่อมึงสิ!

 

 

                “พ่อกูทำไม อะไรวะ กูก็แค่แซว แล้วพาไปหาอะไรกินถึงไหนอ่ะ เมื่อกี้”

 

 

                “...ก็พอมึงไป ภคินก็บอกว่าอยากกลับห้อง”

 

 

                “เดี๋ยวมึง กูสงสัย”

 

 

                “...”

 

 

                “กูว่าภคินนี่มันยังไง ๆ แล้วนะ”

 

 

                “...ยังไงอ่ะ”

 

 

                “นี่มึงไม่สงสัยบ้างเหรอว่าทำไมพวกกูถึงได้ไปนอนที่บังกะโลแล้วมึงได้ไปนอนห้องนอนสุดหรูที่นอนกันได้แค่สองคน”

 

 

                “ก็สงสัย... แต่ยังไม่ได้ถามภคินเลย” ใช่แล้ว... บะหมี่เล่าให้ฟังว่าเพื่อนทุกคนเลย ย้ำ ทุกคนเลยนะ ได้ไปนอนที่บังกะโลรวม ๆ กัน แต่ทำไมภคินถึงบอกว่าปีนี้ให้นอนห้องละสองคน...

 

 

                “มึงถามเลยนะ กูอยากเสือกมาก” ปัถย์สูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด เมื่อนึกว่าจะต้องไปถามภคินว่าทำไมภคินถึงมานอนคนเดียว แค่อยู่ใกล้ ๆ กันก็เขินแล้ว นี่คือต้องคุยกันเลยนะ ถึงจะผ่านการคุยกันมาแล้วบ้างแต่มันก็ยังไม่ชิน...

 

 

                “มึง... กูไม่ถามได้ไหมอ่ะ”

 

 

                “...”

 

 

                “เดี๋ยวกูเอากระเป๋ามานอนกับเพื่อน ๆ ด้วย”

 

 

                “อ้าว ไม่นอนกับพ่อมึงเหรอ”

 

 

                “พ่ออะไร... ก็ภคินบอกว่าให้เอากระเป๋าไปเก็บเฉย ๆ ภคินอาจจะนอนกับเพื่อนคนอื่นก็ได้นะ กูว่าต้องเป็นแบบนี้แน่ ๆ”

 

 

                “เหรอวะ แต่ไอ้สุดเขตกับชนะก็นอนบังกะโลนะ”

 

 

                “...”

 

 

                “หรือจะนัดผู้หญิงมา”

 

 

                “...”

 

 

                “กูล้อเล่น หน้าเศร้าเลยนะ” ไม่รู้หรอกว่าปัถย์ทำหน้าหงอยขนาดไหน แต่ถึงกับขนาดที่บะหมี่ยื่นถุงปลาหมึกย่างมาให้ “ทำหน้าซะกูรู้สึกผิดกับคำพูดตัวเองเลย”

 

 

                “ถ้าภคินมีแฟนกูต้องเศร้าแน่ ๆ เลย”

 

 

                “ไม่มีหรอก” ตอนนี้ก็มีแค่มึงไหม ประโยคนี้บะหมี่ไม่ได้พูดออกไป ก็ตอนนี้ก็ไม่เห็นมีใครเลยจริง ๆ ยกเว้นปัถยะเนี่ยที่ดูเหมือนว่าภคินจะเตรียมประตูไว้ให้ เชื้อเชิญเข้าไปสุด ๆ แล้ว

 

 

               

                ปีนี้พวกพี่ปีสามและปีสี่จะไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการสันทนาการอีกแล้ว เพราะกิจกรรมที่แท้จริงมันก็คือกิจกรรมของคืนวันนี้ต่างหาก พวกเราจะมีการบายศรีสู่ขวัญให้น้อง เฉลยสายรหัสต่าง ๆ แล้วก็มีกินเลี้ยง มีดนตรีให้ฟังสด ๆ พอเริ่มดึกเพลงก็จะเริ่มมันขึ้นเรื่อย ๆ

 

 

                พอตกดึกปัถยะกับน้องรหัสที่เป็นผู้หญิงได้เผยตัวให้น้องปีหนึ่งรู้ หลานรหัสของเขาชื่อนายอารัญ ชื่อเล่นชื่อเอิ้ต หน้าตาน่ารักดีเหมือนพวกดาราเกาหลีเลย เอิ้ตเป็นคนจังหวัดน่านแต่ตอนเด็กมาอยู่ที่กรุงเทพฯ เลยพูดภาษาเหนือไม่ได้ พอจบการบายศรีสู่ขวัญให้น้อง ก็มีการกินเลี้ยงกันเกิดขึ้นโดยอาหารทั้งหมดรุ่นพี่ก็จะรวมเงินกันเพื่อเลี้ยงน้อง

 

 

                “ปัถย์ มึงถามเลยนะ” ตอนนี้เขาอยู่ที่บังกะโลที่เพื่อน ๆ นอนด้วยกัน เขารู้สึกแปลกใจมากเพราะทุกคนเลยนะ ทุกคนที่อยู่ปีสามอ่ะ มานอนด้วยกัน ยกเว้นภคินคนเดียว... ทำไมอ่ะ

 

 

                แต่ก่อนที่จะสงสัยไปมากกว่านี้ เขาก็เห็นเพื่อนคณะศิลปกรรมหอบเอาลังเบียร์เข้ามาในนี้ เขาบอกแล้ว ถึงอาจารย์จะห้ามยังไงก็ห้ามไม่อยู่ มันจะต้องมีลักลอบมาจนได้

 

 

                “ไม่ถาม คืนนี้กูจะนอนกับมึง”

 

 

                “ถ้าพ่อไม่มาตาม ก็ได้ครับเพื่อน!

 

 

                “ภคินไม่ใช่พ่อกูสักหน่อย”

 

 

                “Oops! รู้ด้วยว่าพูดถึงภคิน”

 

 

                “บะหมี่!!!!

 

 

                เขาตบตีมันได้สักพักก็ถูกชวนให้กินเบียร์ เขาไม่ค่อยอยากกินเท่าไหร่เพราะกลัวเมาแล้วจำอะไรไม่ได้เหมือนคืนนั้นอีก แต่พอนั่งไปนั่งมาก็กินจนได้ และกินเยอะด้วย

 

 

                “บะหมี่!!! กูรักมึง!!

 

 

                “เห้ย ๆ กูจะโดนภคินต่อยไหม” บะหมี่มองบนเพราะเพื่อนเข้ามากอด ปัถย์จรดหน้าผากกับต้นแขนบะหมี่เหมือนกำลังมึนอย่างหนัก ก็อย่างที่บอก เพื่อนแม่งก็ชอบแกล้งกันจัง มอมจนปัถยะมึนไปหมดแล้ว

 

 

                “กูง่วงแล้วอ่ะหมี่”

 

 

                “ง่วงก็ไปนอน อย่ามาเกาะกูได้ไหม กูร้อน!

 

 

                “มึงพากูไปนอนหน่อย กูไม่ไหวแล้ว” เงยหน้าแดง ๆ ตาปรือ ๆ มองเพื่อน ยอมรับเลยว่าเบลอไปหมด ตอนนี้เขาเห็นบะหมี่มีสามคนแล้ว

 

 

                “ตัวหอมอยู่นี่เอง”

 

 

                บะหมี่เงยหน้าขึ้นไปมองพ่อคนใหม่ของปัถยะก่อนจะหันมามองเพื่อนของตัวเองที่กำลังเมาสุด ๆ หัวแทบทิ่มบ่อ

 

 

                “เอามันไปนอนที”

 

 

                “อืม” เมื่อเห็นภคินตอบรับ บะหมี่ก็ยิ้มร้ายออกมา นี่แหละ บทลงโทษสำหรับคนเมาแล้วดูแลตัวไม่ได้อย่างปัถยะ ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้วก่อนที่บะหมี่จะปล่อยเพื่อนให้เข้าถ้ำเสือไปก็อยากจะถามคำถามกับภคินสักหนึ่งข้อให้หายสงสัย

 

 

                “ถามไรหน่อย”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าถามว่าทำไมถึงไม่นอนด้วยกันนี่จะตอบป่ะ”

 

 

                “ไม่ชอบคนเยอะ”

 

 

                “คำตอบดารา”  

 

 

                ภคินไม่ได้ตอบคำถามของบะหมี่อีกและไม่ได้สนใจสายตาล้อเลียนที่มองมา คนตัวสูงมองคนขี้เมาที่แบบเมาจนไร้สติสุด ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วค่อย ๆ พยุงอีกคนให้ขึ้นมาขี่หลังโดยมีบะหมี่เข้ามาช่วยอีกแรง

 

 

                คนหน้าตายพูดขอบคุณกับบะหมี่เบา ๆ ก่อนจะแบกร่างคนเมาเดินออกจากบังกะโลไปที่ห้องพักที่ได้จองเอาไว้เป็นการส่วนตัว

 

 

                “หมี่ ง่วงแล้วนะ”

 

 

                “กำลังพาไปนอนครับ” ถึงจะไม่ได้ชื่อบะหมี่แต่ภคินก็ตอบอีกคนไปก่อนจะกระชับร่างของอีกคนที่กำลังไหลลงจากหลังขึ้นมา จนแก้มยุ้ย ๆ ที่แดงก่ำจากการดื่มแอลกอฮอล์มาเบียดอยู่ที่ไหล่...

 

 

                “ภคินจะเหงาไหม”

 

 

                “...”

 

 

                “จะมีผู้หญิงมานอนกับภคินจริง ๆ เหรอ”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าเป็นแบบนั้นต้องเศร้ามากแน่ ๆ”

 

 

                “ทำไมขี้เมา”

 

 

                พูดออกมาแล้วก็ยิ้มขำคนเมาที่พูดจาอ้อแอ้ ไม่รู้เรื่อง คนตัวสูงเดินมาที่ห้องพักของตัวเองที่จองเอาไว้เพราะไม่ค่อยชอบคนเยอะสักเท่าไหร่เลยมาเปิดอีกห้อง ปกติแล้ว ถ้าเขามารบน้องแบบนี้ เราสามคนก็จะมาเปิดห้องนอนกันเองเพราะขี้เกียจเจอคนเยอะ แต่ครั้งนี้ทั้งสุดเขตและก็ชนะต่างก็บอกว่าจะไปนอนกับเพื่อนบ้าง ทิ้งเขาเอาไว้กับตัวหอมสองคน... เขาก็เลยคิดว่าได้ตัวหอมมาเป็นรูทเมทกันสักคืนก็คงไม่แย่

 

 

                เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง การเปิดประตูค่อนข้างลำบากแต่สุดท้ายเขาก็เปิดสำเร็จ ภคินวางตัวหอมลงบนเตียง ดึงผ้าห่มมาห่มให้จนคนเมาที่งึมงำอยู่คนเดียวสักพักตาใส ๆ นั่นก็ลืมตาขึ้นมามองกัน.. มองเหมือนกำลังอยากได้อะไรสักอย่าง

 

 

                “ขอโจอี้หน่อย”

 

 

                “...”

 

 

                “หมี่ ขอโจอี้มาหนุนแก้มหน่อย กูรู้ว่ามึงพกหมีเน่ามา”

 

 

                ไม่ได้ตอบแต่กลับยื่นมือของตัวเองไปให้อีกคนจับ มือของปัถย์เล็กกว่ามือของเขานิดหน่อย นิ้วเรียวสวยจับมือของเขาเอาไปอังไว้ที่แก้มของตัวเองแล้วหลับตา ภคินนั่งลงบนเตียง

 

 

                ไม่มีโจอี้แต่เป็นมือของเขาก็คงพอที่จะแทนกันได้

 

 

                แต่ปัถยะก็นิ่งไปแบบนั้นทั้ง ๆ ที่ฝ่ามือของภคินยังอังอยู่ที่แก้มนิ่ม คนตัวสูงนั่งมองคนเมาที่หลับไปทั้งอย่างนั้นก่อนจะล้มตัวลงนอนแบบหันหน้าเข้ากันและใกล้กันมากเพราะเตียงค่อนข้างเล็ก นิ้วโป้งเกลี่ยแก้มแดง ๆ ไปมา อีกมือที่ว่างก็ยกขึ้นมาลูบเส้นผมของคนเมาไปมา เจ้าของจมูกโด่งจรดไปที่หน้าผากของคนที่หลับไปแล้ว

 

 

                “ฝันดีคนขี้เมา”

 

 

 

 

 

 

 

 

                เช้าวันใหม่มาถึง คนตื่นรับรู้ได้โดยแสงจากประตูเลื่อนตรงระเบียงที่เดินทางผ่านผ้าม่านมา ภคินลืมตามองปัถยะที่นอนอยู่ท่าเดิมโดยที่เบียดแก้มตัวเองไปมาบนฝ่ามือ มือทั้งสองข้างก็จับมือภคินเอาไว้คล้ายกับว่ากำลังกอดตุ๊กตาตัวโปรด และเราทั้งคู่อยู่ใกล้กันกว่าเมื่อคืน

 

 

                จมูกของเราเกือบชิดกันแต่เราไม่ได้สัมผัสส่วนใดของกันและกัน ยกเว้นฝ่ามือกับแก้มนุ่ม แล้วก็ลมหายใจที่เป่ารดกันไปมา ภคินนอนมองอีกคนไปเรื่อยโดยไม่รู้ว่าตอนนี้ผ่านไปกี่นาที หรือเป็นชั่วโมงแต่ก็มองจนกระทั่งอีกฝ่ายทำท่าจะตื่น เจ้าของนัยน์ตาคมก็หลับลงคล้ายกับแกล้งหลับ

 

 

                สิ่งแรกที่ปัถย์ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นก็คือใบหน้าของคนที่ชอบ ภคินธีร์นอนหลับตานิ่งไม่ไหวติง ความใกล้ที่เป็นอยู่ตอนนี้ทำให้ความเห่อร้อนลามมาถึงแก้ม และกว่าจะรู้ว่าตัวเองนอนหนุนมืออีกคนอยู่ก็ผ่านไปเกือบห้านาที คนขี้เมาเม้มปากแน่น ถ้าเขาจำไม่ผิดคือเมื่อคืนก็กินเบียร์อยู่กับเพื่อนที่บังกะโลไม่ใช่เหรอ... แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

 

 

                หรือว่า!!!

 

 

                เขาเดินกลับมาที่ห้องนี้เอง!!

 

 

                ทำไมเก่งอะไรขนาดนี้ เดินกลับมาที่ห้องได้ด้วย แล้วทำไมเขาถึงไม่นอนกับไอ้บะหมี่นะ จะเดินกลับมาที่ห้องทำไม... นึกแล้วอยากจะร้องไห้

 

 

                ปัถย์แอบมองใบหน้าของภคินตอนหลับ... จะว่าไปตอนนี้เขาก็ไม่เขินเท่าตอนที่ภคินลืมตา ภคินตอนกำลังหลับเขาก็ชอบเหมือนกับตอนตื่นเลย

 

 

จะเป็นอะไรไหม ถ้าเขาอยากจะหอมหัวภคิน

 

 

                นอนคิดหลายนาทีว่าสำควรจะลวนลามภคินดีไหม ริมฝีปากนิ่มก็ประทับลงบนหน้าผากของคนที่ปัถยะเข้าใจว่ากำลังหลับอยู่ ภคินธร์ตอนหลับทำให้เขาเขินน้อยลงมาก เมื่อจุ๊บหน้าผากเสร็จก็ค่อย ๆ กลับมานอนตัวเกร็งแล้วค่อย ๆ ถดตัวลุกออกจากเตียงอย่างช้า ๆ และแนบเนียนที่สุด...

 

 

                !!!

 

 

                แต่ก็คงเนียนไม่พอ...

 

 

                “ภคิน! อื้อ!” ปัถย์หลับตาปี๋ตะโกนออกมาเมื่อถูกรั้งเอวจนล้มลงไปนอนกับเตียงเหมือนเดิม แต่คราวนี้ภคินกอดเขาแน่นมากจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดอยู่ตรงต้นคอ ปัถย์ย่นคอ สะดุ้งไปทั้งตัว... เขารู้สึกเหมือนว่าริมฝีปากของภคินมาสัมผัสที่ต้นคอด้านหลัง หลายทีด้วย...

 

 

                “...”

 

 

                เกินไปแล้ว... หัวใจเต้นแรงจนตัวเองหูอื้อไปหมด แถมยังรู้สึกร้อนแปลก ๆ ปัถย์พยายามแกะมือของอีกคนที่จับอยู่ตรงเอวออกแต่คือมันเหนียวมาก จนคนพยายามแกะรู้สึกเหนื่อยเลยค่อย ๆ หันไปมองภคินที่ตอนนี้ยังคงหลับตาอยู่

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “ละเมอเหรอ”

 

 

                ถึงจะละเมอแต่แบบนี้มันไม่ได้นะ! ยังคงพยายามแกะมือที่กอดตัวเองอยู่ จนเวลาผ่านไปไม่นานมากนัก มือของภคินก็ปล่อยไปเอง ปัถย์รีบถอยออกมาแล้ววิ่งออกมาดูสถานการณ์ตรงประตูห้องน้ำ

 

 

                ภาพที่เห็นก็คือภคินกำลังหลับ... ยังคงหลับอยู่ ปัถยะจับหัวใจตัวเองที่เต้นตุบ ๆ ก่อนจะแอบมองใบหน้าหล่อ ๆ ของอีกคนอีกรอบ ...เขาจะไม่บอกภคินนะว่าภคินละเมอมากอดกันแบบนี้

 

 

                คนแก้มแดงหูแดงค่อย ๆ เดินย่องไปใส่รองเท้า เปิดประตูห้อง และปิดมันโดยที่ไม่ได้มองกลับมาเลยว่าคนที่ถูกกล่าวหาว่าละเมอ...

 

 

                กำลังยิ้ม

 

 

 

 

 

 

 

 

                หลังจากที่ออกมาจากห้องนั้นแบบ(ที่คิดไปเองว่า)หวุดหวิด ปัถยะก็อยากตีตัวเองเพราะลืมเอากระเป๋าเป้ของตัวเองออกมาด้วย เช้านี้เลยกลายเป็นคนซกมกไม่ได้อาบน้ำ กางเกงตัวเดิมตั้งแต่เมื่อวาน แต่ก็ยังไงที่ยังใส่เสื้อตัวใหม่ที่ขโมยมาจากบะหมี่

 

 

                พอเดินไปหาเพื่อนที่บังกะโล โชคดีที่มีเพื่อนที่ตื่นแล้วเขาเลยไม่ต้องโทรเรียกไอ้บะหมี่ให้มาเปิดบังกะโลให้ พอถึงที่ที่เพื่อนตอนกัน เขาก็แทรก ๆ ตัวไปนอนอยู่ตรงที่บะหมี่นอน ดึงไอ้โจอี้หมีเน่าของเพื่อนมาหนุนแก้มตัวเองเอาไว้ ข่มตาหลับเพราะว่าความรู้สึกที่เหมือนว่าภคินจุ๊บที่ต้นคอด้านหลังมันทำให้หัวใจสูบฉีดไม่หยุดไม่หย่อน จนเวลาผ่านไปสักพัก ความตื่นเต้นก็หายไปเองแล้วแทนที่ด้วยความง่วงแทน

 

 

                ปัถย์ถูกเพื่อนปลุกให้ไปอาบน้ำตอนเช้า แต่ก็ยังใส่ชุดเดิมอยู่ บะหมี่ทำหน้าล้อเลียนตลอดทางแต่เขาไม่ได้ถามอะไรเพื่อนเพราะตอนนี้มัวแต่คิดถึงภคิน ตื่นหรือยัง มีใครปลุกไหม มากินข้าวหรือเปล่า แต่สุดท้ายก็คิดเอาเองว่าสุดเขตกับชนะต้องไปตามภคินอยู่แล้ว ความกังวลทั้งหมดเลยคลี่คลาย

 

 

                จนกระทั่ง...

 

 

 

                “ไม่รอกันเลยนะครับ”

 

 

 

                ปัถย์สะดุ้งนิดหน่อยก่อนจะหันไปมองหน้าคนพูด ภคินพูดแล้วขมวดคิ้วเหมือนกำลังโกรธกันก่อนจะที่อีกคนจะเดินไปอีกทาง ปล่อยให้คนที่ได้ยินประโยคดังกล่าวคิดไปเองว่า...

 

 

                ภคินกำลังโกรธเรื่องที่ไม่ยอมรอมากินข้าวเช้าด้วยกัน

 

 

 

                จนเดินกลับมาที่โต๊ะ เขาวางจานอาหารลงกับโต๊ะก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนเก้าอี้มาหลบข้างหลังบะหมี่ที่กำลังกินข้าวแบบเอร็ดอร่อย โผล่แค่ดวงตามาแอบมองภคินที่กินข้าวด้วยท่าทีเฉย ๆ มีบ้างที่เราสบตากันแต่ก็เป็นเขาทุกทีที่แอบอยู่ข้างหลังเพื่อน

 

 

                “มึงมาเกาะหลังกูทำไมเนี่ย”

 

 

                “มึงงงงง”

 

 

                “อะไรอีก”

 

 

                “มึงว่าภคินโกรธกูมากไหมวะ” บะหมี่ขมวดคิ้วก่อนจะมองไปทางภคินที่กำลังกินข้าวด้วยท่าทีที่... นิ่งเหมือนเดิม

 

 

                “ภคินโกรธมึงเหรอวะ”

 

 

                “ก็ภคินมาบอกกูว่า ไม่รอกันเลย แล้วก็ขมวดคิ้ว”

 

 

                “...”

 

 

                “กูว่าโกรธแน่ ๆ กูควรทำยังไง เข้าไปขอโทษกูก็ไม่กล้าอ่ะ”

 

 

                “อ๋อ คืองอนมึงที่ไม่รอมากินข้าวพร้อมกันว่างั้น”

 

 

                “...น่าจะ”

 

 

                “ก็ไปง้อดิ ง่าย ๆ”

 

 

                “มันไม่ง่ายนะ!” ปัถย์เอาหัวโขกหลังเพื่อนไปหนึ่งที “มึงงงง กูไม่กล้า”

 

 

                “...”

 

 

                “ขนมที่ซื้อมากูก็กินเองหมดแล้ว จะเอาอะไรไปง้อ”

 

 

                “จนถึงตอนนี้แล้วมึงยังคิดว่าภคินชอบขนมเด็กอนุบาลนั่นอยู่อีกเหรอ”

 

 

                “แล้วจะให้ทำยังไง!!

 

 

                “ก็ไปพูดดี ๆ ภคินก็ไม่โกรธมึงแล้ว”

 

 

                “...”

 

 

                “ทำอย่างกับง้อยากตายล่ะ” บะหมี่มองบน ก่อนจะมองหน้าปัถยะที่แก้มขึ้นสีเล็กน้อย แค่เอาหน้าแบบนี้ไปให้ภคินมอง เจ้าตัวก็หายโกรธแล้วมั้ง

 

 

                “มึงไปคุยให้หน่อย”

 

 

                “ถุย! ไปคุยเอง!! กูหิว กูจะกินข้าว”

 

 

                “เออ!! จะได้รู้ไว้ว่ามึงเห็นข้าวดีกว่าเพื่อน!!

 

 

                “เก่ง มึงรู้ได้ไง”

 

 

                ทำไมบะหมี่ไม่ช่วยเลย! ชกหลังเพื่อนไปสองทีก่อนจะแอบมองภคินต่อ สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะทำใจกล้าเดินเข้าไปหาอีกคน มือเรียวค่อย ๆ ยื่นไปจับแขนเสื้ออีกคนแล้วกระตุกเบา ๆ เท่านั้นแหละคนที่ปัถย์คิดว่ากำลังโกรธมากก็หันมามอง

 

 

                “...”

 

 

                “ภคิน...”

 

 

                “ครับ”

 

 

                “เราขอโทษนะ...ที่ทำให้ภคินโกรธ ก็เรา...” โดนภคิน(ละเมอ)กระชากไปกอด ณ ตอนนั้นก็อยู่ไม่ได้แล้ว เลยรีบหนีออกมาจากห้อง

 

 

                “ไม่ได้โกรธครับ” ปัถย์มองหน้าภคินที่ตอนนี้หันมามองกัน

 

 

                “...”

 

 

                “แค่น้อยใจที่ตัวหอมไม่รอมากินข้าวพร้อมกัน”

 

 

               

 

 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.383K ครั้ง

19,374 ความคิดเห็น

  1. #19349 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 12:02
    น้อยใจเก่ง
    #19349
    0
  2. #19332 Sunny Blue (@1700401338683) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:35
    กี้ดดดดดดดด
    #19332
    0
  3. #19323 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 03:10
    ภคินน่ารักง่ะ
    #19323
    0
  4. #19302 slpxbear (@l3eam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กันยายน 2562 / 01:19
    ตายไพเรยยยยยย เปงเขิล
    #19302
    0
  5. #19278 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 11:17
    คุณภคินไม่อ่อนโยนเล้ยยยย
    #19278
    0
  6. #19263 m51t (@61688) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 02:05
    ร้ายนะพ่อออ
    #19263
    0
  7. #19250 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 09:16
    น่ารักอะ
    #19250
    0
  8. #19235 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:27
    ภคินนนนน แรงมากกกกก
    #19235
    0
  9. #19220 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:56
    โคดขี้แกล้ง
    #19220
    0
  10. #19199 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:21
    เออน้องเข้าใจมั้ยว่าคนมันน้อยนี่นอยนี่นอยนอยนี่นอยนอยน้อยใจ
    #19199
    0
  11. #19174 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:41
    โอยยย​น้องทำไมขี้เมา​
    #19174
    0
  12. #19160 ChaLondews (@ChaLondews) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 23:12
    ต้องตายกี่รอบถึงจะทนความละมุนของภคินกับนุ้งปัถได้นะ........งื้อออ
    #19160
    0
  13. #19118 Memory-SK (@KT-Kiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:47
    เหมือนจะนิ่ง แต่อ่อยมากกกกก
    #19118
    0
  14. #19108 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:30
    จุ๊บเขาแล้วก็มาน้อยใจเขาอะนา คนเราอะ

    มันร้ายจริงๆเลยน้า
    #19108
    0
  15. #19087 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:36
    ทำมาเป็งน้อยใจจจจ
    #19087
    0
  16. #19077 Thanks-Sorry (@Thanks-s) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 06:24
    คือ อิแม่เขินแล้วลูก
    #19077
    0
  17. #19057 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 03:08
    แม่ๆๆๆนุไม่ไหวๆๆๆ
    #19057
    0
  18. #19049 qiipeach (@2remember) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:18
    ใจจะระเบิดแล้ว
    #19049
    0
  19. #19011 97noey_ (@97noey_) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:46
    ภคินร้ายนัก!!!!!
    #19011
    0
  20. #18989 ThitiratPeeraya (@ThitiratPeeraya) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 06:02
    ความร้ายกาจใดๆทั้งสิ้นนี้...ชื่อภคินค่ะ 555+
    #18989
    0
  21. #18984 Pattaemoon (@Pattaemoon) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:23

    สุภาพบุรุษจิงงง ถ้าเป็นเรื่องจริงยัยปัตย์ไม่มีทางรอดแน่นอนนน

    #18984
    0
  22. #18975 - 0409 - (@magleecho) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 13:31
    ชอบมากกก น่ารัก เขินมากตอนนี้ๆๆๆๆๆ แอบจุ๊บเค้าพอเค้าแกล้งกอดบ้างก็ไปไม่เป็น น้องงง555555สรุปคือจีบกันอยู่ใช่มั้ยเนี่ย ไม่เห็นพูดอะไรกันเลย
    #18975
    0
  23. #18954 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 10:22
    โอยยยย ภคิณรู้ทุกเรื่องที่ปัตย์ทำ เขินๆๆ
    #18954
    0
  24. #18927 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:42
    กำไรตลอดเลยนะภคิน
    #18927
    0
  25. #18894 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 04:17
    ช็อตละเมอที่อยากจะแหมมมมมมมม แหมยาวๆ นิดหน่อยก็เอาว่ะคนเรา
    #18894
    0