เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 5 : chapter four

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142,345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,471 ครั้ง
    25 มี.ค. 61

­ #เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

4

 

 

                ถุงขนมต่าง ๆ กับกระเป๋าเป้ถูกเอามาวางคั่นกลางเอาไว้...



                ใช่ เขารู้สึกว่าเราจะนั่งห่างกันมากขึ้นเมื่อมีสิ่งของเหล่านี้มาคั่นกลาง ถึงแม้ว่าในความจริงแล้ว ของพวกนี้จะไม่ได้ช่วยให้ห่างขึ้นเลยก็ตามที...



ปัถย์นั่งเกร็งมาตลอดทาง และตอนนี้ก็รู้สึกเมารถ แต่ก็ได้แต่พยายามเก็บมันไว้ก่อนเพราะไม่อยากเป็นภาระสักเท่าไหร่ หลังจากที่ภคินทักเขา เขาก็ไม่ได้ตอบ ไม่ใช่ไม่อยากตอบนะ... คือมันไม่มีเสียงให้ตอบอ่ะ พอสบตากับภคินเขาก็รู้หน้าจะมืด เขินทุกสิ่ง



                “ปัถย์หน้าซีดจัง เป็นอะไรหรือเปล่า”



                “เปล่า ๆ” ตอบสุดเขตเสียงเบา ตอนนี้ไม่อยากพูดอะไรเลย กลัวคลื่นไส้ เพราะตอนนี้คือเมารถไปแล้ว พะอืดพะอมด้วย



                “เมารถหรือเปล่า” ชนะหันมามองหน้าเขาอีกคน เขามองหน้าเพื่อนต่างคณะที่ยิ้มให้อย่างใจดี



                “ก็ นิดหน่อย”



                “ภคิน มึงดูแลเลย” ชนะบอกภคินที่นั่งเงียบมาตลอดทางตั้งแต่ทักปัถย์ไปแล้วปัถย์ไม่ตอบอะไร ท่าทางภคินจะอารมณ์เสียเพราะกำลังหาคำตอบอยู่ในใจว่าทำไมเจ้าตัวหอมถึงไม่ตอบคำถามของตัวเอง



                “กูเกร็งตามมึงแล้วเนี่ย” สุดเขตผสมโรงด้วยอีกคน



                “อือ” ภคินตอบรับก่อนจะหันมาทางอีกคนที่นั่งเกร็งมาตลอดทาง “นั่งสบาย ๆ ก็ได้จะได้ไม่เมามาก”



                “...”



                “มียามาหรือเปล่า”



                “อื้อ”



                “เอามากินแล้วก็นอนไปเลย จะได้ไม่ทรมาน” เสียงเข้มพูดเสียงเนิบ ๆ ปัถย์เม้มปากแน่นก่อนจะรีบหยิบยาแก้เมารถที่ตัวเองซื้อมาขึ้นมากินโดยจะกินน้ำชาตาม แต่น้ำเปล่าก็ถูกยื่นมาให้เสียก่อน เขาพูดขอบคุณเบา ๆ แล้วรับมากิน และสถานการณ์ก็กลับมาเป็นแบบเดิมอีกครั้ง โดยที่ทั้งรถมีแต่ความเงียบ แต่ยังดีที่มีเพลงคลอเบา ๆ



                ผ่านไปสักพักปัถยะก็เริ่มง่วง คงจะเป็นเพราะฤทธิ์ของยา เจ้าตัวน้อยเอากระเป๋าเป้สีฟ้าของตัวเองขึ้นกอดแล้วซบหน้าลงไป หลับตาลงเพื่อหนีการเมารถและหนีหน้าภคินด้วย...



                “มึงจับปัถย์นอนดี ๆ ดิ๊ กูล่ะเสียวคอเคล็ด”



                “เดี๋ยวตื่นมาตัวหอมตกใจ”



                “เอาไว้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะ มึงจับมานอนดี ๆ กูไม่กล้าขับเร็วแล้วเนี่ย” ภคินพยักหน้าเข้าใจก่อนจะหยิบถุงพลาสติกต่าง ๆ ที่วางคั่นเอาไว้ออกแล้วเขยิบตัวไปจนชิดกับคนหลับ ประคองศีรษะของอีกคนให้มาพิงไหล่ตัวเอง อีกมือก็โอบเอวบางคนเอาไว้ เมื่อได้ท่าจะรู้ว่าปัถยะน่าจะสบายที่สุดแล้ว ภคินก็นั่งอยู่ท่านั้นไม่ได้ขยับไปไหนอีก



                “ชอบก็จีบครับคุณภคินธีร์” < สุดเขต



                “...” < ภคิน



                “กูเห็นมึงงุ่นง่าน อารมณ์เสียมาเป็นอาทิตย์แล้ว รำคาญ” < สุดเขต



                “อันนี้กูเห็นด้วย ปกติก็เงียบ ๆ อยู่แล้ว นี่เสือกเงียบไปอีก ถึงสาวจะกรี๊ด แต่พวกกูไม่กรี๊ดเลย กูกลัวโดนมึงต่อย” < ชนะ



                “ทำไมพวกมึงชอบเสือก” < ภคิน



                “กูสบายใจละ โดนด่า” < ชนะ



                “หยาบคายจังเลยอ่ะภคิน เรียกว่าพวกกูชอบใส่ใจเพื่อนเป็นพิเศษน่าจะดีกว่า” < สุดเขต



                ปล่อยให้ไอ้เพื่อนสองคนมันพูดกันไป ภคินหันหน้ามามองตัวหอมที่กำลังบดแก้มไปกับไหล่ของเขา ปล่อยให้กล้ามเนื้อปากทำงานของมันโดยที่ไม่ได้พยายามกลั้นยิ้มอีกต่อไป...



               

 

 

 



 

               

                “กูว่ารถบัสนี่น่าจะไปคนละทางกับกูแน่เลย” สุดเขตบ่นไปหลังจากที่คุยกับเพื่อนในโทรศัพท์ “เพื่อนกูบอกว่ามันเพิ่งแวะปั๊มแรก กูถามว่าที่ไหน มันบอกไม่รู้”



                “...”



                “แต่กูเดาว่าน่าจะคนละทางอ่ะ เราน่าจะถึงก่อน”



                “นี่มึงขับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ กูเริ่มกลัวตายแล้วนะ” ชนะเริ่มเอามือขึ้นมาลูบแขนไปมาก่อนจะหันหน้าไปมองไอ้คู่หลังรถที่ตอนนี้หลับกันทั้งคู่ โดยที่ปัถย์พิงไหล่ภคินแล้วภคินก็เอียงหน้าไปซบหัวเขาอีกที มือก็ไม่อยู่สุข ไปโอบเอวเขาอีก น่าแกล้งชิบหาย ชนะหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายภาพที่น่าหมั่นไส้นี้เก็บไว้



                เอาไว้แกล้งไอ้ภคินมัน



                “มึงถ่ายรูปไรวะ”



                “ไอ้ภคินกับเด็กมัน”



                “กูขอดูบ้างดิ” พอสุดเขตดูเสร็จก็หัวเราะคิกคักอยู่กับชนะก่อนจะขอให้เพื่อนส่งรูปนั้นมาให้บ้าง อยากแกล้งไอ้ภคินมัน ถ้าเอารูปนี้ส่งไปให้พวกเพจคิ้วบอยนี่จะเกิดอะไรขึ้นวะ เพจยิ่งขาดแคลนรูปไอ้ภคินอยู่ด้วย กรี๊ดกันระงมแน่ แต่เขามั่นใจเลยว่ามันจะต้องไม่ได้หงุดหงิดสาเหตุเดิม



                ดูดี ๆ แล้วปัถยะไม่ใช่คนหน้าตาบ้าน ๆ เลย ออกจะน่ารักน่าแกล้งด้วยซ้ำ เขาเคยคุยกับไอ้บะหมี่หลายครั้งอยู่ มันบอกว่าปัถย์เป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยอะไรกับใคร เลยได้แต่อยู่แบบนี้ นิสัยคล้าย ๆ ภคินอยู่เหมือนกัน



                “ไอ้นะ มึงส่งให้เพจคิ้วบอยมอเราดิ๊ กูอยากเห็นคนดิ้นว่ะ”



                “มึง มันจะดีเหรอ” พูดแต่มือก็กดส่งไปเรียบร้อย ทั้งชนะกับสุดเขตแท็กมือกันอย่างเงียบ ๆ “ส่งละ”



                “ทำไมมึงเก่งจังวะ”



                “ไม่เก่งก็ไม่ใช่กูสิเพื่อน”



                “พวกมึงขำอะไรกัน”



                “อุ้ย พ่อตื่นว่ะ ไอ้เขต กูไปก่อนนะ ง่วง บาย”



                “อ้าว ไอ้สัด” สุดเขตยิ้ม ๆ ก่อนจะตอบภคินที่ตื่นขึ้นมาก็ทำหน้าดุเลย คนอะไรชอบเก็กหน้า เมื่อยบ้างป่ะวะ “ไม่อะไร๊ พวกกูก็คุยกันปกติ”



                “ถึงไหนแล้ว”



                “มาได้ครึ่งทางละ เดี๋ยวอีกสักพักกูจะแวะปั๊มหาอะไรกิน กูหิว”



                “เออ”



                ขับรถต่ออีกประมาณยี่สิบนาทีก็เจอปั๊มใหญ่กลางทาง ปั๊มนี้มีทั้งเซเว่น อเมซอน มีร้านอาหารอยู่ด้วย สุดเขตเลือกจอดรถในที่ที่ใกล้ร้านร้านอาหารที่สุดเพราะขี้เกียจเดินไกล



                “งั้นเดี๋ยวกูกับไอ้นะลงไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวกูสั่งให้มึงกับปัถย์ด้วยเลยแล้วกัน” ภคินพยักหน้า สุดเขตกับชนะออกไปโดยที่ยังไม่ดับรถ เขามองเจ้าตัวหอมที่นอนเบียดแก้มลงที่ไหล่เขา กอดกระเป๋าใบสีฟ้าของตัวเองแน่น ท่าทางจะหลับสบาย ไม่ยอมตื่นกลางทางเลย



                “ตัวหอม”



                “...”



                “ตื่นได้แล้ว”



                “...”



                “ไปกินข้าวกันครับ”  



เมื่อเห็นอีกคนยังนิ่ง รู้ตัวอีกทีภคินก็โน้มหน้ามาใกล้จนจมูกชิดกับกลุ่มผม กดจมูกลงไปสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะ



"โอ๊ย!" ปัถยะเด้งตัวตื่นขึ้นมาจนหัวไปชนกับจมูกของบางคนอย่างแรง



"..."



จนเลือดกำเดาไหล...


   

                “เลือดกำเดา!” 



                “...”



                “ภคินก้มหน้าก่อนนะ” คนตัวสูงทำตามที่อีกคนบอก “แล้วต้องทำไงต่ออ่ะ”



                “...”



                “ผ้า ๆ ต้องมีน้ำแข็ง” พูดอยู่คนเดียวแล้วก็ลนอยู่คนเดียวด้วย



                “ออกจากรถก่อนไหม” เสียงทุ้มพูด ปัถย์ก็เห็นด้วย เลยพากันลงจากรถจนสุดเขตเห็นความชุลมุนที่เกิดขึ้น ปัถยะที่ตัวเตี้ยกว่าไอ้ภคินประมาณสิบกว่าเซนทำหน้าวุ่นวาย ลน ๆ อยู่คนเดียว.. เดี๋ยวนะ ไอ้ภคินเลือดกำเดาไหลด้วย! สุดเขตบอกให้ชนะเฝ้าโต๊ะก่อนจะรีบเดินไปทางนั้น เมื่อปัถย์เห็นเขาก็รีบวิ่งมาหา



                “สุดเขตไปดูภคินก่อนนะ เราจะไปซื้อน้ำแข็งในเซเว่น!



                ยังไม่ทันจะตอบรับ ไอ้ตัวหอมของภคินก็วิ่งจนผมเด้งไปทางเซเว่น เขาเลยเดินไปหาเพื่อนที่ใช้มือแตะปลายจมูกตัวเองมาดูด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง



                นี่มันนิ่งไปไหม เลือดมึงไหลนะเพื่อน



                “ทำอีท่าไหน เลือดกำเดาถึงไหล”



                “อุบัติเหตุ”



                “ไม่อนาจารใช่ป่ะ”



                “คิดแต่ละอย่าง” พูดก่อนจะหัวเราะในลำคอ ภคินรู้สึกตลกตัวเองยังไงก็ไม่รู้ เผลอจะหอมหัวเขาแต่เจ้าของดันสะดุ้งตื่นขึ้นมาจนหัวจนกับจมูกเข้าอย่างแรงจนเลือดกำเดาไหล



                “มึงขำ!



                “แปลก ?”



                “มึงอารมณ์ดีขึ้นแล้ว กูดีใจ น้ำตาจะไหล”



                “เว่อร์ชิบหาย” โดนเพื่อนด่าแล้วสบายใจ สุดเขตชี้ให้ภคินเดินทั้ง ๆ ที่เลือดกำเดายังคงไหลให้ไปนั่งกับไอ้ชนะก่อนจะมาดับเครื่องยนต์ เพราะคงแวะพักกันที่นี่สักพัก ชิว ๆ ยังไงก็ถึงก่อนรถบัสอยู่แล้ว



 

                ปัถยะวิ่งกลับมาเดี๋ยวสีหน้าตื่น ๆ พอมาเจอภคินเอาทิชชู่มาเช็ดเลือดลวก ๆ ก็รีบเดินเข้ามาหาทันที



                “เดี๋ยวเราทำให้ ถ้าเช็ดแรงมันจะยิ่งไหลนะ” มือเรียวรีบค้นหาของในถุง ผ้าเย็นถูกหยิบออกมาแต่ในจังหวะที่กำลังจะแกะซอง แขนของเขาก็ถูกจับเอาไว้ซะก่อน



                “ไม่ชอบน้ำหอมกลิ่นแรง”



                “...” เมื่อได้ยินแบบนั้น ผ้าเย็นที่มีกลิ่นน้ำหอมค่อนข้างแรงก็ถูกวางไว้ในถุงเหมือนเดิม “สุดเขต เราขอยืมกุญแจรถหน่อย”



                “เห้ย จะหนีกลับ ?”



                “ไม่ใช่นะ เราจะไปเอาเสื้อเราในกระเป๋าต่างหาก จะเอามาห่อน้ำแข็งอ่ะ”



                “อ๋อ เค ๆ” คนตัวเล็กหยิบกุญแจแล้วรีบเดินไปที่รถ เปิดกระเป๋าเป้ที่เอาเสื้อมาโคตรพอดีกับวันมารับน้อง แต่เขาจะอดใจไม่เล่นน้ำแล้วกัน เสื้อผ้าจะได้พอดี หรือไม่งั้นใส่ซ้ำก็ได้



                เสื้อยืดสีน้ำตาลถูกหยิบออกมา นี่เป็นสีเข้มสุดที่มีในกระเป๋าแล้วก็เป็นเสื้อเล่นน้ำด้วย ปัถย์ทำหน้าเสียดายแต่ก็จะปล่อยให้ภคินเลือดกำเดาไหลแบบนั้นไม่ได้ นี่เขาทำให้ภคินลำบากอีกแล้วอ่ะ



                “ก้มหน้าไว้นะ” พอวิ่งกลับมา เขาก็รีบนำน้ำแข็งก้อนใส่เสื้อสีน้ำตาล คนตัวเล็กนั่งคุกเข่ากับพื้นโดยที่ภคินนั่งอยู่บนเก้าอี้ นำห่อน้ำแข็งไปประคบที่จมูกโด่ง ๆ ของภคิน ค่อย ๆ ประคบพร้อมกับเช็ดเลือดที่ไหลออกมาไปด้วย จนกระทั่งมันเริ่มหยุด เขามองจมูกของภคินที่แดงเถือกเพราะโดนความเย็นมานานพอสมควร พอเลื่อนสายตาไปก็เจอกับดวงตาของภคินที่กำลังมองมาพอดี...



                ปัถยะเหมือนกำลังถูกสะกดให้อยู่นิ่ง ๆ จนกระทั่งแก้มเริ่มขึ้นสีระเรื่อไปจนถึงใบหู



                “ไม่ได้อยู่กันสองคนนะครับ” สุดเขตพูดขึ้นมาก่อนยิ้มแซวไปทางปัถย์ที่หน้าแดงเถือก



                “อาหารที่กูสั่งมากลายเป็นสีชมพูแล้ว” ไอ้ชนะก็มาผสมลงโรง



                “ไม่อยากแดกแล้ว กูอิ่มคล้าย ๆ จะอ้วก” สุดเขตขยี้อีกรอบ



                “กินข้าวกันเถอะ” คนปิดการแซวก็คือเจ้าของแก้มแดง ๆ ที่กำลังเขินไอ้ภคินอย่างหนัก พวกเราทั้งสี่คนกินข้าวกันไปคุยกันไปแต่ส่วนใหญ่จะเป็นสุดเขตกับชนะมากกว่าที่คุยกัน ส่วนภคินก็มีบ้างแต่ส่วนใหญ่อีกคนจะตักกับข้าวมาให้เขามากกว่า อยากจะบอกภคินมากว่าไม่ต้องตักให้ก็ได้ มันเขิน... แต่ก็พูดได้แค่ขอบคุณ



                กินข้าวกลางวันเสร็จก็พากันไปซื้อขนมกันที่เซเว่น สุดเขตขอตัวแวะอเมซอนซื้อกาแฟ เราก็เลยแวะมาเซเว่นกันสามคน ชนะชอบกินขนมกรุบกรอบเลยกวาดมาเสียเต็มตระกร้า ภคินหยิบนมจืดมาหนึ่งขวด... ส่วนเขาไม่รู้จะซื้ออะไรเพราะเยลลี่รสโค้กก็ยังไม่ได้กิน ก็เลยไม่ได้ซื้ออะไรเลย



                “ไม่ซื้ออะไรเหรอ” ภคินถาม



                “เรามีขนมแล้ว” เขาตอบคำถามภคินที่กำลังจ่ายเงินที่แคชเชียร์โดยมีเขายืนรออยู่ใกล้ ๆ ทางเข้าออกเซเว่น ชนะซื้อขนมเยอะเหมือนเอาไปถมที่ ชนะดูเป็นคนกินเยอะแต่ทำไมไม่อ้วนเลย แล้วทำไมเขาอ้วน อ้วนออกแก้มอ่ะ เบื่อจัง



                พวกเราทั้งสี่คนขึ้นรถพร้อมกัน เขาหยิบเยลลี่รสโค้กขึ้นมากิน ส่วนภคินก็ดื่มนมได้ครึ่งขวดก็ปิดฝาไว้เหมือนเดิมแล้วหันมามองเขาแทน



                “อร่อยเหมือนซองนั้นหรือเปล่า” ปัถย์หันมามองซองขนมของตัวเองก่อนจะนึกได้ว่าตอนนั้นก็ขนมแบบนี้ไปง้อภคินถึงคณะ แล้วก็โดนกอด...



                “รสเดียวกัน อยากกินไหม”



                “หยิบให้หน่อย เดี๋ยวมือเปื้อน” พยายามไม่เขิน เขาต้องสู้ให้ได้ ดังนั้นปัถย์เลยสู้โดยการทำตามที่ภคินขอคือหยิบเยลลี่ขึ้นมาให้ แต่ภคินก็ทำให้ความพยายามของเขาแตกกระเจิงด้วยการก้มหน้าลงมาคาบเยลลี่รสโค้กที่มือของเขาโดยที่ไม่ได้ทันตั้งตัว ปากภคินโดนนิ้วด้วย...



                “ขี้โกหกจัง”



                “...”



                “ซองนี้อร่อยกว่าอีก”



                ตาย ไม่สู้แล้ว ยอมแพ้

 



 

 



 

               

                สุดเขตขับรถแบบ FAST & FURIOUS มาก ถึงที่พักโดยใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงจากปั๊มน้ำมัน และก็ถึงก่อนรถบัสจริง ๆ เขาไลน์ถามไอ้บะหมี่ว่าถึงไหนแล้ว มันก็ตอบว่าเพิ่งออกจากที่กินอาหารเที่ยง ไหนจะรวบรวมคนอีก นานมากเพราะมีตั้งแปดรถบัส มองไปรอบที่พักก็เห็นมีรุ่นพี่มาถึงก่อนบ้างแล้วเพราะขับรถมาเองเหมือนกัน เขาสะพายกระเป๋าเป้ของตัวเองเอาไว้เลย จะได้ไม่ต้องกลับไปเอาที่รถอีก สุดเขตโยนกุญแจให้ภคินแล้วตัวก็เดินนำไปกับชนะโดยที่ไม่พูดอะไร



                “เอาของไปเก็บที่ห้องก่อนก็แล้วกัน” ภคินกับเป้สีดำ ใบไม่ใหญ่เดินนำไปก่อน เมื่อเห็นเขาไม่ได้เดินตามไป คนตัวสูงเลยหันมาถาม “ไม่มาด้วยกันเหรอ”



                “...ไม่ได้นอนที่บังกะโลรวม ๆ กันเหรอ”



                “ปีนี้ให้นอนเป็นห้อง ห้องละสองคน”



                “ทำไมไม่เหมือนปีก่อน ๆ อ่ะ” ปัถย์งึมงำกับตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองภคินที่กำลังพูด...



                “เอาของไปเก็บก่อนก็ได้ สะพายไว้หนักเปล่า ๆ แล้วถ้าเพื่อนมาก็ค่อยมาเอาไป”



                “...อื้ม”



                สรุปแล้วก็เดินตามภคินไปจนได้ ห้องของภคินเป็นห้องนอนเตียงคู่ ก็คงเอาไว้นอนกับเพื่อนที่ยังมาไม่ถึงนั่นแหละ ปัถยะวางกระเป๋าเป้ไว้ข้างเตียงก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงแล้วมองไปทางภคินที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ เจ้าของฉายาตัวหอมนอนลงบนเตียงพลางเอาโทรศัพท์มือถือมากดเล่น เช็คโซเชี่ยลต่าง ๆ แต่ด้วยความที่แอร์เย็นเลยสอดตัวลงไปในผ้าห่ม ห่อตัวเองเอาไว้แบบนั้น ดวงตาจะหลับอยู่แล้วแต่เฟซบุคดันแจ้งเตือนถึงการแท็กรูป แล้วไลค์ก็เด้งรัว ๆ จนเครื่องเกือบค้าง



                มือเรียวกดเข้าในแจ้งเตือนเพื่อดูว่ามันคืออะไร ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือภาพของเขาที่กำลังนอนซบไหล่ของภคิน แล้วภคินก็นอนซบลงมาที่หัวเขาอีกทีนึง พอเลื่อนลงไปดูคอมเม้นต์ก็พบว่า...



                Sudketh JK: ภคินมันร้ายนะคะหัวหน้า! @Chana Anahc

                Comment 4: มีรูปพี่ภคินทั้งที ก็ดันอกหัก

                Comment 20: ใครอ่ะที่นอนซบไหล่น้องภคิน

                                Reply Comment 20: น้องปัถย์ ศิลปศาสตร์ ปีสาม ตัวจริงน่ารักน้า อยากให้มาเจอ

                Comment 36: ภคินหล่อมากกก!!

                Comment 45: กรี๊ดดดด ผัวมา!!

                Comment 56: จิ้นอ่ะ ทำไมน่ารักกกกกก เป็นแฟนกันเหรอคะ #ภคินปัถย์

                Baramee B: มีเงื่อนงำว่ะคู่นี้

                Path Pathaya: ไม่มีอะไรครับ ผมเผลอไปนอนซบไหล่ภคินเอง         

 



                พอแก้ตัวไปในคอมเม้นต์ก็ดันถูกไลค์อย่างรวดเร็วเหมือนมีคนกดเฟบเอาไว้ ทุกคนเม้นต่อเขาราวกับเขาเป็นแฟนของภคิน มีติดแท็กด้วยอ่ะ... เขาคิดถูกคิดผิดเนี่ยที่ไปเม้นแก้ตัว ไอ้บะหมี่ก็ไลค์กับเขาไปด้วย เพื่อนทรยศ!

 



                Kin Pakinnathee: กรุณาลบด้วยครับ

                Chana Anahc: พ่อมาแล้ว! ไม่ต้องลบครับ ไม่ต้องไปกลัวมัน มันทำอะไรไม่ได้หรอก

                Sudketh JK: ไม่ต้องมาเข้ม กูรู้มึงชอบ!

                Baramee B: รอติดตามค้าบ

 



                บะหมี่โคตรกวน ปัถย์ย่นหน้าใส่โทรศัพท์เพราะเพื่อนชงสุด ๆ แถมยังมีคนแอดเฟรนเข้ามาเยอะมากด้วย ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้มีเพื่อนประมาณแค่ 200 กว่าคนเอง ตอนนี้ทั้งฟอลโล่ ทั้งแอดเฟรนจนเครื่องเกือบค้าง แต่สิ่งที่ทำให้เขาค้างกว่าคือภคินก็แอดมาด้วย!



                เราไม่ได้เป็นเพื่อนกันในเฟซบุคหรอก แต่เขาตามไอจีของภคินนะ ภคินชอบอัพรูปอะไรก็ไม่รู้ติสท์ ๆ ดูแล้วเข้าใจยากแต่เขาก็ยังฟอลเอาไว้เพราะตอนแรกภคินไม่ได้ทำ private account แต่พอเขาฟอลไปได้สักพักภคินก็ล็อคแอค ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าตอนนี้ภคินก็เล่นโทรศัพท์อยู่อ่ะดิ เมื่อกี้ตอนที่เข้ามาเขาเห็นว่าที่ระเบียงเห็นวิวทะเลด้วย... อยากเดินไปดูใกล้ ๆ



                คนในผ้าห่มแอบชะโงกหน้าออกมาดูว่าภคินออกมาจากห้องน้ำหรือยัง แต่ก็เห็นว่ายังไม่มีใครเลยลุกออกจากเตียงแล้วรีบเดินไปดูวิวตรงระเบียง คือเขาไม่รู้เลยนะว่างบของมหาวิทยาลัยมันจะเยอะถึงขนาดที่ว่าจองห้องนอนแบบนี้ให้นักศึกษา คือปกติแล้วก็ต้องไปนอนบังกะโลที่สามารถนอนกันได้เยอะ ๆ กลางคืนก็เล่นเกมกันจนดึก และที่ขาดไม่ได้เลยคือเครื่องดื่มมึนเมาทั้งหลาย ถึงอาจารย์จะกำชับว่าห้ามดื่มเพราะจะส่งเสียงดังรบกวนแขกท่านอื่นที่ไม่เกี่ยวกัน แต่เพื่อนของเขามันก็แหกกฎกันอยู่ดี เป็นสิ่งที่ไม่ดีเลยแต่สุดท้ายเขาก็เคยถูกขอร้องให้กิน... นั่นแหละ เมาเหมือนเดิม...



                “ชอบวิวเหรอ”



                “!!!” ให้ทายว่าตกใจไหม!!



ทำไมภคินถึงมาพูดอะไรใกล้หูขนาดนี้!



และด้วยความที่ตกใจนั่นแหละเขาก็เลยสะดุ้งเด้งตัวไปม้วนตัวกับผ้าม่านจนตอนนี้เขาไม่เห็นอะไรเลยนอกจากเนื้อผ้า และก็หายใจไม่ค่อยออกด้วย...



                “ตัวหอมเข้าไปในผ้าม่านทำไมครับ”



                “เราไม่รู้!” มันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติอ่ะ เหมือนเวลาเราเจออะไรแหลม ๆ มาทิ่มที่ตัวเราก็จะสะดุ้งตัวโดยอัตโนมัติ นั่นแหละ มันเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนนี้เลย ก็เขาตกใจ แล้วทำไมภคินต้องมาใกล้ขนาดนั้นด้วย หัวใจจะวายแล้ว!!



                “อยู่ในนั้นหายใจออกเหรอ”



                “เราโอเค!!



                ไม่จริง เขาโคตรไม่โอเคเลย...



 

 

 

Tbc.

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.471K ครั้ง

19,384 ความคิดเห็น

  1. #19370 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 10:36
    ภคินน่ารักอ่ะ ชอบก็จีบสิพ่อ!!
    #19370
    0
  2. #19350 Aueakan2546 (@Aueakan2546) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 13:03
    ถึงกับสิงผ้าม่าน5555
    #19350
    0
  3. #19347 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:13
    โก๊ะจังตัวหอม
    #19347
    0
  4. #19318 Jleena (@Jleena) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 19:29
    น้องงงงงงงงงงง เข้าไปในม่านทำไมลู๊กกกก55555555
    #19318
    0
  5. #19317 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 16:48
    น้องงงงง น่ารักจนอยากบีบๆๆๆๆๆ
    #19317
    0
  6. #19298 MaLein (@MaLein) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 14:02
    น่ารักกกกก
    #19298
    0
  7. #19277 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 11:03
    เอ็นดูน้องตัวหอมมมมมม งื้อออ อยากจับมาฟัดแก้มสักทีสองที
    #19277
    0
  8. #19271 Wiwha (@Wiwha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 17:24
    เราโอเค ฮ่าๆๆ
    #19271
    0
  9. #19266 thonghan (@thonghan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 19:30
    555555 เอ็นดู
    #19266
    0
  10. #19262 m51t (@61688) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 01:57
    โว้ยยย ตัวหอมพี่อยากได้หนู ลูกกกก
    #19262
    0
  11. #19249 Nuna_MinJ (@nong881) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 08:56
    น่ารัก
    #19249
    0
  12. #19234 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:18
    มันเป็นน่ารักนะ อ่านแล้วยิ้มทั้งตอนนน
    #19234
    0
  13. #19198 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 00:08
    ทำเป็นเข้มนะเราอ่ะภคินนนนนน><
    #19198
    0
  14. #19173 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 17:01
    น่ารัก
    #19173
    0
  15. #19150 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 16:44
    ฮือออน้องงงงงง ชั้นขำเทองะ5555555
    #19150
    0
  16. #19141 นับสาม (@lukpatsansita) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 02:40
    แงงงงงง น้องงงงง
    #19141
    0
  17. #19123 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 08:23
    แงงงงงง
    #19123
    0
  18. #19107 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:14
    น่ารักมากๆๆๆง
    #19107
    0
  19. #19086 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:30
    ตัวหอมน่ารักกกก
    #19086
    0
  20. #19056 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 02:59
    น่ารักกก
    #19056
    0
  21. #19052 Amporn-Melon (@Amporn-Melon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 20:51
    5555ตกใจขนาดนั้นตัวหอม
    #19052
    0
  22. #19036 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 23:13
    สงสารตัวหอมม5555555
    #19036
    0
  23. #19010 97noey_ (@97noey_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:44
    น้องตัวหอมมมมมมมมม อุแงๆๆๆๆๆๆ
    #19010
    0
  24. #18953 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:36
    จะเคลิ้มอยู่แล้วถ้าไม่ชน แต่คนแต่งเขียนดีเกี่ยวกับการหยุดกำเดา
    #18953
    0
  25. #18926 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:20

    น่ารักเกินไปแล้วนะ

    #18926
    0