เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 4 : chapter three

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152,700
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10,737 ครั้ง
    17 มี.ค. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

3

               

 

               

                “...อือ” ปัถย์เงยหน้าช้อนตาแดง ๆ มองคนที่นั่งข้าง ๆ เผลอทำตางอแงเพราะไม่อยากตื่นซะเท่าไหร่ มันหนักหัวไปหมด เหมือนตอนเมา แต่อันนี้รู้สึกล้าที่ตาด้วย

 

 

                “...” เมื่อมองหน้าภคินสักพัก ตาโตก็เริ่มเบิกกว้าง เลือดสูดฉีดจนแก้มแดงกว่าเดิม ปัถย์รีบหลบสายตา ตั้งสติให้ตัวเองยกหัวหนักให้กลับมาท่านั่ง มองไปรอบ ๆ ห้องก็ไม่พบใครในนี้ เขาเลยรีบยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา ก็พบว่ามันเป็นเวลาสี่โมงครึ่งแล้ว

 

 

                “...ทำไมภคินไม่ปลุกเรา”

 

 

                “ปลุกตั้งนานแล้ว ไม่ตื่น”

 

 

                “ขอโทษนะ”

 

 

                “ไม่เป็นไร งั้นไปกันเถอะ” พูดจบภคินก็หยิบทั้งกระเป๋าของเขาแล้วก็ของตัวเอง ถุงเสื้อผ้าไปจนหมดก่อนจะเดินไปที่ประตู ปล่อยให้เขากึ่งวิ่งกึ่งเดินตามอีกคนไป

 

 

                “ภคิน เราขอกระเป๋าเราได้ไหม”

 

 

                “...”

 

 

                “...” ปัถย์เงียบไปเพราะภคินดูท่าว่าจะไม่ให้กระเป๋าง่าย ๆ อีกคนไม่ตอบอะไรอีกได้แต่เดินนำไปที่ลิฟท์ ตอนนี้ปัถย์กำลังงงว่าภคินกำลังจะทำอะไร ทำไมไม่คืนกระเป๋าให้เขา

 

 

                “เดี๋ยวไปส่งที่หอ” เมื่อลงมาถึงชั้นล่าง ภคินก็พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ

 

 

                “เรา...เรากลับเองได้”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่รบกวนภคินดีกว่า”

 

 

                “แต่ฝนยังตกอยู่” ปัถย์มองไปนอกอาคารที่ฝนยังคงตกหนักแบบไม่หยุดยั้ง ในหัวสมองกำลังคิดหาเรื่องที่จะแยกตัวออกจากภคิน แต่การหาเหตุผลในสถานการณ์ตอนนี้ มันช่างยากเย็นเหลือเกิน

 

 

                “เดี๋ยว... เราให้เพื่อนมารับก็ได้”

 

 

                “เพื่อนจะไม่เปียก ?”

 

 

                “...” อยากจะร้องไห้ ก็จริง เพราะไอ้บะหมี่มันก็มีแค่มอเตอร์ไซค์ฟีโน่ ขับมาก็เปียกแน่นอน แต่จริง ๆ อ่ะเขาไม่ได้เกรงใจไอ้บะหมี่หรอก เขาเกรงใจภคินมากกว่าอีก

 

 

                “งั้นเดี๋ยวไปส่ง”

 

 

                “แต่--

 

 

                “ตัวหอมอย่าดื้อกับเราได้ไหม”

 

 

                “...” เราไม่ได้ชื่อตัวหอมอยากเถียงกลับแต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าขึ้นลงก่อนจะหอบแก้มแดง ๆ เดินตามอีกคนไปอย่างว่าง่าย วันนี้เริ่มรู้สึกเหมือนเป็นหมาที่ถูกภคินเลี้ยงไว้ เชื่อฟังเจ้าของ ชอบเจ้าของด้วย หัวใจก็เต้นแรงกับเจ้าของ...

 

 

                นี่เขาเหมือนหมาจริง ๆ ด้วย....

 

 

 

          เขารู้ว่าบ้านภคินมีฐานะ แต่ไม่รู้ว่าจะใช้รถที่ดูแพงขนาดนี้ เพราะปกติก็เห็นภคินนั่งมอเตอร์ไซค์รับจ้างมาเรียนเพราะคอนโดของภคินอยู่ไม่ห่างจากมหาวิทยาลัยมากและตอนเช้ามันก็หลีกเลี่ยงรถติดได้เป็นอย่างดี แต่วันนี้ฝนตกใช่ไหมเลยเอารถยนต์มา...

 

 

                “บอกทางด้วยนะครับ”

 

 

                “...”

 

 

                “เราไม่รู้ว่าหอของตัวหอมอยู่ที่ไหน”

 

 

                “อื้ม” เขาเห็นภคินยืนมองเหมือนให้เขาเปิดประตูขึ้นรถ มองรถที่โคตรหรูแล้วยื่นมือสั่น ๆ เปิดประตูรถหรูเข้าไปนั่ง ปัถย์รู้สึกเกร็งไปหมด คนไม่สบายกำมือแน่นเม้มปากไปมา และยิ่งเกร็งจนติดเบาะไปอีกเมื่อภคินเอื้อมตัวมาหยิบเบลท์มาคาดให้ หน้าด้านข้างของภคินทำให้เขาหน้าแดงแล้วหน้าแดงอีกเหมือนเอาสีป้ายไว้

 

 

                “นั่งรถยนต์ต้องคาดเข็ดขัดด้วยนะ” หลับตาปี๋พยักหน้าเพราะภคินหันมาพูดแล้วหน้ามันใกล้กันเกินไปจนรู้สึกถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่เป่ารดแก้ม เขาได้ยินเสียงภคินหัวเราะในลำคอด้วยแต่ไม่ได้ลืมตาไปมองว่าหัวเราะแบบยิ้มเลยหรือเปล่า...

 

 

                เกินไปแล้ว!!

 

 

                ตาย ต้องตายแน่ ๆ

 

 

                ไม่ไหวแล้ว ขอให้ตอนนี้เป็นเพียงแค่ความฝันได้ไหม แต่ถ้ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน ก็คงเสียใจนิดหน่อยแต่ถ้าให้มาอยู่ใกล้กับภคินแบบนี้ เขาขอให้มันเป็นแค่ความฝันดีกว่า

 

 

                เพราะยิ่งใกล้ก็ยิ่งหวัง...

 

 

 

 

                ฝ่ารถติดได้ไม่นานก็มาถึง หอพักของเขาเป็นหอพักราคาปานกลาง มีนักศึกษาเช่าอยู่กันเยอะพอสมควรแล้วก็มีพนักงานบริษัทปะปนอยู่บ้าง แต่ไม่เยอะมาก ภคินถามหาถึงที่จอดรถ เขาก็ได้บอกไปว่าแถวหน้าหอมันไม่มีที่จอด ถ้าจะจอดก็ต้องไปเช่าเป็นรายชั่วโมง มันเป็นลานจอดรถอยู่อีกซอยนึง เดินไม่ไกลมาก

 

 

                “งั้นบอกทางไปหน่อย”

 

 

ภคินถามเขาก็เลยบอกไปแบบไม่คิดอะไรเท่าไหร่ โชคดีที่ฝนเริ่มซาแล้ว เขาเลยคิดว่าจะเดินมาที่หอได้ ภคินอาจมีธุระแถวนี้พอดีเลยถามหาที่จอดรถ แต่พอรู้ตัวอีกที ภคินก็เดินตามเขาขึ้นมาถึงห้อง ปัถย์ยื่นมือขอกระเป๋าของตัวเองคืนแต่ภคินก็ไม่ยอมให้

 

 

“...”

 

 

“จะไม่ให้ดูจริง ๆ เหรอครับ” พูดเสร็จก็ใช้นิ้วจิ้มไปที่บริเวณนั้นที่มีรอย ปัถย์สะดุ้งรีบถอยตัวออกมาเพราะตกใจก่อนจะใช้ตาที่เบิกกว้างมองหน้าภคินที่ยังไงก็ยังมีแค่หน้าเดียว...

 

“หะ หายแล้ว”

 

 

                “เมื่อกลางวันยังเห็นอยู่เลย”

 

 

                “มันหายแล้วจริง ๆ นะ ภคินไม่ต้องดูหรอก”

 

 

                “งั้นปลดกระดุมให้ดูหน่อย ถ้ามันหายแล้วจะไม่ขอดูอีก”

 

 

                “...” ปัถย์ยืนนิ่ง ภคินพูดบ้าอะไร ใครมันจะไปกล้าถอดเสื้อตอนนี้เล่า บ้าไปแล้ว...

 

 

                “งั้นเราขออนุญาตดูหน่อยนะ ไม่รู้ว่าทำแรงขนาดไหน รอยมันถึงยังอยู่จนถึงวันนี้”

 

 

                “...” ปัถย์ส่ายหน้ารัว ๆ ก่อนจะใช้มือของตัวเองรวบคอเสื้อแน่น ยังไงก็ไม่ให้ดูเด็ดขาด!

 

 

                “โกรธหรือเปล่าที่ทำ”

 

 

                “ไม่...ไม่เป็นไร” ปัถยะพยายามพูดทั้ง ๆ ที่เสียงกำลังสั่น เขาว่าแล้วว่าภคินก็แค่เป็นคนใจดีคนหนึ่ง ทำอะไรเอาไว้ก็ตามมารับผิดชอบ ตอนนั้นอาจจะเป็นเขาเองก็ได้ที่ขอให้ภคินทำ เขาจำไม่ได้แต่ก็จะขอรับความผิดนั้นไว้เอง เขาไม่ได้อยากฝืนใจของภคิน “ไม่เป็นไรจริง ๆ”

 

 

                “ร้องไห้ทำไมครับ”

 

 

                ... ปัถย์ยกมือของตัวเองมาแตะแก้มที่เปียกชื้น แล้วค่อย ๆ ช้อนตามองภคิน

 

 

                “เปล่า...”

 

 

                “...”

 

 

                “เราไม่เป็นอะไร”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินไม่ต้องรับผิดชอบนะ เป็นผู้ชายมันไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว”

 

 

                ปัถย์ใช้ตาแดง ๆ ของตัวเองมองคนตรงหน้า เดินถอยหลังมาหนึ่งก้าว จับคอเสื้อเพื่อปิดรอยนั้นแน่น ภคินไม่จำเป็นที่จะต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ปล่อยให้เรื่องที่เกิดขึ้นมันผ่านไป กลายเป็นอดีต และอีกสักพักก็คงจะลืมไปเอง น่าจะดีกว่า

 

 

                “ตัวหอม”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่ชอบกันแล้วเหรอ”

 

 

                “ไม่ใช่นะ” ทำไมภคินต้องทำเสียงหงอยด้วย... เขายังชอบภคินอยู่นะ ชอบมากเหมือนเดิมเลย เขาก็แค่กลัวว่าที่ภคินใจดีแบบนี้เพราะอยากจะรับผิดชอบหรือเปล่า แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชอบภคินน้อยลงสักหน่อย

 

 

                “โกรธแล้วนะ” ปัถย์มองหน้าภคินด้วยอารมณ์ที่ถูกกระชาก เมื่อสักครู่เขากำลังรู้สึกวูบโหวงในอก กลัวว่าเรื่องนี้จะเป็นแค่ความใจดีของภคินที่อยากจะรับผิดชอบ แต่ภคินก็ดูเหมือนว่าจะไม่ชอบประโยคนั้นที่เขาพูดออกมาว่าไม่ต้องรับผิดชอบ... แล้วตอนนี้คือ...

 

 

                “...”

 

 

                “พรุ่งนี้ไปง้อที่คณะด้วยครับ”

 

 

ภคินโกรธเขาจริง ๆ ใช่ไหม

 

 

                “...ภ..คิน”

 

 

                “เราจะกลับแล้ว”

 

 

                “...” ภคินกำลังงอนเหรอ

 

 

                “เข้าห้องไปก็กินยาให้เรียบร้อย แล้วนอนพัก”

 

 

                “เข้าใจแล้ว...” ปัถย์รีบพยักหน้าเพราะว่ากลัวอีกคนไม่พอใจมากขึ้นไปอีก

 

 

                “แล้วพรุ่งนี้ตัวหอมอย่าลืมมาง้อกันด้วยนะ”

 

 

                “...”

 

 

                “ฝันดีครับ”

 

 

                ปัถย์หดคอเพราะตอนนี้ภคินกำลังใช้ฝ่ามือของตัวเองมาวางที่หัว วางมันนิ่ง ๆ แบบนั้น ภคินจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้เขาเขินอีกแล้ว แม้แต่หน้าก็ไม่กล้ามองแล้วด้วย...

 

 

               

               

 

 

 

 

 

                “ปัถย์ มึงโอเคนะ”

 

 

                “...”

 

 

                ปัถย์ไม่ได้ตอบเพื่อนแต่กลับมาแอบด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ตรงเสาต้นใหญ่ในคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ตอนพักเที่ยง วันนี้มีเรียนเช้าเขาเลยมาหาภคินได้แค่ตอนเที่ยงเพราะว่ามีเรียนบ่ายด้วย ในระหว่างทางที่มาเขาก็ไม่ลืมแวะเซเว่นเพื่อซื้อของมาง้อภคิน ตอนแรกจะซื้อนมที่ภคินชอบกินแต่มันหมด เขาเลยซื้อขนมที่เขาชอบซื้อกินตอนอ่านหนังสือมาแทน แต่เขาจะไม่เอาไปให้ด้วยตัวเองหรอกเพราะวันนี้เขาลากไอ้บะหมี่มาด้วย

 

 

                ปัถย์หันไปมองบะหมี่ที่กำลังขมวดคิ้วมองมาที่หน้าผากของเขา วันนี้เขาก็ปลอมตัวมาอีกแล้วเพื่อความสบายใจ ใส่แว่นตาแล้วก็มาร์กปิดปาก แล้วก็เพิ่มจุดสีดำ ๆ ลงไปบนหน้าผากด้วย... เพราะเมื่อวันรับน้องภคินเคยเห็นเขาตอนใส่แว่นกับมาร์กแล้ว น่าจะจำได้...

 

 

                ใช่... ปัถยะวาดไฝลงไปตรงนั้น

 

 

                คือ... มันก็ไม่เนียนเท่าไหร่ แต่คิดว่าภคินคงจำไม่ได้... มั้ง

 

 

                “บะหมี่... มึงเอาขนมนี้ไปให้ภคินหน่อยยยย” ยัดซองขนมเยลลี่รสโค้กใส่มือเพื่อนก่อนจะชี้ไปที่ที่ภคินกำลังนั่งอยู่ บะหมี่มองอีกคนที่กำลังนั่งคุยกับเพื่อนตามวิสัยปกติ มีบ้างที่จะหันซ้ายหันขวาแล้วก็ชะเง้อหน้าเหมือนมองหาอะไรบางอย่าง “ฝากบอกว่าขอโทษเรื่องเมื่อวาน”

 

 

                “มึงคิดว่าภคินจะกินขนมติงต๊องนี่เหรอ”

 

 

                “ทำไมอ่ะ อร่อยออก”

 

 

                “...”

 

 

                “มึงเอาไปให้ภคินหน่อย กูไม่กล้า...” บะหมี่ถอนหายใจแล้วรีบเดินไปทางที่ภคินนั่งอยู่ ปัถย์ยืนเกาะเสาแอบมองเพื่อนที่ยื่นถุงขนมเยลลี่ให้ภคิน แล้วภคินก็รับไปถือเอาไว้อย่างปลอดภัย เห็นแบบนี้เขาก็สบายใจแล้ว

 

 

                !!!

 

 

                “เห้ย!” ปัถย์รีบหลบหลังเสาอย่างรวดเร็วเพราะเมื่อกี้เห็นว่าไอ้บะหมี่ชี้นิ้วมาทางนี้ ไอ้เพื่อนบ้าจะชี้มาทำไม แบบนี้ภคินก็รู้หมดแล้วสิ ว่าเขากำลังแอบอยู่ตรงนี้ ปัถย์สงบสติอารมณ์ก่อนจะแอบดูภคินอีกรอบ แต่คราวนี้ตรงนั้นไม่มีใครอยู่แล้ว “อ้าว... หายไปไหนกันหมด”

 

 

                “ทำไมตัวหอมไม่เอาไปให้เอง”

 

 

                “...” คนที่คิดว่าปลอมตัวได้เนียนที่สุดในโลกกำลังหันหน้าไปทางต้นเสียงอย่างช้า ๆ ก่อนจะพบภคินมายืนอยู่ข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วก็เร็วมากด้วย

 

 

“...”

 

 

“ภคิน... คือเราขอโทษนะเรื่องเมื่อวาน แล้วก็ขนมอันนั้นเราให้ เอาไว้กินเล่นตอนเรียน แล้วก็เราจะไปเรียนเลยนะ ตอนนี้อาจารย์คงจะมานั่งรอในห้องเรียนแล้ว บ๊ายบาย” แรปแบบรัว ๆ เพราะตอนนี้ยังไม่กล้าสู้หน้าภคิน พอพูดจบก็ทำท่าจะวิ่งหนีแต่ข้อมือก็ถูกดึงเอาไว้จนคนที่กำลังออกตัววิ่งเหมือนโดนกระชากกลับมา หน้าผากเลยชนกับไหล่ของอีกคนอย่างงง ๆ และพอตั้งสติได้ก็จะเดินถอยหลังแต่ก็ดันถอยไม่ได้!

 

 

“ตัวหอมจะวิ่งไปไหนครับ”

 

 

                “ภคิน!!

 

 

                “...”

 

 

                “ภคิน!!!!

 

 

                ไม่ไหวแล้ว!! ตอนนี้เขากำลังถูกภคินกอด! ถึงจะเป็นกอดแบบหลวม ๆ แต่มันก็มีพลังแอทแทคเขามาก พรุ่งนี้หนังสือพิมพ์ของมหาวิทยาลัยต้องได้ลงข่าวแน่ ๆ ว่ามีคนหัวใจวายเพราะโดนกอด

 

 

                ตาย ตายแน่ ๆ วันนี้ ถ้าชาติหน้ามีจริงก็อยากเกิดมาแอบชอบภคินอีกสักครั้ง...

 

 

                “แล้วจุดอะไรดำ ๆ บนหน้าผาก ?”

 

 

                ปัถยะไม่ตอบเพราะตอนนี้รู้สึกหน้ามืดเหมือนจะยืนไม่ไหวอีกต่อไป ขาอ่อนแรงมาก พอยิ่งภคินช่วยประคองเอาไว้ก็ยิ่งรู้สึกขาอ่อนไปอีก... เขาอยากร้องไห้จริง ๆ แล้วนะ

 

 

                “ภคิน...ปล่อยเราก่อนได้ไหม”

 

 

                “ปล่อยแล้วจะไม่ล้ม ?”

 

 

                “ไม่ล้ม” ส่ายหน้าไปมา สักพักคนที่ถูกขอร้องก็ค่อยปล่อยคนตัวหอมออกจากกอด ปัถย์ยืนพิงตัวไปกับเสา แอบมองภคินที่กำลังยิ้มอะไรก็ไม่รู้... คือขำเขาใช่ไหม ?

 

 

แต่ไม่สนแล้ว พอภคินปล่อยก็มีแรงขึ้นมาทันที คราวนี้เขาจะไม่พลาดอีกแล้ว!

 

 

                “อย่าวิ่งเร็วครับเดี๋ยวล้ม” ถึงจะได้ยินเสียงภคินตะโกนไล่หลังมาแต่ตอนนี้ขอวิ่งก่อน... เขาจะไม่มาหาภคินอีก ปลอมตัวอะไรก็ไม่เนียน ภคินจำหน้าได้ ไม่อยากเป็นแบบวันนี้แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                การรับน้องเข้าสู่อาทิตย์ที่สองแล้ว ปีนี้การรับน้องมีสิ่งที่พิเศษมากขึ้นก็คือจะมีการรับน้องนอกสถานที่ ซึ่งทั้งปีสอง ปีสามและปีสี่บางส่วนต่างก็ตื่นเต้นที่จะได้ไปเที่ยวกันรับเปิดเทอม แต่ตอนนี้ทุกคนกำลังเถียงกันว่าจะไปทะเลหรืออุทยานแห่งชาติที่จังหวัดใกล้ ๆ มหาวิทยาลัย

 

 

                “โหวตดีกว่า เขียนใส่กระดาษมาหยอดกระปุกเลย”

 

 

                ปัถยะยืนคิดไปมาว่าอยากไปทะเลหรือภูเขา จริง ๆ แล้วเขาอ่ะชอบภูเขามากกว่าเพราะมันเย็นสบายดี ไม่เหนียวเนอะหนะตัว แต่ถ้าไปภูเขาช่วงนี้ก็ร้อนอบอ้าวเหมือนกัน เขาเลยคิดว่าน้อง ๆ ปีหนึ่งน่าจะชอบทะเลมากกว่านะ มันดูมีอะไรให้เล่นเยอะดีด้วย เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาเลยเขียนคำว่าทะเลลงไปในกระดาษแล้วหยอดใส่กระปุกไป

 

 

                ไอ้บะหมี่ที่เพิ่งหยอดไปเหมือนกันเลยเดินมาหาเขาที่มาหาที่นั่งเพราะขี้เกียจยืนแล้ว ตอนนี้บะหมี่ไว้หนวดด้วยเพราะต้องทำตัวน่ากลัวเข้าไว้ รับน้องเสร็จเมื่อไหร่ค่อยโกนออก

 

 

                “มึงโหวตไรวะ”

 

 

                “ทะเลอ่ะ”

 

 

                “กูก็ทะเลว่ะ” บะหมี่พูดก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ กัน ก่อนจะเหลือบมองเพื่อนที่ช่วงนี้หงอย ๆ เพราะเศร้าที่ภคินจำหน้าได้ เลยไม่ได้ไปแอบมองห่าง ๆ อย่างที่ชอบทำ(เป็นบางครั้ง) เสื้อผ้งเสื้อผ้าก็ไม่ยอมเอาไปคืนแล้ว เก็บมันไว้ทั้งหมดนั่นแหละ

 

 

                สรุปแล้วก็ทะเลตามที่คาด ไม่ว่ารับน้องที่ไหนก็ต้องไปทะเลกันทั้งนั้นแหละ จะไปทำไมป่าเขา มันก็มีแต่ป่า มองไปทางไหนก็มีแต่ต้นไม้ สู้ทะเลก็ไม่ได้ มีทั้งสาวในชุดว่ายน้ำแล้วก็อาหารทะเลของโปรด

 

 

                “...ลืมแจ้งให้น้อง ๆ ทราบเลย” เสียงพี่ปีสี่ตะโกนเรียกน้อง ๆ ที่กำลังฮือฮากับการไปเที่ยวให้หันมาสนใจกัน “ปีสองไปทั้งหมด ส่วนปีสามและสี่ ก็จะไปเป็นบางส่วน ไปแค่ดูแลเรื่องความปลอดภัย แล้วก็มีอาจารย์บางท่านไปด้วย แล้วก็มีคณะอื่นร่วมเดินทางไปกับเราด้วย”

 

 

                ปัถยะเริ่มใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่อยากเจอภคินแต่ลางสังหรณ์มันบอกเขาว่าจะต้องเป็นคณะศิลปกรรมและสถาปัตย์แน่ ๆ

 

 

                “...”

 

 

                “มี ศิลปกรรม”

 

 

                “...”

 

 

                “แล้วก็สถาปัตย์”

 

 

                นั่นไง ซื้อหวยทำไมไม่ถูกแบบนี้

 

 

               

                ตารางการรับน้องออกมาแล้ว เราจะเดินทางกันเช้ามืดวันเสาร์แล้วก็กลับเที่ยงวันอาทิตย์ โดยที่ขออนุญาตอาจารย์แล้วก็ทางมหาวิทยาลัยเรียบร้อย เขาไม่รู้หรอกว่าทั้งสามคณะที่ไปด้วยกันเนี่ยไปผูกมิตรกันยังไงถึงวางแผนจะไปด้วยกันขนาดนี้

 

 

                ปัถยะกับกระเป๋าเป้สีฟ้ายืนมองรถบัสประมาณแปดคันที่จอดเรียงรายกันอยู่ในบริเวณหน้าคณะสถาปัตยกรรม เขาเห็นมีพี่ปีสี่คณะเขากำลังเช็คชื่อน้อง ๆ ทุกชั้นปีอยู่ตรงลานม้าหินหน้าคณะ แต่เขายังไม่เข้าไปหรอกนะ เดี๋ยวรอไอ้บะหมี่ก่อนเพราะกลัวทำอะไรไม่ถูกถ้าเจอภคินตอนนี้

 

 

                “ไฮ มึง” เขาหันไปตามเสียง เห็นไอ้บะหมี่ในเสื้อฮาวาย กางเกงขาสามส่วน ปัถย์เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะเบะปากให้เพื่อนที่เว่อร์ตลอด

 

 

                “โห จัดเต็มไปป่ะ”

 

 

                “มันต้องต้องนิดนึงป่ะวะ” บะหมี่ยกไหล่ “แล้วมึงรู้ยังว่าหลานรหัสมึงเป็นใคร”

 

 

                “รู้แล้ว... รู้สึกจะชื่อน้องอารัณเนี่ยแหละ”

 

 

                “ผู้หญิงเหรอ” ปัถย์ส่ายหน้าไปมา

 

 

                “ผู้ชาย” บะหมี่ทำหน้าเซ็งก่อนจะเอามือมาพาดไหล่เขา โคตรหนักเลย

 

 

                “รีบขึ้นรถดีกว่า มึงจะได้นั่งหน้า ๆ เมารถไม่ใช่เหรอ”

 

 

                “เออว่ะ”

 

 

                “ซื้อยาแก้เมารถมายัง ?”

 

 

                “ยังอ่ะ” ปัถย์หัวเราแหะ ๆ บะหมี่มองบนเพราะเซ็งที่เพื่อนไม่เตรียมตัวเลย ถ้าปัถยะเมารถขึ้นมา ก็ไม่พ้นที่เพื่อนคนนี้จะต้องดูแล “งั้นมึงขึ้นไปบนรถก่อนก็ได้ เดี๋ยวกูเดินไปเซเว่นแปปนึง”

 

 

                “เออ งั้นเดี๋ยวกูไปจองที่ก่อนแล้วกัน มาเร็ว ๆ นะ”

 

 

“โอเค ฝากซื้ออะไรไหม”

 

 

“ซื้ออันที่มึงอยากกินอ่ะ กูกินได้ทุกอย่าง”

 

 

ปัถย์พยักหน้าก่อนจะรีบเดินไปเซเว่นเพราะกลัวไม่ทันรถออก ในมหาวิทยาลัยมีเซเว่นอยู่ประมาณสี่ห้าที่ เขาจำไม่ค่อยได้ แต่มีประมาณนี้แหละ เดินมาไม่นานก็ถึงเซเว่นที่ตอนนี้คนก็เยอะพอสมควร เจ้าของส่วนสูง 170 เซนติเมตรเดินไปทางโซนขนมโดยที่ไม่ลืมที่จะหยิบตะกร้ามาด้วย เห็นแบบนี้เขาชอบกินขนมมาก โดยเฉพาะพวกเยลลี่ ถ้าเป็นเยลลี่รสโค้กจะชอบเป็นพิเศษ เขาเลยหยิบมาสี่ห่อเลย จัดเต็ม ปัถยะเดินไปทางขนมขบเคี้ยวเลือกไปสองถุงให้ไอ้บะหมี่กิน น้ำชารสน้ำผึ้งมะนาวสองขวด น้ำเปล่าน่าจะมีให้บนรถ เลยไม่ซื้อแล้วกัน

 

 

พอเลือกขนมเสร็จก็เดินมาต่อแถวทันที แถวค่อนข้างยาว เขาหวังว่าจะไปทันรถบัสนะ

 

 

“เอายาแก้เมารถด้วยครับ”

 

 

“หนึ่งซองนะคะ”

 

 

“ครับ” รอพนักงานคิดเงินก่อนจะรับถุงมาถือไว้ และในจังหวะที่กำลังจะเดินออกจากเซเว่น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมาซะก่อน

 

 

บะบะโอ้บะ is calling

 

 

“ว่า”

 

 

“ไอ้ปัถย์ มึงซื้อของเสร็จยัง”

 

 

“เสร็จแล้ว กำลังไป ทำไม มึงมีอะไร”

 

 

“คือ ไม่มีใครรอมึงแล้วอ่ะ”

 

 

“...ห๊ะ”

 

 

“เขาบอกต้องตรงเวลา จะให้รถบัสแปดคันรอมึงคนเดียวไม่ได้”

 

 

“อ้าว... นี่กูตกรถเหรอ”

 

 

                “เออ กูผิดเองแหละ ที่ไม่รู้ตัวว่ารถมันขับออกมาเพราะกูเล่นไพ่กันอยู่หลังรถ”

 

 

                “แล้วทำไงอ่ะ กูต้องนั่งรถตู้ตามไปเหรอ” เริ่มใจเสียแล้ว ถ้าให้นั่งรถตู้ตามไป เขาก็ไม่อยากไปแล้วนะ ปัถย์ถือสายรอเพราะไอ้บะหมี่ที่กำลังคุยกับเพื่อนที่อยู่บนรถ ดูเหมือนว่าจะมีคนขับรถไปเองอยู่ มันจะให้เขาไปกับคนคนนั้น

 

 

                “กูคุยกับเพื่อนละ มันบอกว่ามีคนขับไปเองอยู่สองสามคันอ่ะ มึงไปรอหน้าคณะสถาปัตย์เลย เดี๋ยวมีคนไปรับ”

 

 

                “ใครอ่ะ”

 

 

                “กูไม่รู้ ปีเดียวกันนี่แหละ ไม่ต้องห่วงหรอก”

 

 

                “ก็ได้ ๆ”

 

 

                วางสายจากไอ้บะหมี่ก็รีบเดินไปรอเพื่อนที่จะมารับที่คณะสถาปัตย์ เขาเซ็งนิดหน่อยแต่คิดว่าน่าจะไปแลกเปลี่ยนรถที่ปั๊มน้ำมัน ยังไงรถบัสก็ต้องแวะปั๊มอยู่แล้วอ่ะ

 

 

                ยิ่งเห็นความว่างเปล่าหน้าคณะสถาปัตย์ก็ยิ่งเซ็ง ถ้าไม่ไปซื้อยาแก้เมารถก็จะรู้สึกเสียใจเหมือนกัน แล้วถ้าไปแล้วตกรถแบบนี้ก็เสียใจ นี่เขาควรทำยังไง

 

 

                ปัถย์นั่งหน้างอรอรถเพื่อนที่ว่า สิบนาทีก็แล้ว ยี่สิบนาทีก็แล้ว รถที่ว่านั่นก็ยังไม่มา ตัดสินใจไม่ไปดีไหมเนี่ย เสาร์อาทิตย์ก็นอนดูหนังอยู่ที่ห้อง... แต่แล้วเสียงบีบแตรรถก็ทำให้เขาสะดุ้ง รีบมองหาต้นเสียงซึ่งก็เป็นรถฮอนด้าซีวิคสีดำคันหนึ่งเลี้ยวมาจอดตรงที่เขานั่งอยู่ กระจกคนขับเลื่อนลง สุดเขตในแว่นตาดำโบกมือให้เขาอย่างร่าเริง ตามด้วยเพื่อนของสุดเขตอีกคนที่ดูเหมือนจะชื่อชนะ ก็ยิ้มให้เขาเหมือนกัน

 

 

                “ขึ้นรถเลยปัถย์ เดี๋ยวไปไม่ทันรถบัสนะ”

 

 

                “อื้ม ขอบคุณนะ” เขาพูดก่อนจะถือกระเป๋าเป้สีฟ้ากับถุงขนมมาเปิดประตูรถด้านหลัง ขึ้นไปนั่งโดยที่ไม่ทันได้มองว่าคนที่นั่งอยู่ข้างหลังอยู่แล้วนั้นเป็นใคร เอาแต่ก้มหน้าวางกระเป๋ากับถุงขนมไว้ตรงที่วางขา จนกระทั่งรถออกตัว คนข้าง ๆ ถึงได้ทัก...

 

 

                “ไม่มาหากันเลยนะครับ”

 

 

                “...”

 

 

            “ตัวหอม”

 

 

 

 

Tbc.


ภคินธีร์ พะ-คิน-นะ-ที

ปัถยะ ปัด-ถะ-ยะ


#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10.737K ครั้ง

19,384 ความคิดเห็น

  1. #19346 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 23:05
    บังเอิญหรือตั้งใจกันนะ 5555
    #19346
    0
  2. #19316 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 16:04
    น้องเป็นลมไปรึยัง 55555555555
    #19316
    0
  3. #19276 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 10:52
    ไรท์ คือเราอ่าน พะ-คิน-ที มาตลอดเลย......
    #19276
    0
  4. #19261 m51t (@61688) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 01:45
    ปัตย์น่ารักมากค้าบบ เอนดูวว
    #19261
    0
  5. #19233 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 21:04
    น้องค้าบบบ เอ็นดูๆๆๆ;--;
    #19233
    0
  6. #19219 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:36
    น้องต้องเป็นลมแน่ๆ
    #19219
    0
  7. #19197 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:18
    เหนือความฟินก็คือฉันอ่านชื่อพี่ภคินผิดมาโดยตลอด5555
    #19197
    0
  8. #19172 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 16:32
    โอยน้องสงสาร​
    #19172
    0
  9. #19162 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 15:26
    ก็คืออ่านชื่อผิดมาตลอดทั้ง2คนเลย55555
    #19162
    0
  10. #19158 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 16:43
    โอ๊ยย บังเอิญมากกกกก 555555 เราเข้าใจความรู้สึกเขินกับคนที่แอบชอบนะ แบบมันอยากเห็นเขาแต่ไม่อยากอยู่ใกล้เพราะหัวใจจะวายยย 565555
    #19158
    0
  11. #19149 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 15:09
    ชั้นขำช่วงพาร์ทที่น้องตกรถมาก โอ้ยยย แบบเป็นเอ็นดูอะ55555
    #19149
    0
  12. #19122 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 22:51
    น่รักกกก
    #19122
    0
  13. #19106 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 22:00
    แพ้ความนุ่มนิ่มแบบนี้ แงงงง้
    #19106
    0
  14. #19085 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:23
    เขินอพไรไม่รู้ แต่เขินมาก;—;
    #19085
    0
  15. #19055 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:51
    อะเฮือกกกกก
    #19055
    0
  16. #19006 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 14:58
    ชั้นจะเจินทุกซีนก้ไม่ได้ปร่ะะะะะ เขินภคินแทนน้องปัภย์มากแงงงง
    #19006
    0
  17. #18988 ThitiratPeeraya (@ThitiratPeeraya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 04:27
    ต่อให้อ่านกี่รอบ...ก็ใจสั่นกับแอทแทคของภคินทุกรอบบบบ...ไอ่บ้าเอ๊ยยหัวใจเรา
    #18988
    0
  18. #18952 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 09:17
    ชื่อพระเอกเพราะะ
    #18952
    0
  19. #18948 GeeMonsterrrr (@GeeMonsterrrr) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:33
    ตกลงคือพรหมลิขิตใช่มั้ย~
    #18948
    0
  20. #18925 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 23:03

    แบบนี้มันเรียกพรหมลิขิตได้ไหมน๊า

    #18925
    0
  21. #18893 manassa (@0943062580) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2562 / 03:49
    เป็นใจอะไรขนาดเน้5555555555
    #18893
    0
  22. #18868 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 02:30
    โห่ววววตายไปเลย
    #18868
    0
  23. #18862 Chimmyn (@Kim_Hyoyeon) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:45
    เอ้อ นี่ก็อ่านเป็น พะ คิน ธีร์ มาตลอด 555555
    #18862
    0
  24. #18843 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 02:21
    มโนเก่ง 555
    #18843
    0
  25. #18775 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 15:28
    โอ๊ยยยยย ตายจ้า เขิน มันพอดีไปได้ตลอดดดดด บอกทีว่าไม่ได้วางแผนไว้
    #18775
    0