เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 3 : chapter two

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151,689
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,192 ครั้ง
    12 มี.ค. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

2

 

 

                ตอนนี้เขากำลังนั่งซักเสื้อกับกางเกงของภคิน

 

 

                หลังจากที่ภคินนัดเขาให้ไปเจอกันที่คณะหน่อย เขากะว่าจะปฏิเสธอยู่แล้ว แต่ว่าอีกคนดันพูดถึงเรื่องเสื้อผ้า ถ้าจะไม่ไปเอาก็ดูจะน่าอายเกินไป แถมเสื้อผ้าของภคินยังอยู่ที่เขาอีก...

 

 

                พูดตรง ๆ เลยนะ ตอนนี้เขาไม่อยากเจอภคินอีกแล้ว เขาเหนื่อยกับตัวเอง ขาแข้งก็อ่อนไปหมด ถึงภคินจะหน้านิ่งไม่ได้แสดงอะไรออกมา แต่มันก็ยังเขินอยู่ดี และยิ่งน่าอายเข้าไปอีกเรื่องที่เขาเมาจนไปสารภาพว่าชอบ แถมยังจำอะไรไม่ได้อีกเลยว่าเมื่อคืนนั้นมันยังไง เขาไม่อยู่กับภคินได้ยังไง ทำไมบะหมี่ไม่ดูแลกันเลย!

 

 

                “โอ้ยยย!” ปัถย์ร้องก่อนจะถอนหายใจออกมา แอบชอบเงียบ ๆ ก็ดีอยู่แล้ว ทำไมต้องเกิดเรื่องอะไรแบบนี้กับเขาด้วยก็ไม่รู้ บ่นในใจก่อนจะมองเสื้อผ้าที่ตัวเองกำลังใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มลงไป จริง ๆ แล้วเขาอยากจะไปซักเครื่องให้แต่ว่าเห็นยี่ห้อเสื้อกับกางเกงแล้วก็ได้แต่เอามันมาซักมือให้เพราะว่ามันน่าจะแพง เขาเคยเห็นเพื่อนใส่มาแล้วมันก็โม้ว่า ยี่ห้อนี้แพงมาก ๆ แฟนซื้อให้ เขาก็ดันจำได้อีก

 

 

                ปัถย์ค่อย ๆ บิดเสื้อกับกางเกงแล้วนำไปตากลมไว้ที่ระเบียงห้อง เขาภาวนาให้มันแห้งทันพรุ่งนี้ก่อนเก้าโมงเช้า เขาเชื่อใจในความแรงของแดดประเทศไทย...

 

 

 

 

 

 

 

 

                ครืน...

 

 

                อากาศประเทศไทยไว้ใจไม่ได้ เมื่อวานยังร้อน ๆ อยู่ดี ๆ วันนี้ฝันดันตกตั้งแต่ตอนสิบโมง แต่ก็ยังดีที่เสื้อผ้าของภคินแห้งแล้ว เขาก็เลยพับใส่ถุงพลาสติกให้เรียบร้อย

 

 

                “มึง มึงว่าถ้ากูไปสักที่หน้า ภคินจะกลัวกูไหม”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าสักลายโหด ๆ มันก็จะดูโฉดไปเลยนะ อาจจะเหมือนคนเถื่อน ๆ ที่ขายปืนก็ได้”

 

 

                “ปืนของเล่นน่ะสิ”

 

 

                “อ้าว”

 

 

                “คิดอะไรแต่ละอย่าง สร้างสรรค์จริง ๆ เลยมึงเนี่ย”

 

 

                “กะ ก็กูคิดว่าถ้ากูทำตัวน่ากลัว ภคินก็อาจจะกลัว แล้วก็ไม่กล้าคุยด้วยก็ได้นะ”

 

 

                “เที่ยงนี้กินไรดีวะ” บะหมี่เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย ปัถย์หรี่ตามองหน้าเพื่อนที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ถ้าบะหมี่จะไม่คุยเรื่องสักต่อ เขาไม่คุยก็ได้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในห้องเรียน วันนี้อาจารย์เข้ามาเช็คชื่อแล้วก็แจกแผนการเรียนการสอน อธิบายมันนิดหน่อยก่อนจะปล่อยให้นักศึกษานั่งเล่นกันอยู่ในห้อง หรือจะออกไปนอกห้องก็ได้ แต่เขาทั้งสองคนเลือกที่จะอยู่นี่เพราะขี้เกียจ แล้วฝนก็ตกด้วย

 

 

                “งั้นเดี๋ยวกูไปหาพี่ปีสี่ก่อนนะ มีนัดเรื่องรับน้องว่ะ” พอเลิกเรียนภาคเช้าบะหมี่ก็รีบเก็บของเข้ากระเป๋าของตัวเองทันที มันบอกเขาด้วยสีหน้าหนักใจเพราะเขาเองก็มีเพื่อนสนิทเป็นมันแค่คนเดียว

 

 

                “อีกแล้วเหรอ”

 

 

                “เออ เป็นพี่ระเบียบก็แบบนี้แหละ มึงอยู่คนเดียวได้นะ”

 

 

                “ได้ ๆ”

 

 

                “เออ มีไรก็โทรมาแล้วกัน หรือไม่ก็ไปอยู่กับพวกสาว ๆ ก็ได้นะ”

 

 

                “ไม่” ปัถย์ย่นจมูกใส่เพื่อน ใครจะไปอยากอยู่กับกลุ่มสาว ๆ เล่า คณะของเขาผู้ชายน้อยราวกับเป็นของหายาก คิดดูเอาแล้วกันว่ารุ่นเขามีผู้ชายอยู่สิบคน มีเพศทางเลือกสามคน มีผู้ชายแท้ ๆ เจ็ดคน แต่อีกห้าเขาก็ไม่ค่อยสนิทแต่ก็คุยได้ ดังนั้นตั้งแต่สมัยปีหนึ่งไอ้บะหมี่ก็ถูกเต๊าะตลอดเพราะว่ามันหล่อ แล้วก็ได้เป็นเดือนคณะด้วย ส่วนเขาก็ชอบถูกชมว่าน่ารัก แอบหยิกกันบ้าง บางทีเพื่อนกะเทยก็ชอบดึงไปกอดเล่น ๆ

 

 

                แต่เขาก็ไม่ได้อะไรหรอกเพราะรู้ว่าเพื่อนมันเล่น ๆ กัน แต่มันก็อดกลัวไม่ได้อ่ะ

 

 

                ปัถย์มองบะหมี่เดินออกไปจากห้องก่อนจะเดินตามออกไปบ้าง แต่เป้าหมายของเขาไม่ใช่เดินตามเพื่อนหรอก เป้าหมายของเขาคือคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่ภคินอยู่ต่างหาก รีบเอาชุดไปคืนจะได้รีบหายตัวไปจากภคินสักที อันที่จริงเขาเคยคิดนะว่าตัวเองเป็นคนแปลก ๆ ชอบเขาแล้วทำไมไม่เดินหน้าจีบสักที แล้วเขาก็หาคำตอบได้ว่า เขาอาจจะกลัว

 

 

                กลัวว่าภคินจะไม่ชอบ

 

 

                เขาเลยคิดว่าเป็นแค่คนแอบชอบแบบนี้ก็มีความสุขดี ไม่ได้คาดหวังอะไร

 

 

                ปัถย์ยืนอยู่หน้าคณะของตัวเอง มองเม็ดฝนที่ตอนแรกเทลงมาอย่างฟ้ารั่วแต่ตอนนี้เริ่มซาลงมากแล้ว เขาคิดว่าตอนนี้เขาจะเดินฝ่าฝนไป น่าจะไม่เปียกมาก

 

 

                แต่เหมือนเขาจะคิดผิดไป... พอเขาเดินออกมาได้ครึ่งทาง จากฝนที่ตกแค่เพียงละอองมันดันเทลงจนตอนนี้รู้สึกชื้นไปหมด เขากอดกระเป๋ากับถุงเสื้อผ้าของภคินแน่น กลัวมันเปียก ปัถย์รีบวิ่งฝ่าฝนจนถึงคณะสถาปัตย์ และกว่าจะถึงตัวก็เปียกซ่กเหมือนลูกหมาตกน้ำ แต่ก็ยังดีที่เสื้อผ้าของภคินไม่เปียกรวมถึงของในกระเป๋าด้วย

 

 

                เปียก... แต่ยังดีที่ยังไม่ถึงกางเกงชั้นใน

 

 

“เปียกมาก” พูดงุ้งงิ้งกับตัวเองก่อนจะเอากระเป๋าใส่ของที่ชื้นเล็กน้อยกับถุงเสื้อผ้าของภคินวางไว้บนโต๊ะไม้ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วแบบนี้เขาจะอยู่รับน้องตอนเย็นได้ยังไง ดูท่าว่าจะต้องกลับไปเปลี่ยนชุดที่หอแล้วค่อยกลับมาอีกที แล้วรถแท็กซี่คงไม่ให้เขาขึ้นแน่ ๆ

 

 

                ปัถย์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่ามันอีกตั้งสิบนาทีกว่าจะถึงเวลาที่ภคินนัดไว้ คนตัวเปียกตัดสินใจนั่งรอตรงนี้จนกว่าภคินจะมาก็แล้วกัน ไม่รู้ว่าภคินจะรู้หรือเปล่าว่าอยู่ตรงนี้ แต่ถ้าถึงตอนบ่ายภคินไม่มาเขาก็จะฝากของคนอื่นไปให้แล้วกัน...

 

 

                ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ปัถยะจามออกมาก่อนจะสูดน้ำมูกฟึดฟัด เขาคิดว่าเขาอาจจะกำลังไม่สบายเพราะปล่อยให้ตัวเองเปียกนานเกินไป ภคินก็ยังไม่มาแถมฝนก็ยังไม่หยุดตก และดูท่าว่าจะตกมากขึ้นด้วย

 

 

                “ตัวหอม

 

 

                คนตัวเปียกที่กอดตัวเองเพราะหนาวหันไปตามเสียงเรียก ภคินยืนขมวดคิ้วอยู่ด้านหลัง ปัถย์เลยยืนขึ้นหยิบถุงเสื้อผ้าคืนให้อีกคน

 

 

                “เราเอามาคืนแล้วนะ” พูดแล้วจามออกมาจนจมูกเริ่มแดง

 

 

                “ทำไมเปียก”

 

 

                “อ๋อ เราวิ่งตากฝนมา...” ปัถย์เริ่มหน้าหงอย ใจแป้วเพราะภคินทำหน้าดุมาก เหมือนพ่อดุลูก เหมือนอาจารย์ดุนักศึกษา ภคินถอนหายใจออกมาเหมือนกำลังเซ็ง ปัถย์ก็ยิ่งรู้สึกแย่... นี่เขาทำอะไรผิดหรือเปล่า ?

 

 

                “นั่นกระเป๋าตัวหอม ?” อีกคนชี้ไปที่กระเป๋าผ้าสีน้ำตาลเข้มที่มันวางอยู่บนไม้ ปัถย์พยักหน้าขึ้นลงก่อนจะที่ภคินจะเดินไปหยิบมันมาสะพายไว้เอง แล้วก็แย่งถุงพลาสติกจากมือเขาไปถือด้วย

 

 

                “ด เดี๋ยว.... จะเอากระเป๋าเราไปไหน”

 

 

                “ตามมา”

 

 

                “... เราไม่ไปได้ไหม” ภคินหยุดเดินก่อนจะหันมาทำหน้าดุใส่อีกแล้ว เขาเริ่มเกรงใจภคินปนเขินด้วย แต่เขาก็ไม่กล้าทำให้ภคินไม่พอใจ... กลัวภคินโกรธ

 

 

                “ตัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย”

 

 

                “...”

 

 

                “ตามมาก่อน”

 

 

                “ก็ได้” ตอบเสียงอ่อย เดินตามภคินเข้าไปในคณะ อีกคนพาเขาเดินขึ้นมาที่ชั้นสอง มาที่ที่ห้องห้องหนึ่งที่เหมือนเป็นสตูดิโอเอาไว้ในเด็กนักศึกษาทำงานกัน ภายในห้องตอนนี้ไม่มีคนเลยคงเพราะตอนนี้กำลังงพักเที่ยง เดินถัดไปอีกก็มีเหมือนตู้ล็อคเกอร์เอาไว้เก็บของ ภคินวางกระเป๋าเขาไว้บนเก้าอี้แล้วเดินไปที่ล็อคเกอร์ เปิดมันออก เขาได้ยินเสียงก๊อกแก๊กเหมือนของตกแต่ภคินไม่ได้สนใจอะไร

 

 

                สักพักผ้าเช็ดตัวสีน้ำเงินถูกยื่นมาให้พร้อมกับถุงเสื้อผ้าที่เขาเอามาให้อีกคน

 

 

                “มีห้องน้ำอยู่ตรงนั้น อาบน้ำได้ ของในนั้นก็ใช้ได้เลย”

 

 

                “...”

 

 

                “ส่วนผ้าเช็ดตัวเป็นของเราเอง ถ้าไม่รังเกียจก็ใช้ได้”

 

 

                “เดี๋ยวเรากลับไปอาบน้ำที่ห้องก็ได้”

 

 

                “...”

 

 

                “อาบก็ได้” เมื่อเห็นว่าภคินทำหน้าโกรธอีกแล้ว ปัถย์เลยเดินก้มหน้าเข้าไปในห้องน้ำ เขาเคยได้ยินจากเพื่อนว่าเด็กคณะนี้จะทำงานแบบหามรุ่งหามค่ำ ที่คณะเลยมีห้องอาบน้ำไว้ให้เพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักศึกษาที่ต้องทำงานจนไม่ได้กลับไปนอน งั้นแสดงว่าภคินก็คงเคยทำงานจนไม่ได้กลับห้องเลยต้องอาบน้ำที่นี่สินะ...

 

 

                ตอนนี้เขาแสบจมูกอีกแล้ว ปัถยะรีบถอดเสื้อผ้าที่โคตรเปียกออกแล้วอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็วเหมือนวิ่งผ่านน้ำก่อนจะรีบเช็ดตัวแล้วหยิบเสื้อผ้าที่ตัวเองซักอยู่เมื่อวานมาใส่...แล้วเอาเสื้อผ้าที่เปียกยัดใส่ถุงแทน

 

 

                สรุปแล้วเขาก็ไม่ได้เอามาคืนภคินอยู่ดี

 

 

                “เฮ้อ...”

 

 

                แต่คิดอะไรไปมาปัถย์ก็ต้องหยุดชะงักกับผ้าเช็ดตัวที่ตัวเองกำลังเอามาเช็ดหัวอยู่ตอนนี้... เดี๋ยวนะ แสดงว่าเขากำลังใช้ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกับภคิน...

 

 

                แย่ แย่แล้ว

 

 

                เขารู้สึกเหมือนมือกำลังสั่น ปัถย์นั่งยองลงไปกับพื้นห้องน้ำ... ก่อนหน้านี้เขาก็กลัวภคินโกรธจนลืมไปเลยว่าอยู่ใกล้กับคนที่ชอบขนาดที่ว่ามาใช้ผ้าเช็ดผืนเดียวกันกับเขา

 

 

                ปัถย์เอาผ้าเช็ดตัวคลุมหัวเอาไว้ นั่งสงบสติอารมณ์แปปนึง ตอนนี้หัวใจเต้นแรงมาก เขากลัวตายมากเลย ทำไงดี ควรโทรไปปรึกษาบะหมี่ดีไหม อะไรยังไง โทรศัพท์อยู่ไหน!!

 

 

                “เสร็จหรือยัง”

 

 

                “..อื้ม...เสร็จแล้ว” เสียงโคตรสั่น ปัถย์ค่อย ๆ ทำใจลุกขึ้นยืนก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำ เดินออกมาพร้อมกับหน้าที่แดงเถือกไปจนถึงใบหู หัวใจเต้นแรงจนตัวเองยังได้ยิน

 

 

                “ทำไมหน้าแดง”

 

 

                “...” แล้วจะให้เขาตอบยังไงเล่า! ตอบว่าเขิน... ได้เหรอ ไม่เอาหรอก

 

 

                “งั้นรีบเช็ดผมให้แห้ง ใกล้บ่ายแล้ว” เขารีบพยักหน้า เช็ดผมตัวเองอย่างเร่งด่วนจนเส้นผมที่เปียกชื้นในตอนแรกเริ่มแห้ง แล้วเขาก็รู้สึกด้วยว่าตอนที่เขาพยายามเช็ดผมให้แห้งไว ๆ ภคินก็นั่งมองอยู่...

 

 

                “เสร็จแล้ว... เดี๋ยวเราเอาผ้าเช็ดตัวไปซักให้นะ”

 

 

                “อือ”

 

 

                สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้คืนเสื้อผ้าให้กับภคิน แล้วก็มีของไปซักเพิ่มอีก...

 

 

                “...ภคิน”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “แล้วเสื้อผ้าของเรา”

 

 

                “ลืมของตัวหอมไว้ที่ห้อง”

 

 

                สรุปว่าวันนี้มาแบบเสียเที่ยว ภคินลืมเอาเสื้อผ้าของเขามา ส่วนเสื้อผ้าของภคินก็ไม่ได้คืน มาให้เขินเล่น ๆ มาเปียกแบบไม่ได้ตั้งใจ เฮ้อ

 

 

                “อื้อ ไม่เป็นไร”

 

 

                “บ่ายแล้ว ไปเรียนกัน”

 

 

                “งั้นเรากลับเลยนะ” บอกอีกคนเสียงเบา ภคินนิ่งไปนิดหน่อยก่อนจะตอบ

 

 

                “ฝนยังตกอยู่ กลับยังไง”

 

 

                “มีร่มไหม”

 

 

                “ไม่มี”

 

 

                “..งั้นเพื่อนของภคิน มีร่มไหม”

 

 

                “คณะนี้ไม่มีใครพกร่ม”

 

 

                “...”

 

 

                “ไปนั่งเรียนด้วยกันได้ อาจารย์ไม่ว่า”

 

 

                “...งั้นเรารออยู่ห้องนี้ก่อนก็ได้” เขาไม่อยากอยู่ใกล้อีกคน ดูจากดาวอังคารคนอื่นก็ดูออกว่าเขาชอบภคิน ถ้าให้อยู่ด้วยกันตลอดก็คงไม่ไหว อาจโดนเพื่อนของภคินแซวได้ แถมวันนั้นก็ยังมีเพื่อนของภคินอยู่ในเหตุการณ์ตั้งสองคน ไม่ไหวหรอก

 

 

                “มีผี”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่ถ้าตัวหอมไม่กลัว จะรออยู่ที่นี่ก็ได้” ใครบอกว่าไม่กลัว! ทำไมภคินต้องบอกเขาด้วย ถ้าภคินไม่บอกว่าห้องนี้มีผีเขาก็อยู่ได้แบบไม่ระแวง แต่พูดมาแบบนี้เขาก็กลัวนะ ภคินคงไม่อยากรอคำตอบจากเขาแล้วเลยจะเดินออกจากห้องนี้ พอคิดว่าจะต้องอยู่คนเดียวในห้องที่มีผีก็กลัวใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ขนหัวลุกด้วยตัวของตัวเอง

 

 

                “ภ..คิน”

 

 

                “...”

 

 

                “เราไปด้วยได้จริง ๆ นะ”

 

 

                “อือ” ณ จุดนี้เขาไม่อยู่แล้ว... ร่างเล็กเดินตามอีกคนต้อย ๆ เพราะไม่อยากอยู่คนเดียว ภคินที่เป็นนักศึกษาของคณะนี้พูดถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะไม่กลัวได้ไง ปัถย์ลอบมองแผ่นหลังภคินที่พาเขามาขึ้นลิฟท์เก่า ๆ ตัวหนึ่ง เขาก็รู้สึกหลอนไปเองว่ามันน่ากลัว

 

 

                กลัวผีจนขึ้นสมอง

 

 

                สักพักลิฟท์ก็พาเราทั้งคู่มาส่งที่ชั้นห้า ตึกของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ทั้งเก่าและดูทรงคุณค่ามาก มันถูกออกแบบมาอย่างประณีต ไม่ว่าจะมองไปทางก็ดูเหมือนเป็นความตั้งใจของคนคิดทั้งสิ้น

 

 

                ภคินพาเขาเข้ามาในห้องเรียนขนาดใหญ่ที่เป็นโถงขึ้นไปด้านบน เพื่อน ๆ ที่คุยเล่นกันเสียงดังหันมามองภคินและเขาเป็นบางส่วนแล้วก็กลับไปคุยเล่นกันต่อ เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์ถึงไม่ว่าอะไรถ้าคนนอกจะเข้ามาได้ นั่นก็เพราะการแต่งตัวของคนเกือบทุกคนก็ออกจะฟรีสไตล์ แต่ส่วนใหญ่ก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว แต่กางเกงก็จะแตกต่างกันไปตามสไตล์ของแต่ละคน เขาคิดว่าภคินแต่งตัวเรียบร้อยสุดในห้องนี้แล้ว

 

 

                “อ้าว คนเมื่อวันนั้นนี่” เพื่อนของภคินที่ชื่อสุดเขตมองมาทางเขาก่อนจะยิ้มมุมปาก แล้วหันกลับไปยิ้มแซวภคินอีกที แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรอาจารย์ก็เดินเข้ามาเสียก่อน เลยทำให้ตัวเขาถูกอีกคนดันให้เข้าไปนั่งด้านในตามด้วยภคินที่เข้ามานั่งอีกที

 

 

                เด็กมัน ๆ

 

 

                สุดเขตหันไปตอบคำถามเพื่อนที่อยากรู้อยากเห็นแบบไร้เสียง ตั้งแต่เข้าปีหนึ่ง ภคินก็ไม่เคยพาใครเข้ามาเรียนด้วยเลยสักคน ถึงแม้ว่าใครจะอ่อยขนาดไหนก็ตาม แล้วคนนี้นี่ยังไง พามาเรียนด้วย เสื้อผ้าบนตัวก็เป็นของไอ้ภคิน แถมอาการหน้าแดงหูแดงของปัถยะ ยังฟ้องอีกว่าชอบไอ้ภคินมาก

 

 

                เอาแล้วไง

 

 

                คุณชายภคินธีร์กำลังจะจีบหรือเปล่า อะไรยังไง สุดเขตจะใส่ใจเรื่องนี้เป็นอย่างดีเลย สัญญา

 

 

 

 

 

 

 

 

                 โคตรไม่รู้เรื่องหรือเพราะเขาง่วงกันแน่

 

 

                เปิดเทอมได้เพียงสองวันอาจารย์ของคณะสถาปัตย์ฯก็สอนหนักหน่วงขนาดนี้เลยเหรอ เขาแอบมองมือของภคินที่จดเล็กเชอร์บ้างสลับหยุดฟังอาจารย์บ้าง ดูยังไงภคินก็เท่ที่สุด แต่ตอนนี้แทนที่เขาจะเขินเขากลับรู้สึกตื้อ ๆ มากกว่า หนักหัวด้วยเหมือนจะหลับยังไงก็ไม่รู้

 

 

                “ภคิน เด็กมึงจะหลับอ่ะ” สุดเขตกระทุ้งข้อศอกใส่เพื่อนให้ไปดู เด็กที่ว่านั่นหน่อย ภคินหันไปมองปัถยะที่ตาเริ่มปรือ ๆ ผมที่แห้งแบบไม่ได้หวีก็กระดกไปมา เสื้อเชิ้ตที่เจ้าตัวไม่ได้ติดกระดุมถึงคอมันก็กว้างจนเห็นรอยจาง ๆ ที่เขาทำเอาไว้ มือใหญ่เลยวางดินสอที่จดลงกับโต๊ะก่อนจะเอื้อมมือไปติดกระดุมเสื้อให้เรียบร้อย

 

 

                “ขอโทษครับ ติดกระดุมหน่อยนะ”

 

 

                ปัถย์สะดุ้งสุดตัว เม้มปากแน่นเพราะภคินเอื้อมมือมาติดกระดุมเสื้อให้จนถึงคอ ไม่ได้ติดแค่กระดุมอย่างเดียว ภคินยังขมวดคิ้วยื่นจมูกมาจรดกับไหล่ของเขา ปัดมันไปมา...

 

 

                แย่ แย่แล้ว!!!

 

 

                “คันจมูก ไม่มีมือเกา”

 

 

                ก็เลยเอาจมูกมาถูที่ไหล่เขาน่ะเหรอ!

 

 

                แบบนี้ก็ได้เหรอ!

 

 

                “...”

 

 

                “ตัวหอมหน้าแดง ไม่สบายเหรอ”

 

 

                “ปะ เปล่า”

 

 

                “จะนอนก็ได้นะ อาจารย์ไม่ว่า”

 

 

                “อื้ม” ใช่... เขาจะนอนเดี๋ยวนี้แหละ เพราะตอนนี้เหมือนกำลังจะตาย ถึงภคินจะทำแบบนั้นเพราะคันจมูกแล้วไม่มีมือเกา แต่เขารู้สึกหน้าร้อนไม่ไหวแล้ว จะหนีกลับตอนนี้ก็ออกไปไม่ได้ เพราะว่านั่งข้างในสุด แถมฝนยังตก ถ้าฝ่าฝนกลับไปก็เปียกอีก ไหนจะรับน้องตอนเย็นนี้อีกล่ะ...

 

 

                นี่ตอนนี้เขาทำอะไรได้บ้างนอกจากนอน

 

 

                ...ไม่มี

 

 

                เมื่อคิดได้แบบนั้นก็ฟุบหน้าลงบนกระเป๋าชื้น ๆ ของตัวเอง พอซบไปได้สักพักภคินก็สะกิดเขาก่อนจะยื่นกระเป๋าของตัวเองมาให้

 

 

                “อันนั้นมันชื้นอยู่ ใช้ของเราก่อนดีกว่า”

 

 

                “อื้ม”

 

 

                สรุปแล้วปัถย์ก็ฟุบหน้าลงไปกับกระเป๋าของภคิน นอนคิดอะไรได้ไม่นานความง่วงก็เริ่มเข้ามาครอบงำจนในที่สุด ภคินยื่นมาไปขอหมอนผ้าห่มจากเพื่อนในกลุ่มที่ชอบพกมาเรียน มาคลี่ออกแล้วห่มให้อีกคนที่ดูเหมือนว่าจะกำลังไม่สบาย

 

 

                “เกินไปแล้วมึงอ่ะ” สุดเขตอดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซวเพื่อนของตัวเอง อะไรกัน เป็นเจ้าชายน้ำแข็งมาตั้งนาน แต่กลับมาละลายกับคนที่มาสารภาพรักทั้งน้ำตาตอนเมา แถมยังพาเขามานอนที่ห้อง นี่แปลว่าชอบใช่ป่ะ

 

 

                “อะไร”

 

 

                “ชอบเหรอ”

 

 

                “...”

 

 

                “ชอบมากขนาดไหน”

 

 

                “เสือก”

 

 

                “อ้าว” สุดเขตขำในลำคอเพราะหน้าภคินตอนโดนแกล้งแม่งโคตรตลก แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นตอนนี้เรียนก่อนดีกว่า เดี๋ยวไม่ทันเพราะว่าอาจารย์จะสอนแค่ไม่กี่คาบ นอกจากนั้นก็จะให้งานมาทำแล้วจะไม่สอนอะไรอีก ให้งานอย่างเดียว...

 

 

                ผ่านไปจนกระทั่งเวลาบ่ายสามโมงกว่า ๆ อาจารย์ก็เลิกสอนพร้อมกับให้งานมาทำเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อทบทวนความรู้ในการออกแบบ ภคินจดยุกยิกในสมุดเล่มเล็กจนเสร็จก่อนจะหันไปมองตัวหอมที่หลับไม่รู้เรื่อง เขาลองใช้หลังมืออัง

หน้าผากของอีกคนก็พบว่ากำลังมีไข้อ่อน ๆ

 

 

                รู้สึกผิดนิดหน่อยที่บอกให้อีกคนมาหา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกผิดขนาดนั้น...

 

 

                “ตัวหอม”

 

 

                “...”

 

 

                “ปัถย์”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่ตื่นอุ้ม”

 

 

                “...” ถ้าตัวหอมไม่ตื่น เขาก็จะอุ้มจริง ๆ แล้วนะ ภคินลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าของปัถยะมาสะพาย เตรียมตัวจะอุ้มอีกคนแต่โทรศัพท์ในกระเป๋าของคนไม่สบายก็ดังขึ้นมาซะก่อน ภคินมองหน้าตัวหอมก่อนจะถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

 

 

                บะบะโอ้บะ is calling

 

 

               

                เพื่อนของตัวหอม ?

 

 

                เขาควรรับหรือเปล่า ?

 

 

                ถึงจะชั่งใจว่าจะรับดีไหม แต่สุดท้ายสายเรียกเข้าก็ถูกตัดไปโดยคนที่โทร คนตัวสูงมองเพื่อนที่กำลังทยอยออกจากห้องรวมถึงเพื่อนสนิทอย่างสุดเขตกับชนะที่ยืนมองเขาแล้วยิ้มล้อเลียนจนน่าเตะ

 

 

                “ไปก่อนเลย เดี๋ยวตามไป”

 

 

                “จะทำอะไรเหรอครับคุณภคิน”

 

 

                “ไม่อยากปลุก เลยจะนั่งรอจนตื่น”

 

 

                พอพูดแบบนั้น เพื่อนก็ทำหน้าล้อเลียนแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร ภคินเลยนั่งกอดมองคนที่กำลังฟุบหน้าไปกับกระเป๋าอย่างจริงจัง ลอบมองเส้นผมที่มันกระดกไปมาเพราะไม่ได้หวี และมันก็อดไม่ได้จริง ๆ ที่จะต้องยื่นมือไปจับ

 

 

                เมื่ออีกคนเริ่มขยับตัว ฝ่ามือที่กำลังจะวางบนกลุ่มผมนิ่มก็ชะงักไปแล้วก็ดึงมือกลับมากอดอกเหมือนเดิมเมื่อเห็นว่าปัถยะกำลังจะลืมตา...

 

 

 

 

tbc

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.192K ครั้ง

19,349 ความคิดเห็น

  1. #19335 แตมิรี่ (@taemaypa2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 10:19
    เขินมากแม่ ฮือออออ
    #19335
    0
  2. #19331 26430 (@26430) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 19:01
    กิ๊ดดด น่ารัก;-;
    #19331
    0
  3. #19315 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 02:02
    เห่ย ภคินทำไมน่ารักก
    #19315
    0
  4. #19275 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 10:38
    น่ารักมากเลยค่ะ ฮืออออ
    #19275
    0
  5. #19232 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 20:25
    แหน๊ภคินๆๆๆๆ
    #19232
    0
  6. #19218 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:26
    น่ารักอ่ะ
    #19218
    0
  7. #19196 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 23:08
    ฉันอยากมีตัวหอมเป็นของตัวเอง
    #19196
    0
  8. #19171 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 14:53
    น้องหน้ารัก
    #19171
    0
  9. #19157 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 16:23
    ตลกชื่อสายเรียกเข้าอ่ะ 55555 ส่วนภคินก็ซึนนิดๆ นิ่งๆ ตัวหอมก็น่ารักน่าเอ็นดู
    #19157
    0
  10. #19148 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 14:54
    บะบะบะโอ้บะ นี่คือบะหมี่ใช่ป้ะ โอ้ยขำชื่ออะ
    #19148
    0
  11. #19139 pasubim61 (@pasubim61) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 09:23
    แหม่

    พ่อคนขรึม5555
    #19139
    0
  12. #19121 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 19:47
    น่ารักกกกก
    #19121
    0
  13. #19117 Memory-SK (@KT-Kiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:06
    ภคิน อ่อยนะเรา
    #19117
    0
  14. #19105 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:42
    เอ้ออ อ่อยน้าภคินน้า
    #19105
    0
  15. #19101 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 10:53
    can I be with u. and hug u and say u so cute. , :-)
    #19101
    0
  16. #19091 teddybear33 (@teddybear33) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 02:05
    ภคินอยากอยู่กับตัวหอมก็บอกดีๆ สิ คณะอะไรไม่พกร่มทั้งคณะแถมห้องพักยังมีผีอีก555
    #19091
    0
  17. #19084 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:16
    ภคินดูพูดน้อยน้าาา
    #19084
    0
  18. #19054 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 00:04
    น่าร้ากก
    #19054
    0
  19. #19005 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 14:34
    คุนภคินคะ!บฟวฟบฟบฟบฟบฟ ชอบน้งใช่ไหมลาาาาา แล้วคันจมูกเลยถูไหล่น้องใช่หรอคะ ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่นะพ่อ!
    #19005
    0
  20. #18982 Pattaemoon (@Pattaemoon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:41

    เทคแคร์ดีจังเลยอ่ะ ฮือออ

    #18982
    0
  21. #18968 - 0409 - (@magleecho) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:05
    อะไรเนี่ยภคิณ หลอกเค้ามาหานี่นา
    #18968
    0
  22. #18951 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 08:36
    โอยย ซีนคันจมูกคือตายตรงนั้น
    #18951
    0
  23. #18924 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:47

    เหรอคันจมูกเหรอ

    #18924
    0
  24. #18907 Novaaaa (@ki-chang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 17:35
    ข้ออ้างเรื่องคันจมูกนี่คืออะไร? แบบนี้ก็ได้หราาา
    #18907
    0
  25. #18867 ppLindeep (@0872337915) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 02:10
    น่ารักมากกกก อบอุ่นที่สุด
    #18867
    0