เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 23 : special: after story

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 85,220
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,595 ครั้ง
    9 ก.ค. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

ตอนพิเศษ

After Story

 

 

 

 

                หลังจากที่เป็นแฟนกันภคินได้ประมาณหนึ่งอาทิตย์ ปัถย์ก็ทำตัวไม่ค่อยถูก ไม่ใช่กับภคินนะ กับคนอื่นที่มองมาต่างหาก เขาก็แอบเขินบ้างที่มีแต่คนถามว่าเป็นแฟนกับภคินจริงเหรอ ไปจีบกันยังไง เอาจริง ๆ ใครจะอยากบอกเคล็ดลับว่าเขาจีบภคินยังไงถึงได้เป็นแฟนกัน บอกก็บ้าแล้ว

 

 

                ถ้าเกิดภคินโดนคนอื่นจีบจะทำยังไง ?

 

 

                เรื่องแบบนี้ปัถย์จะไม่มีวันยอมให้มันเกิดขึ้นเด็ดขาด

 

 

                “นึกอะไรอยู่ครับ” หันขวับไปทางคนถามที่กำลังขับรถอยู่ ตอนนี้เลิกเรียนแล้วและเรากำลังจะไปหาอะไรกินที่ห้างด้วยกัน แล้วก็จะไปดูหนังด้วย

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “หืม” ภคินตอบในขณะที่มือก็หมุนพวงมาลัยแล้วหันหลังไปดูทางเพื่อถอยรถเข้าซอง

 

 

                “ช่วงนี้มีใครมาเจ๊าะแจ๊ะภคินหรือเปล่า”

 

 

                “ไม่มีครับ”

 

 

                “ถ้ามีบอกเราเลยนะ!” ปัถย์กำมือชูไปทางภคิน เขาจะต้องดูแลภคินเป็นอย่างดี เป็นแฟนปัถย์แล้วรับรองปลอดภัยหนึ่งล้านเปอร์เซนเลย

 

 

                “ครับ ถ้ามีแล้วจะบอกนะ” ภคินตอบ ก่อนที่เราทั้งคู่จะลงจากรถแล้วเดินเข้าไปในห้าง ภคินเลือกร้านอาหารญี่ปุ่นอีกแล้ว พอมานั่งมองเมนูก็ได้แต่ทำหน้าหงอย ทำไมชอบกินแต่ร้านนี้ก็ไม่รู้ แล้วแต่ละเมนูคือแพงมาก กินแบบนี้ปัถย์เลี้ยงไม่ไหวหรอกนะ

 

 

เขาไม่รู้ว่าจะกินอะไรดีเพราะราคาก็สูง ถ้ากินมื้อนี้แล้วเลี้ยงภคินด้วยคือ จะไม่มีตังค์ไปกินข้าวมืออื่นแน่ ๆ อาจจะต้องกินขนมปังเซเว่น ดีไม่ดี เขาอาจจะผอมไปเลย แต่ผอมแบบนั้นมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต้องผอมแบบสุขภาพดี

 

 

                “ตัวหอมกินอะไรดีครับ” ปัถย์มองไปที่เมนูแล้วก็คิดหนักมาก เลือกไม่ได้เลย อันที่ถูกสุดก็ไม่อยากกินแล้วด้วย ถ้าเลื่นนมาราคากลาง ๆ ก็พอไหวอยู่ หวังว่าเดือนนี้เงินของเขาจะพอกินนะ ถ้าขอตังค์ป๊าเพิ่มจะต้องโดนถามแน่ ๆ ว่าตังค์หายไปไหนหมด แล้วเขาก็ไม่อยากโกหกไง ก็จะบอกไปว่าเลี้ยงแฟนหมดเลย แบบนี้ก็คงจะไม่ค่อยดี

 

 

                “อันนี้ก็ได้” เขาชี้ไปที่อะไรสักอย่างที่เป็นข้าว แล้วเหมือนจะมีหมูทอด มีสลัด น้ำซุป มีโรยงาด้วย ภคินพยักหน้าตอบรับก่อนจะเรียกพนักงานเสิร์ฟมารับเมนู ภคินดูอ้วนขึ้นกว่าตอนซ้อมเล่นบอลนิดหน่อย เป็นเพราะปัถย์เลี้ยงดี แบบนี้ภคินจะต้องดีใจที่มีเขาเป็นแฟน

 

 

                พยักหน้าให้ตัวเองแล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะแอบมองภคินที่ก็กำลังเท้าคางมองมาอยู่แล้ว ทำไมตอนกินข้าวภคินชอบมองอยู่เรื่อย หรือว่าจะเรียนรู้การกินข้าวให้ได้มากที่สุดจากเขา แต่แบบนั้นภคินก็ควรจะพูดตรง ๆ จะได้สอนอย่างจริงจังไปเลย

 

 

                “...” พอเขามองกลับบ้างภคินก็ไม่พูดอะไร จนตอนนี้ปัถย์มีความคิดว่าภคินอาจจะอยากเล่นจ้องตากัน ดังนั้นเขาเล่นด้วยก็ได้... พอตั้งใจมองภคิน ก็พบว่าเขาแพ้ตั้งแต่วินาทีแรกเลย

 

 

                “ภคิน เราแพ้แล้ว” ปัถย์พูดออกมาพร้อมกับแก้มแดง ๆ ที่เห่อร้อน ได้ยินภคินขำอีกแล้วแต่ความแค้นนี้จะเก็บเอาไว้แก้แค้นตอนที่ภคินหลับ เขาจะแอบจุ๊บภคินจนพอใจเลย

 

 

                “ช่วงนี้ทนอึดอัดไปก่อนนะครับ เดี๋ยวก็ลืม ๆ กันแล้ว”

 

 

                “อะไรเหรอ”

 

 

                “อาทิตย์ที่ผ่านมามีคนแอบถ่ายรูปหรือเปล่า” ภคินถาม ปัถย์ก็พยักหน้า “นั่นแหละครับ ทุกคนอยากรู้ว่าแฟนของภคินหน้าตาเป็นยังไง”

 

 

                “...”

 

 

                ภคินแบบ... ไม่เคยหยุดแอทแทคเลย เขาเขินแบบพูดไม่ออก รอจนอาหารมาเสิร์ฟหลังจากนั้นก็ไม่สนใจภคินไปสองนาทีเพราะจะกินข้าวแล้ว พอเขาแอบเงยหน้ามองก็เห็นอีกคนมองมาอยู่เหมือนกัน

 

 

ทำไมภคินไม่กินข้าว!!!

 

 

                “ภคินกินข้าว ๆ”

 

 

                “ครับ” คนที่นั่งตรงข้ามเขาตอบก่อนจะตักข้าวกับอะไรก็ไม่รู้กินอย่างผู้ดี ไม่เหมือนปัถย์ที่เหมือนคนอดอยากมานานแสนนาน ที่จริงแค่ไม่ได้กินข้าวมาแค่ห้าชั่วโมงเท่านั้น

 

 

                พอเราทั้งคู่กินข้าวเสร็จ ภคินก็มือไวเหมือนถือเงินไว้อยู่แล้ว ยื่นให้พนักงานอย่างรวดเร็วเหมือนเดิม เราเหมือนต้องแข่งกันจ่ายเงินเลี้ยงข้าวตลอดเวลา เขาไม่ค่อยอยากให้ภคินเลี้ยงเท่าไหร่เพราะอยากเลี้ยงภคินมากกว่า เป็นแฟนปัถย์ต้องได้รับการดูแลอย่างดีเหมือนเจ้าชาย และเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เขาจะต้องจับมือภคินเอาไว้ด้วย...

 

 

                ปัถย์มองมือภคินที่แกว่งไปแกว่งมาตามจังหวะการเดิน ตอนนี้เรากำลังจะไปดูหนังกัน ระหว่างทางก็เจอคนมหาวิทยาลัยเดียวกันเต็มเลย มีคนมองภคินด้วย ตอนนี้ปัถย์หวงมากเลยคว้ามือภคินมาจับเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้างของตัวเอง ภคินหยุดเดิน หันมามองหน้ากันก่อนจะค่อย ๆ ประสานมือไว้ด้วยกัน

 

 

                ถึงรู้ว่าแก้มแดงมากเพราะเขินแต่เขาดีใจที่ภคินไม่แซวเหมือนบะหมี่ สุดเขตแล้วก็ชนะ

 

 

เราเดินมาถึงโรงหนังที่คนค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว ปัถย์มองซ้ายมองขวาก่อนจะเห็นใครคนหนึ่ง แล้วในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่าโลกมันกลมอย่างแท้จริง

 

 

                ปัถย์เห็นเนตรกำลังต่อแถวซื้อตั๋วหนังกับใครก็ไม่รู้ที่เป็นผู้ชายที่สูง ๆ แล้วสักพักเนตรก็มองมาทางเขาและภคินเหมือนกัน เธอยิ้มให้เรานิดหน่อยก่อนจะหันไปคุยกับผู้ชายคนนั้นต่อ เขาคิดว่าเนตรก็คงเปิดใจให้กับใครสักคนหลังจากที่อกหักมา... ไม่รู้เหมือนกันว่าหนึ่งอาทิตย์มันเร็วสำหรับการเลิกชอบใครสักคนหรือเปล่า สำหรับปัถย์แล้วคือมันเร็วมากเลยนะ อย่างตอนที่เขาจะตัดใจจากภคิน มันก็ยากที่จะเลิกชอบแต่ไม่ว่ายังไงสุดท้ายแล้วเขาก็จีบภคินจนสำเร็จ

 

 

                ซึ่งในกรณีของเนตรเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นยังไง แต่ถ้าเนตรตัดใจได้แล้วเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน เขาก็คิดว่านั่นเป็นสิ่งที่ดี การที่เราจมปลักอยู่กับใครสักคนทั้ง ๆ ที่เราก็รู้ว่าเขาคนนั้นคงไม่ได้รักเราอย่างที่เรารักเขา มันเป็นความทุกข์กับความสุขอยู่รวมกัน ความสุขอาจจะเป็นสับเซตของความทุกข์หรือความทุกข์อาจจะเป็นสับเซตของความสุขก็ได้... ความสัมพันธ์มันก็ทั้งหวานทั้งขมจนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนั่นแหละ

 

 

                “อยากดูเรื่องอะไรครับ”

 

 

                “ตามใจภคินเลย เราดูได้หมดทุกเรื่อง”

 

 

                “งั้นดูเรื่องนี้นะ” ภคินชี้ไปที่ป้ายแบนเนอร์ขนาดใหญ่ที่เป็นหนังฝรั่ง และเรื่องนี้เขากำลังอยากดูอยู่พอดีเลย!!

 

 

                “โอเค!

 

 

                แล้วเราก็ไปต่อคิวซื้อตั๋วกัน ภคินยืนอยู่ด้านหลังเอาคางมาเกยบนหัวเขาตลอดเวลา ก็เขินนิดหน่อยแต่เป็นแฟนกันแล้วก็วางได้แหละ ๆ จนถึงคิวเราภคินก็มือไวหยิบเงินให้พนักงานก่อนจะจองตั๋วอีก เขาเงยหน้าของภคินที่ยังคงทำหน้านิ่ง ๆ อีกแล้ว

 

 

                “สองที่แถวเอครับ”

 

 

                “แถวเอเป็นพี่พิเศษสำหรับคู่รัก ราคาจะต่างจากแถวล่างนะคะ”

 

 

                “ครับ”

 

 

                “ภคิน ๆ” ปัถย์เรียกภคิน

 

 

                “หืม”

 

 

                “นั่งแถวล่าง ๆ ก็ได้นะ อันนี้มันแพงอ่ะ”

 

 

                “ไม่เป็นไรครับ นั่งแถวนี้แหละ” ภคินอาจจะอยากนั่ง เขาเลยไม่ได้เถียงอะไรกลับไป ถึงบางทีจะรู้สึกว่ามันไม่จำเป็นเลยที่จะต้องจ่ายแพงเพราะหนังก็ม้วนเดียวกับคนที่นั่งล่าง ๆ อ่ะ เขาไม่เคยไปนั่งหรอกไอ้ที่สำหรับคู่รัก จะให้ไปนั่งกับบะหมี่ก็รู้สึกขนลุกไปหมด บะหมี่ก็น่าจะขนลุกเหมือนกัน ปัถย์รู้

 

 

                “อ้าว” หลังจากที่ซื้อตั๋วเสร็จ เราจะเดินมาซื้อป๊อปคอร์นต่อ แล้วเหตุการณ์โลกกลมเหมือนลูกปิงปองก็กลับมาเกิดอีกครั้ง คราวนี้เขาเจอเจ้าคุณด้วย!!!

 

 

                ภคินมองไปทางเจ้าคุณก่อนจะค่อย ๆ เอาตัวของปัถย์ไปอยู่ด้านหลังของตัวเอง แต่ด้วยความอยากรู้เลยโผล่ลูกตาแอบมองสถานการณ์ผ่านไหล่ของภคิน พอมองไป เจ้าคุณก็ยักคิ้วแบบกวน ๆ มาให้

 

 

                “มีอะไร” ภคินถาม

 

 

                “ทักทายเฉย ๆ”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่คิดจะคุยกับเพื่อนร่วมแข่งขันหน่อยเหรอ”

 

 

                “ไม่”

 

 

                “กวนส้นตีนเหมือนเดิม” เจ้าคุณมาว่าภคินไม่ได้นะ!!! “ไม่ต้องมองกูแรงขนาดนั้นก็ได้”

 

 

                “...”

 

 

                “งานกีฬาก็จบไปแล้ว การแข่งครั้งนี้มันก็แฟร์ ๆ กูยอมรับว่าตอนนั้นฝั่งกูอ่ะโกงจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ใช่ว่ากูไม่ละอายใจนะ แต่จะให้กูเป็นมิตรกับพวกมึงที่มองกูแรงชิบหาย มันก็คงจะไม่ได้ บวกกับกูไม่ชอบขี้หน้ามึงด้วยนั่นแหละ” อะไรของเจ้าคุณเนี่ย มาพูดอะไรก็ไม่รู้ ฟังไม่รู้เรื่องเลย เมาน้ำอัดลมหรือเปล่า เขางงไปหมดแล้วแต่ภคินก็ได้ยืนฟังเฉย ๆ “แล้วตอนนั้นมึงก็หวงแฟนมึงออกนอกหน้ามาก กูหมั่นไส้ แต่ตอนนี้ไม่ต้องหวงขนาดนี้แล้วมั้ง”

 

 

                “...”

 

 

                “กูไม่ได้คิดอะไรกับแฟนมึงสักหน่อย” เหมือนเจ้าคุณพูดกับก้อนหิน ภคินไม่ตอบอะไรเลย... แต่เขาจะตอบเองเพราะเขาเจอคนรู้จัก!

 

 

                “น้องเอิน!

 

 

            “พี่ปัถย์!

 

 

                ปัถย์เบิกตากว้างมองน้องรหัสตอนมัธยมที่เดินมายืนข้าง ๆ เจ้าคุณ ปัถย์ค่อย ๆ กวักมือเรียกน้องมาหา แต่เจ้าคุณก็จับข้อมือน้องเอินเอาไว้แบบรุนแรงด้วย

 

 

                “มาจับทำไมเนี่ย” น้องเอินพูดออกมา

 

 

                “จับไม่ได้เหรอ” เจ้าคุณตอบแบบกวน ๆ

 

 

                “จะไปหาพี่ปัถย์”

 

 

                “เจ้าคุณปล่อยเอินเดี๋ยวนี้เลย!” เขาตะโกนออกไป จนเจ้าคุณถอนหายใจแล้วกรอกตาแบบสามร้อยหกสิบองศาก่อนจะปล่อยข้อมือของเอินออกให้น้องเดินมาหาเขา

 

 

                น้องเอินเป็นน้องรหัสตอนปัถย์เรียนมัธยมปลาย น้องเอินเป็นคนเงียบ ๆ และไม่ค่อยเล่นโซเชี่ยลด้วย แต่สมัครเอาไว้ตามงานคล้าย ๆ ภคินแต่ปัถย์ชอบน้องเอินมากเลยนะ น้องนิสัยดี ถึงตอนแรกจะเงียบไปไม่ค่อยรู้จักกัน แต่พอรู้จักแล้วน้องก็พูดเยอะอยู่นะ พอหลังจากเขาเข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ไม่ได้คุยกับน้องอีก แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าน้องเรียนที่เดียวกันเพราะอีกคนก็ไม่เคยอัพเดทข่าวสารของตัวเองลงโซเชี่ยลเลย

 

 

                “เอิน ไปรู้จักกับเจ้าคุณได้ไงอ่ะ เลิกคุยเลยนะ เจ้าคุณนิสัยไม่ดี” เอินพยักหน้ารัว ๆ เห็นด้วยกับเขาแล้วเหมือนน้องจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็โดนเจ้าคุณขัดเสียก่อน

 

 

                “เอิน”

 

 

                “...”

 

 

                “เดินกลับมาครับ ถ้าไม่อยากเจอดี” เอินทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ น้องจับมือเขา

 

 

                “เดี๋ยวเอินทักไปคุยนะครับ” เอินพูดเสียงเบาก่อนจะทำหน้าตึงเดินไปทางเจ้าคุณที่ยิ้มเหมือนชนะไปแล้ว เจ้าคุณนิสัยไม่ดีเลย น้องเอินทำหน้าหงุดหงิดเหมือนโดนบังคับแต่ก็ยอมเดินไปกับเจ้าคุณแบบที่ไม่ยอมให้อีกคนแตะตัว ถึงเจ้าคุณทำเหมือนจะจับแขน จับไหล่ตั้งหลายทีก็เถอะ

 

 

                “รู้จักเหรอครับ”

 

 

                “อื้อ เป็นน้องรหัสเราตอนมัธยมอ่ะ” เขาจับมือภคินแน่น ตอนนี้คิดหนักมาก “ภคิน เราว่าน้องเอินโดนเจ้าคุณบังคับใจแน่เลย เราต้องไปช่วยน้องนะ”

 

 

                “...” ภคินไม่ตอบแต่กลับยิ้มแล้วลูบหัวเขาไปมา

 

 

                “ภคิน...”

 

 

                “บางทีเรื่องที่เกิดขึ้นกับตัวเรา คนที่แก้ปัญหาก็ควรจะเป็นที่ตัวเราครับ”

 

 

                “...”

 

 

“แต่ถ้าน้องแก้ไม่ไหวแล้วขอให้ช่วย จนถึงตอนนั้นก็ค่อยเข้าไปช่วยน่าจะดีกว่า” ปัถย์ก้มหน้ามองรองเท้าของภคินก่อนจะพยักหน้า มันก็จริงอย่างที่ภคินพูดนั่นแหละ ถ้าอย่างนั้นเขาจะรอวันที่น้องเอินทักมาขอความช่วยเหลือแล้วกัน “งั้นไปซื้อป๊อปคอร์นกัน”

 

 

“โอเค ภคินอยากกินรสอะไร!

 

 

“ไม่เอารสหวาน”

 

 

“งั้นเอารสชีสกับจืดเนอะ”

 

 

“ครับ” ภคินเลี้ยงข้าว เลี้ยงหนังแล้ว ปัถย์จะเลี้ยงขนมเอง เขาสั่งแบบเซ็ตใหญ่บู้มเลย

 

 

“เราจ่าย ๆ” พูดดักก่อนจะหยิบตังค์ของตัวเองขึ้นมาจ่าย ปัถย์สัญญาว่าจะเลี้ยงภคินเอง ภคินจะต้องมีแก้มเป็นเพื่อนกัน!!!

 

 

พอซื้อป๊อปคอร์เสร็จเราทั้งคู่ก็เดินไปในโรงหนัง ที่นั่งพิเศษคือกว้างมากแบบสามารถนอนได้เลย แถมยังนุ่มมากอีกต่างหาก หนังยังไม่มาแต่จะหลับแล้วเพราะสบายเกินไป พวกเรารอจนโฆษณาขึ้นมา ภคินก็ค่อย ๆ ยื่นมาโอบเอวเอาไว้แล้วดึงตัวเขาไปใกล้ ๆ สรุปว่าตอนนี้ตัวเองก็นั่งพิงไหล่ภคินอยู่ แล้วก็โดนป้อนป๊อปคอร์นด้วย แต่พูดเลยว่าปัถย์ก็ไม่ยอมเหมือนกัน เขาก็ป้อนภคินเหมือนกัน จนหนังมาจริง ๆ เลยหยุดป้อน ปัถย์หรี่ตามองหนังพร้อมกับเบียดแก้มตัวเองไปกับไหล่ของแฟนตัวสูง เขาจะหลับอยู่แล้ว แต่อยู่ดี ๆ หนังมันก็ฉายฉากที่พระนางจูบกัน ตอนนั้นปัถย์หน้าแดงขึ้นมา แล้วสักพักเขาก็โดนภคินหอมแก้ม แล้วยิ่งในหนังเริ่มจูบกันหนักมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งเขินอ่ะ นึกถึงตอนที่จูบกับภคินตลอดเลย

 

 

รู้สึกตัวเองทะลึ่งมาก เขาเหมือนพระเอกที่ชอบลวนลามภคินที่เป็นนางเอกเลยอ่ะ

 

 

เจ้าตัวเล็กของภคินเม้มปากแน่นก่อนจะแอบมองภคินที่หอมแก้มเขาไปแล้วก็ดูหนังเหมือนเดิมด้วยสายตาที่เรียบนิ่ง แอบจุ๊บแก้มภคินคืนดีไหมนะ จะได้เขินด้วยกัน แต่พอมาคิดไตร่ตรองดูแล้วก็พบว่าดี

 

 

ภคินโดนปัถย์แน่!

 

 

นับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะค่อย ๆ จุ๊บไปที่ข้างแก้มของภคิน แล้วหลังจากนั้นภคินก็หันมามองและเราก็ไม่ได้ดูหนังต่อจากฉากนั้น ปัถย์หลับตาแน่นเพราะเราจูบกันอีกแล้ว เขาอยากจะระเบิดตัวเองเพราะจูบคราวนี้เราไม่ได้อยู่กันสองคนในห้อง แต่มันคือในโรงหนังที่มีคนเยอะแยะเต็มไปหมด ปัถย์แอบหายใจหอบนิดหน่อยหลังจากที่ภคินถอนจูบออกไป และสักพักก็หันมาจุ๊บที่ริมฝีปากแน่น ๆ อีกหนึ่งที แล้วก็หอมแก้มอีก!!

 

 

ภคิน!!! พอแล้ว!!

 

 

ปัถย์เม้มปากแน่น กำขากางเกงตัวเองแน่นเพราะอายมาก เขาไม่สามารถเอาคืนโดยการจูบก่อนได้หรอก แบบนั้นต้องฝึกอีกเยอะ แค่กล้าหอมแก้มก่อนนี่ก็สุด ๆ แล้ว ณ ตอนนี้

 

 

ภคินเป็นนางเอกที่มีความกล้ามาก ส่วนเขาก็เป็นพระเอกที่ไม่กล้าอะไรเลย

 

 

เหมือนสลับกันยังไงก็ไม่รู้...

 

 

ดูหนังไม่รู้เรื่องเพราะภคินคนเดียวเลย พอจูบเสร็จ กว่าจะตั้งสติอะไรต่าง ๆ ได้หนังก็จะจบแล้วอ่ะ ปัถย์ร้องไห้ในใจ ภคินจูงมือเขาออกจากโรงพร้อมกับถังป๊อปที่กินไม่หมด (เอาไปกินต่อที่ห้องก็ได้)

 

 

ระหว่างทางเดินไปที่รถเราไม่ได้พูดอะไรกันเลย ภคินก็เหมือนจะรู้ว่าปัถย์รู้สึกเขินมาก ๆ แล้วก็ทำอะไรไม่ได้ เลยเดินไปด้วยลูบหัวลูบแก้มเหมือนกำลังปลอบใจ ภคินไม่รู้หรอกว่าคนเขินมันเขินขนาดไหน ก็ภคินเขินยากนี่!!

 

 

“กลับห้องกันนะครับ” ปัถย์พยักหน้าแต่ก็ไม่วายโดนหยิกแก้มเบา ๆ ไปอีกรอบ

 

 

เบื่อภคินแล้ว ไม่เคยหยุดพักเลย

 

 

ล้อเล่น ๆ ใครจะเบื่อภคินได้ลง

 

 

 

 

 

 

วันนี้เขามีเรียนทั้งวันเลย ตอนกลางวันเลยมานั่งกินข้าวกับบะหมี่ที่ตอนนี้กำลังนั่งขำอะไรในมือถือก็ไม่รู้ เขาจะไม่อะไรเลยนะถ้ามันไม่เงยหน้าขึ้นมามองเขาแล้วก็ขำต่ออีก

 

 

“มึงขำอะไรอ่ะ”

 

 

“ขำมึง” บอกเสร็จก็ขำต่อ ปัถย์ขมวดคิ้วแน่นก่อนจะลุกออกจากโต๊ะกินข้าวแล้วเดินไปนั่งกับบะหมี่อีกฝั่ง เขาหน้าจอโทรศัพท์ที่เพื่อนกำลังถืออยู่แล้วคิ้วมันก็ขมวดมากกว่าเดิม

 

 

“มึง...”

 

 

“ฮ่า ๆๆๆๆ” บะหมี่ขำเสียงดังอย่างห้ามไม่อยู่ ปัถย์รีบแย่งโทรศัพท์มือถือของเพื่อนมาดูชัด ๆ เขาซูมไปที่หน้าของตัวเองแล้วจะร้องไห้ออกมาเป็นเลือด คือ มันเป็นรูปแอบถ่ายแหละแล้วก็โดนเอามาลงเพจอะไรก็ไม่รู้ แต่ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น ประเด็นก็คือ หน้าเขาแบบกำลังอ้าปากกินป๊อปคอร์นที่เขากำขึ้นมาจากถังคำใหญ่ แล้วแก้มก็อ้วนเหมือนจะแตกอยู่แล้ว สรุปรูปนี้คือน่าอายมาก

 

 

“นี่หน้ากูอ้วนขนาดนี้เลยเหรอวะ”

 

 

“ไม่ขนาดนั้นหรอก แต่รูปนี้คือฮามาก กูขำ” พอบะหมี่พูดแบบนั้น ปัถย์ก็รีบกดคอมเม้นท์ดู แล้วท็อปคอมเม้นท์ที่โดนกดไลค์มากที่สุดไม่ใช่ใครเลยนะ ก็บะหมี่นั่นแหละ ไอ้เพื่อนเลว มันคอมเม้นท์แต่เลขห้าแล้วยาวมาก ๆ พอกดดูเพิ่มเติมคือเลขห้ายาวเป็นหน้ากระดาษเอสี่แล้วมั้ง

 

 

“แล้วในรูป คือภคินเท่มากเลยนะ แต่ทำไมกูเป็นงี้อ่ะ”

 

 

“มึงฮาไง” บะหมี่ขำออกมาอีกแล้ว เนี่ย ดูดิ เพื่อนก็ทำกันลง ต่อไปนี้จะต้องจริงจังกับการออกกำลังกายแล้ว ไม่ได้ละ เขาจะอ้วนกว่าภคินไม่ได้ เราจะต้องหน้าผอมไปด้วยกัน ไม่อย่างนั้นภคินก็จะต้องหน้าอ้วนเหมือนกันกับเขา ซึ่งถ้าขุนภคินน่าจะง่ายกว่าให้ปัถย์ไปออกกำลังกายนะ...

 

 

“มึงหยุดขำเลย ไม่เห็นจะฮาตรงไหน”

 

 

“ฮาดิไอ้เหี้ย มึงเหมือนคนตะกละอ่ะในรูป กินอะไรคำใหญ่โตขนาดนั้น แล้วก็กำลังยัดเข้าปากเลยด้วย”

 

 

“... ไม่เถียงอ่ะ ป๊อปคอร์นมันอร่อยไง ก็ต้องอยากกินคำใหญ่ ๆ”

 

 

“เออ รู้ละว่าอร่อย ไม่งั้นภาพไม่ออกมาเป็นแบบนี้หรอก” บะหมี่พูดไปก็กลั้นขำไป อย่าให้ขำไปเจอภาพที่มันอุบาทว์บ้างนะ จะโพสต์ลงให้คนเห็นทั่วโลกเลยคอยดู

 

 

พอเรียนตอนบ่าย ปัถย์ก็ตั้งใจจดเล็กเชอร์แล้วก็ตอนเลิกเรียนเขาก็พยายามนั่งคิดว่าคืนนี้จะต้องออกกำลังกายใบหน้าเออีไอโอยูให้ได้ หลังจากเคยทำไปครั้งเดียวก็ไม่ทำอีกเลยเพราะขี้เกียจ...

 

 

ปัถย์นั่งขัดสมาธิรอบนเก้าอี้ม้าหินอ่อนรอภคิน ส่วนบะหมี่ก็ขอตัวกลับไปก่อนแล้ว รอไม่นานภคินก็ขับรถมารับ เดี๋ยวนี้ภคินขับรถมาเรียนบ่อยมาก ๆ พี่วินน่าจะขาดรายได้ที่ได้จากภคินไปหลายวัน แต่พี่เขาก็คงหาลูกค้าคนอื่นได้แหละ

 

 

พออีกคนจอดรถ ปัถย์ก็รีบวิ่งขึ้นไปนั่งทันที เขาคาดเข็มขัดอะไรเองเรียบร้อย เดี๋ยวภคินแกล้งจุ๊บอีกตอนที่เขาลืมคาดเข็มขัด อย่าให้ภคินลืมบ้างก็แล้วกัน เขาจะจับภคินหอมแก้มสองทีเลย

 

 

“ภคิน”

 

 

“หืม”

 

 

“เรามีอะไรจะถาม ภคินต้องตอบแค่ไม่กับใช่นะ”

 

 

“ครับ”

 

 

“เราอ้วนไหม”

 

 

“ไม่”

 

 

“เรากินเยอะไหม”

 

 

“ใช่” ปัถย์ชะงักไปนิดหน่อย

 

 

“เราควรออกกำลังกายไหม”

 

 

“ใช่” นั่นไง!!! “เพื่อสุขภาพครับ ไม่ต้องลดน้ำหนัก” เหมือนภคินรู้ว่าเขาคิดอะไรเลยตอบเสริมเข้ามา “ตัวหอมเหนื่อยง่าย แต่ภคินจูบนิดเดียวก็เหนื่อยจนหายใจหอบแล้ว”

 

 

ไม่ต้องยกตัวอย่างก็ได้นะภคิน!!

 

 

“ภคิน ไม่ต้องอธิบายก็ได้”

 

 

“ยกตัวอย่างไงครับ จะได้เห็นภาพ”

 

 

...อืม ใช่ ภาพมาเลย และไอ้ภาพมาทั้งหลายมันทำให้ปัถย์แก้มแดงขึ้นมาอีกแล้ว เบื่อตัวเองจัง แก้มแดงอยู่ได้ เป็นสีอื่นบ้างได้ไหม สีแดงบ่อยแล้ว คิดไปงั้นแหละทุกคนก็ต้องแก้มเป็นสีแดงกันทั้งนั้น ภคินยังเป็นเลย ตอนเตะบอลอ่ะ

 

 

“งั้นคืนนี้เราจะออกกำลังกาย ทำปากเออีไอโอยู ภคินมาทำด้วยกันนะ”

 

 

“สรุปจะลดที่แก้มอย่างเดียว ? ไม่ออกกำลังกายแบบไปวิ่งหรือเข้าฟิตเนสเหรอครับ”

 

 

“ใช่”

 

 

“แบบนี้เวลาจูบก็เหนื่อยง่ายเหมือนเดิม”

 

 

                 ทำไมภคินพูดเข้าเรื่องจูบตลอดเลย ถ้าเป็นแบบนี้จะไม่คุยด้วยแล้วนะ... ใช้เวลาขับรถไม่นานก็ถึงคอนโดของภคิน ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาคือไม่ค่อยได้กลับไปนอนหอเลย พอจะกลับหอภคินก็จะมาด้วย คนอะไรทำไมขี้เหงาแบบนี้

 

 

                “เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนเลยนะครับ ภคินขอทำงานแปปนึง” เขาพยักหน้า ภคินขยันมาก ๆ ทำงานทุกวัน ทกจนเที่ยงคืนตีหนึ่ง คืนแรก ๆ ที่งานฟุตบอลจบเขาก็ได้ช่วยภคินบ้าง แต่หลังจากนั้นคือช่วยไม่ได้แล้ว ภคินทำงานในคอมอย่างเดียวเลย จะอยู่เป็นเพื่อน ภคินก็หลอกล่อให้เขาไปนอนในห้องนอนก่อนทุกทีอ่ะ แล้วก็ใกล้สอบแล้วด้วย ภคินก็ยิ่งทำงานแล้วก็มีอ่านหนังสือบ้าง ส่วนเขาก็ติวกับเพื่อนที่คณะ(บะหมี่)ซะเป็นส่วนใหญ่ คือเรียนวิชานั้นจบก็มาติวเลย นอกเหนือจากการติวก็ต้องไปอ่านเอง เขาวางแผนไว้ว่าคืนนี้จะอ่านหนังสืออยู่เป็นเพื่อนภคินตอนทำงาน แบบนี้ภคินไม่หลอกล่อให้ไปนอนก่อนแน่ ๆ แผนนี้ต้องได้ผล แล้วก็จะชวนปากทำเออีไอโอยูด้วย

 

 

                เมื่อวางแผนเสร็จก็รีบไปอาบน้ำใส่ชุดนอนให้เรียบร้อย เขาไปยืนแอบมองภคินที่นั่งทำงานอยู่ได้ยินแต่เสียงเม้าส์คลิก ๆ จะเข้าไปขัดจังหวะดีไหมนะ ...ดีละกัน

 

 

                “ภคิน เราอาบน้ำเสร็จแล้ว” ภคินละสายตาจากคอมพิวเตอร์หันมามองเขาที่ยืนแอบอยู่ตรงประตู ภคินลุกขึ้นยืนบิดตัวนิดหน่อยก่อนจะเดินมาหาแล้วเอามือลูบผมเขาไปมา

 

 

                “เดี๋ยวไปอาบน้ำก่อนนะครับ”

 

 

                “อื้ม” ปัถย์พยักหน้า พอภคินเดินเข้าห้องนอนไป แฟนของภคินก็เดินไปนั่งที่โซฟาในห้อง นอนเล่นมือถือส่องเพจนั้นที่โพสต์รูปเขากำลังกินป๊อปคอร์นอย่างมีความสุขและอ้าปากกว้างมากจริง ๆ ก็มันอร่อย จะให้ทำยังไง! อยู่ดี ๆ ก็นึกโมโหคนแอบถ่าย มาถ่ายอะไรตอนกิน มาขอถ่ายแบบดี ๆ ก็ได้ จะทำหน้าหล่อ ๆ เลย

 

 

                เวลาผ่านไปสักพักภคินก็เดินเข้ามาในห้องทำงานก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ปัถย์ที่กำลังเคร่งเครียดกับการทำปากเออีไอโอยูอยู่ เพิ่งทำได้แค่รอบเดียวเอง แต่รอบสองจะให้ภคินทำด้วยกัน

 

 

                “ภคิน มาออกกำลังกายหน้ากัน”

 

 

                “...”

 

 

                “เอ” ปัถย์พูดเอเสียงยาว ๆ

 

 

                “เอ” ภคินก็พูดตาม

 

 

                “อี”

 

 

                “อี”

 

 

                “ไอ”

 

 

                “ไอ”

 

 

                “โอ”

 

 

                “โอ”

 

 

                “ยู” พอถึงตัวสุดท้าย ปัถย์ก็ทำปากพูดคำว่าตัวยูออกมาเสียงยาว

 

 

                “ยู” ภคินก็ทำตาม แต่คราวนี้มันไม่เหมือนเดิม

 

 

                จุ๊บ..

 

 

ภคินจุ๊บปากอีกแล้ว!!!

 

 

                “ภคินนนนนน!

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “จุ๊บเราทำไม”

 

 

                “ก็นึกว่าอยากจุ๊บ เห็นทำปากแบบนั้น”

 

 

                “ออกกำลังกายต่างหาก ไม่ได้อยากจุ๊บซะหน่อย”

 

 

                “งั้นอีกรอบได้ไหมครับ” ปัถย์พยักหน้า ก่อนจะหรี่ตามองภคินเพราะหาพิรุธ ภคินจะหลอกให้เขาพูดรูปตัวยูแล้วจุ๊บอีกหรือเปล่า เขามองภคินที่ตอนนี้ก็หน้านิ่งมากแบบไม่มีพิรุธเลย ปัถย์เลยวางใจ ออกกำลังกายใบหน้าอีกรอบก็ได้ เราพูดเอ อี ไอ โอ ยู พร้อมกัน แล้วมันก็เป็นแบบเดิมอ่ะ!!!

 

 

                จุ๊บ

 

 

                “ภคิน!!!” ปัถย์เรียกชื่อภคินเสียงดัง จนคราวนี้ถูกจุ๊บไปแบบแน่น ๆ อีกหนึ่งที ภคินหลอกเขาอ่ะ จะแกแค้นยังไง ทำอะไรไม่ได้เลย... จะจุ๊บคืนก็เหมือนไม่ได้แก้แค้นอ่ะ

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                ภคินตอบก่อนจะยิ้มออกมา ภคินยิ้มแบบตัวโกง แล้วก็แกล้งกันอีก นิสัยไม่ดี

 

 

                “ภคินโกหกเรา”

 

 

                “โกหกอะไรครับ”

 

 

                “ก็ภคินบอกให้ทำอีกรอบอ่ะ”

 

 

                “แต่ภคินไม่ได้บอกว่าจะไม่จุ๊บ”

 

 

                “...”

 

 

 

                พอกันที เอาภคินคนเงียบ ๆ ที่เป็นสมบัติของคณะสถาปัตย์คืนมา!!!

 

 

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.595K ครั้ง

19,386 ความคิดเห็น

  1. #19378 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 16:43
    น้องปัถย์น่ารักน่าบีบตั้งแต่ต้นจนจบเลยว้อย แง
    #19378
    0
  2. #19368 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 22:56
    ขี้แกล้งจัง
    #19368
    0
  3. #19308 BowLoveBaByBam (@BowLoveBaByBam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 กันยายน 2562 / 20:18
    นว้องงง
    #19308
    0
  4. #19296 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:37
    น่ารักมากกกกก ใจชั้นนนนน
    #19296
    0
  5. #19229 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:48
    น้องลูกกกกกกกกก
    #19229
    0
  6. #19190 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 01:57
    น้องหน้ารัก
    #19190
    0
  7. #19130 ผีขนมหยก (@yokandmom) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 18:12
    โอ๊ยยว เอ็นดูปัถย์มาก น่าร้ากกกก
    #19130
    0
  8. #19125 pat333ars1722 (@pat333ars1722) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 07:06
    อยากให้มีเรื่องของเจ้าคุณกับน้องเอินด้วยยย
    #19125
    0
  9. #19092 iczing_cookies! (@icethoumprasert) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 03:40
    เพิ่งตามมาอ่านน่ารักกกขอบคุณไรท์มากนะค้าบพี่แต่งเรื่องสนุกๆแบบนี้ให้อ่าน ติดตามงับ:]
    #19092
    0
  10. #19048 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:34
    น่ารักมากไม่ไหวแล้ววววว
    #19048
    0
  11. #19031 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 23:09
    น้งงงงงง มีแต่น้งงงๆๆๆๆๆๆแงงงงงงงง
    #19031
    0
  12. #18973 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    มีแต่คำว่าน้องๆๆๆ เต็มหัวไปหมด น่ารัก
    #18973
    0
  13. #18914 Novaaaa (@ki-chang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 09:04
    โธ่ววว เคยชนะเขาบ้างไหมเนี่ยตัวหอมมม
    #18914
    0
  14. #18858 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 05:14
    5555 ฮาตั้งแต่ตอนแรกยันตอนพิเศษ
    #18858
    0
  15. #18842 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 01:14
    โอ้ยยยยย น่ารักอีกแล้ว น่ารักตลอดเลย เขินไม่ไหวแล้ว//บอกตรงๆตอนอ่านเรื่องนี้แล้วเจอชื่อบะหมี่คือหิวมาก แล้วนี่อ่านตอนกลางคืนด้วย หิวไปตามระเบียบค่ะ
    #18842
    0
  16. #18799 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 14:24
    โอ๊ยยยยยย ไม่ไหวละนะ ตัวจะแตกแล้ว เขินนนนนน ทำไมต้องน่ารักกันขนาดนี้อะ ฮือออออออ ไม่อยากจะให้จบเลย อยากให้มีตอนพิเศษเรื่อยๆ
    #18799
    0
  17. #18765 ICECHOCANO (@BEWBEW_LALA) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 20:58
    ชอบตัวหอมมาก ฮืออ น้องงงงงง
    ชอบน้องตอนคิดอะไรเพี้ยนๆ ไปเรื่อยคนเดียวอ่ะ 555 น่าหยิกให้แก้มช้ำเลย
    #18765
    0
  18. #18719 PiasPirida (@PiasPirida) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:16
    เอ๊ะๆ?!!! เจ้าคุณกับเอินนี่ยังไงอ่ะไรท์. อีกคู่นึงหรือเปล่า ถ้าใช่ อยากอ่านนนนน
    #18719
    1
    • #18719-1 parnporn02 (@parnporn02) (จากตอนที่ 23)
      15 มีนาคม 2562 / 15:10
      ใช่ถ้ามีอยากอ่านนน
      #18719-1
  19. #18710 THE DEERY . (@oing_oing) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:00
    เป็นเรื่องที่สนุกมากกกกกก แงงงงงง เราเพิ่งได้มาอ่านจนจบ(ซึ่งไรท์แต่งจบไปแล้ว) อยากบอกว่าสนุกมากๆๆๆ ชอบมากเลย เขิน555555555 อ่านแล้วมีความสุขมากๆ ชอบในความใสซื่อของปัตย์ บทจะซื่อไอ่เราก็เอ็นดูเกิ๊นนนนน หนูลูกกกกกก*หอมหัว* ภคินนี่ก็ร้ายไม่เบา ขี้แกล้งจริงๆ ฮ่าๆ สนุกมากๆเลยค่ะ ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ^^ เอ็นดูเหลือเกิน
    #18710
    0
  20. #18679 benjamas_kkee (@benjamas_kkee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:34

    ภคินเป็นนางเอก5555555555
    #18679
    0
  21. #18648 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:10

    กรี้ดดดดด ชวนแฟนออกกำลังกายยังงี้มันน่ารักมากลูก
    #18648
    0
  22. #18647 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:09
    กรี้ดดดดด ชวนแฟนออกกำลังกายยังงี้มันน่ารักมากลูก
    #18647
    0
  23. #18592 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 09:56
    555555566655555ภคินขี้แกล้ง แต่แกล้งแฟนไม่ผิดนะเจ้าตัวหอม
    #18592
    0
  24. #18581 β • 🐢🍀 (@bee68nr) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:43
    ฉันเอ็นดูยัยตัวหอมตั้งแต่ต้นจนจบเลย ความคิดจะลดน้ำหนักคือมั่นคงมากแต่ทำไม่ได้555555555555555555 ภคินคนเงียยขรึมแม่ไม่เห็นตั้งแต่เขาพาหนูเข้าห้องอ่ะตัวหอม น่าจะหายไปแบบถาวรแล้วนะลูกต้องทำใจ
    #18581
    0
  25. #18562 AgainstAllOdds (@AgainstAllOdds) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 23:27

    น้องปัตย์ ลู้กกกกกก

    ป่านนี้แล้ว หนูยังมีความคิดว่าตัวเองเป็นฝ่ายจีบภคิน
    เป็นฝ่ายลวนลามภคินอยู่อีก!!!

    โอ๊ยยย ลูกเอ๊ย~
    #18562
    0