เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 21 : chapter eighteen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86,370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8,273 ครั้ง
    30 มิ.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม
18



ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ!


ตอนนี้ปัถย์นั่งอยู่ท่ามกลางกองเชียร์ทางฝั่งของคณะสถาปัตย์ ส่วนอีกฝั่งก็เป็นของคณะวิศวะ ส่วนทีมที่เข้ารอบชิงก็เป็นทีมที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากับภคิน(แล้วก็เพื่อน ๆ)มานาน นั้นก็คือวิศวะปิโตรนั่นเอง เขาจำไม่ค่อยได้แล้วว่าเมื่อตอนปีหนึ่งเขาแข่งขันกันจริงจังขนาดไหน ปัถย์มองแต่ภคินอย่างเดียว เลยจำได้แค่ว่าภคินยิงประตูได้ด้วย ถึงตอนนั้นจะแพ้ก็ไม่เป็นไร ภคินยังคงชนะเสมอในใจของเขา


เนี่ย ไงล่ะ


“ตัวหอมครับ” ปัถย์รีบหันไปตามเสียงเรียก ก่อนจะรีบเดินไปหาภคินที่ใกล้ ๆ ห้องพักนักกีฬา ภคินในชุดบอลสีน้ำเงินเท่ที่สุด แต่ดูเหมือนช่วงนี้ภคินจะผอมลงหรือเปล่านะ ปกติหน้าก็ผอมอยู่แล้ว ยังจะผอมลงไปอีกเหรอ... ถ้าแบ่งของเขาไป ภคินจะอยากได้ไหม


“ภคินมีอะไรเหรอ”


“ตอนนี้หิวหรือเปล่า อยากกินอะไรไหม” ปัถย์ทำหน้านึกไปมา อันที่จริงวันนี้ตั้งแต่เที่ยงเขายังไม่ได้กินอะไรเลยเพราะตัวเองไม่มีเรียนบ่ายเลยมาช่วยเพื่อนทำงาน เตรียมของ เตรียมน้ำให้กับนักบอลทุกคน เขาลืมไปเลย แล้วตอนบ่ายภคินก็หายตัวไปไหนก็ไม่รู้ทั้ง ๆ ที่ไม่มีเรียน หรือว่า... ภคินจะแอบไปกินข้าวโดยไม่ชวนเขา!!


“ภคินหิวแล้วเหรอ” เขาถามลองเชิง บางทีต้องบังคับให้ภคินอยู่ในโอวาทบ้างแล้ว ภคินจะได้ไม่แอบไปเที่ยวเล่นที่ไหนอีก แต่ถ้าไปต้องชวนเขาด้วย เผื่อแถวนั้นมีของกินอร่อย ๆ จะได้ช่วยกันกิน 


“นิดหน่อยครับ” ภคินตอบมาแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าภคินคงไม่ได้แอบไปหาอะไรกินคนเดียว ได้ยินแบบนี้เขาก็รู้สึกอุ่นใจ ภคินยังคงอยู่ในโอวาท


“ถ้าอย่างนั้นหลังเตะบอลไปหาอะไรกินกัน! ภคินอยากกินอะไรเหรอ” 


“อะไรก็ได้ครับ ตามใจตัวหอมนะ” เขาพยักหน้าหงึกหงัก ภคินพูดจบก็ยื่นมามือมาจับแก้มของเขา สรุปแล้วภคินชอบตัวเขาหรือแก้มเขากันแน่ ทำไมชอบจับแก้มตลอด บางเวลาก็ชอบหอมแก้ม เนี่ย จะไม่ให้เขาเข้าใจผิดได้ยังไง ถ้าอย่างนั้นหลังจากนี้เขาจะออกกำลังกายจริง ๆ แล้ว จะไม่ขี้เกียจเด็ดขาด บางทีต้องมีทีเด็ดเอาไว้มัดใจภคินบ้าง ถึงจะรู้สึกว่าภคินจะต้องรักเดียวใจเดียวเหมือนกัน แต่ของแบบนี้ต้องเผื่อเอาไว้ ถ้าวันนึงมีคนมาจีบภคินแล้วภคินชอบขึ้นมา เขาก็อกหักอ่ะดิ เป็นแบบนั้นต้องแย่แน่ ๆ


“ภคินนนนนน” นอกจากจับแก้มแล้วภคินยังลามมากอดอีกด้วย เขารู้สึกหน้าร้อนเลยแอบหลบสายตาไปกับไหล่ของภคินเพราะโดนสายตาของเพื่อน ๆ ในทีมมองแซวใหญ่ อยู่ดี ๆ ก็ฉุกคิดมาได้ว่าจะลงแข่งแล้วภคินคงอยากได้กำลังใจ ดังนั้นเขาเลยเลิกดิ้นแล้วค่อย ๆ ยกแขนของตัวเองกอดตอบอีกคน “สู้ ๆ นะภคิน”


“ครับ” ถึงจะเขินแต่จะสู้ให้ถึงที่สุด


“เหม็นความรัก” < สุดเขต


“กูมีอาการคลื่นไส้ครับหมอ” < ชนะ


“ถึงตากู คิดไม่ออกว่ะ ผ่าน ๆ” < บะหมี่


“พอ ๆ ไปเตรียมได้แล้ว จะแข่งแล้วเนี่ย” เป็นสุดเขตที่จบบทแซวทั้งหมดก่อนจะเดินไปอีกทาง บะหมี่ก็เดินตามสุดเขตไปแต่ชนะก็ยังยืนอยู่เพราะไม่ได้แข่งด้วย


ภคินก็ปล่อยเขาแล้วมองไปทางเพื่อนมายืนแซวนิ่ง ๆ จนทั้งสุดเขต ชนะแล้วก็บะหมี่ค่อย ๆ สลายตัวออกไป ปัถย์เงยหน้าแดง ๆ มองภคินที่กำลังหันมามองเขาพอดี แก้มเขาถูกลูบอีกแล้ว สักพักก็เลื่อนมาลูบหัว


“อยากกินอะไรคิดไว้นะครับ เดี๋ยวภคินพาไป”


“โอเค เดี๋ยวกูคิดไว้เลย” ปัถย์หันไปมองชนะพูดแทรกขึ้นมา


“ไม่ได้ชวนมึง” ภคินพูดก่อนจะจะใช้มือลูบแก้มเขาเป็นครั้งสุดแล้วเดินตามสุดเขตไปอีกทาง แต่ชนะก็ยังขำอยู่


“ไปหาที่นั่งกัน” ชนะชวนเขาให้ไปหาที่นั่งด้วยกัน ปัถย์พยักหน้าเดินตามชนะไปที่แสตนที่ตอนนี้เกือบเต็มแล้ว แถมเสียงกลองก็ดังมากจนชนะพาเขาไปนั่งไกล ๆ จากตรงนั้น


พอพวกเราได้ที่นั่ง ชนะก็หยิบถุงขนมขึ้นมาแกะ ชนะกินขนมอีกแล้ว แต่แก้มของชนะก็ไม่อ้วนเท่าเขา หรือว่าชนะจะออกกำลังกาย เขาควรปรึกษาเพื่อนดีไหม


“ชนะ”


“ว่า” ชนะหันมามองเขาพร้อมกับหยิบขนมเข้าปาก


“เราเห็นชนะกินขนมเยอะอ่ะ แต่ทำไมผอม มีเคล็ดลับไหม” เขามองชนะที่ทำท่าคิดไปมา 


“บางครั้งก็ออกกำลังกายบ้างนะ”


“ออกยังไงอ่ะ”


“วิ่ง”


“...” เขาวิ่งไม่ได้หรอก... แค่คิดก็เหนื่อยแล้วเนี่ย


“บางทีก็เข้าฟิตเนสนะ”


“แล้วไงต่อ ๆ”


“ก็ไปเป็นเพื่อนไอ้เขตอ่ะ นะไม่ได้ออกหรอก”


“อ้าว” 


“ทำไม ปัถย์อยากออกกำลังกายเหรอ”


“อื้อ เรารู้สึกแก้มเราอ้วนไป”


“ไม่ต้องลดหรอก แบบนี้แหละดีแล้ว” เขาเล่าให้ชนะฟังได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่เอาดีกว่าเดี๋ยวโดนขำ


“จริงเหรอ”


“ใช่ หรือถ้าจะลดแก้มจริง ๆ นะ มันจะมีท่าบริหารใบหน้า ลองเสิร์ชเน็ตดูก็ได้” เขาพยักหน้าให้กับชนะ ถ้าอย่างนั้นเขาจะกลับไปเสิร์ชดู ออกกำลังกายใบหน้าเขาน่าจะทำได้ดีกว่าวิ่ง การวิ่งคือเหนื่อยไปไม่ใช่ทางเลย “กินป่ะ” ปัถย์มองขนมที่ชนะยื่นมาให้ก่อนจะพยักหน้า


“กินก็ได้”


เขาหยิบขนมของชนะขึ้นมากินแล้วหันไปทางสนามที่ตอนนี้กำลังจะเริ่มต้นเกมกันอย่างจริง ๆ จัง ๆ เขามองเห็นภคินคนแรกเพราะเท่ที่สุดในสนาม ต่อมาก็ค่อย ๆ เห็นบะหมี่ สุดเขตแล้วก็เพื่อนและรุ่นน้อง ลำดับต่อมาเขาก็เห็นเจ้าคุณที่กำลังยิ้ม มียักคิ้วด้วย 


เกมเริ่มขึ้น เขามองแต่ภคินที่อยู่ในตำแหน่งที่สุดเขตจัดไว้ให้ บอกตรง ๆ นะเขาดูบอลไม่เป็นอ่ะ เลยได้แค่มองภคินอย่างเดียว ไม่ได้มองเกมเลย


“วิศวะฟอร์มดีแฮะ” ชนะพูดขึ้นมา ปัถย์ก็พยักหน้าตามไปด้วย ฟอร์มดีขึ้นด้วยก็ได้


เขาเห็นภคินวิ่งตามฝ่ายตรงข้ามพยายามแย่งลูกบอลมาให้ได้ แต่มันก็ไม่ได้สักที ปัถย์ลุ้นตัวแทบโก่ง นี่ขนาดดูไม่เป็นนะเนี่ย ถ้าดูเป็นจะขนาดไหน ส่วนบะหมี่ก็พยายามวิ่งอยู่แถวนั้นเหมือนกำลังรอรับลูกบอลต่อ ส่วนสุดเขตก็อยู่แถวประตูฝั่งของตัวเอง


อยู่ดี ๆ เสียงเฮก็ดังขึ้นเมื่อภคินแย่งลูกจากฝ่ายตรงข้ามได้ ภคินวิ่งเร็วมาก ๆ แถมยังหลบหลีกฝ่ายตรงข้ามได้ดีมากจนกระทั่ง!!


“เฮฮฮฮฮฮ!!”


สถาปัตย์ นำ วิศวะ 1-0


โห ภคินเก่งจังเลยเดี๋ยวเลี้ยงข้าวภคินดีกว่า!!... เขาพยายามโบกมือให้ภคินเมื่ออีกคนมองตา แต่แล้วเขาก็ต้องหน้าร้อนเมื่อภคินไม่ได้โบกมือให้แต่กลับยิ้มแล้วก็ขยิบตา!!


และตอนนั้นเองเสียงกรี๊ดก็ดังยิ่งกว่าเดิม 


เขาเข้าใจว่าภคินขยิบตาก็เหมือนวิ้ง ๆ อะไรประมาณนี้ใช่ไหม ถ้าคิดในอีกแง่ ภคินเจ็บตาหรือเปล่า เขาชักเป็นห่วงแล้ว แต่พอมองไปก็เห็นว่าภคินปกติดีเขาก็โล่งใจ


เกมดำเนินต่อไปอย่างดุเดือดหรือเปล่าเขาไม่รู้ แต่หลังจากภคินทำแต้มได้ วิศวะก็ทำประตูได้อีกหนึ่งลูก ปัถย์รู้สึกเหนื่อยแทนภคินแล้วก็บะหมี่มาก เพราะวิ่งตลอดเลย และในที่สุดก็ได้พักครึ่งแล้ว ชนะพาเขาเดินลงไปหาเพื่อน ๆ พอพักเบรคทุกคนก็มารวมหัวกันโดยมีสุดเขตเป็นคนอธิบาย


“ครึ่งหลังใช้แผนสอง”


ทุกคนพยักหน้า


“ปีนี้วิศวะมันฟอร์มมาดีกว่าที่คิด” ปัถย์ก็พยักหน้าเข้าใจด้วย... เขาต้องเนียนไปกับทุกคน ถูกไหม


“นี่มึงรู้เรื่องด้วยเหรอ” บะหมี่มากระซิบที่หูก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมากินแก้กระหาย


“รู้ดิ” บะหมี่พยักหน้าอย่างไม่น่าเชื่อ เขาแอบขำนิดนึงแต่ก็จะเนียน ๆ ไปเรื่อย ๆ อ่ะ ปัถย์มองไปทางภคินที่มองมาทางนี้อยู่แล้ว เลยตัดสินใจเดินเข้าไปหาภคินเอง เขาจะให้คำชมภคิน จะได้มีกำลังใจในการเล่นกีฬาต่อ “ภคินเก่งที่สุด”


“ขอบคุณครับ” ภคินตอบก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมากินบ้าง 


“อีกครึ่งเกมก็จะจบแล้วใช่ไหม” ภคินพยักหน้า เขาอยากให้ทีมเราชนะ เพราะเขาเห็นทุกคนซ้อมอย่างหนักมาตลอด แล้วทุกคนก็ทุ่มเทกันมาก ๆ ทั้ง ๆ ที่ก็เรียนหนักกันอยู่แล้วแต่ก็ยังหาเวลามาซ้อมกันได้ 


“จะหมดเวลาเบรกแล้ว ทุกคนพร้อมนะ” ทำไมรู้สึกตื่นเต้นแบบนี้ก็ไม่รู้ ภคินวางน้ำลงแล้วลูบหัวเขาหนึ่งทีก่อนจะวิ่งตามเพื่อนเข้าไปในสนาม ส่วนเขากับชนะก็กลับไปนั่งที่เดิม


รู้สึกว่าเกมครึ่งหลังมีความกดดันสอดแทรกอยู่ทุกวินาที ทั้งทีมเราแล้วก็ทีมคู่แข่งก็ต่างมีความเหนื่อยล้ากันทั้งคู่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีสามารถทำประตูต่อได้เลย มีหลายครั้งที่วิศวะได้ลูกบอลไป แต่พอเตะ สุดเขตที่อยู่ตรงประตูก็รับได้ทุกที จนกระทั่งนาฬิกากำลังนับถอยหลังหนึ่งนาทีสุดท้าย ภคินได้ลูกบอลอีกแล้ว!!!


เสียงกลองจากฟังเราดังขึ้นมา ทุกคนโห่ร้องแล้วก็กรี๊ดอย่างน่าตื่นเต้น ภคินวิ่งพาลูกไปจนเกือบจะถึงประตูของฝั่งตรงข้าม แต่ก็มีเจ้าคุณโผล่มาขวางไว้ แต่ภคินก็มีทางออกโดยการส่งลูกบอลให้บะหมี่ที่วิ่งมาพอดี!! เขาตื่นเต้นอ่ะ บะหมี่เลี้ยงลูกบอลไปจนถึงหน้าประตูแล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเองที่บะหมี่เตะออกไป...


“เฮฮฮฮฮ!!!”


เราได้ประตูที่สองในวินาทีสุดท้ายก่อนจะหมดเวลาพอดี


สถาปัตย์ ชนะ วิศวะ ไป 2-1


              เพื่อนของปัถย์เก่งที่สุด!!!


แสตนฝั่งสถาปัตย์เสียงกรี๊ดดังลั่น รวมถึงมีเสียงปรบมือจากฝั่งของวิศวะด้วย เขาคิดว่าปีนี้วิศวะไม่ได้โกงนะเพราะไม่เห็นมีใครพูดอะไร แถมยังไม่มีใครบาดเจ็บจากการแข่งขันอีกต่างหาก ซึ่งนั่นก็ดีแล้วแหละ


เมื่อแข่งขันเสร็จทุกคนทั้งทีมเราแล้วก็ทีมวิศวะก็จับมือกัน แล้วสักพักอาจารย์ก็ออกมาประกาศผลอย่างเป็นทางการว่างานกีฬามหาวิทยาลัยปีนี้สถาปัตย์ได้แชมป์ฟุตบอลไปครอง สุดเขตก็ออกไปรับถ้วย เขาปรบแบบไม่หยุด ทุกคนเก่งมาก และหลังจากนั้นนักกีฬาก็เข้ามาที่แสตนฝั่งตัวเอง ปัถย์รีบวิ่งไปหาภคินทันที เขารู้ว่าภคินต้องอยากให้เขาแสดงความยินดีด้วยแน่ ๆ 


แต่ในจังหวะที่เขากำลังเดินเข้าไปหาภคินเขาก็เห็น...


ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้าไปคุยกับภคิน ผู้หญิงคนที่ทำให้เขารู้สึกน้อยใจตัวเอง และก็เป็นคนที่ภคินยืนลูบหัวในวันนั้น...


“ปัถย์” เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงเรียก ปัถย์รู้สึกไม่ดีเท่าไหร่แต่ก็พยายามยิ้มให้ภคินเหมือนเดิม รู้สึกตัวเองนิสัยแย่อีกครั้ง ภคินก็ยอมเป็นแฟนด้วยแล้ว เขายังคิดอะไรไม่เข้าท่า... แต่ความกลัวมันก็ผุดขึ้นมาในใจราวกับดอกเห็ด


“...” ปัถย์สบตากับภคิน และในตอนนั้นเองภคินก็เดินเข้ามาหาเขา จับมือเอาไว้


“คนนี้ไงที่บอก” ปัถย์มองหน้าภคินก่อนจะหันไปมองผู้หญิงคนนั้นที่ทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ 


“...”


“ปัถย์ แฟนเราเอง” 


พอภคินพูดประโยคนี้ออกมาความรู้สึกแย่ที่เริ่มก่อตัวมันก็หายไปแทนที่ด้วยอัตราการเต้นของหัวใจที่ยังคงเต้นถี่เสมอเมื่ออยู่ใกล้กับภคิน


“แฟนภคินเหรอ” ผู้หญิงคนนั้นถาม ภคินพยักหน้าก่อนจะพูดต่อ


“ปัถย์ ส่วนนี่เนตร”


“...”


“เพื่อนสมัยมัธยม” 


“สวัสดี” เขาพูดเสียงก่อนจะค่อย ๆ เขยิบตัวเองไปหลบอยู่ข้างหลังภคิน แล้วก็โผล่แต่ตามองเนตรที่ตาเริ่มแดง ผู้หญิงที่ภคินบอกว่าเป็นเพื่อนกำลังจะร้องไห้ แต่ก็ไม่ร้อง เหมือนพยายามฮึบเอาไว้ 


“งั้นเราไปก่อนนะ ขอให้รักกันนาน ๆ” ผู้หญิงคนนั้นบอกขอให้รักกันนาน ๆ เขานึกถึงเพลงคำยินดีของเคลียร์เลย ปัถย์ภคินภคินที่ไม่ได้ตอบอะไรและเนตรก็เดินออกไปจากสนามบอล ปัถย์รู้สึกเศร้าเพราะเขาเข้าใจความรู้สึกแอบชอบของเนตรนะ ถ้าเกิดว่าภคินไม่ได้ชอบเหมือนที่เขาชอบ ก็คงจะอกหักแล้วก็เสียใจมาก


บางครั้งถึงเราจะเผื่อใจไว้ขนาดไหน แต่ใจที่เราให้คนคนนั้นเข้ามาอยู่ มันจะเป็นเพียงเสี้ยว แต่มันก็ยังคงเป็นหัวใจ ก็เหมือนร่างกายเนี่ยแหละ แค่โดนเข็มเล็ก ๆ จิ้มยังรู้สึกเจ็บเลย


“เห้ย เย็นนี้ฉลองที่ไหนดีวะ!!” เขาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงสุดเขตตะโกนดังลั่น ภคินก็หันมายิ้มให้เขาเหมือนเดิมก่อนจะจูงมือไปรวมกับเพื่อน ๆ ที่กำลังคิดว่าเย็นนี้จะกินอะไรที่ไหนดี แต่เขาคิดว่าคงไม่พ้นร้านเหล้าแน่ ๆ


ไม่อยากไปร้านเหล้า ไปทีไร เมาไม่รู้เรื่องทุกทีเลย


“ร้านเดิม ๆ อาหารอร่อย มีดนตรี นั่งชิวยันตีสอง” บะหมี่พูดออกมาพร้อมกับที่ทุกคนพยักหน้า ร้านเดิมนี่มันร้านไหน ทำไมทุกคนรู้กันหมดแล้วเขาไม่รู้อยู่คนเดียว...


หลังจากที่ตกลงกันได้แล้วว่าจะไปร้านเดิม ทุกคนก็อยู่ที่งานกีฬามหาวิทยาลัยจนจบและค่อยพากันไปร้านเดิมโดยที่ภคินพาเขานั่งรถยนต์มา แต่หาที่จอดยากมากก็เลยช้ากว่าเพื่อนที่ขี่มอเตอร์ไซค์


ร้านเดิมก็คือร้านนั้นที่ภคินเคยมาเล่นดนตรี เขารู้สึกอายขึ้นมาอยู่คนเดียวเมื่อนึกถึงเรื่องคืนนั้นที่เขาไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้ตัวอีกทีก็มีรอยอยู่ที่คอแล้ว... โคตรน่าอายเลย


พวกเราที่เป็นทีมฟุตบอลมานั่งที่โต๊ะใหญ่ของร้านเลย โดยที่เขาถูกบะหมี่ผลักให้ไปนั่งกับภคินที่อีกฝั่ง ตอนนี้เขาเลยได้นั่งข้างภคินที่ตรงริมสุดหัวโต๊ะแล้วมันก็ตรงข้ามกับบะหมี่ สุดเขตแล้วก็ชนะ


“ไม่ต้องกินเยอะนะครับ เดี๋ยวเมา” ภคินก้มลงมากระซิบที่ข้างหูจนเขารู้สึกจั๊กกี้ แต่เสียงเพลงมันดัง อันนี้เขาเข้าใจแต่ที่เขาไม่เข้าใจคือภคินแอบหอมแก้มเขาไปอีกแล้ว!!! นี่มันต่อหน้าคนทั้งโต๊ะเลยนะภคิน!!


“รำคาญว่ะ” < บะหมี่


“กูเบื่อคนรักกัน” < ชนะ


“ไปห้องน้ำได้ป่ะ อยากอ้วก” < สุดเขต


“สรุปคนนี้คือแฟนพี่ภคินเหรอครับ” ทั้งโต๊ะเงียบกริบเมื่อมีรุ่นน้องที่อยู่ในทีมพูดขึ้นมา ทุกคนพร้อมใจกันเงี่ยหูฟัง ปัถย์อยากจะมุดตัวเองลงใต้โต๊ะแต่ติดที่ว่าภคินเอามือมาโอบไหล่เขาเอาไว้


“ครับ แฟน”


“กูล้มโต๊ะได้ไหม!” บะหมี่ตะโกนออกมา...

  
“อีเหี้ย ทำไมกูเขินวะ” < ชนะ


“ตื่นเต้น เหมือนลูกชายขายออก” < สุดเขต


“ฮิ้ววววววววววว” < คนในโต๊ะ



“กรี๊ดดดดดดดดดด”
“กูว่าแล้วววววว!!”
“โอ๊ย เรือกู๊!!”



เสียงกรี๊ดนี่ไม่ใช่คนในทีมเรานะ แต่เป็นโต๊ะข้าง ๆ ปัถย์ทำตัวไม่ถูกเลย จริง ๆ เป็นแฟนกันเงียบ ๆ ก็ได้นะ เอาแค่บะหมี่ ชนะกับสุดเขตรู้กันแค่สามคนก็พอ เขาจะได้ไม่ต้องทนกับสายตาที่คนอื่นมองมา ไม่ใช่อะไรหรอก เขาเขินอ่ะ แต่พอมองไปที่ภคินก็ยังเห็นทำหน้านิ่ง ๆ เหมือนเดิม ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ภคินควรเขินบ้าง บางทีเขาอาจจะต้องสอนให้ภคินทำหน้าเขิน


“รู้แล้วก็ห้ามจีบนะ”


“...”


“หวง”


ปัถย์ตัวแข็งทื่อมากกว่าเดิมเพราะโดนทุกคนในโต๊ะโห่แซวกันใหญ่ เขาหลับตาปี๋ก่อนจะถดตัวลงใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว ทนไม่ไหวแล้ว ทำไมทุกคนถึงแซวเก่งแบบนี้ ไม่กล้ามองหน้าใครเลยแถมตอนนี้ยังได้ยินเสียงขำกันด้วย เขาไม่น่าลงมาใต้โต๊ะเลย น่าจะวิ่งออกจากร้านไป แต่ตอนนี้หมดแรง เอาไปใช้เขินหมดแล้ว


รู้ตัวเลยว่าหน้าต้องแดงมาก ๆ จนกระทั่งเขารู้สึกว่าภคินก็มุดลงมาด้วย ปัถย์หันหน้าแดง ๆ ไปมองภคิน ก่อนที่จะรู้สึกว่าภคินยื่นมาลูบหัว


“อยากกลับไหมครับ” ตั้งแต่ภคินมาเป็นแฟนก็เริ่มรู้ใจนะเนี่ย เขาอยากกลับแล้ว อยู่ไปก็โดนแซวอ่ะ เขาอาย ไม่ได้อายเพราะว่าเป็นแฟนภคินนะ อายเพราะตัวเองเนี่ยแหละ มันทำตัวไม่ถูกอ่ะ 


“ภคินอยากกลับแล้วเหรอ”


“ครับ”


“งั้นกลับกันนะ ๆ” ภคินพยักหน้า “เพื่อนจะไม่โกรธใช่ไหม”


“ไม่โกรธครับ เพื่อนเข้าใจ” ปัถย์พยักหน้าแดง ๆ ขึ้นลง ก่อนที่ภคินจะลุกขึ้นยืนพูดกับเพื่อน ๆ “งั้นกูกับแฟนกลับก่อนนะ”


“อ้าว อะไรวะ เพิ่งมา”


“เออ กูกลับก่อน ไว้เจอกันตอนเข้าเรียน” เขาได้ยินภคินพูดแบบนั้นก็เลยแอบโผล่ตามามองสุดเขตแล้วก็ชนะที่กำลังขำคิกคัก ส่วนบะหมี่ก็ยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ เขามองบะหมี่ที่มองแล้วยักคิ้วให้อย่างกวน


“ดูแลกันดี ๆ” บะหมี่พูดกับเขาแบบไม่ออกเสียง ปัถย์ก็พยักหน้า เขารู้สึกอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูกหลังจากได้รับรู้ว่าเพื่อนพูดจะอะไร หลังจากนั้นภคินก็พาเขาลุกขึ้นยืน จูงมือออกนอกร้านท่ามกลางสายประชาชีมากมาย เขาเห็นมีคนแอบถ่ายรูปไปด้วย เอาไงดี รูปที่ถ่ายไปจะอ้วนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทีหลังถ้าอยากถ่ายต้องมาขอจะได้ทำหน้าผอมให้ รูปนั้นจะออกมาดูดีแน่ ๆ


“ตัวหอมยังไม่ได้กินอะไรเลย หิวหรือเปล่าครับ” เมื่อขึ้นรถมาแล้วภคินก็ถามขึ้นมา เขาเขินจนลืมหิวไปเลย พอภคินทักท้องก็ร้องขึ้นมา เสียงดังด้วย ไอ้ท้องไม่รักดี!! “แปลว่าหิวนะ” ภคินขำในลำคอ ปัถย์อยากจะดึงเก๊ะในรถแล้วมุดหน้าลงไปมาก แต่คงทำไม่ได้ หน้าเขาอ้วน ยัดไม่ลงแน่ ๆ


“แล้วภคินอยากกินอะไรเหรอ” 


“ไปกินร้านแถวคอนโดแล้วกันนะครับ”


“...”


“ภคินกินอะไรก็ได้ ถ้ามีตัวหอมนั่งกินเป็นเพื่อน”


ปัถย์เม้มปากแน่นก่อนจะแอบมองภคินที่พูดจบก็ยังขับรถได้หน้าตาเฉย ขนาดเป็นแฟนกันแล้วก็ยังแอทแทคไม่หยุด เขาควรจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี ภคินไม่เคยหยุดพักเลย


ภคินเอารถเข้าไปจอดในที่จอดรถของคอนโด แล้วเราสองคนก็เดินออกมาหาอะไรกินแถวนั้น คราวนี้ภคินพาเขาไปกินก๋วยเตี๋ยวที่คนเยอะมากกกกกกกก แสดงว่าน่าจะอร่อย และตรงป้ายก็เขียนคอนเฟิร์มไปอีกว่ารสเด็ด ปัถย์พยักหน้ากับตัวเอง รสเด็ดแน่ ๆ


ภคินสั่งเส้นเล็กต้มยำเขาก็สั่งแบบนั้นด้วย รู้ตัวอีกทีภคินก็นั่งท้าวคางมองหน้ากัน ปัถย์ทำเป็นสอดส่ายสายตาไปมองทางอื่น แต่พอจะแอบมองภคินบ้างก็พบว่าถูกมองอยู่แล้ว


ภคินมองหน้าเขาทำไม... 


หรือว่าแก้มเขาอ้วนขึ้น งั้นไม่กินก๋วยเตี๋ยวแล้ว!!!


แต่พอตัดสินใจแบบนั้นก๋วยเตี๋ยวก็มาเสิร์ฟพอดี ปัถย์หน้ามุ่ยมองก๋วยเตี๋ยวที่สุดแสนจะน่ากินก่อนจะมองภคินที่ตอนนี้ไม่ได้มองหน้าแล้วแต่กลับยื่นมือไปหยิบตะเกียบกับช้อนมาให้เขา


“กินเยอะ ๆ นะครับ” พูดเสร็จก็โดนหยิกแก้มไปหนึ่ง เขาว่าเขาต้องจริงจังกับเรื่องลดแก้มแล้วอ่ะ มันไม่ได้จริง ๆ แต่มื้อนี้ขอก่อนได้ไหม รู้สึกหิวอยู่เหมือนกัน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยเอาจริง


ในที่สุดก๋วยเตี๋ยวก็หมดชาม อร่อยมาก ๆ ไว้วันหลังจะมากินอีก เขาจะชวนบะหมี่มากินด้วย บะหมี่น่าจะชอบ


ภคินเรียกเด็กในร้านมาจ่ายเงิน ซึ่งเขาก็พยายามหยิบตังค์ขึ้นมาจ่ายแต่ว่าภคินหยิบตังค์ไวมาก


“ภคินนน เราจะเลี้ยง”


“ครับ ?”


“เราจะเลี้ยงภคินเอง” 


“อยากเลี้ยงภคินเหรอ”


“อื้อ ภคินชนะบอลด้วย เราอยากเลี้ยง”


“ได้ครับ” ภคินยอมให้เลี้ยงแล้ว ปัถย์เลยได้จ่ายตังค์แบบสบายใจ เขาสัญญาว่าต่อจากนี้จะเลี้ยงภคินอย่างดีเลย เวลาภคินหิวเขาก็จะพาไปกินข้าว ถ้าภคินอยากดูหนัง ปัถย์ก็จะพาไปดูให้หมดโรงเลย ทุ่มสุด ๆ


พอได้ตังค์ทอน เราทั้งสองคนก็เดินเข้าคอนโดของภคิน ซึ่งเขาก็ลืมตัวไปไงว่านี่มันไม่ใช่หอของตัวเอง เลยกลายเป็นว่าตอนนี้เขานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ในห้องของภคินอีกแล้ว


เขาให้ภคินไปอาบน้ำคนแรกส่วนเขาก็ได้แต่นั่งคิดว่า จะชวนภคินคุยอะไรดี ภคินจะได้ไม่เหงา เขาจะกล่อมภคินให้หลับฝันดี พรุ่งนี้จะได้มีแรงตื่นไปเรียนได้อย่างเต็มที่ ปัถย์จะดูแลภคินเอง!!


“ตัวหอมไปอาบน้ำได้แล้วครับ”


“โอเคคคคค” ภคินพูดในขณะที่ก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าจากตู้เสื้อผ้าแล้วยื่นมาให้ ปัถย์รับมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ วันนี้ปัถย์อาบน้ำเร็วเพราะอยากจะมาคุยกับภคิน ถึงจะแอบเขินอยู่แต่ทุกอย่างต้องมีการฝึกฝน


พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่เจอภคินแล้ว เขาเลยจะเดินไปหาภคินที่ห้องน้ำงานแต่ว่าภคินก็เดินเข้ามาพอดี ในมือของภคินถือกล่องอะไรก็ไม่รู้เดินเข้ามาด้วย


“มาครับ ภคินมีอะไรจะให้นะ” ภคินจูงมือเขาไปนั่งที่เตียง เขามองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินขนาดใหญ่กว่ามือนิดหน่อยก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้ามองภคินที่กำลังยิ้มมาให้ “ขอโทษนะครับที่ช้า”


“...ช้าอะไรเหรอ” คนตัวเล็กในชุดนอนตัวใหญ่มองมือของอีกคนที่กำลังเปิดกล่องนั้นออกมา เขาเห็นเป็นเหมือนสร้อยสีเงินแล้วก็มีจี้ที่เป็นเหมือนรูปหยดน้ำสีฟ้าอันเล็ก ๆ ภคินหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมา ปัถย์มองมันอย่างพิจารณาก่อนจะพยักหน้าเข้าใจอยู่คนเดียว


เขารู้แล้วว่าภคินจะให้ดูอะไร นี่คงจะเป็นสินค้าตัวอย่างจากโรงงานแน่ ๆ ถ้าถามความเห็นของเขาคือมันสวยมาก ๆ เลยจากใจ ถ้าขายได้หมื่นอันภคินคงรวยเละ เขาต้องช่วยภคินแพคของด้วยใช่ไหม


“เดี๋ยวภคินใส่ให้นะ”


“ภคินให้เราเหรอ”


“ครับ”


“...”


“ชอบไหม” ปัถย์พยักหน้า ภคินยิ้มแล้วค่อย ๆ แกะสร้อยเส้นดังกล่าวแล้วใส่ให้ ตอนนี้ภคินกำลังกอดเขาอยู่เพราะตะขอมันอยู่ด้านหลัง


“แพงไหม...”


“สำหรับตัวหอมไม่แพงหรอกครับ” อีกคนตอบพร้อมกับเกี่ยวตะขอสร้อยให้เสร็จพอดี เขารู้สึกเหมือนภคินกำลังกดจมูกลงบนเส้นผมของเขา ใบหู ลามมาถึงแก้ม ปัถย์หลับตาเมื่อภคินเลื่อนริมฝีปากมาจูบที่เปลือกตา ปลายจมูก แล้วก็ริมฝีปาก จนถึงตอนนี้ภคินต้องได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นแน่ ๆ มันดังจนก้องไปหมด


“ภคิน...” ไหล่ของเขาโดนจับเอาไว้ ภคินเลื่อนริมฝีปากไปตรงคาง ลามไปคอ แล้วก็ไปสิ้นสุดที่ตรงจี้ของสร้อย ภคินค้างริมฝีปากไว้ตรงนั้นสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคนหน้าแดงที่กำลังกำมือแน่น


“ภคินเป็นของตัวหอมแล้วนะ”


“...”


“แล้วตัวหอมเป็นของภคินหรือยังครับ”


“เราก็เป็นแฟนของภคินอยู่แล้วไง” 


“ขอบคุณครับ”


“เราก็ขอบคุณภคินนะที่ยอมเป็นแฟนเรา” ปัถย์ค่อย ๆ เลื่อนหน้าแดง ๆ ของตัวเองไปจนใกล้ใบหน้าของภคิน เขาจูบแก้มของภคินช้า ๆ แล้วก็ทำได้แค่นี้แหละ เพราะสู้ภคินตอนตื่นไม่ไหว “เราจะดูแลภคินดี ๆ เลย”


ภคินเงียบแต่ปัถย์ก็ใจเต้นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าหูของภคินกลายเป็นสีแดง ดีใจที่ภคินเขินแต่ตอนนี้เขาก็เขินเหมือนกัน ไม่เคยจูบแก้มภคินตอนตื่นมาก่อนเลย เคยแอบทำแต่ตอนภคินหลับ 


ปัถย์เม้มปาก เขารู้สึกว่าภคินกำลังเลื่อนใบหน้าเข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากของเราสัมผัสกัน ข้อมือของเขาถูกจับเอาไว้หลวม ๆ แค่เราจูบกันปัถย์หายใจแทบไม่ทันอยู่แล้วเลยเผลออ้าปากหอบอากาศเข้าปอดแต่นั่นมันก็ทำให้ภคินค่อย ๆ สอดลิ้นของตัวเองเข้ามา...


เจ้าตัวน้อยถูกยกให้ไปนั่งบนตักของอีกคน แต่ริมฝีปากก็ยังเชื่อมกันอยู่ มือของเขาถูกภคินจับให้ไปจับไว้ที่ไหล่ ปัถย์กำเสื้อของภคินแน่นเมื่ออยู่ดี ๆ เขาก็ถูกภคินใช้มือล็อคหน้าเหมือนให้จูบถนัดมากยิ่งขึ้น ส่วนมืออีกข้างก็กอดเอวเขาเอาไว้ ภคินไม่ปล่อยช่องว่างให้เขาหนีอีกแล้ว


“อือ..” ปัถย์เริ่มหายใจไม่ทันและดูเหมือนว่าภคินจะรู้ก็เลยค่อย ๆ ผละริมฝีปากออกไป เขาหอบอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะหันหน้าไปซุกที่ไหล่ของภคินที่เป็นทางรอดของเขาทางเดียวในตอนนี้เพราะลุกหนีไม่ได้


“ไม่ให้ภคินจูบอีกเหรอครับ” เขาพยักหน้า พอแล้ว ถึงคราวนี้ภคินจะจูบแค่ครั้งเดียวแต่มันนานมากเลยนะ นานจนแทบขาดอากาศ หายใจไม่ทัน


ในขณะที่ปัถย์ซุกหน้าไปนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองถูกกอดเอาไว้ แล้วก็ถูกหอมแก้มไปหลายทีเลยด้วย ทำไมภคินชอบหอมแก้ม หอมหัว หอมตลอด ตอนนี้ก็ด้วย


“ภคินนน พอแล้ววว” 


“ไหนหอมแก้มภคินอีกทีครับ ถึงจะพอ”


“จริงนะ” เขาค่อย ๆ ช้อนตามองภคินที่กำลังมองมา


“ครับ” 


ปัถย์ไม่ตอบแต่ถ้าหอมแก้ม ภคินก็จะไม่จูบต่อเขาว่านั่นก็โอเคนะเพราะว่าถ้าจูบอีก เขาตายแน่ ๆ เมื่อตัดสินใจได้ว่าหอมแก้มภคินดีกว่า เจ้าตัวน้อยก็ยื่นจมูกไปฝังลงตรงแก้มของภคินแล้วค่อย ๆ ผละออกมาอย่างอ้อยอิ่ง


เรามองตากัน ภคินก็ค่อย ๆ พาเขาล้มตัวลงนอนไปกับเตียงทั้ง ๆ ที่ยังกอดเขาเอาไว้ เขาถูกภคินกดจูบแน่น ๆ ที่ปากอีกหนึ่งรอบ ก่อนปัถย์จะหลับตาเมื่อภคินจรดริมฝีปากที่หน้าผากพร้อมกับพูด


“คืนนี้ฝันดีครับ” พูดจบก็เอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวเตียงจนทั้งห้องมืดไปหมด เขาหอมแห้มภคินตอนตื่นได้แล้ว ถึงมันจะเขินมาก ๆ (ไม้ยมกพันตัว) แต่อย่างน้อยเขาก็ได้หอมแก้มภคินตอนตื่นแล้ว


“ภคินก็ฝันดีเหมือนกันนะ” เขาพูดเบา ๆ ในความมืด หลังจากนั้นภคินก็กอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิมแต่มันไม่ได้อึดอัดอย่างที่คิด 


“...”


“รักภคินนะ”


พูดจบปัถย์ก็มุดหน้าไปกับอกของภคิน ร้องโว้ยในใจ เขาได้ยินเสียงภคินหัวเราะในลำคอก่อนที่เขาจะโดนลูบหัวไปมา หลังจากนั้นเขาค่อย ๆ จมดิ่งไปพร้อม ๆ กับความสุขที่คิดว่าต่อจากนี้ก็คงจะได้แบ่งปันใช้ร่วมกันกับภคิน แล้วหวังว่าภคินก็น่าจะมีความสุขนะ เขาจะทำทุกวันให้ดีที่สุด


ขอบคุณที่ภคินยอมเป็นแฟนนะครับ
              




#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8.273K ครั้ง

19,369 ความคิดเห็น

  1. #19366 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 17:01
    เขินนนนนนนนนนน
    #19366
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #19294 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 19:22
    น้ำตาลทั้งโลกยังหวานสู้คู่นี้ไม่ได้อ่ะ อร๊ายยยย
    #19294
    0
  4. #19227 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:33
    เขินนนนนนนนนนฯ
    #19227
    0
  5. #19211 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:16
    ขอแฟนแบบตัวหอมมมมมมมมม
    #19211
    0
  6. #19188 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 01:33
    น้ำตาล&#8203;เรียก&#8203;พี่&#8203;
    #19188
    0
  7. #19137 sararee (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 15:56

    โอย ใจละลาย

    #19137
    0
  8. #19071 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 11:20
    สุดแสนจะน่ารัก
    #19071
    0
  9. #19046 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 13:24
    มีแต่อุ่นไอความรักเตมไปหมดเลบแงงงงงงงงงง
    #19046
    0
  10. #19030 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:19
    น้องงงงงงง เอ็นลูน้องยันวินาทีสุดแงงงงง -ตัวน่ารัก!!!!
    #19030
    0
  11. #19000 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 16:47
    ดีต่อใจสุดๆ ละมุนเว่อร์ๆ
    #19000
    0
  12. #18977 banthida1 (@banthida1) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 18:49

    น่ารักมากกกกกกกก ความรักทะลุจอ

    #18977
    0
  13. #18971 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:34
    น่ารัก ละมุนมากก
    #18971
    0
  14. #18942 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 17:50

    จร้าปัถย์ต้องปกป้องภคินดี ๆ นะจ้ะ

    #18942
    0
  15. #18860 Meaw_Ong (@Meaw_Ong) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:18
    แง้ น่ารักกกกกกกก ใจพ้มสั่นไหว
    #18860
    0
  16. #18856 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 03:32
    ฮาความคิดของนายเอกมาก จะน่ารักไปไหน 555
    #18856
    0
  17. #18840 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:36
    อบอุ่นมากเลยยยยยยยยนยยย
    #18840
    0
  18. #18801 t_tonnam (@t_tonnam) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 20:23

    เป็นนิยายที่ละมุนหัวใจมากกกกกก งื้มม
    #18801
    0
  19. #18797 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 12:45
    หวานเว่อออออออ น่ารักๆๆๆๆๆๆ
    #18797
    0
  20. #18674 yopewyo (@yopewyo) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:00
    โอ้ยยย ชั้นจะตายล้าวววว มีแต่คำว่าน่ารักเตมไปหมด งื้อออ
    #18674
    0
  21. #18657 Bucher (@rukmagna) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:15
    ทำไมมันอบอุ่นหัวใจขนาดนี้!!!!!!!!!
    #18657
    0
  22. #18578 β • 🐢🍀 (@bee68nr) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 21:05
    อยากมีความรักงี้บ้าง ฉันต้องทำบุญกี่วัดหรอ มันดีมากๆๆๆๆแง
    #18578
    0
  23. #18522 Maypchs (@Maypchs) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 06:25

    6 โมงครึ่งก็ ยังไม่ได้นอนนนนน ~~~
    เขิลจังบ้าจริงงง งื้อออออออออออ
    #18522
    0
  24. #18520 SakuraWinter (@kikkris) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 22:23

    ทำยังไงดี อยากมีภคินเป็นของตัวเอง ภคินแบบทั้งรักแล้วก็เข้าใจตัวหอมดีมากๆอ่ะ เทคแคร์เก่งสุดๆเลย
    #18520
    0
  25. #18495 mmyu24 (@mmyu24) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 18:20
    น่ารักมากกกก ภคิณก็ดี๊ดี
    #18495
    0