เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 20 : chapter seventeen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96,934
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,162 ครั้ง
    23 มิ.ย. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

17

ย้อนอดีตพาร์ท 2

 

 

 

 

                “นาน ๆ ทีจะเห็นมึงมาเล่นดนตรีแบบนี้” ภคินพยักหน้าให้สุดเขตก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ ปกติแล้วเขาไม่ค่อยรับงานแบบนี้สักเท่าไหร่ เพราะมันอาจจะรบกวนการทำงานส่งอาจารย์ได้ แต่ตอนนี้ยังไม่เปิดเทอม ก็เลยคิดว่ารับซะหน่อยก็คงไม่เสียหายเพราะยังไงมันก็คือกีตาร์ที่เขาชอบเล่น

 

 

                “คนนั้นจะมาป่ะวะ” ชนะถาม

 

 

                “...”

 

 

                “คนที่ตามแอบมองมึงอ่ะ”

 

 

                “มานะ เห็นอยู่” สุดเขตตอบแทน

 

 

                “อยู่ตรงไหน! ทำไมมึงตาดีจังวะ” ชนะถามอีกรอบ ภคินยิ้มก่อนจะส่ายหัวไปมา เขาเห็นตั้งแต่อีกคนเดินเข้าร้านมากับเพื่อนแล้ว สงสัยคงจะรู้ข่าวว่าเขาเล่นดนตรีเลยแอบมาดู เขาคิดเหมือนกันนะว่าเมื่อไหร่เจ้าตัวเล็กจะเข้ามาทักเสียที แต่เขาก็ไม่ได้รออย่างเดียว เทอมที่แล้วก็พยายามจะเดินเข้าไปใกล้แบบเนียน ๆ แล้วแต่เจ้าตัวก็เหมือนกระต่ายตื่นตูมเหลือเกิน เข้าใกล้ในระยะห้าเมตรก็รู้ตัวแล้ววิ่งหนีตลอด

 

 

เขาก็ยังงงตัวเองจนถึงวินาทีนี้ว่าจะไปสนใจกระต่ายตัวเล็ก ๆ ทำไมในเมื่อก็ไม่ได้ชอบยุ่งอะไรกับใครขนาดนั้น แต่แทบจะตลอดเวลาที่ว่าง ในหัวสมองของเขาก็จะชอบเผลอนั่งคิดว่าจะทำยังไงถึงจะได้เข้าใกล้อีกคนสักที ตอนนี้เลยสรุปได้ว่าเขาอาจจะชอบเจ้ากระต่ายแบบไม่รู้ตัวเข้าให้แล้ว ทั้งการกระทำของเขาที่เผลอทำไปแบบไม่รู้ตัวเช่น พอรู้ว่าอีกคนมาแอบมองก็ยืนให้มองจนอีกคนพอใจ ในวันที่อีกคนมาแอบมองเขาทำงานที่ใต้คณะจนดึก เขาก็แอบเดินไปส่งอีกคนที่หอตั้งหลายครั้ง จนวินมอเตอร์ไซค์จำหน้าได้ และอีกหลายอย่างที่เขาไม่อยากจะมานั่งนึกให้ปวดหัว

 

 

                ไม่นานมากนักเขาก็ขึ้นเล่นเพลง โคตรรำคาญตัวเองที่เวลาก็ต้องแอบเหลือบสายตาไปทางโต๊ะนั้นตลอด และเวลามองไปทีไร อีกคนก็จะหลบสายตาทุกครั้ง

 

 

                เมื่อหลายอาทิตย์ก่อนเขาเห็นสุดเขตคุยกับคนที่เขารู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตา เพราะเคยเห็นว่าที่คณะสถาปัตย์ค่อนข้างบ่อยแล้วก็มาพร้อมกับเจ้ากระต่ายตื่นตูมนั่นแหละ เขาคิดว่าคนคนนี้คงจะช่วยอะไรเขาได้สักอย่าง แต่เจอกันก็เท่านั้น เขายังไม่เคยบอกเพื่อนว่าในใจของเขาคิดอะไร ถ้าขืนบอก ความลับก็คงไม่เป็นความลับอีกต่อไป

 

 

                เคยคิดนะว่าทำไม ไม่วิ่งเข้าใส่เสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่แบบนั้น เขาก็กลัวว่าจะโดนอีกคนกลัว อุตส่าห์แอบมาตามมองกันตั้งนาน เขาไม่ค่อยอยากทำเสียเรื่องสักเท่าไหร่ ไว้รอโอกาสเหมาะ ๆ เขาคิดว่าน่าจะทำได้

 

 

                พอเล่นเพลงเสร็จ เสียงปรบมือที่ดังไปทั่วร้านก็ทำให้ยิ้มมุมปากออกมา พร้อมกับเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นแต่เขาไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะค่อย ๆ สอดส่องสายตาไปทางโต๊ะนั้น เขาเห็นอีกคนกำลังกระดกเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตาย จะทำให้ตัวเองเมาจนหัวทิ่มเลยหรือไง แต่ยังดีที่อีกคนมากับเพื่อน ค่อยหายห่วงหน่อย

 

 

 

                แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์จะไม่ได้สงบอย่างที่คิดเอาไว้

 

 

 

                “ไม่เอาแล้ว... เราชอบภคินมาก ๆ เลย เหนื่อยแล้ว” ภคินยืนขึ้นเมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกมาจากทางโต๊ะนั้น เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปยืนมองคนที่เป็นกระต่ายขี้ตกใจในตอนแรกกลายเป็นกระต่ายขี้แงร้องไห้จนน้ำตาเลอะเต็มแก้มไปหมด

 

 

                “ต่อไปนี้จะพยายามเลิกชอบภคิน!!!

 

 

                ไม่ได้!!

 

 

ภคินตอบในใจอัตโนมัติก่อนจะก้าวขาเข้าไปหาคนที่ร้องไห้ ไม่เร็วและก็ไม่ช้าจนเกินไป เขาค่อย ๆ ใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดน้ำตาให้ เขารู้สึกว่าการที่อีกคนร้องไห้แบบนี้มันคงเป็นอะไรที่สุดแล้วจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นคืนนี้เขาควรจะทำอะไรสักอย่าง

 

 

                เขาพาคนเมาไปนั่งที่โต๊ะของเขาท่ามกลางสายตาของคนในร้านในตอนแรก แต่ตอนนี้ทุกคนก็ต่างไปสนใจกับเพื่อนของตัวเองแล้วก็ขวดเหล้า ภคินค่อย ๆ ใช้แขนเสื้อของตัวเองเช็ดน้ำตาคนเมาที่ร้องไห้ไม่หยุด เขามองแก้มแดง ๆ ที่เปรอะเปื้อนน้ำตา

 

 

                “มึงดูมีความห่วงใยเขาเนอะ” สุดเขตยิ้มกริ่ม ส่งสายตาเตะมาทางนี้ ภคินถอนหายก่อนจะตัดสินใจอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมาแนบอกท่ามกลางสายของเพื่อน ๆ ที่ตอนนี้ดูเหมือนคล้าย ๆ ว่ากำลังช็อค

 

 

               

สิ่งเขาตัดสินใจทำต่อไปนี้มันอาจจะทำให้คนที่ร้องไห้ตกใจจนวิ่งหนี

 

 

                แต่เขาขอสัญญาว่าจะตามไปปลอบให้หายตกใจเอง

 

 

 “เดี๋ยว ๆ มึงอุ้มเขาทำไมเนี่ย”

 

 

“กูจะพากลับห้อง”

 

 

“ห๊ะ!?”

 

 

“กูจะพาเขากลับคอนโด”

 

 

“เห้ย มึงจะอุ้มคนที่ไม่รู้จักกลับห้องไม่ได้!

 

 

“กูรู้จักเขา”

 

 

“...”

 

 

“วานมึงอยู่ที่นี่ก่อน ถ้าเพื่อนของมึงที่ชื่อบะหมี่ตามหาคนนี้เมื่อไหร่ ช่วยอธิบายแทนที”

 

 

“...”

 

 

“บอกว่าอยู่กับกู ปลอดภัยแน่นอน”

 

 

“มันไม่ได้ป่ะวะ” ชนะพูดออกมาเสียงดัง

 

 

“เออ มึงจะหิ้วเขากลับห้องไม่ได้ เข้าใจกูใช่ไหม” ภคินพยักหน้าเข้าใจแต่ว่าเรื่องนี้...

 

 

“กูรับผิดชอบเอง” พูดจบเขาก็ไม่อยู่ทัดทานความคิดกับใคร เขาจะรับผิดชอบเองจริง ๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไง รู้แต่ว่าตอนนี้เขาต้องทำอะไรสักอย่าง และเขาคิดว่าสิ่งที่เขาจะทำต่อไปนี้ต้องได้เข้าใกล้อีกคนมากกว่าเดิมแน่

 

 

การอุ้มอีกคนขึ้นรถนั้นเป็นเรื่องง่ายเพราะตัวก็ไม่ได้หนักมาก หลังจากที่ขึ้นรถมา เขาก็เอื้อมมือไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้กับคนที่นอนเบียดแก้มไปกับพนักพิง แต่อยู่ดี ๆ มือมันก็ยกขึ้นมาแตะแก้มยุ้ยที่ขึ้นสีเบา ๆ แล้วเขาจะถอยกลับมาที่นั่งตัวเองเหมือนเดิมก่อนจะสตาร์ทรถแล้วขับกลับคอนโดของตัวเอง

 

 

ไม่นานมากนักก็ถึงคอนโด เป็นอีกคนที่เขาต้องอุ้มคนเมาที่สติมาเพียงแค่ประมาณ 10% เท่านั้น จนถึงตอนนี้เขาก็รู้สึกโมโหตัวเองไม่น้อยเลยที่ไม่รู้ว่าอีกคนชื่ออะไร รู้แต่ว่าอยู่คณะศิลปศาสตร์ เป็นเพื่อนของเพื่อนสุดเขตอีกหนึ่งที

ภคินเดินอุ้มเจ้าตัวเล็กจนมาถึงห้อง ค่อนจะเปิดประตูลำบากแต่สุดท้ายก็เปิดได้ เขาอุ้มอีกคนมาวางไว้ที่เตียงของตัวเองโดยค่อย ๆ จัดท่าให้ ถอดรองเท้าให้ก่อนจะเอาออกไปวางหน้าห้อง

 

 

                พอกลับมาที่เตียงมาที่ก็เห็นอีกคนนอนเบียดแก้มของตัวเองลงไปกับหมอน ปากก็ออกเสียงเหมือนพึมพำเหมือนพูดอยู่คนกับตัวเอง แต่มีเพียงคำเดียวที่เขาได้ยินเลยก็คือชื่อของเขา

 

 

                “ภคิน...”

 

 

คนตัวสูงเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของตัวเอง หยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กับกางเกงขายาวออกมาก่อนจะกลับไปที่เตียงอีกรอบ

 

 

                “ขอโทษนะครับ” พูดเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ประคองอีกคนขึ้นมาพิงอกตัวเองแล้วถอดเสื้อให้ คนเมาเผลอดิ้นนิดหน่อยแต่สุดท้ายก็หยุดไปพร้อมกับแก้มที่เบียดลงมาที่อกของเขา พอใส่เสื้อให้เสร็จเขาก็จับอีกคนนอนดี ๆ แล้วเปลี่ยนกางเกงให้

 

 

                เมื่อเห็นว่าเมื่อเปลี่ยนเสื้อแล้วอีกคนนอนสบายขึ้นก็โอเค หลังจากนั้นเขาก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ตัวเองบ้าง เวลาผ่านไปสักพักเขาก็อาบน้ำเสร็จ ตอนนี้ก็ยืนมองคนเมาละเมออยู่

 

 

                “ภคิน...” เรียกเขาอีกแล้ว

 

 

                “ครับ”

 

 

                “ชอบภคินมากเลย” เขาถอนหายใจก่อนจะนั่งลงปลายเตียงด้านข้าง ค่อย ๆ ลูบหัวให้อีกคนเลิกเพ้อสักที

 

 

                “...”

 

 

                “แต่ว่าจะเลิกชอบแล้ว เพราะว่าถ้าชอบต่อไปยังไงก็คงได้แค่ชอบ คงไม่ได้รู้จักกันหรอก”

 

 

                “...”

 

 

                “แล้วภคินก็คงไม่ชอบเราด้วย เราเลยอื้อ!

 

 

ไม่อยากฟัง

 

 

หัวใจมันดันไวกว่าความคิดว่ามันไม่ควรแต่เขาก็ตัดสินใจจูบปิดปากคนเมาไป ตอนแรกจะแค่ใช้ปากปิดปากแต่อะไร ๆ มันก็ไม่ได้เป็นไปอย่างที่หัวสมองสั่งให้ทำ ใจเขาอยาก มันขัดแย้ง และหัวใจก็ชนะ ภคินถอนจูบออกสัมผัสได้ว่าลมหายใจของอีกคนถี่กว่าปกติ เขาสบตาแป๋ว ๆ ฉ่ำน้ำที่กำลังมองมา และตอนนั้นเองเขาก็รู้ว่าอาการที่เรียกว่า ใจเต้น นั้นเป็นยังไง เขาค่อย ๆ ประทับจูบลงไปอีกรอบอย่างตั้งใจ คราวนี้เขาค่อย ๆ ใช้ริมฝีปากบอกความรู้สึก อยากให้รู้เหมือนกันว่าอยากเข้าใกล้จนจะบ้าตายอยู่แล้ว แต่อีกคนก็กลับเอาแต่วิ่งหนี เขาไม่เข้าใจ จะให้เพื่อนช่วย เขาก็ไม่อยากจะบอกใคร เขาอยากจัดการอะไร ๆ ด้วยตัวของตัวเองทั้งหมด

 

 

ทั้งการเข้าใกล้และคำกริยาที่เรียกว่าจีบ

 

 

เขาจะทำมันทั้งหมด

 

 

ลมหายใจร้อน ๆ ของเราปนกัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่โชยมาจากทุกส่วนของร่างกายมันยิ่งทำให้ห้ามใจตัวเองยากขึ้นไปทุกที เขารับรสแอลกอฮอล์จากปลายลิ้นคนตัวหอมซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภคินถอนจูบอีกออกมองหน้าใบหน้าแดงก่ำที่กำลังหลับตาปี๋ จมูกโด่งกดลงไปบนแก้มนิ่มสองสามทีก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงไปที่ลำคอ กดจมูกและริมฝีปากลงไปตรงนั้น ทำรอยที่หนึ่ง รอยที่สอง และรอยที่สามตามมาที่หัวไหล่

 

 

“อือ... เจ็บ”

 

 

!!

 

 

ภคินหยุดการกระทำทั้งหมดเมื่อได้ยินเสียงร้องอีกฝ่าย เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองคนเมาที่ตอนนี้หลับตาราวกับว่ากำลังอยู่ในความฝันก่อนจะมองไปที่รอยที่ตัวเองทำขึ้นมา...

 

 

คอเป็นรอยแบบนี้ เขาคิดว่าตื่นมาอีกคนต้องตกใจแน่ แต่ยังไงแผนก็ต้องดำเนินต่อไป

 

 

เสียงออดที่ประตูหน้าห้องเรียกให้ภคินที่นั่งมองคนหลับต้องลุกออกจากเตียงไปเปิด สุดเขตขมวดคิ้วกับชนะที่หน้าโคตรเครียดเดินเข้ามา

 

 

“กูไม่รู้นะว่าบะหมี่มันหายไปไหนแต่กูส่งข้อความไปบอกมันแล้ว”

 

 

“...”

 

 

“กูบอกมันว่า ปัถย์อยู่กับมึง ไม่ต้องเป็นห่วง แต่กูก็ไม่รู้นะว่ามันจะตอบมาว่ายังไง”

 

 

 

Rrrrrr

 

 

สุดเขตถอนหายใจก่อนที่จะรับโทรศัพท์ที่ตัวเองถือไว้ในมือ คนที่โทรมาก็พอจะเดาได้ว่าเป็นใคร ก็บะหมี่นั่นแหละ

 

 

“ฮัลโหล”

 

 

“ที่มึงส่งข้อความมานี่จริงเหรอ” ปลายสายพูดแบบนั้น สุดเขตเงยหน้ามองเพื่อนหน้านิ่งที่ตอนนี้เขาก็ไม่รู้ เหมือนกันว่ามันกำลังคิดจะทำอะไรกันแน่

 

 

“จริง” เขาถอนหายใจก่อนจะขอตัวเดินไปคุยกับบะหมี่ที่ระเบียง ตอนแรกภคินจะเดินตามมาด้วย แต่ไม่เป็นไร สุดเขตทำมือปัด ๆ บอกไม่ต้องตามมา แต่ภคินก็ไม่ได้ทำตามนักหรอก มันก็เดินตามมาด้วย

 

 

“เพื่อนมึงคิดจะทำอะไรวะ”

 

 

“กูไม่รู้ มันชอบมั้ง”

 

 

“...” เมื่อเห็นปลายสายเงียบไป เขาจึงพูดต่อ

 

 

“มึงฟังนะ ภคินมันไม่ค่อยสนใจใคร กูเป็นเพื่อนกับมันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง อยู่กลุ่มเดียวกัน มันเป็นสุภาพบุรุษ การที่มันหิ้วเพื่อนมึงกลับมาห้องกูว่ามันคงคิดอะไรนั่นแหละ แต่กูกล้ารับปากนะว่ามันจะไม่ทำอะไรเพื่อนมึงเกินเลย”

 

 

“ไอ้เหี้ยเอ้ย” บะหมี่สบถก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงอีกคนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “ปัถย์มันชอบภคิน”

 

 

“...”

 

 

“การที่เพื่อนมึงพาเพื่อนกูกลับห้องเนี่ย มันก็คงต้องมีอะไรนั่นแหละ แต่กูขอเลยนะ...”

 

 

“...”

 

 

“ถึงมึงจะบอกว่าเพื่อนมึงสุภาพบุรุษแค่ไหน กูก็ไม่ไว้ใจ โอเคไหม กูจะไปรับเพื่อนกู บอกมาตอนนี้มันอยู่ที่ไหน”

 

 

“มึงใจเย็นก่อนดิ”

 

 

“กูขอคุยเอง” ภคินที่เดินตามมายืนฟังอยู่สักพักพูดขึ้นมา สุดเขตขมวดคิ้วก่อนจะยื่นโทรศัพท์ของตัวเองให้เพื่อนทันที ดูท่าว่าไอ้บะหมี่มันจะไม่เย็นลงง่าย ๆ

 

 

“มึงเข้าไปข้างในก่อนก็ได้ ถ้ากูคุยเสร็จแล้วเดี๋ยวจะเข้าไป”

 

 

“อะไรวะ ฟังด้วยไม่ได้ไง๊ ?”

 

 

“ไม่ได้ มึงเข้าไปนั่งกับนะก่อน” โดนเพื่อนไล่ขนาดนี้ สุดเขตก็พยักหน้าทั้ง ๆ ที่ใจก็อยากเผือกเต็มที่ เดือนคณะสถาปัตย์จำใจที่ต้องเดินเข้าไป

 

 

 

ภคินมองโทรศัพท์มือถือในมือก่อนจะยกขึ้นแนบหูของตัวเอง

 

 

“ฮัลโหล”

 

 

“อธิบายมา”

 

 

“กูชอบเพื่อนมึง”

 

 

“...”

 

 

“แต่กูเข้าใกล้ไม่ได้ เข้าใกล้ทีไรก็หนีตลอด คืนนี้กูเลยจะจัดการเอาตัวเองเข้าไปในชีวิตเขา”

 

 

“...”

 

 

“หลังจากนี้ชีวิตของปัถย์จะต้องมีกูอยู่ในนั้น ที่เป็นตัวตนจริง ๆ ไม่ใช่แค่แอบชอบ”

 

 

“...” เขาได้ยินเสียงบะหมี่ขำออกมา มันไม่ดังมากแต่เขาคิดว่าคืนนี้คงเข้าใจกันทุกฝ่ายแล้ว

 

 

“ถ้าเป็นไปได้ กูอยากให้มึงช่วยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ได้ไหม ขอให้กูได้เริ่มต้นเอง”

 

 

“เออ”

 

 

 “ขอบคุณครับ”

 

 

“แต่คืนนี้... อย่าทำอะไรมันนะ มันไม่รู้เรื่องกว่าที่มึงคิด”

 

 

“อืม”

 

 

เขารับปากก่อนจะกดวางสายไป เขารู้ว่ามันค่อนข้างผิดที่เขาทำแบบนี้ แต่ถ้าไม่เริ่มคืนนี้ เขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว... ภคินกำมือถือ ถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปคืนโทรศัพท์กับเพื่อนที่ตอนนี้มันทั้งสองคนเอาเกมของเขาออกมาเล่น ท่าทางคืนนี้คงจะไม่นอนกัน

 

 

“เล่าให้ฟังได้ยัง ? พูดตรง ๆ อยากเผือกว่ะ” สุดเขตพูด ชนะก็พยักหน้าไปด้วย ภคินยิ้มมุมปาก

 

 

“ไว้เดี๋ยวพวกมึงก็รู้เอง” เขาบอกไปแบบนั้นก่อนจะเดินเข้าไปในห้องนอน ปิดห้องเรียบร้อยเพื่อกันเสียงไม่ให้ผ่านเข้ามารบกวนคนเมา ภคินค่อย ๆ เอาผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ มองรอยที่คอของอีกคนที่ตัวเองเป็นคนทำ...

 

 

หวังว่าคงจะไม่ตกใจนะ

 

 

 

 

                แล้วเช้านี้ก็มาถึง

 

 

Rrrrrrrr

 

 

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา

 

 

            “อือ...”

 

 

สิ่งแรกที่เห็นเป็นภาพราง ๆ ก็คือมีมือกำลังเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงมารับสาย

 

 

 “ว่าไงงง บะหมี่เพื่อนนน” เสียงของคนตัวหอมกรอกเสียงไปในสายนั้น เขาไม่รู้ว่าอีกคนใช้ครีมอาบน้ำอะไร หรืออาจจะเป็นครีมทาตัวหรือเปล่าก็ไม่รู้ มันเป็นกลิ่มหอมอ่อน ๆ ที่เขารู้สึกชอบจนอยากกอด อยากหอมแก้มอีกคนทั้งวัน

 

 

 “เพิ่งรู้สึกตัวเนี่ย มึงมีอะไรหรือเปล่า”

 

 

                “...”

 

 

            “อยู่ห้องไง” เขาค่อย ๆ หลับตาลงอีกรอบเพราะว่ารู้สึกง่วง

 

 

                “...”

 

 

                “ก็...!!!

 

 

                “อย่าเพิ่งเสียงดังได้ไหม” เขาตัดสินใจพูดออกไป เพราะอยากให้เห็นใบหน้าน่ารักที่กำลังตกใจที่มานอนอยู่ที่นี่ แบบที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว

 

 

                “ภคิน!

 

 

                “หือ...”

 

 

                “ภคิน!!!

 

 

                “ครับ..?” เขาตอบอีกคนที่เสียงดังใหญ่ กระต่ายน้อยขี้ตกใจรีบลุกออกจากอ้อมกอดของเขา แต่ดูเหมือนจะลุกไวไป อีกคนเลยเซลงมาบนเตียงอีกรอบโดยรอบนี้ล้มทับตัวเขาเต็ม ๆ โดยที่จมูกของเขาก็ฝังไปตรงต้นคอด้านหลังพอดี

 

 

                “ขะ ขอโทษ ระเราไปก่อนนะ” เป็นอีกรอบที่ปัถย์ลุกออกไป คราวนี้คว้าตัวอีกคนไม่ทันเลยปล่อยให้ร่างเล็กนั้นวิ่งออกจากห้องไป และเขาก็ไม่ได้คิดจะวิ่งตามไป เดี๋ยวกระต่ายตัวหอมจะตกใจมากกว่านี้ เพราะยังไงหลังจากนี้ปัถยะก็ต้องโดนทำให้มาเจอกับเขาอยู่ดี

 

 

 

 

 

 

 

 

                เจอแล้ว...

 

 

                วันนี้เป็นวันรับน้องวันแรก ภคินได้รับหน้าที่ให้เป็นพี่นำแถวไปรวมกันกับคณะศิลปศาสตร์และคณะศิลปกรรมศาสตร์ ในครั้งแรกเขาก็คิดอยู่ว่าจะหาตัวของปัถยะให้เจอได้ยังไง บางทีอีกคนก็อาจจะไปทำหน้าที่อื่น แล้วไหนคนทั้งสามคณะมารวมกันอีก ก็คงจะหาตัวยากพอสมควร ยิ่งเป็นกระต่ายอยู่ด้วย หนีเขาไวเหลือเกิน แต่อะไร ๆ มันก็คงเป็นใจเพราะยังไงตอนนี้ก็เจอคนตัวหอมแล้ว

 

 

                เขาขำนิดหน่อยเพราะรู้สึกว่าน่ารักดีที่อีกคนพยายามเหลือเกินที่จะปิดบังใบหน้าของตัวเองไม่ให้เขารู้ แต่โชคดีที่ตอนนี้คนตัวหอมก็หนีเขาไปไหนไม่ได้เพราะต้องทำหน้าที่ดูแลน้องปีหนึ่งในแถว แต่อย่างว่าแหละ เขาคงไม่เข้าหาอีกคนในทันที คงจะต้องค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปใกล้ทีละนิด เขาต้องใจเย็นกว่าที่เป็นเพราะไม่อยากทำให้อีกคนตกใจจนหนีหายไปไหนอีก

 

 

                ภคินมองอีกคนจนกระทั่งรู้ตัวอีกทีคือโดนเชียร์ให้ออกไปเล่าเรื่องเสียว... ซึ่งเรื่องแบบนั้นเขามีที่ไหน พอโดนเชียร์มาก ๆ เข้าหัวสมองมันก็เริ่มคิดที่จะล่อให้อีกคนเดินเข้ามาหา

 

 

                “มี” เขาบอกทุกคนไปอย่างนั้นก่อนจะมองไปทางอีกคนที่กำลังหลบอยู่ข้างหลังเพื่อน แล้วก็โผล่แค่ดวงตาเพื่อแอบมองเขา

 

 

                “ไหนเล่าสิครับ ว่าเสียวยังไง” ภคินยิ้มมุมปากให้กับคนถามก่อนจะพูดต่อ

 

 

                “เมื่อคืนก่อน...”

 

 

                ทุกสิ่งทุกอย่างรอบฐานเงียบไปหมด

 

 

                “ไปเล่นกีตาร์ที่ร้านเหล้า เจอคนคนหนึ่งมาบอกชอบแล้วร้องไห้ เราเลยปลอบเขาเพราะเขาเมามาก”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่สักพักเขาก็เริ่ม...”

 

 

                “เริ่มอะไร” ภคินมองไปที่คนตัวหอมที่ตอนนี้หน้าตารนอย่างเห็นได้ชัด แล้วในจังหวะที่เขากำลังจะเล่าเรื่องต่อนั่นเอง กระต่ายน้อยก็เข้ามาติดกับเสียก่อน ปากของเขาถูกปิดด้วยมือที่นิ่มและหอม

 

 

                “ค คือว่า เรากับภคินมีเรื่องด่วนต้องทำ ไปก่อนนะ”

 

 

“เอ้า เฮ้ย”

            “มาเล่าเรื่องเสียวให้จบก่อน!

            “อะไรเนี่ย!

 

 

 

            แขนเสื้อของภคินถูกอีกคนจับแล้วก็ดึงไปอีกทาง คนตัวสูงก็เดินตามออกไปโดยที่ไม่ได้ยื้อตัวเองเอาไว้เลยแม้แต่นิดเดียว พออีกคนพาเดินออกมาจนคิดว่าน่าจะไกลจากฐานรับน้องแล้ว ปัถยะก็เงยหน้าขึ้นมามอง เขาเห็นแก้มของอีกคนเป็นสีแดงก่ำทะลุสีที่โดนป้ายออกมา

 

 

                “เราขอโทษเรื่องเมื่อคืนก่อน”

 

 

                “...”

 

 

                “คงลำบากใจใช่ไหม เราโอเค เราจะไม่มายุ่งกับภคินอีก”

 

 

                “...” เขาไม่ได้ตอบอีกคน เอาแต่มองใบหน้าน่ารักเปื้อนสีและดูเหมือนกำลังจะร้องไห้... ก่อนหน้านี้ที่เขาคิดเอาไว้คือจะหาเรื่องรับผิดชอบอีกคน อาจจะลองคบกัน หรืออะไรก็ได้ แต่หลังจากที่ฟังปัถยะพูดออกมาด้วยเสียงสั่น ๆ เขาคิดน้อยไปที่จะทำอย่างนั้นในทันที ความรู้สึกมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อนกว่าที่เขาคิดและตอนนี้ดูเหมือนว่าปัถยะกำลังเข้าใจผิด

 

 

                “งั้น... เราขอโทษอีกที ไปก่อนนะ...”

 

 

                และในจังหวะที่อีกคนกำลังจะเดินจากไป เขาก็เรียก...

 

 

                “เดี๋ยวก่อนตัวหอม

 

 

                ถ้าอย่างนั้นเขาขอเริ่มใหม่ทั้งหมดได้ไหม เอาแบบที่เขาไม่รู้จักอีกคน ไม่รู้ว่าชื่ออะไร ไม่รู้ว่าหออีกคนอยู่ที่ไหน ไม่เอาแล้วแผนที่คิดเอาไว้ มันไม่โอเคที่เขาจะออกปากไปว่าจะรับผิดชอบสิ่งที่ทำ มันทำให้ตัวหอมร้องไห้และเข้าใจผิดว่าสิ่งที่เขากำลังทำคือการรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่

 

 

                ที่เขาทำไปทั้งหมดก็เพราะว่าชอบ อยากเข้าใกล้ อยากอยู่ด้วย อยากจีบต่างหาก

 

 

 

                แต่ก็ยังดีที่แผนนี้ทำให้เขาเข้าใกล้คนตัวหอมได้มากขึ้น

 

 

 

 

จบพาร์ทอดีต

 

               

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “ภคินนนนน”

 

 

                “...” เขาลืมตาขึ้นมาตามเสียงที่ใครบางคนเรียก แก้มยุ้ย ๆ เป็นสิ่งที่เขาเห็นเป็นอันดับแรก สิ่งที่สองเป็นดวงตาใสแป๋วที่กำลังมองมา

 

 

                “ภคินละเมอ”

 

 

                “เหรอครับ”

 

 

“เรียกชื่อเราใหญ่เลย มีอะไรหรือเปล่า”

 

 

“...”

 

 

“หรือว่าภคินฝันร้าย”

 

 

“เปล่าครับ” เขาตอบก่อนจะค่อย ๆ กวาดแขนไปรั้งคนตัวหอมเข้ามากอดเอาไว้ ดูเหมือนว่าไข้จะลดลงไปมากเลย เขาดีใจที่มันเป็นอย่างนั้นเพราะถ้าอีกคนยังป่วยอยู่เขาคงนอนไม่ค่อยหลับเพราะอยากให้หายไว ๆ ภคินกดจมูกลงบนเส้นผมนุ่มลามไปจนถึงแก้มยุ้ย ๆ อีกคนดิ้นไปมาแต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ปัถย์ดิ้นออกจากกอด ก็ดิ้นอยู่ในกอดของเขานั่นแหละ

 

 

                “หอมแก้มแบบนี้เราจะนอนหลับไหม” เสียงพูดอู้อี้ดังขึ้นมา เขาเลยใช้มือของตัวเองลูบหลังของอีกคนไปมาเหมือนกับกำลังกล่อม

 

 

                “หอมภคินคืนไหม จะได้นอนไม่หลับเป็นเพื่อนกัน”

 

 

                “ไม่เอา”

 

 

                “ครับ ๆ” เขาขำออกมาในลำคอ ยื่นมือไปลูบหัวอีกคน คืนนี้เป็นคืนแรกที่เรากอดกันในฐานะที่แฟน เขารู้สึกตลกตัวเองที่ทำอะไรก็ช้าไปหมดเพียงเพราะต้องการให้อีกคนแน่ใจว่าเขาชอบจริง ๆ ไม่ได้ทำเพราะอยากจะรับผิดชอบเรื่องคืนนั้นอย่างเดียว

 

 

                เขาดีใจมาก ๆ ที่ปัถย์ขอเขาเป็นแฟน มันแปลว่าอีกคนไม่ได้คิดว่าเขาทำไปเพราะอยากจะรับผิดชอบอีกแล้ว

 

 

                “ภคิน...”

 

 

                “หืม ?” เขาตอบพลางใช้มือตัวเองเล่นเส้นผมของอีกคนไปมา เขาไม่รู้ว่าตอนนี้มันกี่โมง รู้แต่ว่ารอบด้านนั้นมืดไปหมด คงจะเป็นกลางดึกที่เขาทำให้ตัวหอมตื่นขึ้นมา

 

 

                “ไม่มีอะไร”

 

 

                “...” เขามองหน้าอีกคนในความมืด ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแต่เขาก็จะรอจนกว่าอีกคนจะอยากพูดก็แล้วกัน

 

 

                “ภคินนอนหลับไหม”

 

 

                “...”

 

 

                “เรานอนไม่หลับแล้ว เลยคิดว่าจะกล่อมภคิน”

 

 

                “ครับ ?”

 

 

                “นอนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไปเรียนไม่ไหว” ภคินมองอีกคนที่ตอนนี้ค่อย ๆ ขยับเข้ามากอดเขาเอาไว้ หน้าอกของเขาก็ยังคงมีแก้มของอีกคนเบียดอยู่ เขายอมให้ตัวหอมเข้ามากอดแล้วหลังของเขาก็ถูกอีกคนลูบไปมา เหมือนที่เขาชอบทำกับอีกคน

 

 

                “นอนแล้วครับคนดี”

 

 

                ภคินหลับตาลงแต่ก็ยังรู้สึกตัวอยู่ เขายิ้มในความมืดก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองโดนใครบางคนจุ๊บที่หน้าผาก หลังจากที่ผ่านมาเขาคิดว่าถ้าอยากให้ตัวหอมจุ๊บบ่อย ๆ ต้องแกล้งหลับ แต่ก่อนหน้านี้เขาทนไม่ไหวเลยตื่นขึ้นมาจูบจนอีกคนวิ่งหนีเข้าไปหลบในตู้เสื้อผ้า นึกแล้วก็ขำ ทำไมรู้สึกว่าอีกคนถึงได้น่าแกล้งขนาดนี้ก็ไม่รู้ อยากจะแกล้งให้เขินแล้วให้วิ่งไปหาที่แอบทั้งวัน แต่แบบนั้นปัถย์คงเหนื่อยแย่ ดังนั้นครั้งนี้เขาจะยอมแกล้งหลับให้อีกคนแอบจุ๊บ แอบหอมแก้มก็แล้วกัน

 

 

                “ฝันดี ภคิน”

 

 

                “...”

 

 

                “เป็นแฟนเราไปนาน ๆ เลยนะ”

 

 

                เขากอดร่างเล็กเข้ามาแนบอกเมื่อประโยคนั้นพูดจบ เขาได้เสียงอู้อี้ตัวหอมพูด

 

 

                “ภคินละเมออีกแล้ว...” ตัวหอมดิ้นนิดหน่อยแต่สักพักก็นิ่งไป คงกลัวเขาตื่นขึ้นมาแน่ ๆ

 

 

                “...”

 

 

                “ละเมอกอดก็ได้เหรอ” ตัวหอมพูดเสียงเบาเหมือนคุยกับตัวเอง ก่อนจะเงียบไปพักใหญ่ คราวนี้เขาลืมตาขึ้นมามอง ก็เห็นว่าอีกคนหลับไปแล้ว ปัถย์ขยับตัวเบียดแก้มไปที่หมอนจนพบกับท่าที่สบายจนนิ่งไป

 

 

                ภคินยกมือขึ้นลูบหัวอีกคนก่อนจะเป็นฝ่ายที่จุ๊บหน้าผาก

 

 

                คืนนี้เขาจะเป็นคนส่งอีกคนเข้านอนเอง

 

 

                “ฝันดีครับ แฟนของภคิน”

 

 

               

 

 

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

จะจบแล้วนะคะ : )

               

 

               

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.162K ครั้ง

19,386 ความคิดเห็น

  1. #19375 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 14:52
    น้องปัถย์น่ารักแกล้งจริงแหละ อยากบีบๆๆๆๆ
    #19375
    0
  2. #19365 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 16:54
    เขินนนนนนนนนนน
    #19365
    0
  3. #19293 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 16:37
    มันดีมากแกกกกกกกกก
    #19293
    0
  4. #19226 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 13:19
    โหวววววว ภคินคือวางแผนมามากมาย
    #19226
    0
  5. #19213 Mariko_k (@Mariko_k) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 16:07
    น่ารักมากกก
    #19213
    0
  6. #19210 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 12:02
    นุ่มนิ่มมากกกกกกกงื้ออออเป็นก้อนเมฆเลย
    #19210
    0
  7. #19193 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 22:26
    เขินไปหมด เขินนนนนมาก
    #19193
    0
  8. #19187 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2562 / 01:07
    อบอุ่น​ละมุนละไม​มาก
    #19187
    0
  9. #19167 ฺฺBunny KS (@minibombee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 23:56
    เบื้องหลังละมุนเหลือเกินอบอุ่นจนจะไหม้เลย><
    #19167
    0
  10. #19070 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 10:53
    น่ารักมากกกกด
    #19070
    0
  11. #19029 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2562 / 15:13
    มันละมุนละไมมากแม่ชอบมากๆฮื่อ
    #19029
    0
  12. #18999 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:20
    ดีใจที่ภคินคิดแผนการร้ายนี้ขึ้นมา
    #18999
    0
  13. #18970 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 21:00
    ฮืออ ภคิณดีมากก อยากให้ปัถย์รู้เลย คงเขินมากแน่ๆ
    #18970
    0
  14. #18941 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 15:54

    ภคินมุมละมุน ดีต่อใจจริง ๆ

    #18941
    0
  15. #18886 Azaleaaaa (@AzaleaNight) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:01
    ฮือ ไม่ไหวแล้วแม่
    #18886
    0
  16. #18855 View_Aranya (@View_Aranya) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 03:22
    อ๊ากกกนิยายในดวงใจ 555
    #18855
    0
  17. #18839 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 00:06
    เรื่องนี้ดีมาก แบบมากจริงๆ น่ารักไปหมดดด อบอุ่นด้วย ทำเราเขินน้วยทุกตอนเลย คุณไรท์แต่งดีมากเลยค่ะ ภาษาก็ดี เราชอบทุกตัวละครของไรท์เลย ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ//รักกันไปนานๆเลยนะ ภคินปัถย์
    #18839
    1
    • #18839-1 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 20)
      25 มีนาคม 2562 / 00:09
      แงงง อ่านผิด คิดว่าคุณไรท์บอกว่าจบแล้ว อวยพรภคินปัถย์ซะดิบดีเลย//คลานเก็นเศษหน้าตัวเอง
      #18839-1
  18. #18796 JuKlllNoRitZ (@juklllnoritz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 10:46
    ขอภคินอีกคน อยากได้แบบนี้ จะเอาแบบนี้ รักกันไปนานๆนะ ภคินปัถย์
    #18796
    0
  19. #18668 jkyx (@jkyx95) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:26
    น่ารักมาก มากๆๆแง เขิน ภคินดีม๊าก ตัวหอมน่ารักที่สุด เห้อ มีแต่คำว่าน่ารักอะ ; - ;
    #18668
    0
  20. #18613 walanwhann (@walanwhann) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 00:04
    น่ารักมากกกกก ไม่ไหวแล้ว เขินไปหมดเลย ฮืออออ ภคินอ่อนโยนมากก ตัวหอมก็น่ารักสุดๆๆๆๆ พาร์ทอดีตภคินคือ ไม่ไหวอะ แบบค่อยๆเนียนได้ทำความรู้จัก ตัวหอม ตลก ยัยตัวหอม เค้าเข้าใกล้แต่ตัวเองก็หนีไป โอ้ยย ลูกกก
    #18613
    0
  21. #18584 Gguun (@Gguun) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 22:33
    ตายไปเลยยยยย อยากได้แฟนอย่างภคินโว้ยยยยย 55
    #18584
    0
  22. #18569 β • 🐢🍀 (@bee68nr) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 มกราคม 2562 / 11:50
    เขินมากแม่แง น่ารักไปหมดเลย เอ็นดูตรงภคินนางชอบนางพยายามเข้าหาแล้วนะ แต่น้องวิ่งหนีงี้5555555555555555555555
    #18569
    0
  23. #18519 SakuraWinter (@kikkris) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:49
    เขินมากกว่าพาร์ของตัวหอมอีก ภคินก็คือคนที่แอบชอบคนที่มาแอบชอบตัวเองอีกที น่ารักสุดๆเลย
    #18519
    0
  24. #18494 mmyu24 (@mmyu24) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 13:05
    ยิ่งมารู้อดีตแบบนี้ยิ่งกรี๊ดเลย ภคิณพยายามมากๆ
    #18494
    0
  25. #18469 Midories (@Midories) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 22:38
    โอ้ยย ละมุน แอบชอบกันมานานนม กว่าจะได้เป็นแฟนกัน คูมพี่บะหมี่ก็อุบเงียบเลยนะคะ แหมมมม
    #18469
    0