เราไม่ได้ชื่อตัวหอม (end)

ตอนที่ 2 : chapter one

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152,799
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,684 ครั้ง
    10 มี.ค. 61

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

1

 

 

                “ทำไงดี”

 

 

                “...”

 

 

                “เขาจะจำกูได้ไหมวะ”

 

 

                “...”

 

 

                “หรือกูควรโกนหัว เพื่อไม่ให้ภคินจำหน้ากูได้” เขาจำมึงได้อยู่แล้วเพื่อนรัก บะหมี่มองแก้มกับหูแดง ๆ ของเพื่อนก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อคืนปัถย์เมามาก เมาแบบอ้อแอ้ไม่รู้เรื่อง แถมยังตะโกนปาว ๆ ว่าชอบภคินอย่างนั้น ภคินดีอย่างนี้ จนเจ้าตัวเดินมาดูนั่นแหละ ไอ้ปัถย์เลยนั่งกอดเข่าร้องไห้ งอแงกับตัวเองว่าเมื่อไหร่จะเลิกชอบภคินสักที มันทรมาน เขินก็เขินแต่ทำอะไรไม่ได้ ทั้งร้องไห้ ทั้งตะโกน เขาก็พยายามจะห้ามเพื่อนแล้ว... แต่มันก็สายไปจริง ๆ เมื่อประโยคนี้ดันหลุดออกมา

 

 

                ต่อไปนี้จะพยายามเลิกชอบภคิน!!’

 

 

            พอพูดประโยคนี้จบ เขาก็เห็นภาพภคินประคองตัวไอ้ปัถย์ให้ลุกขึ้น ใช้แขนเสื้อยาว ๆ ของตัวเองซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ก่อนจะประคองไปนั่งบนเก้าอี้ดี ๆ และหลังจากนั้นเขาก็เมาไปอีก รู้ตัวอีกทีทั้งปัถยะและภคินธีร์ก็หายไปจากร้านเหล้า

 

 

            “มึง หรือกูควรซิ่ววะ”

 

 

                “มึงไปกันใหญ่แล้ว”

 

 

                “มึง ทำไงดี กูจำอะไรไม่ได้เลย”

 

 

                “...”

 

 

                “ถะ แถม...”

 

 

                “แถมอะไร”

 

 

                “ไม่มีอะไร” ปัถย์พูดก่อนจะกระชับคอเสื้อให้แน่นขึ้นไปอีก ท่าทางแบบนั้นทำให้เขาอยากรู้เหลือเกินว่าภคินมันทำอะไรเพื่อนของเขากันแน่ ตอนแรกที่ปัภยะเล่ามาก็แค่นอนกอดกัน ถึงเสื้อผ้าที่อีกคนใส่มามันจะไม่ใช่ของเจ้าตัวเลยก็เถอะ

 

 

                “ปัถย์..”

 

 

                “...”

 

 

                “อย่าบอกนะว่า ได้กันแล้ว”

 

 

                “มึงจะบ้าเหรอ!!!” เขาก็เครียด ๆ เรื่องนี้เหมือนกัน ที่โทรหามันเป็นร้อยสายก็เพราะว่ากลัวว่ามันจะเลยเถิดเนี่ยแหละ แต่พอถามเพื่อนของภคินก็ได้คำตอบที่ท่าวางใจ คำบอกกล่าวจากเพื่อนในคณะต่างก็บอกว่า ภคินเป็นสุภาพบุรุษ มีผู้หญิงที่พยายามเข้าไปอ่อยหลายรายแต่ก็ไม่สำเร็จสักราย มันไม่เคยไปต่อกับใคร ไม่เคยล่วงเกินใคร ชีวิตมันไม่ค่อยยุ่งกับใคร  

 

 

                “กูขอดูคอมึงหน่อย”

 

 

                “จะดูทำไมวะ”

 

 

                “มึงมีพิรุจ”

 

 

                ปัถย์เงียบไป บะหมี่เลยพยายามที่จะแกะมือมันออกจากคอเสื้อตัวโคร่งที่มันใส่กลับมาห้อง และเป็นเพราะมันโคร่งเลยแกะมือมันออกได้ง่าย ปัถย์ขืนมือนิดหน่อย แก้มยุ้ย ๆ แดงก่ำเมื่อมองหน้าเพื่อนกำลังมองรอยแดงต้นคอ ไปจนถึงรอยที่ไหปลาร้า ใช้อีกมือนึงดึงเสื้อจนไหล่ตกก็เห็นอีกรอยนึงที่หัวไหล่

 

 

                ไหนบอกว่าเป็นสุภาพบุรุษไงวะ ไอ้ภคินธีร์!!

 

 

 

 

 

 

 

                “ปัถย์ ไม่สบายเหรอ”

 

 

                “อื้อ ไม่สบาย”

 

 

                เขามาเรียนวันแรกด้วยท่าทางที่ว่าไม่สบายขั้นสุด แต่ความจริงแล้วเขาแค่กลัวว่าจะเจอภคินหรือเพื่อนของภคินในมหาวิทยาลัย เลยใส่หน้ากากอนามัยมาเรียน แล้วก็ใส่แว่นตาที่เขาเอาไว้ใส่ตอนเล่นคอมมาด้วย ตอนแรกกะจะใส่หมวกแก็ปมาด้วยแต่มันจะดูเหมือนมาปล้นเกินไปเลยใส่มาแค่นี้

 

 

                แต่ว่าตั้งแต่เดินเข้ามาในคณะ เพื่อนที่เดินผ่านก็ทักไม่หยุดว่าปัถย์ไม่สบาย ปัถย์ป่วย ถามจริง ๆ นะ จำกันได้ด้วยเหรอ อุตส่าห์ปลอมตัวมาขนาดนี้แล้ว

 

 

                เฮ้อ

 

 

                “อ้าว ไอ้ปัถย์ มึงป่วยเหรอวะ” เขาเงยหน้ามองบะหมี่ที่ยิ้มยิงฟันขาวมาตั้งแต่ไกล

 

 

                “เปล่า กูสบายดี” พูดแล้วก็ทำหน้าเซ็ง ๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะใต้คณะ เหวี่ยงกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งทันที

 

 

                “แล้วใส่มาร์กมาเพื่อ ?” บะหมี่นั่งลงตามเพื่อน เมื่อวานเขาโมโหไอ้ภคินแทบตายแต่สุดท้ายปัถย์ก็ขอไว้ว่าอย่าไปหืออือกับภคินอีกเลยเพราะไม่อยากรื้อฟื้นอะไรอีก แค่นี้ก็อาย(เขิน)จนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว

 

 

                “เดี๋ยวภคินจำได้”

 

 

                “จำไม่ได้ก็บ้าละ”

 

 

                “...”

 

 

                “ไม่ได้บังหน้ามึงเลยครับ”

 

 

                “ขอสบายใจไม่ได้เหรอ”

 

 

                “เออ ๆ”

 

 

               

                วันนี้มีการเรียนการสอนแค่ช่วงเช้าเพราะเป็นวันแรกของการเปิดเรียน ยิ่งกับน้องใหม่ปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาก็ต้องมีการรับน้องกันเกิดขึ้น โดยที่ปีนี้คณะศิลปศาสตร์จะมีการรับน้องรวมกับคณะสถาปัตย์ฯ กับคณะศิลปกรรม เพราะเป็นสามคณะที่อยู่ในละแวกเดียวกัน เมื่อปัถยะได้รู้เกี่ยวกับกับงานรับน้องรวมแล้วเขาก็อยากจะโดดเหลือเกิน ถ้าขืนไปรับน้องก็จะมีสิทธิ์เจอภคินได้ง่ายมากขึ้น

 

 

                “ปีสามเป็นเฮดนำแถวน้องนะ ส่วนแผนที่แต่ละซุ้มจะให้ไปคนละแผ่น... ส่วนปีสองเป็นพี่บริการ ค่อยดูน้องที่ป่วย เป็นลมหรืออะไรก็แล้วแต่ ต้องถือน้ำ ถือยา รับฝากของ ส่วนปีสี่จะเก็บบหน้าไว้เพื่อเป็นพี่ระเบียบในวันรับน้องต่อ ๆ ไป เคลียร์นะ”

 

 

                รุ่นพี่ปีสี่พูดชัดถ้อยชัดคำ แบ่งงานกันเป็นระเบียบ โดยที่เขาก็ได้เป็นพี่นำแถวพาน้องไปสันทนาการที่ซุ้มต่าง ๆ ที่จัดขึ้นโดยน้องปีสองของทั้งสามคณะ ส่วนไอ้บะหมี่เพื่อนของเขาถูกทาบทามไปเป็นพี่ระเบียบตั้งแต่ปีสองเพราะมันตัวสูงแล้วก็ดูแข็งแรง ผิวก็คร้ามแดดเล็กน้อยเพราะชอบเล่นกีฬา ส่วนเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของมันที่ขี้เกียจที่สุด ชอบนอนดูหนังกินขนมทั้งวัน ก็สมควรอ่ะ

 

 

                พวกพี่แบ่งน้องเป็นห้ากลุ่มด้วยกัน เพราะเดี๋ยวจะมีน้องคณะอื่นมารวมกลุ่มด้วย กลุ่มของเขาเป็นกลุ่มสีฟ้า โดยที่น้องจะห้อยป้ายชื่อสีฟ้ากันหมด รวมถึงพี่นำแถวด้วย ปัถยะค่อย ๆ พลิกป้ายชื่อ ปัถย์เป็นอีกด้าน เขาไม่อยากเสี่ยง ถึงแม้ว่าภคินกับเพื่อนจะไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไรก็เถอะ

 

 

                รอสักพักคณะศิลปกรรมก็มาถึง พี่นำแถวของคณะนี้เป็นผู้หญิงที่ดูแล้วโคตรติสท์

 

 

                “สวัสดี เราชื่ออ้อนะ”

 

 

                “เราปัถย์”

 

 

                เมื่อทำความรู้จักกันเสร็จ เราทั้งคู่ก็รอเฮดนำแถวของคณะสถาปัตย์ที่มาช้าจนอ้อเริ่มหงุดหงิด แต่สักพักก็มาจนได้ ปัถย์เงยหน้าไปมองเฮดนำแถวของคณะสถาปัตย์ก็ได้นั่งตัวแข็ง เฮดนำแถวของคณะศิลปศาสตร์รีบเช็คผ้าปิดปาก แว่นตา ป้ายชื่อว่ากลับเป็นด้านที่ไม่มีชื่อเรียบร้อย ปัถย์สูดลมหายใจเข้าจนลึก

 

 

                เขาค่อนข้างมั่นใจว่าภคินจะจำเขาไม่ได้

 

 

                “สวัสดี เราอ้อนะ”

 

 

                “ภคิน”

 

 

                “เออ สั้น ๆ ดี” อ้อพูดขำ ๆ ก่อนจะกวักมือเรียกเขาไปหา พวกเราสามคนปล่อยให้น้องนั่งทำความรู้จักกัน อีกประมาณสิบนาทีถึงจะเริ่มเดินไปตามฐานเพื่อรับน้อง อ้อเป็นคนจัดการคุยกับรุ่นพี่ปีสี่ที่จัดการเรื่องการเข้าฐาน ตอนนี้เลยเหลือเขาที่พยายามนั่งหันหลังให้กับภคินที่นั่งทำหน้านิ่ง ๆ อยู่ข้าง ๆ แต่ก็ค่อนข้างห่างอยู่ เห็นภคินไม่ได้ทักอะไรเขาก็อุ่นใจขึ้นมากเลย แบบนี้ค่อยยังชั่ว เพราะถ้าอีกคนจำได้เขาคงวิ่งหนีกลับห้อง นอนอยู่ในนั้นหนึ่งเทอม ไม่ออกไปไหนเลย

 

 

                ไม่นานมากนักอ้อก็เดินกลับมาพร้อมกับข้อมูลฐาน เราทั้งสามคนเลยเดินกลับไปหาน้อง ๆ ที่ตอนนี้กำลังคุยกันอย่างเสียงดัง ฐานแรกของเราเป็นฐานเต้นยับ แต่ต้องเดินไกลหน่อย เพราะฐานตั้งอยู่ที่คณะศิลปกรรม

 

 

                “นี่”

 

 

                “...”

 

 

                “เรานั่นแหละ”

 

 

                “ร เราเหรอ” ในขณะที่เดินนำน้องไปที่ฐานแรก ภคินก็เดินมาอยู่ข้างเขา พร้อมกับทักทายด้วยสีหน้านิ่ง ๆ ปัถย์รู้สึกโคตรดีใจที่ใส่มาร์กอยู่ ไม่อย่างนั้นภคินคงเห็นแน่ว่าแก้มของเขามันแดงขนาดไหน

 

 

                “อือ เรานั่นแหละ”

 

 

                “...”

 

 

                “รู้จักคนที่สูงเท่ากันไหม” ภคินทำหน้านึก “ตัวเท่ากันเลย สีผมก็สีนี้” คนตัวสูงกว่าชี้ไปเส้นผมที่มันกระดกออกมานิดนึงพร้อมกับมองหน้าเฮดนำแถวคณะศิลปศาสตร์ที่กำลังเบิกตากว้าง

 

 

                “ไม่รู้จัก!

 

 

                “...เหรอ”

 

 

                “อือ ไม่รู้จัก” ปัถย์รีบหลบตาภคินก่อนจะเดินเร็วไปหาอ้อที่กำลังคุยกับน้องในแถวอย่างออกรส เดินมาไม่นานก็ถึงฐานที่หนึ่ง เป็นฐานเต้นยับ ฐานนี้มีการเล่นเกิมกัน ถ้าใครแพ้ก็โดนให้ออกไปเต้น ถ้าเต้นไม่ได้ก็โดนปะแป้ง มัดจุก ทาสีที่หน้า จนเละ

 

 

                “เพิ่งเคยเจอตัวจริงภคิน”

 

 

            “หล่อมาดนิ่ง อยากได้โว้ยยย”

 

 

            “แต่เหมือนว่าเจ้าตัวไม่ค่อยอะไรกับใคร สาว ๆ ก็แห้วกันไป”

 

 

            ปัถย์พยักหน้าขึ้นลง ใช่ ภคินไม่ค่อยยุ่งกับใคร ภคินชอบเล่นกีตาร์แล้วก็ชอบออกแบบตั้งแต่เด็กเพราะคุณพ่อเป็นสถาปนิก การวาดรูปเลยถูกปลูกฝังมาตั้งแต่ตอนนั้น ภคินเลยเลือกที่จะเรียนคณะนี้ ภคินตัวสูงมากเพราะชอบกินนมเพราะเขาเจออีกคนในเซเว่นทีไรก็เห็นซื้อนมแกลลอนใหญ่ตลอด

 

 

                คนแอบชอบมันก็แบบนี้

            รู้เรื่องของเขาไปเสียหมด

 

 

                การรับน้องฐานที่หนึ่งเริ่มต้นขึ้นอย่างสนุกสนาน มีน้องหลายคนถูกทำโทษให้ออกไปเต้นท่าตลก ๆ หลายคน เสียงกลองกับเสียงร้องเพลงเชียร์ดังไปมา จนกระทั่งเพลงจบลง...

 

 

                “เดี๋ยวนะครับเดี๋ยว! ...แบบนี้น้องในแถวก็โดนแกล้งไปแล้ว แล้วพี่นำแถวล่ะครับ!!!” ปัถย์สะดุ้งเพราะคนในฐานกำลังเพ่งเล็งมาที่พี่นำแถวที่ยืนอยู่เฉย ๆ “น้องเต้นไปแล้วขอเชิญพี่นำแถวด้วยครับ!!

 

 

                “เห้ย ไม่เอา” อ้อส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อยากให้หน้าของตัวเองเลอะสี แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ พี่ที่อยู่ในฐานเดินมาลากอ้อให้ไปยืนอยู่ในวงล้อม ตามด้วยใครก็ไม่รู้ที่มาดึงมือเขาออกไป รวมทั้งภคินก็ด้วย เราทั้งสามคนยืนอยู่ในวงล้อมก่อนเสียงกลองจะเริ่มต้นขึ้น

 

 

                “ใครไม่เต้นโดนสีป้ายหน้า!!

 

 

                ปัถย์อยากจะร้องไห้ เขาไม่รู้เลยว่าเป็นพี่นำแถวจะมาโดนแกล้งแบบนี้ คนใส่มาร์กปิดปากแอบลอบมองคนตัวสูงที่ยังยืนนิ่ง ไม่ได้ออกท่าทางอะไรเลย ผิดกับอ้อที่เต้นอย่างบ้าคลั่งเพราะไม่อยากให้สีโดนหน้า ส่วนตัวเขาน่ะเหรอ... ก็มีท่าทางออกมาบ้าง แต่มันก็คงเป็นแค่ท่าเก้ ๆ กัง ๆ นั่นแหละ

 

 

                ในที่สุดเพลงเต้นก็จบลง ปัถย์เม้มปากแน่นเพราะค่อนข้างมั่นใจว่ายังไงเขาก็โดนแกล้ง เขามองพี่ฐานที่กำลังเอาสีใส่แก้วน้ำพลาสติกเดินมาทางเขา

 

 

                “ไม่สบายเหรอ” พี่ที่ฐานตรงหน้าถามเขาด้วยสีหน้าจริงจังเล็กน้อย

 

 

                “ปะ เปล่า”

 

 

                “สายตาสั้นแค่ไหน”

 

 

                “ก็...นิดหน่อย”

 

 

                “งั้น...!!” ปัถย์หลับตาแน่นเพราะว่ามาร์กปิดปากถูกดึงออกไปพร้อมกับแว่นตา เขารีบหันหน้าไปอีกทางก่อนจะโดนสีป้ายแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อ โดนป้ายที่จมูกหนึ่งที แถมยังถูกมัดจุกอีกต่างหาก เขามองหน้าพี่ฐานที่กำลังเล่นสนุกกับหน้าของเขา ปัถย์ได้ยินสาว ๆ แย่งกันเอาสีป้ายหน้าของภคินกันใหญ่ ส่วนอ้อนันรอดตัวไปเพราะว่าเต้นแรงสุด

 

 

                “หล่อทะลุสี”

 

 

            “ทำหน้านิ่งยิ่งน่าแกล้งนะ”

 

 

           

                มาร์กปิดปากถูกดึงออกไปแล้ว หวังว่าสีที่หน้าจะช่วยปิดบังตัวตนของเขานะ

 

 

                แต่คงได้แค่หวัง...

 

 

           

               

 

 

 

 

                ตอนนี้ก็เดินทางถึงฐานสุดท้ายแล้ว ฐานนี้เป็นฐานเสียว พี่ที่ฐานจะผลัดให้ทุกคนมาเล่าเรื่องเสียวกัน บางอันก็ตลก บางอันก็ทะลึ่ง เขาขำออกมาเมื่อน้องคนคณะสถาปัตยกรรมคนหนึ่งเล่าประสบการณ์เสียวตอนตัวเองเล่นเครื่องเล่น น้องมันเล่าซะตลกจนเขาขำ แต่แล้วขำก็ต้องหยุดขำเมื่อตอนนี้ภคินที่นั่งกอดอกอยู่บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจ้องมองมาด้วยสายตาที่...อ่านไม่ออก

 

 

                ปัถย์ค่อย ๆ ทำเป็นหันให้ก่อนจะเดินไปอีกทาง เพื่อไปรวมกลุ่มกับเพื่อนในคณะที่มาอยู่ที่ฐานนี้ ภคินมองเขาแปลก ๆ มาตั้งแต่ออกมาจากฐานหนึ่งแล้ว ตอนแรกคิดว่าอีกคนจำได้ แต่ถ้าจำได้ก็คงเข้ามาถามแล้วล่ะมั้ง แต่นี่เอาแต่เดินนิ่ง ๆ นาน ๆ ทีถึงมองมา แต่พอมองทีไรก็จ้องซะจนทำอะไรไม่ถูก เขารู้สึกว่าแก้มของเขาจะแดงทะลุสีที่ป้ายแล้วนะ!!

 

 

                พอน้องเล่าจบทุกคนก็ปรบมือให้ เขายืนแอบอยู่หลังเพื่อนที่กำลังปรบมือเพราะภคินมองมาตลอดเลย...

 

 

                จำได้แน่ ๆ อ่ะ หรือเขาควรหนีกลับห้องตอนนี้... ?

 

 

                “เดี๋ยวนะคะเดี๋ยว แกล้งน้องก็เยอะแล้ว เราควรแกล้งพี่นำแถวด้วยดีไหม”

 

 

                “ดี!!!

 

 

                “ภคินได้ไหมแก”

 

 

            “ประสบการณ์เสียวของภคิน”

           

 

 

                “ว่าไงคะ พี่นำแถวคณะสถาปัตย์ มีเรื่องเสียวหรือเปล่า”

 

 

                “...”

 

 

                “ถ้าไม่มีโดนรุมหอมแก้มน้า”

 

 

            เสียงกรี๊ดเบา ๆ ดังขึ้น เมื่อภคินลุกขึ้นมาจากที่นั่งก่อนจะพูดเสียงเข้ม

 

 

                “มี”

 

 

            “ไหนเล่าสิครับ ว่าเสียวยังไง” พี่ฐานอีกคนก็ชงเสียจนเข้ม ปัถย์โผล่ตาจากไหล่เพื่อนมองดูตัวสูง ๆ ที่เดินมาตรงกลาง เสียงทุ้ม ๆ บวกกับใบหน้านิ่ง ๆ ทำเอาสาว ๆ ทั้งพี่ทั้งน้องกรี๊ดในลำคอ ถึงภคินจะไม่ใช่เดือนมหาวิทยาลัยหรือเดือนคณะ ไม่ใช่คนที่เฟรนลี่ แต่ด้วยท่าทางติสท์ที่แสนจะเท่นั้นทำให้ดังในมหาวิทยาลัยพอสมควร เพจคิ้วบอยต่าง ๆ ก็ชอบเอารูปไปลง แต่จะถ่ายไม่ค่อยได้เพราะเจ้าตัวไม่ยอม ดังนั้นรูปในเพจก็จะเป็นรูปแบบแอบถ่ายบ้าง เบลอ ๆ บ้าง เพราะคนถ่ายมือสั่น

 

 

                “เมื่อคืนก่อน...”

 

 

            ทุกสิ่งทุกอย่างรอบฐานเงียบไปหมด เพราะอยากฟังเรื่องเสียวจากคนหน้านิ่ง

 

 

                “ไปเล่นกีตาร์ที่ร้านเหล้า เจอคนคนหนึ่งมาบอกชอบแล้วร้องไห้ เราเลยปลอบเขาเพราะเขาเมามาก”

 

 

                “...”

 

 

                “แต่สักพักเขาก็เริ่ม...”

 

 

                “เริ่มอะไร” ทุกคนถามในขณะที่ปัถย์เริ่มสังหรณ์ใจไม่ดีเพราะภคินมองมาทางนี้อีกแล้ว ความคิดเขาเริ่มกระเจิดกระเจิงไปคนละทาง และสักพักภาพที่ตัวเองนั่งร้องไห้กับพื้นก็ผุดเข้ามาในหัว ร้องไห้งอแงบอกชอบภคินเพราะเขาเมามากจนไม่มีสติเลยพรั่งพรูความในใจออกมาจนหมด

 

 

                “...”

 

 

                และสิ่งที่ภคินกำลังจะพูดต่อไปนี้มันต้องเป็นเรื่องของเขาแน่ ๆ !

 

 

                แล้วเขาก็จะไม่ยอมให้คนอื่นรู้เรื่องน่าอายนี้ด้วย

 

 

                ปัถย์เม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปหาภคิน ใช้มือของตัวเองปิดปากอีกคนแทบจะทันที ภคินมองตาเขานิ่ง และเขาสัมผัสได้ว่าภคินกำลังจะพูดอะไรบางอย่างทั้ง ๆ ที่มือเขากำลังปิดปากอีกคนอยู่ เขาเลย..

 

 

                “ค คือว่า เรากับภคินมีเรื่องด่วนต้องทำ ไปก่อนนะ”

 

 

                “เอ้า เฮ้ย”

 

 

            “มาเล่าเรื่องเสียวให้จบก่อน!

 

 

            “อะไรเนี่ย!

 

 

            ปัถย์จับแขนเสื้อของอีกคนให้เดินออกจากตรงนี้ไปด้วยกัน ซึ่งภคินก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร แทบจะเดินจะขนาบข้างกันอยู่แล้ว ทุกคนในฐานร้องโห่ก่อนจะกลับมาร่าเริงกันเหมือนเดินเพราะกลัวว่าฐานจะกร่อยแล้วน้องปีหนึ่งจะไม่สนุก เมื่อเดินออกมาไกลพอสมควรแล้วปัถย์เลยหยุดเดินก่อนจะทำใจหันหน้ากลับมามองอีกคนที่ยังคงทำหน้าตายแต่สายตากลับเหมือนชอบใจอะไรบางอย่าง

 

 

                “...”

 

 

                เราทั้งคู่เงียบ ปัถย์ปล่อยมือจากแขนเสื้อของอีกคนแล้วทำเป็นมองไปทางอื่น เพราะสบตากับภคินไม่ไหว ถ้าสบตาเขาต้องตายแน่ ๆ เขายังไม่อยากตายตอนนี้ ยังเรียนไม่จบด้วยเพราะฉะนั้นเขาต้องหาทางออกไปจากตรงนี้ เมื่อกี้เขากลัวมากเลยที่ภคินจะเล่าเรื่องของเรา มันน่าอายเกินไป รอยที่คอที่ไหล่จะต้องเกิดจากการที่เขาไปขอให้ภคินทำแน่ ๆ แล้วอีกคนก็ใจดีทำให้คนเมา

 

 

                โอเค เขาผิดเอง

 

 

                “เราขอโทษเรื่องเมื่อคืนก่อน”

 

 

                “...”

 

 

                “คงลำบากใจใช่ไหม เราโอเค เราจะไม่มายุ่งกับภคินอีก”

 

 

                “...”

 

 

                “งั้น...” เมื่อเห็นว่าอีกคนไม่ได้ตอบอะไร เขากลัวว่าภคินจะอึดอัดที่มีคนมาบอกชอบ แล้วเรื่องมันก็เลยเถิดไปจนถึงนอนด้วยกันบนเตียง แต่เขารู้ว่ามันไม่ได้เลยเถิดไปขนาดนั้น “เราขอโทษอีกที ไปก่อนนะ...”

 

 

                และไม่ว่ายังไง เขาก็จะขอชอบภคินต่อไป แค่ขอให้ภคินไม่อึดอัด เขาก็โอเคแล้ว

 

 

                “เดี๋ยวก่อนตัวหอม

 

 

                “...”

 

 

                ในขณะที่กำลังจะเดินหนี เสียงของภคินก็รั้งเขาไว้ ปัถย์ทำหน้างง เขาไม่แน่ใจว่าภคินเรียกใคร ชื่อหมาหรือเปล่า...? แต่แถวนี้ก็ไม่มีหมาเลยสักตัว

 

 

                “ตัวหอมนั่นแหละ”

 

 

                “...”

 

 

                “อย่าเพิ่งเดินหนี”

 

 

                ภคินพูดก่อนจะกวักมือเรียกไปหา ตอนนี้ปัถย์เข้าใจแล้วว่าภคินกำลังเรียกเขาด้วยชื่อเล่นที่คล้าย ๆ หมาว่า ตัวหอมแต่ภคินกำลังจะทำร้ายเขาด้วยการเรียกให้เข้าไปหา แต่ทำไมเขาต้องเดินเข้าไปด้วย แค่นี้หัวใจก็เต้นแรงจนจะเป็นจังหวะสามช่าอยู่แล้ว ถ้าขืนเข้าไปไกลแบบเมื่อกี้ต้องได้ตายจริง ๆ แน่

 

 

                “มีอะ อะไรหรือเปล่า” เสียงสั่นไปอีก ปัถย์สูดลมหายใจเข้าจนลึกก่อนจะทำใจมองหน้าภคินที่ตอนนี้ขมวดคิ้ว ดูดิ ขนาดขมวดคิ้วยังดูดีเลย เหมือนกำลังถ่ายแบบปกนิตยสารเท่ ๆ

 

 

                “ทำไมไม่เดินมาหา”

 

 

                “...”

 

 

                เขาไม่ได้ตอบอะไร ภคินเลยเดินเข้ามาหาจนใกล้ เขารู้สึกอุ่น ๆ ตรงต้นคอเพราะอีกคนเอานิ้วมาจิ้ม ๆ บริเวณนั้น ปัถย์รีบถอยออกห่าง ถ้าจำไม่ผิดตรงนี้ภคินจิ้มมันคือตรงที่มีรอยแดงจาก...จูบ

 

 

                “ขอดูหน่อยว่าหายแดงหรือยัง”

 

 

                “หายแล้ว!

 

 

                “วันเดียวเอง หายไวจัง” จริง ๆ มันก็ยังไม่หายหรอก แล้วภคินจะมาขอดูทำไม!

 

 

                “หายแล้วจริง ๆ”

 

 

                “อือ หายก็หาย”

 

 

                “...”

 

 

                “พรุ่งนี้ตัวหอมว่างไหม”

 

 

                “เราไม่ได้ชื่อตัวหอมซะหน่อย”

 

 

                “อ้าว แล้วชื่ออะไร”

 

 

                “ชื่อปัถย์” พูดจบก็รู้สึกเหมือนโดนภคินแอทแทคใส่ นี่เขาโดนหลอกถามชื่อใช่ไหม...

 

 

                “งั้นพรุ่งนี้ตัวหอมมาหาที่คณะตอนเที่ยงด้วยนะ”

 

 

                “...” ถึงจะรู้ชื่อแล้วแต่ภคินก็เรียกเขาตัวหอมอยู่ดีอ่ะ

 

 

                “จะเอาเสื้อผ้าที่ลืมไว้มาให้”

 

 

                “อื้ม” พยักหน้าด้วยแก้มที่แดงแข่งกับสีที่โดนป้าย น่าอายที่ตอนนี้เสื้อผ้าของเขาก็อยู่ที่ห้องของภคิน ส่วนเสื้อผ้าของภคินก็อยู่ที่ห้องเขา ยังไม่ได้ซักเลยด้วย...

 

 

                ต้องรีบเอามาคืนแล้ว ภคินจะได้ไม่ได้ต้องมายุ่งกับเขาให้ใจเต้นแรงจนเหนื่อยอีก

 

 

 

 

Tbc

#เราไม่ได้ชื่อตัวหอม

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.684K ครั้ง

19,389 ความคิดเห็น

  1. #19383 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 16:37
    น้องงงงงงงงง
    #19383
    0
  2. #19344 yuri_miko (@yuri_miko) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 22:29
    น่ารักอ่ะ 5555555555
    #19344
    0
  3. #19314 mileyduchess (@Pcny06) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 16:21
    น้องงงงงงงง เอ็นดู
    #19314
    0
  4. #19274 BrownieBear (@brownie-bear18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 10:25
    โอ๊ยยยย คือน่ารักมากแม่ 'ตัวหอม' อ่านแล้วเขินดิ้นเร่าๆอยู่บนเตียงนอนอ่ะ
    #19274
    1
    • #19274-1 0828863327 (@0828863327) (จากตอนที่ 2)
      7 กันยายน 2562 / 17:48

      โอ๊ยๆๆ

      ฟิน
      #19274-1
  5. #19231 หมีคริสลี่ (@kaewkylovely) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 20:16
    น่ารักมากกก;-;
    #19231
    0
  6. #19217 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 02:17
    โอ้ยยยยย น้องงงงงงงงงงงงง
    #19217
    0
  7. #19195 xiaolu-hunny (@xiaolu-hunny) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:55
    ตัวหอมมมมมมมมมมมมมมม
    #19195
    0
  8. #19170 Biekps99 (@Biekps99) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 14:37
    โอยน้อง
    #19170
    0
  9. #19156 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 15:29
    เอ็นดูวววว
    #19156
    0
  10. #19147 Paboll222 (@Minar11) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2562 / 14:34
    ฮือออ มันแบบทั้งขำทั้งฟินอะแกรรรร 5555 ยัยร้องแบบเด๋อม้ากกก
    #19147
    0
  11. #19140 plutothebest (@ctob_fonn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 11:04
    นว้องงงงงง ตกหลุมตาพี่
    #19140
    0
  12. #19132 ข้าน้อย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 11:23

    ช่ายเค้าไม่ด้ายชื่อ ตั ว หอมมมมมมมมมมม

    #19132
    0
  13. #19120 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 18:50
    แงงงงงงน่ารักกก
    #19120
    0
  14. #19104 doublendoubleo (@nnjtmmq) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 21:21
    เขิงงงงง
    #19104
    0
  15. #19100 jasmine_zamms (@jasmine_zamms) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2562 / 10:25
    when i with you My cheeks always be red.. , ./////.
    #19100
    0
  16. #19083 ppimvip (@pimvipp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 23:09
    ตัวหอมมมมมมม
    #19083
    0
  17. #19053 Ttawanp55 (@Ttawanp55) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 23:55
    น้องตัวหอมมมม
    #19053
    0
  18. #19035 ` peachypeach (@monkieztam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:47
    แงงงงงงง ภคินชอบน้องชั่ยรึมั่ย นุ้กลั้นยิ้มไม่ไหวแล้วแร้วแม่
    #19035
    0
  19. #19004 Noey Rtyui (@noey1234567890ab) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 13:52
    คุนภคิน!!!!สกสหบฟบฟบบฟฟบฟบฟบ เรียกแค่ตัวหอมก้ะคือจะตายแทนน้องปัถย์อ่ะค่ะ แงงงงงง
    #19004
    0
  20. #18981 Pattaemoon (@Pattaemoon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 22:27

    เขินว้อยยยยยยย

    #18981
    0
  21. #18966 - 0409 - (@magleecho) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 19:26
    น่ารักมาก ชอบครตทั้งคู่เลยเคมีเข้ากันสุดๆ แต่สรุปคืนก่อนเกิดอะไรขึ้นเนี่ยยย
    #18966
    0
  22. #18950 BaiTong23 (@undarin) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 02:43
    ฮืออ ปัตย์ร้อนตัววว
    #18950
    0
  23. #18947 GeeMonsterrrr (@GeeMonsterrrr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:24
    อ่านกี่รอบ...ก้ฟินเหมือนเดิมท
    #18947
    0
  24. #18946 GeeMonsterrrr (@GeeMonsterrrr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 21:19
    กลับมาอ่านรอบที่4,200
    #18946
    0
  25. #18923 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 22:28

    แหมมีชื่อเรียกเฉพาะซะด้วย

    #18923
    0